Category Archives: Κανελλόπουλος Βασίλης

Ο νόμος του ενστίκτου

  • Σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων, στην οδό Βουτάδων 36 στον Κεραμεικό, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, εκτυλίσσεται ένα έργο παράξενο και ακατάλληλο για ανηλίκους. Το «Venus Flytrap» («Μυγοπαγίδα της Αφροδίτης») σκηνοθετεί ο Βασίλης Κανελλόπουλος, με σκηνικά-κοστούμια του Οδυσσέα Καψάλη και μουσική Ροντρίγκο Μέλο.

Εμπνευσμένο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τενεσί Ουίλιαμς, το έργο προσπαθεί να διερευνήσει τις ποικίλες πιθανότητες μιας πραγματικότητας που συμπιέζεται σ’ ένα μονοχρωματικό λόγο.

Οι ήρωες από το έργο του αμερικανού συγγραφέα είναι ελαφρώς μετατοπισμένοι. Ο νεκρός, από την αρχή κιόλας του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» Σεμπάστιαν, στο «Venus Flytrap» είναι ζωντανός και η εξαδέλφη Κάθριν βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική. Το υλικό της παράστασης του Βασίλη Κανελλόπουλου συντίθεται από τις αποκαλύψεις των μύχιων εξομολογήσεων που αγγίζουν τη φρίκη και το έγκλημα.

Στον κόσμο του έργου -το κείμενο συνυπογράφουν η Τζίνα Αποστολοπούλου και ο σκηνοθέτης- όλα ελέγχονται από τους νόμους του ενστίκτου και του ισχυρού. Κάθε βράδυ, ο Σεμπάστιαν κάνει το δικό του σάλτο μορτάλε μέχρι να νιώσει τον θάνατο να τον τυλίγει. Προσπαθεί με κάθε τρόπο ν’ αυτοκτονήσει αλλά μάταια. Είναι ανίκανος ακόμα και γι’ αυτό. Είναι σαν να έχει χάσει ακόμα κι αυτό το δικαίωμα αυτοκαταστροφής του μέσα σ’ έναν κόσμο που το κυρίαρχο μοντέλο είναι ο ζωντανός θάνατος.

Η θεατρική ομάδα «Σχεδία» συνεχίζει να δουλεύει στη λογική ενοποίησης του δημόσιου χώρου μ’ αυτόν του θεάτρου. Η παράσταση -η είσοδος είναι ελεύθερη- παρουσιάζεται σ’ ένα παλιό γκαράζ επισκευής αυτοκινήτων και ξεκινάει από το δρόμο. Οι ηθοποιοί (Μαρίνα Νατιώτη, Κώστας Γεραντώνης, Τζίνα Αποστολοπούλου, Χαΐκ Καζαρτζιάν, Ολγα Τσίρκα) βγαίνουν στο δρόμο ντυμένοι με μαγιό και τυλιγμένοι με σελοφάν, κινούμενοι όπως σε επίδειξη μόδας.

Ενα σχόλιο για την κονσερβαρισμένη ζωή μας, για τον άνθρωπο στη συντήρηση, όπως τα τρόφιμα στο ψυγείο. Κι όταν μπαίνουν στο θέατρο-συνεργείο, φορούν τα επίσης πειραγμένα κοστούμια της παράστασης του γιατρού, της νοσοκόμας, της μητέρας. Χαρακτηριστική η εμφάνιση του Σεμπάστιαν: με πλαστικά ρούχα μικρού ναύτη -δεν έχει μεγαλώσει- και μάσκα με φερμουάρ στο στόμα. Πάντως, αυτό που κάνει την παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους είναι μόνο ο… λόγος. Περιγράφονται πράξεις ασυνήθιστες, τολμηρές, βίαιες. Η ανοιχτή πόρτα της αίθουσας καλεί όποιον θέλει να μπει ή να βγει αν δεν του αρέσει η παράσταση. Κι όποιος κρυώνει, σερβίρεται από την παραγωγή κουβέρτα και κονιάκ… Επίσης οι θεατές μπορούν να ψηφίσουν με ποιον τρόπο, επιτέλους, θα πεθάνει ο Σεμπάστιαν…

«Η βάση μας είναι ένα συνεχές παιχνίδι ορίων που ερωτοτροπεί με το απάνθρωπο», λέει ο Β. Κανελλόπουλος.

«Στο κείμενο της παράστασης χρησιμοποιούμε ένα λόγο εσχατολογικό και κωδικοποιημένο που προκαλεί στο πρώτο επίπεδο, αλλά αποκαλύπτει πέρα από το προφανές. Ελπίζουμε στο ενδιαφέρον όσων αντιλαμβάνονται το θεατρικό δρώμενο έξω όπου οι ηθοποιοί εκθέτουν τα σώματά τους, με σκοπό να τους οδηγήσουμε μέσα στον χώρο της παράστασης. Η πόρτα είναι ανοιχτή και η παράσταση είναι εκτεθειμένη σε όσους περνούν από μπροστά της».

  • ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Επτά, Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Advertisements

Απλότητα που σοκάρει

Μπορεί να σταθεί ένα θεατρικό έργο χωρίς περίτεχνα στολίδια και σκηνικά; Μπορεί να μείνει συγκεντρωμένος ο θεατής σε έναν χώρο όπου η πόρτα μένει ορθάνοιχτη στον στενό, αλλά πολύβουο δρόμο και μπορεί να αισθανθεί ότι ο μακρύς μονόλογος του ηθοποιού απευθύνεται προσωπικά σε αυτόν; Τις θετικές απαντήσεις τις δίνει ο Βασίλης Κανελλόπουλος, ο οποίος μαζί με την ομάδα του, τον Θεατρικό Όμιλο «Σχεδία», κάνει ένα ταξίδι σε ένα συνεχές παιχνίδι ορίων που ερωτοτροπεί με το απάνθρωπο. Από 19 Νοεμβρίου έως 19 Δεκεμβρίου ανεβάζει στο υπαίθριο γκαράζ επί της οδού Βουτάδων 36 (στάση Μετρό Κεραμεικός), το έργο «Venus Flytrap» (Μυγοπαγίδα της Αφροδίτης), εμπνευσμένο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τένεσι Ουίλιαμς. «Διαμάντι κρυμμένο στα σκιερά σοκάκια της Αθήνας», το χαρακτήρισε η εικαστικός Φωτεινή Πολυδώρου, η οποία συμπυκνώνει τις εντυπώσεις της στη φράση «ένα παιχνίδι λέξεων που μιλά για σένα, για μένα, σε όλους μας, ένα έργο που σαρκάζει με μια απλότητα που σε σοκάρει». Στο έργο, που είναι ακατάλληλο για ανηλίκους, παίζουν οι: Μ. Νατιώτη, Κ. Γεραντώνης, Τζ. Αποστολοπούλου, Χ. Καζαρτζιάν, Όλ. Τσίρκα, Κ. Βασιλάκη, R. Μelo, Κ. Σαράντη, Ε. Μπόγρη. Οι παραστάσεις δίνονται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο με ώρα έναρξης 22.00 και με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Τηλέφωνο: 210-3477.448, σάιτ: www. schedia.gr, μπλογκ: www. sxediaschedia. blogspot. com. [Κ.Κ., TA NEA, 04/12/2009]

Μαριβό, Αθερίδης, Ρόμπιν Μομ, Μπέρτολτ Μπρεχτ

* «Το παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης» του Μαριβό κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» [Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464] στις 21.15. Σκηνοθετεί ο Εύης Γαβριηλίδης. Παίζουν οι Νίκος Χαραλάμπους, Θοδωρής Αντωνιάδης, Όθων Μεταξάς, Έφη Λογγίνου, Στάθης Κόκκορης, Νατάσα Μαρματάκη.

* Ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στη σκηνή ενός θεάτρου όπου ανεβαίνει μια παράσταση για τον Ταγκόρ και τον Αϊνστάιν. Επιβάτες είναι οι ήρωες της νέας σουρεαλιστικής κωμωδίας του Θοδωρή Αθερίδη, που έρχονται «Από Μακριά», συγκεκριμένα από το έτος 2045, και συστήνονται στο κοινό από τη σκηνή του «Μικρού Παλλάς» [Αμερικής 2 και Στοά Σπυρομήλιου, τηλ. 210-3210.025] στις 21.15. Διανομή: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργος Καπουτζίδης, Βίκυ Βολιώτη, Χρήστος Σαπουτζής, Γιώργος Κορμανός Ανδρέας Νάτσιος, Μένια Αναγνωστοπούλου.

* Ο «Υπηρέτης» του Ρόμπιν Μομ (ανιψιός του συγγραφέα Σόμερσετ Μομ) ανεβαίνει στο θέατρο «Προσκήνιο» [Καπνοκοπτηρίου 8, Πλατεία Βάθη, τηλ. 210-8252.242]. Σκηνοθετεί και παίζει ο Φίλιππος Σοφιανός. Μετάφραση Χρ. Μπάμπου-Παγκουρέλη, σκηνικά Λ. Χρυσικοπούλου, κοστούμια Ελ. Δονδουλάκη, φωτισμοί Π. Μανούσης. Διάρκεια 135′. Διανομή: Πέρης Μιχαηλίδης, Ζωή Ναλπάντη, Νίκος Γεωργάκης, Στέργια Μιχαήλου, Ιωάννα Πηλιχού.

* Το έργο «Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ παρουσιάζεται στο θέατρο «Σχεδία» [Βουτάδων 34, Γκάζι, τηλ. 210-3477.448] στις 21.15 [Πέμπτη με Δευτέρα έως τις 2 Φεβρουαρίου]. Μετάφραση Μπ. Οικονόμου, σκηνοθεσία Βασίλης Κανελλόπουλος, σκηνικά-κοστούμια Οδ. Καψάλως. Διανομή: Ελ. Μακρή, Ν. Ποντικόπουλος, Χ. Κασαρτζιάν, Κ. Γεραντώνης. Διάρκεια 90′. Είσοδος ελεύθερη.

* Η «Δωδέκατη νύχτα και μισή» του Σαίξπηρ παρουσιάζεται από τους Θεατρίνων Θεατές στο «Ατελιέ Πάρνηθος» [Πάρνηθος 29, Κυψέλη, τηλ. 210-8819.571] στις 21.15.  Διασκευή: Γ. Λιβανός, Γ. Τσιώμος. Μετάφραση Μ. Μιχαλάτου, σκηνοθεσία Γιώργος Λιβανός, σκηνικά-κοστούμια Δ. Βολίδη, μουσική Playground Collective. Διάρκεια 120′.

ΙΝFΟ: Πρεμιέρα έχει απόψε [Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009] στις 21.15 «Το παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης» του Μαριβό στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» [Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464]

Η «Σχεδία» σαλπάρει

Υστερα από επτά χρόνια μόνιμης διαμονής, ο Θεατρικός Ομιλος «Σχεδία» αποχαιρετά το ομώνυμο θέατρο επί της οδού Βουτάδων 34, στο Γκάζι. Οι παραστάσεις του έργου του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Αρτούρο Ούι» θα συνεχιστούν μέχρι τις 19 Ιανουαρίου με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Ενα εξαιρετικά επίκαιρο έργο του Μπρεχτ σκηνοθετεί ο Βασίλης Κανελλόπουλος, αφού τα σκάνδαλα με τις μίζες, τους εκβιασμούς και τα παιχνίδια εξουσίας είναι παντός καιρού και τόπου.

Στον «Αρτούρο Ούι» το θέμα ξεσκεπάζει η κρυφή κάμερα ενός τηλεοπτικού σταθμού.

Η υπόθεση εξελίσσεται στο Σικάγο του μεσοπολέμου, την εποχή της οικονομικής κρίσης. Οι θεσμοί στην πόλη έχουν καταρρεύσει. Οι μεγαλέμποροι του τραστ κουνουπιδιού εξαγοράζουν μια ναυαγισμένη ναυτιλιακή εταιρεία και προσφέρουν την πλειοψηφία των μετοχών της στο δήμαρχο Ντόξμπορο, εξασφαλίζοντας την υπογραφή του ως εγγύηση για δάνειο κατασκευής αποβάθρας στο λιμάνι. Τα έργα δεν κατασκευάζονται ποτέ και το χρήμα, ζεστό ακόμη, γίνεται βίλα του δημάρχου…

Το σκάνδαλο αποκαλύπτεται και διατάσσεται έρευνα για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Σ’ αυτό το σημείο θα κάνει την εμφάνισή του ο γκάνγκστερ Αρτούρο Ούι και χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα θα καταφέρει να αποκτήσει την εξουσία.

Οι θεατές της παράστασης παρακολουθούν όλο το παρασκήνιο του σκανδάλου να ξετυλίγεται μέσα σ’ ένα τηλεοπτικό στούντιο. Ο σκηνοθέτης εμπλέκει στο έργο την τηλεόραση ως ρυθμιστικό παράγοντα στη λειτουργία της σύγχρονης δημοκρατίας, θέτοντας επίκαιρα ερωτήματα γύρω από θεσμούς, συμφέροντα, δυνατότητα παρέμβασης πολιτών στη λήψη αποφάσεων.

Οπως και σε άλλες του δουλειές έτσι και τώρα ο Βασίλης Κανελλόπουλος επεξεργάστηκε την εικόνα, τον ήχο, τους φωτισμούς. Με τη χρήση βίντεο, την ζωντανή βιντεοσκόπηση, ντουντούκες, ήχους παραμορφωμένους, συγχρονισμένη κίνηση και μετωπικά παιξίματα από τους ηθοποιούς, οδηγεί το σόου των διαφθορέων εκεί που τους αξίζει: σε μια ακραία παράσταση. Συντεταγμένοι στη σκηνοθετική άποψη, χωρίς στιγμή χαλάρωσης, η Ελένη Μακρή (Ούι), Ντίνος Ποντικόπουλος (Ρόμα), Χάικ Κασαρτζιάν (Ντόξμπορο), Κώστας Γεραντώνης (Ντάλφιτ-ηθοποιός), Ανδρονίκη Αβδελιώτη (Ντοκ Νταίζη), Κωνσταντίνα Μάρα (εικονολήπτης), Τζίνα Αποστολοπούλου (παρουσιάστρια) και Μαρίνα Νατιώτη.

Ε. Μ., ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 11/01/2009

Τέσσερα θέατρα δίνουν παραστάσεις τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου


Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ
Κυριακάτικα μεσημέρια με ήλιο και ενώ τα μαγαζιά στου Ψυρρή και στην Καισαριανή γεμίζουν, κάποιοι Αθηναίοι επιλέγουν διαφορετικά και κλείνονται σε σκοτεινές αίθουσες για να δουν θέατρο. Κι όμως: ένας θεσμός που πάντα λειτουργεί στην Ευρώπη και κάποτε υπήρχε και στη χώρα μας, επανέρχεται και μάλιστα επιτυχημένα.

«ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ, ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»

Είναι ο θεσμός των «ματινέ», των μεσημβρινών παραστάσεων δηλαδή ή, για να το πούμε καλύτερα, εκείνων που αρχίζουν τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Πριν από δεκαετίες, όταν τα αθηναϊκά θέατρα έδιναν τρεις παραστάσεις την ημέρα, όντως υπήρχε κοινό το οποίο πήγαινε στο θέατρο νωρίς το απόγευμα. Μετά, οι συνθήκες εργασίας των ηθοποιών έγιναν καλύτερες, οι παραστάσεις μειώθηκαν σε οκτώ ή και σε εφτά την εβδομάδα και η μόνη παραχώρηση εκτός ωραρίου ήρθε με τις μεταμεσονύκτιες, που στον καιρό τους γνώρισαν κι αυτές την επιτυχία. Είναι τέσσερα τα θέατρα στα οποία αυτή τη στιγμή δίνουν τις Κυριακές «ματινέ»: το «Μεταξουργείο» με το «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» του Τζον Μίλιγκτον Σινγκ, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Η «Σχεδία» με το «Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο Ούι» του Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Βασίλη Κανελόπουλου. Το «Βεάκη», όπου ο Δήμος Αβδελιώδης υπογράφει την παράσταση που βασίζεται στον Καραγκιόζη με τίτλο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος». Στη διάρκεια της εβδομάδας δίνουν κανονικά και τις βραδινές τους παραστάσεις.

Υπάρχει, όμως, και το «Χώρα» με το «Τα λέμε στο διάλειμμα» των Γρηγόρη Χατζάκη και Βύρωνα Ταμπάσκου σε σκηνοθεσία του πρώτου, που παίζεται μόνο κάθε Σάββατο στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα και στις 2.30 το μεσημέρι της Κυριακής.

  • Θεσμός στην Ευρώπη

* Το θεσμό επανέφερε ο Λιβαθινός το 2004 στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού με το «Αυτό που δεν τελειώνει». Ακολούθησε ο «Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι. Τα δύο του μέρη παίζονταν από τις 3 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ μ’ ένα διάλειμμα μισής ώρας.

Το έργο παίχτηκε σε γεμάτη αίθουσα επί δύο σεζόν. «Το κοινό που ερχόταν και που εξακολουθεί να μας παρακολουθεί δεν εντάσσει το θέατρο στις βραδινές του εξόδους, αλλά το βλέπει ως αυτοσκοπό», λέει ο σκηνοθέτης επισημαίνοντας πως δεν είναι οι νεότεροι αλλά μάλλον οι μεγαλύτερες ηλικίες που προτιμούν τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Τις Κυριακές, η παράσταση ανεβαίνει στις 2.30 το μεσημέρι και στις 6.30 το απόγευμα. Συνυπολογίστε πως ο συγγραφέας τού «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» είναι ο κορυφαίος Ιρλανδός και πως πρόκειται για τραγικομωδία. Με λίγα λόγια ένας νεαρός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα χωριό, δηλώνει πως σκότωσε τον πατέρα του, γίνεται ο ήρωας των κατοίκων μέχρι που εν τέλει ο πατέρας κάποια στιγμή εμφανίζεται ολοζώντανος.

«Στην Ευρώπη οι ματινέ παραστάσεις είναι θεσμός», επισημαίνει ο σκηνοθέτης, «νομίζω πως σύντομα ως τέτοιον θα τις αντιμετωπίζουμε και στην Ελλάδα».

* Ο Βασίλης Κανελόπουλος και οι συνεργάτες του στη «Σχεδία» στο Γκάζι πρωτοτυπούν ακόμα περισσότερο: ενώ παίζουν στις κανονικές ώρες παραστάσεων στη διάρκεια της εβδομάδας, προτείνουν βραδινή τη Δευτέρα και ματινέ στις 4 το απόγευμα της Κυριακής… δωρεάν!

«Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥΡΟ ΟΥΙ»

«Την Κυριακή ο κόσμος είναι αγχωμένος, αφού τη Δευτέρα θα πάει στη δουλειά», λέει ο σκηνοθέτης. «Χρειάζεται χρόνο να σκεφτεί, να ξεκουραστεί ψυχικά ώστε να αντιμετωπίσει την εβδομάδα που έρχεται. Αυτό μας οδήγησε στο να βάλουμε νωρίς την παράσταση. Κι ύστερα είναι κοινός τόπος πια, ότι οι γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του θεατρόφιλου κοινού. Ε, την ώρα που οι σύζυγοι ετοιμάζονται για το ποδόσφαιρο, αυτές μπορούν να ετοιμάζονται αντίστοιχα για το θέατρο».

Εχει ανεβάσει ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό έργο, όπου ο Μπρεχτ παραλλήλιζε την άνοδο (και την πτώση) ενός γκάνγκστερ με εκείνη του Χίτλερ.

«Στην παράσταση κρατήσαμε τους βασικούς ρόλους, τη ραχοκοκαλιά του έργου. Και ξεκινήσαμε με τη βασική αρχή πως, ενώ η Δημοκρατία συνήθως βασίζεται σε πρόσωπα, πρέπει αντιθέτως να βασίζεται σε θεσμούς. Κι ακόμα προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι η Πολιτεία δεν είναι επιχείρηση κι έτσι ο βασικός της στόχος δεν μπορεί να είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και η μεγιστοποίηση του κέρδους».

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι τού Οδ. Καψάλεω, και παίζουν οι Λένα Μακρή, Ντίνος Ποντικόπουλος, Χ. Κασαρτζιάν, Αν. Αβδελιώτη, Τζίνα Αποστολοπούλου, Μαρ. Νατσιώτη κ.ά.

Ο Β. Κανελόπουλος ευελπιστεί και αυτός στις παραστάσεις που δίνονται νωρίς το απόγευμα και που εξανθρωπίζουν τη ζωή ηθοποιών και κοινού και επιμένει πως εν τέλει είναι πολιτική πράξη το να βλέπει κανείς ζωντανό θέαμα ή να κάνει έναν περίπατο αντί να σκλαβώνεται στην τηλεόραση, όπως και πολιτική πράξη είναι να θέλει να ζήσει κανείς με αξιοπρέπεια, ενώ η περιρρέουσα κατάσταση δεν διευκολύνει καθόλου.

  • Καραγκιόζης για όλους

* Ο Δ. Αβδελιώδης επιμένει πως η παράστασή του απευθύνεται σε παιδιά από 4 ώς… 104 χρόνων.

«Εχω δει πολύ Καραγκιόζη ως παιδί, και βεβαίως έχω παίξει. Εχω δει, ακόμα, τις σχετικές παραστάσεις του Κουν και του Σπαθάρη, που επίσης ανέβασε Θέατρο Σκιών με ηθοποιούς. Στην παράστασή μας η προσπάθεια μας ήταν να αποφύγουμε το φολκλόρ, να γδύσουμε τον Καραγκιόζη από κάθε μουσειακό στοιχείο», λέει. Και αμέσως μεταφέρει μια μνήμη του, όταν πιτσιρικάς, παρακολουθώντας τα παθήματα του λαϊκού ήρωα και ενώ όλοι γύρω του γελούσαν, αυτός είχε μείνει άλαλος, γοητευμένος. Ολα αυτά επανέρχονται τώρα.

«Χρησιμοποίησα στοιχεία του μύθου και τον μετέτρεψα σε αλληγορία. Το θέμα μας είναι η παγκοσμιοποίηση, η έλλειψη τροφής και νερού, όμως πιο πολύ μ’ ενδιέφερε να βγάλω αισθήματα παρά συνθήματα. Πιστεύω ότι το έργο είναι γραμμένο για ευφυές κοινό, εκείνοι όμως που εκπλήσσονται ιδιαίτερα είναι οι ενήλικες, που από τη μια βλέπουν πόσο άλλαξαν οι καιροί και από την άλλη δεν αναγνωρίζουν τον Καραγκιόζη που ήξεραν», συνεχίζει. Το έργο παίζεται σε μουσική Β. Γιαννάκη, σκηνικά Ε. Χρήστου, Κοστούμια Μ. Πασσαλή και με τους ηθοποιούς Κων. Πασσά, Θ. Ζέρβα, Μ. Γεωργαλά, Φ. Μάγιου, Α. Δημητροκάλη κ.ά.

Ο σκηνοθέτης βλέπει πως οι ματινέ έχουν επιτυχία, αφού μέχρι σήμερα έχουν δει την παράσταση στην Πάτρα όπου πρωτοπαίχτηκε αλλά και στην Αθήνα περί τους 20.000 θεατές, εκ των οποίων το 80% είναι παιδιά. Παλεύει άρα δε διπλό μέτωπο: και να μπάσει τους μεγαλύτερους, ώστε να παρακολουθήσουν «αυτό το λαϊκό μιούζικαλ, στο οποίο συμμετέχουν πέντε ηθοποιοί και τέσσερις μουσικοί» αλλά και να αλλάξει τις ώρες που το κοινό είναι συνήθως μαθημένο να βλέπει θέατρο.

* «Είπαμε ότι αφού το θέμα είναι παράξενο και η παράσταση σουρεαλιστική, όφειλε να παίζεται και σε περίεργες ώρες», λέει, με τη σειρά του, ο Γρηγόρης Χατζάκης. Οχι απλώς παίζει το «Τι λέμε στο διάλειμμα» στις 12.30 το ξημέρωμα της Κυριακής και στις 2.30 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, αλλά τοποθετεί τους ηθοποιούς στην πλατεία και τους θεατές στη σκηνή. Αυτό είναι άλλωστε το θέμα: οι συζητήσεις των θεατών στο διάλειμμα.

*Εκεί λοιπόν που αρχικά τα κατάφερε ο Λιβαθινός μένει να αποδειχτεί αν θα μπορέσουν και άλλοι. Ισως χαθεί μια δυο φορές η κυριακάτικη ραστώνη, θα αντικατασταθεί όμως με κάτι απείρως σημαντικότερο.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 30/11/2008