Category Archives: Καπελώνης Κωστής

Ανοιξιάτικες πρεμιέρες από νεότερες ομάδες. Νέος κύκλος στις αθηναϊκές σκηνές

  • Οι σκηνές της άνοιξης εξορμούν στο ταλαιπωρημένο –εξ αιτίας της καθυστέρησης των επιχορηγήσεων– τοπίο, με καινούργια έργα, νέα ανεβάσματα και πολλές ελπίδες. Με μότο όλων τις λίγες παραστάσεις, διεκδικούν θεατές λίγο πριν αρχίσει ο δεύτερος κύκλος νέων παραγωγών από νεότερες ακόμη ομάδες.

Για δέκα μόνο παραστάσεις το Θέατρο Αττις παρουσιάζει από τις 22 του μηνός τον «Χορευτή» του Γερμανού ποιητή Εριχ Αρεντ σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου και μετάφραση του Τόρστεν Ισραελ. Τον βασικό ρόλο ερμηνεύει ο Τάσος Δήμας. Στην παράσταση συμμετέχει και ο σκηνοθέτης. Το κείμενο στο οποίο βασίζεται η σκηνική σύνθεση του Θ. Τερζόπουλου, είναι εμπνευσμένο από τη γνωστή μινωική τοιχογραφία με την ταυρομαχία. Πρόκειται για το πιο πολυσυζητημένο και σχολιασμένο από τα λεγόμενα ελληνικά ποιήματα του Αρεντ. «Και όχι άδικα, καθώς ο ποιητής με το έργο αυτό πραγματοποιεί μια καλλιτεχνική υπέρβαση, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα καινούργιο λογοτεχνικό είδος, στο μεταίχμιο της ποίησης και του θεατρικού λόγου», σημειώνει ο σκηνοθέτης. Το βασικό θέμα του «Χορευτή» είναι η σύγκρουση δύο δυνάμεων, που καταλήγει σε καταστροφή.

Η ομάδα Gestus σε συνεργασία με το θέατρο Σημείο παρουσιάζει κι αυτή για δέκα παραστάσεις το «Touch me in the morning». Μια παράσταση devised theatre βασιμένη στο άγγιγμα και στην αναζήτηση επαφής. Ανθρώπινες στιγμές, διαπροσωπικές σχέσεις, οικογενειακές ιστορίες και ερωτικά απρόοπτα απαντώνται μέσα από τις σχέσεις πέντε προσώπων. Τα κείμενα και τη δραματουργική επεξεργασία έχουν οι συντελεστές της ομάδας, τη σκηνοθεσία ο Μάνος Χασάπης. Παίζουν οι: Ελευθερία Γιαμβριά, Αλέξανδρος Μητρόπουλος, Βασίλης Νταρλαντάνης, Ελεάννα Παπαχρήστου, Μαρία Φραγκούλη.

Σε μια άλλη γειτονιά, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου από τις 23/4 ανεβαίνει «Η λέσχη αυτοκτονίας». Μια συνταρακτική ιστορία για τη ζωή και το θάνατο, την ηδονή του ρίσκου και το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι η φετινή πρόταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου στη σκηνή «Είσοδος Κινδύνου», που ίδρυσε πριν από τρία χρόνια. Το κείμενο της παράστασης προέκυψε κατά τη διάρκεια των προβών από τη σκηνοθέτιδα και τους ηθοποιούς με αφορμή το ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. «Η λέσχη αυτοκτονίας» θα παίζεται για 20 παραστάσεις από τους: Νικόλαο Παπαγιάννη, Στάθη Μαντζώρο, Λευτέρη Πολυχρόνη, Τάσο Δαρδαγάνη, Φώτη Μπατζά, στο σκηνικό που ετοίμασε ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης.

Στον ιστορικό χώρο μνήμης, στα πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ στην οδό Κοραή (Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής), στις 24 του μηνός ανεβαίνει το θεατρικό έργο «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη, που σκηνοθετεί η Ρούλα Πατεράκη.

Αρθρωμένο σε 24 σκηνές, πρόκειται για μια σύγχρονη διασκευή πάνω στον «Βόυτσεκ» του Μπύχνερ. Σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατούμενου Bukner. Οι ήρωες του έργου, που υποδύονται οι: Κοσμάς Φοντούκης, Διονύσης Ποταμίτης, Ενκε Φεζολάρι, Λένικα Αρφάνη, Κώστας Σειραδάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σαράντος Ρηγάκος, Αλέξης Πασπαρδάνης, Ανδρέας Αντωνιάδης, Ρίτα Λυτού, Ευτυχία Γιομελά, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχά Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, προσπαθούν να επιζήσουν σε έναν υπό κατάρρευση κόσμο. Ενα σύμπαν σε μέγιστη κρίση. Μια οργανωμένη φρίκη που οδηγεί στην πλήρη αποδιοργάνωση και την καταστροφή.

Το ίδιο βράδυ στο «Αλεκτον», με ελεύθερη μάλιστα είσοδο, η σκηνοθέτις Ελλη Παπακωνσταντίνου, η ηθοποιός Αγλαΐα Παπά και ο μουσικός Τηλέμαχος Μούσας προτείνουν κάτι διαφορετικό, αυτοσχεδιάζουν πάνω στο επεισόδιο της Οδύσσειας που εσείς διαλέγετε να ακούσετε.

Η παράσταση με τίτλο «ΟΔC» εντάσσεται σε έναν πολυετή κύκλο ερευνητικής δουλειάς της σκηνοθέτιδος πάνω στην ομηρική «Οδύσσεια».

Σε μιαν άλλη γειτονιά, στο Θέατρο Τέχνης (το υπόγειο), παρουσιάζεται η «Αγαπητή Ελένα» της Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Eίναι η κεντρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, όπου οι ήρωες (παίζουν οι: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κολάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης) υποδύονται τέσσερις μαθητές οι οποίοι, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους για μια δεύτερη ευκαιρία. Την «αρπάζουν», βρίσκοντας το κλειδί του χρηματοκιβωτίου στο οποίο φυλάσσονται τα γραπτά τους.

Ομως και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας από τις 24/4 παρουσιάζει τη δουλειά του στο αθηναϊκό κοινό. Την παραγωγή του «Λόγω φάτσας», στο Θέατρο Βικτώρια. Στo γλυκόπικρο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Κομνηνός, παίζουν οι: Ελεάνα Απέργη, Αννα Πολυτίμου, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Χαρά Τσιώλη. [Γιωτα Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/04/2009]

Advertisements

Η «Βασίλισσα Ληρ» από την ομάδα «δήλος G8»

  • Αν οι G8 είναι οι πλουσιότερες βιομηχανικές χώρες που έχουν θεσπίσει μια ετήσια σύνοδο για να καθορίζουν τις τύχες του κόσμου, η θεατρική ομάδα «δήλος G8» είναι μια νέα ομάδα ηθοποιών που δεν θέλουν να καθορίσουν τίποτα και κανέναν. Πολύ απλά, θέλουν να μοιραστούν μαζί μας όχι απαντήσεις αλλά ερωτήσεις: Η εξουσία έχει φύλο; Η τρέλα έχει… φίλο; Εκεί που σταματάει η λογική, ξεκινάει το άσυλο; Οι ερωτήσεις αυτές ζητούν απαντήσεις μέσα από την παράσταση «Βασίλισσα Ληρ», που παίζεται στο θεατρικό χώρο της δραματικής σχολής «Δήλος» (Ελευσινίων 11, Μεταξουργείο).
  • Τη σκηνοθετική και τη δραματουργική προσαρμογή του θεατρικού, μια διασκευή του έργου «Βασιλιάς Ληρ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, υπογράφει ο Κωστής Καπελώνης. Τη μουσική έγραψε ο Νίκος Αλεξίου, τα κοστούμια φιλοτέχνησε η Ανθία Λοΐζου, τα σκηνικά και τους φωτισμούς επιμελήθηκε ο Κωστής Καπελώνης και την κίνηση η Νικολέτα Ξεναρίου. Παίζουν οι Γιώργος Αδαμαντιάδης, Νίκος Αλεξίου, Μαρία Αστερίου, Λουκία Μάνδαλη, Όλγα Νικολαΐδου, Ευγενία Παναγοπούλου, Στέλιος Πατσιάς, Βάσω Τσεκούρα. Γενική είσοδος: 12 ευρώ.

Η βία ποτέ δεν λύνει το πρόβλημα. ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου: Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια «Αγαπητή Ελένα»

  • «Ξέρω μόνο ένα πράγμα: στην εποχή που ζούμε για να ζεις καλά πρέπει να γίνεις κάθαρμα», κραυγάζουν, αναφερόμενοι στη Ρωσία του ’80, οι νεαροί πρωταγωνιστές στο κείμενο της Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια «Αγαπητή Ελένα» που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου. Όπως εξηγεί ο σκηνοθέτης της παράστασης, «το ίδιο πιστεύουν και οι σημερινοί νέοι της Παγκοσμιοποίησης που ‘‘τα σπάνε’’ στους δρόμους. Δεν είναι αλήτες, δεν ζουν στο περιθώριο, δεν αντιμετώπισαν τις δύσκολες συνθήκες της περασμένης γενιάς. Μεγαλωμένοι σε μια κοινωνία που βλέπει τις αξίες της νιότης της να παρακμάζουν, επιστρέφουν σε μακιαβελικές ιδέες και αρχές για να κατακτήσουν αυτό που τους έμαθαν από μικροί να κυνηγούν: Την Επιτυχία. Γι’ αυτούς είναι πολύ χρονοβόρο να αρκεστούν στη ‘‘διαδρομή’’, το μυαλό τους παγιδεύει ο ‘‘στόχος’’».
  • Οι τέσσερις μαθητές της Αγαπητής Ελένας Σερκέγιεβνας, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους, όχι για να διεκδικήσουν, αλλά για να αρπάξουν μια δεύτερη ευκαιρία: το κλειδί του χρηματοκιβωτίου όπου φυλάσσονται τα γραφτά τους. Στο χρηματοκιβώτιο οι «μεγάλοι» δεν κρύβουν μόνο τις αποτυχημένες προσπάθειές τους, αλλά και τις αξίες που δεν πρόλαβαν να τους διδάξουν. «Αυτό που ζητάτε είναι ανήθικο» θα τολμήσει να προφέρει η καθηγήτριά τους, που αδυνατεί να καταλάβει τη σχετικότητα της Ηθικής. Η Ελένα όχι μόνο δεν θέλει, αλλά δεν μπορεί να δώσει το κλειδί. Θεματοφύλακας αξιών και ιδανικών που οι μαθητές της δεν κατάφεραν να ενστερνιστούν, θα πολεμήσει μέχρι τέλους για τη διασφάλισή τους. Το χάσμα πραγματικά είναι αγεφύρωτο.
  • Τελικά στο έργο πρωταγωνιστής είναι η επικοινωνία που απουσιάζει. Καμιά πλευρά δεν καταφέρνει να καταλάβει την άλλη. Και το πείραμα αρχίζει… Πειραματόζωα θα γίνουν όλοι τους σε μια βραδιά που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Αντί για το χρηματοκιβώτιο θα ανοίξουν το «κουτί της Πανδώρας», απ’ όπου θα ξεχυθεί η βία για να καταλάβει τις ψυχές και να ποτίσει τις πράξεις. Η βία, που θα γίνει τελικά ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Η βία ποτέ δεν λύνει το πρόβλημα. Συνήθως καταφέρνει να αναβάλει ή και να ματαιώσει τις λύσεις… Τη μετάφραση έκαναν η Βικτώρια και η Ειρήνη Χαραλαμπίδου, τα σκηνικά φιλοτέχνησε ο Βασίλης Ραμμόπουλος, τα κοστούμια σχεδίασε η Ανθία Λοΐζου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης [ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 13/03/2009]

«Θέατρο Τέχνης»: Γεωργίου Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου»

«Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο «Θέατρο Τέχνης – Κ. Κουν», στο Υπόγειο, σε εναλλασσόμενο πρόγραμμα με τους «Ηθοποιούς» του Γιώργου Σκούρτη. «Το αμάρτημα της μητρός μου» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη με τον Ηλία Λογοθέτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σκηνογραφία: Νίκος Αλεξίου. Μουσική: Σταύρος Σιόλας. Παίζουν επίσης: Μαρία Ζαχαρή, Κώστας Βελέντζας, Εύα Οικονόμου, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Κλάδης, Ορφέας Χατζηδημητρίου. Παραστάσεις Δευτέρα και Τρίτη 9.15 μ.μ. Τετάρτη και Κυριακή 10.15 μ.μ. Σάββατο: 6.15 μ.μ. (λαϊκή απογευματινή). Διάρκεια παράστασης 75΄.

Ο Βιζυηνός, σαν τον Ντοστογιέφσκι, σπάει το φράγμα του χρόνου


Στο κλασικό διήγημα και λεπταίσθητο ψυχογράφημα του Γεώργιου Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου» (1883), που παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», η Μαρία Ζαχαρή υποδύεται έξοχα την θωρακισμένη στον πόνο της ακούραστη αυτή μάνα. Παράσταση καλοδουλεμένη του Κωστή Καπελώνη, που αναδεικνύει με σεβασμό και απλότητα τον υπέροχο λόγο του Θρακιώτη συγγραφέα. Με τον Ηλία Λογοθέτη να είναι ο στέρεος κορμός του έργου ως λαγαρός αφηγητής και ευαίσθητος γιος της ηρωίδας.
Η Μαρία Ζαχαρή έχει μια αθόρυβη κι ουσιαστική πορεία στο θέατρο, συνεργαζόμενη με σχήματα όπως το Εθνικό, το Αμφιθέατρο, το Απλό Θέατρο, το Θέατρο Καισαριανής κ.ά., και με σκηνοθέτες όπως ο Σεβαστίκογλου, ο Ευαγγελάτος, ο Μπάκας, ο Μπαντής κ.ά. Αυτό τον καιρό συμμετέχει στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς για τον Καρυωτάκη σε σκηνοθεσία Τάσου Ψαρρά, ερμηνεύοντας τη γραμματέα του ποιητή (θα προβληθεί τον καινούργιο χρόνο από την ΕΡΤ).

Στην παράσταση του Κωστή Καπελώνη η Μαρία Ζαχαρή υποδύεται τη μάνα που σκοτώνει κατά λάθος το παιδί της, έχοντας στο πλευρό της τον (και σύζυγό της) Ηλία Λογοθέτη
  • Πώς θα περιγράφατε τον χαρακτήρα της μάνας;

«Κατ’ αρχάς η μάνα στο διήγημα του Βιζυηνού είναι η μάνα του συγγραφέα. Το διήγημα είναι αυτοβιογραφικό. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Εν δυνάμει βέβαια θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μάνα. Ενα βράδυ, μετά το τέλος της παράστασης, ήρθε κλαίγοντας στο καμαρίνι μια νέα γυναίκα και έπεσε στην αγκαλιά μου λέγοντας «αυτό το γεγονός συνέβη σε συγγενικό μου πρόσωπο και πάντα είχα τον φόβο μήπως μου συμβεί κάτι ανάλογο όταν θήλαζα το μωρό μου». Είναι χαρακτήρας δυναμικός, με αυταπάρνηση, που κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου της μέχρι το τέλος της ζωής της».

  • Πόσο οικεία ή απόμακρη είναι σ’ εσάς;

«Κατά έναν περίεργο τρόπο, που και εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω, αυτό το πρόσωπο της μάνας μού είναι πολύ οικείο. Νιώθω την ψυχή της ν’ ακουμπάει βαθιά την ψυχή μου, έτσι απλά, και ο πόνος της να μου σωματοποιείται. Από την πρώτη σχεδόν ανάγνωση δεν συνάντησα δυσκολία στο να την ερμηνεύσω. Απλά αφέθηκα να νιώσω το κείμενο, τη μουσική των λέξεων. Πληθώρα καταστάσεων γεννήθηκαν μέσα μου, που είναι κάτι περισσότερο από το συναίσθημα και τη συγκίνηση».

  • Τι είναι αυτό που κάνει το γραμμένο πριν από 125 χρόνια διήγημα του Βιζυηνού να συγκινεί σήμερα; Να χειροκροτούν και να φωνάζουν «μπράβο» οι θεατές;

«Ο λόγος του είναι ποίηση, μουσική, μαγεία, κώδικες και μηνύματα που διανύουν και σπάνε το φράγμα του χρόνου, οργανώνονται και φτάνουν στον σύγχρονο θεατή και αποκωδικοποιούνται μόλις ακουμπούν την ψυχή του. Και φτάνει μέχρι τις βαθύτερες πτυχές της ψυχής του ανθρώπου, όπως και ο Ντοστογιέφσκι. Συγκινεί η αλήθεια, το ανθρώπινο υποκείμενο σ’ όλο του το μεγαλείο. Είναι ο κόσμος ολόκληρος. Ενα σύμπαν που αναπαράγεται. Ο λόγος φτάνει στο αυτί του θεατή σύγχρονος όσο ποτέ. Τον κατανοεί απόλυτα και νομίζω ότι τα «μπράβο» τού ανήκουν».

  • Η σκηνοθεσία του Κωστή Καπελώνη πού δίνει βαρύτητα;

«Στη λιτότητα, την ακρίβεια του κειμένου, την αλήθεια».

  • Με τον Ηλία Λογοθέτη που κρατάει τον βασικό ρόλο του αφηγητή-γιου της ηρωίδας, είστε παντρεμένοι χρόνια και παίζετε συχνά μαζί στο θέατρο. Πόσο μοιάζετε σαν χαρακτήρες και τι είναι αυτό που σας δένει περισσότερο; Η καθημερινή επαφή σπίτι-θέατρο μπορεί να πάει κόντρα στη ρουτίνα;

«Εχουμε δουλέψει λίγες φορές μαζί και κρίμα! Με τον Ηλία έτσι κι αλλιώς δεν τίθεται θέμα ρουτίνας και είναι μαγικές οι ώρες που περνάμε κουβεντιάζοντας, αναλύοντας κείμενα, χαρακτήρες ηρώων. Πιστεύω ότι οι κοινές αναζητήσεις ανοίγουν δρόμους κόντρα στη ρουτίνα. Σαν χαρακτήρες είμαστε όμοιοι και αντίθετοι. Είναι οξύμωρο, αλλά έτσι είναι. Αυτό που μας δένει περισσότερο είναι η ποίηση της καθημερινότητας».

  • Το θέατρο για σας είναι…

«Ταξίδι με επιστροφή».

* Κάθε Κυριακή, Δευτερότριτα και Τετάρτη. Παίζουν επίσης οι Κώστας Βελέντζας, Ορφέας Χατζηδημητρίου, Εύα Οικονόμου, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Κλάδης.