Category Archives: Καλαβριανός Γιάννης

Καθημερινές παραλογές…

Τη σπονδυλωτή παράσταση Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες, που είχε παρουσιάσει με επιτυχία στο Φεστιβάλ Αθηνών, ανεβάζει από τη Δευτέρα στο Bios της οδού Πειραιώς η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris. Έχοντας ως πρώτη ύλη τέσσερα δημοτικά τραγούδια (παραλογές), καθώς και στίχους από το ποιητικό έργο του Τάσου Λειβαδίτη, ο Γιάννης Καλαβριανός, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, δραματοποιεί περιστατικά από δελτία ειδήσεων, ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που μετατράπηκαν σε ειδεχθείς δολοφόνους, γεγονότα που στο πέρασμα του χρόνου καταλήγουν να τραγουδιούνται σαν θρύλοι από το στόμα του λαϊκού ποιητή. Στόχος, η σκηνική διερεύνηση της διαδικασίας που μετατραπεί έναν καθημερινό άνθρωπο σε στυγνό εγκληματία, που μετατρέπει τους δεσμούς αίματος σε οικογενειακές τραγωδίες…

Στην παράσταση των Παραλογών παίρνουν μέρος οι Κίκα Γεωργίου, Άννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου, ενώ τραγουδά ο Γιώργος Γλάστρας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκαν οι Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα και Ράνια Υφαντίδου.

Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες

  • Παραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών-Εταιρεία Θεάτρου Sforaris
  • Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

…επειδή τις πιο ωραίες ιστορίες δεν τις διηγείται ποτέ κανείς-παρόλο που όλοι ξέρουμε πως μόνο με τα όνειρα επιζούμε-γι΄αυτό και θα σας τις πω…

  • Μια παράσταση για τη λανθάνουσα βία του μικρόκοσμου της οικογένειας και την απρόβλεπτη συμπεριφορά των ‘ανθρώπων της διπλανής πόρτας’, η οποία παρουσιάσθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Αθηνών, επαναλαμβάνεται για 20 μόνο παραστάσεις στον πολυχώρο BIOS.
  • Συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών και της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris, οι ‘Παραλογές’ συνδυάζουν αναπάντεχα τον κόσμο των δημοτικών τραγουδιών (Της σκοτωμένης, Η μάνα η φόνισσα, Τα αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα, Η γυναίκα βοσκός), με την ποίηση του κυριότερου εκφραστή του σύγχρονου υπαρξιακού ρίγους, Τάσου Λειβαδίτη, για να μιλήσουν για τα μεγαλειώδη και τα ξαφνικά που συμβαίνουν στις πιο ανύποπτες στιγμές της καθημερινότητάς μας.
  • Για την παράσταση έχουν γραφτεί μεταξύ άλλων τα εξής:
  • Έχουμε να δούμε τέτοιο ενδιαφέρον εγχείρημα από τη ‘Νύχτα του τράγου’. Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα
  • Ο Γιάννης Καλαβριανός κατάφερε να συνδυάσει αριστοτεχνικά αυτά τα δύο είδη που εκ πρώτης όψεως φαίνονται τόσο αταίριαστα. Λουίζα Αρκουμανέα, ΤΟ ΒΗΜΑ
  • Η δουλειά των Sforaris έχει μια ποιότητα που δεν περνά απαρατήρητη, εμπλουτίζοντας το σκηνικό μας λεξιλόγιο με νέες εικόνες. Ενδιαφέρουσα κατάθεση, επιταγή για το μέλλον. Γρηγόρης Ιωαννίδης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
  • Άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις στο Φεστιβάλ. Το νέο αίμα! Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ
  • Παραλογές με Λειβαδίτη για θεατές που τα έχουν δει όλα. Όλγα Σελλά, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
  • Ο τρόπος που συνέδεσε τις παραλογές με τη σύγχρονη ποίηση ήταν ευφυής. Μια εφευρετική, ενδιαφέρουσα, ολοκληρωμένη παράσταση. ΠΟΝΤΙΚΙART

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

  • Δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
  • Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου
  • Επιμέλεια κίνησης-χορογραφία: Ξένια Θεμελή
  • Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας
  • Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Άννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου.
  • BIOS, Πειραιώς 84 Τηλέφωνα κρατήσεων: 210 3425335
  • ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Δευτέρα-Τρίτη 21:15
  • ΠΡΕΜΙΕΡΑ: 11 Οκτωβρίου 2010, για 20 μόνο παραστάσεις
  • ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: Γενική Είσοδος: 15 €, Φοιτητικό: 12 €
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ70 λεπτά
  • ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ & EMAIL ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
  • ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ SFORARIS
  • Η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris, δημιουργήθηκε το 2005, από πέντε απόφοιτους του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Κατευθύνσεις Υποκριτικής, Σκηνοθεσίας, Θεατρολογίας). Έχουν παρουσιάσει τις εξής παραγωγές:
  • Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος! (Θέατρο του Νέου Κόσμου-Club 22) , Οι Πρακτόρισσες (Θέατρο του Ήλιου, Πειραματική Σκηνή της Τέχνης-Θεσσαλονίκη, Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης-Χανιά), Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες. Μια πρώτη εκδοχή των Παραλογών, παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2009, σε μη θεατρικούς ανά την Ελλάδα χώρους, με ιδιαίτερο αισθητικό ή ιστορικό ενδιαφέρον (Στρατώνες Καποδίστρια στο Άργος, Ρώσικος Ναύσταθμος στον Πόρο, Ελαιουργείο Χαριλάου στην Ελευσίνα, Κύθηρα, Επιτάλιο, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης). Μια δεύτερη εκδοχή, παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών 2010, (Πειραιώς 260, Γκαράζ, Κτ. Δ).

Εταιρεία Θεάτρου Sforaris: Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή ΙΙ)

Από την παράσταση «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή ΙΙ)»/θεατρική ομάδα Sforaris.

Οι ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί της θεατρικής ομάδας Sforaris ετοιμάζονται να εκπλήξουν πάλι τους θεατές με το έργο Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή ΙΙ) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αύριο Δευτέρα και Τρίτη, 21 και 22 Ιουνίου 2010. Η ομάδα δραστηριοποιείται από το 2006, όταν μας συστήθηκε δυναμικά με το Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος και ακολούθησαν οι ευφάνταστες Πρακτόρισσες.

Οι Παραλογές είναι η τρίτη παραγωγή, μια πρώτη εκδοχή της οποίας παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2009 ανά την Ελλάδα, σε χώρους με ιδιαίτερο αισθητικό ή ιστορικό ενδιαφέρον. Πρόκειται για σπονδυλωτή παράσταση – εγκατάσταση, βασισμένη στις ιστορίες τεσσάρων δημοτικών τραγουδιών (Παραλογών: πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια) και σε στίχους ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη. Έχουν χρησιμοποιηθεί οι εξής Παραλογές: Της σκοτωμένης, Η μάνα η φόνισσα, Τα αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα, Η γυναίκα βοσκός.

Η παράσταση δεν τις προσεγγίζει λαογραφικά αλλά επιχειρεί να ξεκλειδώσει ένα υλικό που θεωρείται, λανθασμένα, ως μουσειακό. Ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που μετατράπηκαν σε φονιάδες αποτέλεσαν το υλικό που επεξεργάστηκε δραματουργικά και σκηνοθέτησε ο Γιάννης Καλαβριανός. Σε κάθε Παραλογή υπάρχουν δύο αφηγητές και τρεις ρόλοι. Το κείμενο, όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, αποτελείται από τους στίχους των δημοτικών τραγουδιών που το διηγούνται δύο εξωτερικοί αφηγητές.

Κοινό θέμα των ιστοριών ένα “επικίνδυνο” για τον ηθικό κοινωνικό κώδικα γεγονός και οι συγκρούσεις που αυτό φέρει μέσα σε μια οικογένεια, με τελική κατάληξη έναν φόνο. Ο Γιάννης Καλαβριανός, απολύτως συνειδητά, όπως μας εξηγεί, αναζήτησε ανάλαφρες νησίδες μέσα στις ιστορίες για να αποφευχθούν οι μελοδραματισμοί και η προκατασκευασμένη ένταση. Και καταλήγει: “Έτσι κι αλλιώς, η ζωή μας είναι ένα εκκρεμές, ανάμεσα στην ακραία χαρά και στην ακραία λύπη. Όσο βρισκόμαστε στα ενδιάμεσα, μπορούμε με κάποιο τρόπο να τα χειριστούμε. Τι γίνεται όμως όταν βρεθούμε στην άκρη του εκκρεμούς;».

Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Άννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου. Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου. Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας.

Πειραιώς 260, Γκαράζ του Κτηρίου Δ, ώρα 9 μ.μ. [Τιμές εισιτηρίων: 20 ευρώ (κανονικά) και 10 ευρώ (φοιτητικά)].

[Η ΑΥΓΗ, 20/06/2010]

Παραλογές με Λειβαδίτη για θεατές που τα έχουν δει όλα

  • Στην Πειραιώς 260 από την ομάδα Sforaris και τον Γ. Καλαβριανό
  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 20/06/2010

Ο 35χρονος που είχα μπροστά μου ήταν ένας από τους πολλούς νέους καλλιτέχνες, από εκείνη την ομάδα ανθρώπων που καταφέρνουν διαρκώς να εκπλήσσουν. Κυρίως με τη στάση ζωής και τις επιλογές τους. Ο Γιάννης Καλαβριανός σπούδασε αρχικά Ιατρική, άσκησε το επάγγελμα δύο χρόνια και μετά έκλεισε οριστικά αυτό το κεφάλαιο και ασχολήθηκε με το θέατρο. Είχε απαντήσει στο πρώτο του μεγάλο δίλημμα: ότι δεν μπορούσε να αφιερωθεί επί 24ώρου βάσεως στην Ιιατρική, αλλά μπορούσε να αφιερωθεί με το ίδιο πάθος στο θέατρο. Και άλλαξε διαδρομή.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, κι εκεί έκανε τα πρώτα του θεατρικά βήματα. Σ’ αυτή την πόλη, στο Θεατρικό Τμήμα του ΑΠΘ ή στην Πειραματική Σχολή της Τέχνης του Νικηφόρου Παπανδρέου, γνώρισε κι άλλους νέους ηθοποιούς, και όταν «έκλεισε ο κύκλος Θεσσαλονίκη» κατέβηκε στην Αθήνα, νοίκιασε σπίτι στον Νέο Κόσμο και το πρώτο θέατρο που είδε στην Αθήνα ήταν το Θέατρο του Νέου Κόσμου, του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ο Γιάννης Καλαβριανός του πήγε ένα θεατρικό κείμενο και σε λίγες μέρες είχε την πρόταση για συνεργασία στην παράσταση «Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος». Τότε ξαναπροσκάλεσε τους παλιούς του συναδέλφους και συμφοιτητές από τη Θεσσαλονίκη και όλοι μαζί έφτιαξαν την ομάδα Εταιρεία Θεάτρου Sforaris. Αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες μάς καλούν να δούμε αύριο και μεθαύριο, 21 και 22 Ιουνίου, στην Αποθήκη της Πειραιώς 260, στο Φεστιβάλ Αθηνών, ένα παράτολμο εγχείρημα. Τίτλος του, «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες», μια παράξενη σύζευξη των πλέον αφηγηματικών δημοτικών τραγουδιών, των παραλογών, με στίχους του Τάσου Λειβαδίτη. Μαζί με βίντεο, με περφόρμανς, με κίνηση, με τραγούδι…

  • Επιστροφή στον λόγο

«Δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο ακούγεται, είναι πάρα πολύ απλό στην εφαρμογή του», λέει ο Γιάννης Καλαβριανός που είχε την ευθύνη της σκηνοθεσίας και της δραματουργικής επεξεργασίας στην παράσταση. «Και δεν είναι καθόλου “μεταμοντερνιά”, γιατί εμείς είμαστε πολύ παραδοσιακοί. Εχουμε κατασταλάξει τι ακριβώς μας φαίνεται ενδιαφέρον και τι πραγματικά μοντέρνο και έχουμε επιστρέψει περισσότερο στον λόγο. Αισθάνομαι ότι πλέον τα έχουμε δει όλα με κάποιον τρόπο. Στρεφόμαστε, λοιπόν, στο θέατρο που ξεκινάει από τον λόγο, αλλά δεν είναι παλιακό και μιλάει στον άνθρωπο που τα έχει δει όλα. Διώξαμε από πολύ νωρίς την ανάγκη της πρωτοπορίας, δηλαδή να αποκτήσουμε μια θέση που να είναι άμεσα αναγνωρίσιμη και ευπώλητη. Αυτό βέβαια το πληρώνουμε, γιατί δεν μπορούμε να καταταχθούμε εύκολα σε ένα είδος».

Γύρισε, λοιπόν, προς τα πίσω και είδε ότι υπάρχει πολύ μεγάλο υλικό με πολλή κρυμμένη δυναμική που θα μπορούσε να ξαναχρησιμοποιηθεί με άλλους τρόπους. Η αρχική έμπνευση ήρθε έπειτα από μια παράσταση της ομάδας σε φυλακές στα Χανιά. Εκεί γνώρισε έναν κανονικό άνθρωπο. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν εργαζόμενος στις φυλακές. Ηταν όμως φυλακισμένος και καταδικασμένος για φόνο. Τότε ο Γιάννης Καλαβριανός θυμήθηκε τις παραλογές, δημοτικά τραγούδια αφηγηματικά που διηγούνται ενδοοικογενειακές τραγωδίες, με ήρωες ανθρώπους που μέχρι χθες μπορεί να ήταν κανονικοί και κάποια στιγμή πέρασαν το όριο. «Ο, τι συμβαίνει διαρκώς στη ζωή ανθρώπων, δηλαδή». Διάλεξε τέσσερις παραλογές, όχι τις πιο γνωστές, με κοινό άξονα την ενδοοικογενειακή βία, και οι πέντε ηθοποιοί της ομάδας θα τις αναπαραστήσουν στην Αποθήκη της Πειραιώς 260. Σε δεκαπεντασύλλαβο μάλιστα!

«Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς ο άνθρωπος περνάει το όριο. Πώς κάποιοι το περνούν και κάποιοι όχι; Και επειδή αγαπώ πολύ την ποίηση του Λειβαδίτη, βρήκα εκεί κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματά μου, τα μεταφυσικά. Δηλαδή όλο αυτό το σάστισμα του ανθρώπου μπροστά στο ανεξήγητο της ίδιας του της ζωής. Το κενό που άφηνε μέσα το κίνητρο όσων φτάνουν στη βία και στον φόνο ξαφνικά ήρθε να συνδεθεί με τους στίχους του Λειβαδίτη που λέει ότι οι άνθρωποι έτσι είναι. Αυτά γίνονται και θα γίνονται και θα ξαναγίνονται. Οι άνθρωποι πάντα θα αγαπάνε, θα απογοητεύονται, θα σκοτώνουν για την αγάπη τους, θα εκδικούνται, θα κάνουν τρομακτικά πράγματα, αλλά είναι άνθρωποι».

  • Αγρια καθημερινότητα

Και πώς ερμηνεύει τις σημερινές βίαιες αντιδράσεις των ανθρώπων, που δεν εντάσσονται μόνο σε έναν κώδικα ηθικής; «Συσσωρεύεται διαρκώς θυμός και οργή. Σήμερα σκοτώνουν για μια θέση πάρκινγκ. Η καθημερινότητα είναι πολύ πιο άγρια από τα δημοτικά τραγούδια. Σήμερα σκοτώνουν για να μπουν σε ένα κλαμπ, παρ’ όλα αυτά μας φαίνεται πολύ πιο περίεργη η λογοτεχνική βία από ό, τι η βία της καθημερινότητας. Οι παραλογές είναι σαν τα δελτία ειδήσεων της εποχής τους. Αφηγούνται όσα τους έκαναν εντύπωση».

Με τη φετινή της στάση στο Φεστιβάλ η ομάδα Sforaris πιστεύει ότι θα επικοινωνήσει με ένα ευρύτερο και πιο ενημερωμένο κοινό. Ο Γιάννης Καλαβριανός δεν επαναπαύεται όμως, γιατί ξέρει πολύ καλά ότι θα συνεχίσουν να νοικιάζουν θεατρικές αίθουσες για 400 ευρώ την ημέρα ώστε να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, θα συνεχίσουν να συντηρούνται από τους γονείς τους, θα συνεχίσουν να πρέπει να αποδεικνύουν από την αρχή ό, τι κάνουν και ό, τι προτείνουν. Και αυτό είναι ένα δύσκολο στοίχημα.

  • «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες», 21 και 22 Ιουνίου, Πειραιώς 260. Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Αννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου.

Ιστορίες εκτός ορίων

  • Μια σπονδυλωτή παράσταση από την ομάδα Sforaris αφηγείται τέσσερις ελληνικές δημοτικές παραλογές, στην καθεμιά από τις οποίες κυριαρχεί ένας εντυπωσιακός φόνος

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Με την πρώτη του παράσταση που έφερε τον ανίερο τίτλο «Εγώ είμαι το θείο βρέφος» δημιούργησε διαδήλωση θρησκόληπτων έξω από το θέατρο του Νέου Κόσμου…

Ακολούθησαν τολμηρές «Πρακτόρισσες» έτοιμες για όλα και τώρα η κατάσταση χειροτερεύει: ένα σερί από φόνους παρουσιάζει η ομάδα Sforaris του Γιάννη Καλαβριανού στην παράσταση με τίτλο «Παραλογές ή μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή ΙΙ)» στις 21 και 22 Ιουνίου στην Πειραιώς 260 στο Γκαράζ Η.

Πρόκειται για σπονδυλωτή παράσταση με κοινό θεματικό άξονα που βασίζεται στις ιστορίες τεσσάρων ελληνικών δημοτικών παραλογών, όπου σε κάθε μία κυριαρχεί κι από ένας εντυπωσιακός φόνος: στη «Μάνα η φόνισσα» μια μητέρα σκοτώνει το γιο της, στο «Της σκοτωμένης» τα αδέλφια σκοτώνουν την αδελφή, στο «Αγαπημένα αδέλφια και η κακή γυναίκα» ο ένας αδελφός σκοτώνει τη νύφη του και στο «Γυναίκα βοσκός» ένας γιος σκοτώνει τη μάνα…

  • Η δύναμη του τυχαίου

«Μπορεί ν’ ακούγονται ακραίες αυτές οι πράξεις αλλά συνέβαιναν και εξακολουθούν να συμβαίνουν γύρω μας» λέει ο σκηνοθέτης. «Τον ίδιο καιρό που παίζαμε πέρυσι στην Ελευσίνα, μια μητέρα είχε πνίξει τα δύο μωρά της στην μπανιέρα. Μια απλή επίσκεψη στις φυλακές αρκεί για να γνωρίσεις ανθρώπους που η όψη και η συμπεριφορά τους καθόλου δεν παραπέμπουν σε εγκληματίες. Κι όμως, έχουν σκοτώσει άνθρωπο. Μια τυχαία στιγμή επιτρέπει σ’ έναν απλό καθημερινό άνθρωπο να υπερβεί το όριο και να μεταβληθεί σε φονιά».

Η πρώτη εκδοχή της παράστασης παρουσιάστηκε πριν από δύο χρόνια στην επαρχία, ενταγμένη σε κάποιο πρόγραμμα του ΕΚΕΘΕΧ, με την υποχρέωση να παιχτεί σε μη θεατρικούς χώρους. Η ομάδα ανέβασε τις «Παραλογές» σε διάφορα ιστορικά μνημεία και όχι μόνον: στο Ελαιουργείο της Ελευσίνας, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σ’ ένα ρωσικό ναύσταθμο στον Πόρο, σε υδραγωγείο στα Κύθηρα αλλά και σ’ ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στον Ν. Ηλείας, μισοκατεστραμμένο απ’ την παλίρροια, όπου προσήλθε όλο το χωριό οργανώνοντας κι ένα μικρό πανηγύρι με φαγητά και γλυκά.

Κι όταν έγινε αποδεκτή η αίτηση της ομάδας να ενταχθεί η παραγωγή στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιάννης Καλαβριανός δημιούργησε νέα εκδοχή της παράστασης αλλάζοντας τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία. Στην πρώτη εκδοχή οι ηθοποιοί (Αννα Ελεφάντη, Κίκα Γεωργίου, Βασιλική Σαραντοπούλου, Αναστασία Μποζοπούλου, Χριστίνα Μαξούρη) ήταν και αφηγητές, δηλαδή ο δραματουργικός και ο αφηγηματικός χρόνος συνέπιπτε. Τώρα αφηγητές και ρόλοι ξεχωρίζουν. Τρεις ηθοποιοί δρουν σε κάθε ιστορία, ενώ παράλληλα δύο αφηγητές, «μπροστά» και μέσω μικροφώνων, την εξιστορούν. Τα δραματικά πρόσωπα παίζουν τις ιστορίες και μιλούν μόνο με στίχους από ποιήματα του Λειβαδίτη.

Μια μικρογραφία σπιτιού το σκηνικό των Αλεξάνδρας Μπουσουλέγκα και Ράνιας Υφαντίδου με στοιχεία υπαινικτικά παρά ρεαλιστικά: κάποια επίπεδα που πηγαινοέρχονται, μια μεταλλική κατασκευή, μικροαντικείμενα.

Ενα δημοτικό τραγούδι, «πειραγμένο» από τους μουσικούς Αντώνη Μαράτο και Γιώργο Τσακνιά, αποδίδεται απ’ όλους τους ηθοποιούς κι ένα σύγχρονο ερμηνεύει ο Γιώργος Γλάστρας. Σε δύο βιντεοθόνες προβάλλονται εικαστικές ιστορίες σχετικές με το θέμα της παράστασης από την πρόσφατη έκθεση της Κατερίνας Αποστολίδου στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.

  • Βία αλλά και χιούμορ

«Δεκαπέντε άνθρωποι, συντελεστές και ηθοποιοί, δουλέψαμε με πολύ κέφι σ’ αυτή τη δουλειά» σχολιάζει ο Γ. Καλαβριανός. «Ολες οι ιστορίες έχουν αφηγηματική δύναμη, οικονομία, γρήγορο ρυθμό και δραματική ένταση κατάλληλη για τη σκηνή. Κάθε ιστορία φτιάχνεται μπροστά στο κοινό. Δεν πρόκειται για μελόδραμα, το χιούμορ ελλοχεύει. Οπως κι η ζωή πουάλλοτε είναι δύσκολη, άλλοτε σαχλή κι άλλοτε, ξαφνικά, βίαιη. Πιστεύω ότι αυτό το σάστισμα μπροστά στο μετέωρο της ζωής, η αγωνία και η ανημπόρια του ανθρώπου να κατανοήσει, να δεχτεί τον θάνατο όσο κι αν έχει προετοιμαστεί, εκφράζεται με τον πιο ωραίο τρόπο στην ποίηση του Λειβαδίτη». *

«Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου»

  • Ο Γιάννης Καλαβριανός, μετά το «Θείον βρέφος», γράφει και σκηνοθετεί τις «Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου». Ένα μήνυμα, τρεις παραλήπτες. Η Γαβριέλα Ουζμπεκιστάν, η Μικαέλα Μπελούτσι και η Συμέλα Τσανταμπασίδου είναι οι «Πρακτόρισσες», που μετά από χρόνια τεμπελιάς, θα κληθούν να αναλάβουν και πάλι δράση καθώς η σατανική Λουκρητία Στρογκανώφ απειλεί ξανά την ανθρωπότητα.

«Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου»
  • Πώς θα καταλήξουν στην Αθήνα; Γιατί θα γίνουν αεροσυνοδοί και χορεύτριες; Υπάρχει Λουκρητία ή όχι; Και ποιος είναι αυτός ο αδίστακτος Τιμοτέι που θέλει να τις σκοτώσει; Πώς όλοι αυτοί θα ξεπηδήσουν απ το πανί και θ’ αρχίσουν το πιστολίδι μπροστά σου; Μια «ωδή» στις μπι μούβις ταινίες περιπέτειας, δράσης, κατασκοπείας και δολιοφθοράς. Παίζουν: Αννα Ελεφάντη, Χρήστος Θεοδωρίδης, Γιάννης Καλαβριανός, Μαρία Κοσκινά, Ελλη Μερκούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αναστασία Μποζοπούλου, Ζωή Παρασκευοπούλου.

Αθώον το «Θείο Βρέφος»

Αθωώθηκε το «Θείο Βρέφος» του Γιάννη Καλαβριανού, με άλλα λόγια ο συγγραφέας του, οι ηθοποιοί Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Αναστασία Μποζοπούλου, Μαρία Κοσκινά, Χρήστος Θεοδωρίδης και ο ιδιοκτήτης του Θεάτρου του Νέου Κόσμου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, που δικάζονταν χθες στο Πρώτο Μονομελές Πλημμελειοδικίο Αθηνών για «προσβολή των Θείων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας». Ηταν «θύματα» φανατικών παραχριστιανικών κύκλων, που ευτυχώς η Δικαιοσύνη αντιλήφθηκε ότι ταλαιπωρούνταν για, τουλάχιστον, γελοίο λόγο.

Στο Πλημμελειοδικείο εμφανίστηκε μόνο η μία εκ των δύο μηνυτριών, η Ιωάννα Παπανδρέου, η οποία αρνήθηκε να ορκιστεί στο Ευαγγέλιο, αυτοπροσδιοριζόμενη ως «γνήσια ορθόδοξη που μετρά ο λόγος» της. Παραδέχτηκε ότι όχι μόνο δεν είδε την παράσταση που μήνυσε, αλλά ότι δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει το έργο. «Τόσα άτομα που κάναμε τέτοια φασαρία έξω από το θέατρο λέτε να είχαμε άδικο;» ρώτησε αφελέστατα, για να εισπράξει απ’ την έδρα την κοφτή απάντηση: «Ναι, είχατε άδικο!».

«Κάθε ταινία και παράσταση που έχει τον Χριστό, ανεξαρτήτως περιεχομένου, ακόμη και ο δημοφιλής «Ιησούς της Ναζαρέτ» του Τζεφιρέλι, είναι βλάσφημος;» ρώτησε ο πρόεδρος. «Ναι», απάντησε κατηγορηματικά η μηνύτρια. «Ξέρετε πόσο κακό κάνετε στην Εκκλησία με αυτή τη στάση σας;» της αντιγύρισε αυθορμήτως.

Οση ώρα απολογούνταν ο θίασος, η μηνύτρια και 4-5 ομόθρησκοί της φώναζαν διαρκώς «βλάσφημοι». Ο Θεοδωρόπουλος ρωτήθηκε αν ελέγχει τα έργα που ανεβάζει στο θέατρό του. Υπερασπιζόμενος το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου, απάντησε: «Δεν κάνω ποτέ λογοκρισία. Με αφορούν τα άτομα που ανεβάζουν τις παραστάσεις και η δική τους σοβαρότητα. Το έργο του Καλαβριανού έχει ήρωα ένα σαλεμένο παιδί που θέλει να γίνει Χριστός στη θέση του Χριστού και καταλήγει Βούδας». «Ευτυχώς, δηλαδή, που δεν έγινε μουσουλμάνος για να μην έχετε τα μπλεξίματα του Δανού κομίστα με τα σκίτσα του Μωάμεθ», σχολίασε ο ενημερωμένος προέδρος.

Μόλις ανακοινώθηκε η αθωωτική απόφαση, η μηνύτρια και οι φίλοι της αποχώρησαν φωνάζοντας προς τον πρόεδρο και τον εισαγγελέα «τα πήρατε» και «χρηματιστήκατε». Η… προτελευταία ατάκα της Ι. Παπανδρέου ήταν «βγάλτε την εικόνα του Χριστού γιατί θα πέσει στο κεφάλι σας».

ΙΩ.ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/01/2009

Αθώο το «Βρέφος»

ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Στο εδώλιο οδήγησε τους συντελεστές της παράστασης «Εγώ είμαι το θείο βρέφος» η μήνυση που είχαν καταθέσει εις βάρος τους δύο γυναίκες κατηγορώντας τους ότι μέσω του έργου καθύβριζαν κακόβουλα την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Χθες δεν χρειάστηκαν παρά μόνο λίγα λεπτά ώστε ο εισαγγελέας και ο πρόεδρος του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών να καταλήξουν στην αθώωση των κατηγορουμένων, καθώς από κανένα στοιχείο δεν πείστηκαν ότι σκηνοθέτης και ηθοποιοί της παράστασης είχαν διαπράξει οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη.

Εξάλλου, από τους τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας μόνο μία γυναίκα προσήλθε στο ακροατήριο για να υποστηρίξει τη μήνυση, η οποία μάλιστα ομολόγησε ότι δεν είχε παρακολουθήσει την επίμαχη παράσταση, αλλά από όσα είχε ακούσει σχημάτισε την άποψη ότι το περιέχομένό της ήταν βλάσφημο.

«Μπορούμε να φέρνουμε ανθρώπους στα δικαστήρια, επειδή μάθαμε ότι ένα έργο που παίζεται είναι βλάσφημο; Ξέρετε τι ζημιά κάνετε εσείς στην Εκκλησία;», παρατήρησε μεγαλόφωνα απευθυνόμενος προς τη μάρτυρα ο πρόεδρος του δικαστηρίου χωρίς να κρύβει την έκπληξή του.

Από την πλευρά τους οι κατηγορούμενοι, ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Καλαβριανός, οι ηθοποιοί Χρήστος Θεοδωρίδης, Μαρία Κοσκινά, Αναστασία Μποζοπούλου και Ευθύμιος Παπαδημητρίου και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, όπου είχε παιχτεί το έργο, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, υποστήριξαν ότι σε καμία περίπτωση δεν είχαν πρόθεση να θίξουν τη θρησκεία.

function openWindow(theTarget, windowName, Properties){
var newWin = window.open(theTarget, windowName, Properties);
newWin.focus();
}

Αθωωτική απόφαση για το «Θείο Βρέφος»

Δεν υπήρξε καμία απολύτως προσβολή του ιερού προσώπου του Ιησού Χριστού στη θεατρική παράσταση «Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος». Αυτό αποφάνθηκε χθες η ελληνική Δικαιοσύνη, δικαιώνοντας το έργο που ανέβηκε πριν από δύο χρόνια από το Θέατρο του Νέου Κόσμου και αθωώνοντας τους συντελεστές της παράστασης. Οι ηθοποιοί της παράστασης, ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος , βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου έπειτα από μήνυση ενθέρμων ορθοδόξων χριστιανών, οι οποίοι προτού προσφύγουν στη Δικαιοσύνη είχαν προπηλακίσει έξω από το θέατρο τους συντελεστές αλλά και τους θεατές της. Στην παράσταση παρουσιαζόταν μια σατιρική ανάγνωση της ιστορίας της Γέννησης του Χριστού με πρωταγωνιστή ένα αγόρι που γεννήθηκε στη διπλανή φάτνη και προσπαθούσε να πείσει, αντιγράφοντας τον Ιησού, ότι είχε γίνει λάθος και ότι το Θείο Βρέφος ήταν αυτός.

Το Βήμα, Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Αθώοι οι συντελεστές θεατρικής παράστασης

Αθώοι κρίθηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο οι έξι κατηγορούμενοι συντελεστές της θεατρικής παράστασης «Εγώ είμαι το θείο βρέφος» που είχε ανέβει τον Σεπτέμβριο του 2006. Στο σύνολο τους αντιμετώπιζαν την κατηγορία της κακόβουλης καθύβρισης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.Η κατηγορία είχε απαγγελθεί μετά από μήνυση πολιτών που υποστήριζαν ότι η επίμαχη παράσταση του Θεάτρου Νέου Κόσμου προσβάλει το θρησκευτικό συναίσθημα.

Η υπόθεση του έργου έχει ως εξης: Στη Γαλιλαία ζει ο Αντώνης, ένα παιδί που ζηλεύει το γειτονόπουλό του, βλέποντας να το ψάχνουν οι μάγοι και προσπαθεί να τους παραπλανήσει ότι αυτός είναι το Θείο Βρέφος. Συνειδητοποιώντας τελικά πως δεν μπορεί να γίνει θεός στη χώρα του, φεύγει και έπειτα από χρόνια γράφει στους γονείς του ότι στην Κίνα έχει γίνει Βούδας

Απολογούμενοι οι έξι κατηγορούμενοι τόνισαν ότι δεν είχαν πρόθεση να βλασφημήσουν ενώ όπως ανέφεραν κανένας από τους θεατές δεν είχε αισθανθεί προσβεβλημένος.

Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετήθηκε η κατηγορία. [ΑΠΕ – ΜΠΕ, Τετάρτη, 14.01.09]