Category Archives: Κακλέας Γιάννης

«Ορνιθες» σε κόσμο ονειρικό

ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

  • Εργο «τόσο επίκαιρο όσο και η ανάγκη του ανθρώπου να… δημιουργήσει μιαν άλλη κοινωνία», λέει ο Γιάννης Κακλέας για την κωμωδία του Αριστοφάνη που ανεβαίνει σήμερα και αύριο

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στους ρόλους του Πεισθέταιρου και Ευελπίδη αντίστοιχα

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στους ρόλους του Πεισθέταιρου και Ευελπίδη αντίστοιχα

«Ω, καλή μου ξανθιά/συντροφιά μου γλυκιά/που μαζί σου λαλώ/κάθε ωραίο σκοπό/ήρθες, ήρθες, εφάνης/με σουραύλι να υφάνεις/ύμνους, κελαηδισμούς/ήχους εαρινούς/εμπρός, αρχίνα, πέσ’ τους/γλυκά τους αναπαίστους…». Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας με ένα επιτελείο αξιόλογων ηθοποιών και σύμμαχο τη θρυλική μουσική του Χατζιδάκι αναζητεί τη Νεφελοκοκκυγία του σήμερα στην παράσταση των «Ορνίθων» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που θα παρουσιαστεί σήμερα και αύριο, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Κωμωδία εξαιρετικά επίκαιρη, οι «Ορνιθες» γράφτηκαν το 414 π.Χ., εποχή που ο πόλεμος, η πείνα, τα χρέη και η παρακμή μάστιζαν την Αθήνα. Η απόγνωση οδηγεί δύο ηλικιωμένους Αθηναίους στη φυγή και στη δημιουργία της ιδανικής πόλης σε συμμαχία με τα πτηνά. «Ενα ταξίδι στην επιθυμία για έναν κόσμο ελεύθερο, έναν κόσμο δίκαιο, με αίτημα την ευτυχία» είναι οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, υπογραμμίζει ο Γιάννης Κακλέας. Συνέχεια

Γιάννης Κακλέας: «Επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη…»

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΝΑ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ: Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
«Σβήσαν τα φώτα στην παραλία, ήρθ’ ο Σεπτέμβρης, ήρθ’ η βροχή. Φεύγαν οι φίλοι, φεύγαν τα πλοία, πήγε χαμένη η εκδρομή. Χάθηκα – χάθηκα μες στη ζωή μου, χάθηκες- χάθηκες μες στη βροχή». Η πρόταση στον Γιάννη Κακλέα να σκηνοθετήσει το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Διαμάντια και μπλουζ» ήρθε σε πολύ καλή στιγμή από τον Σωτήρη Χατζάκη. Ο σκηνοθέτης είναι μάλιστα βαθιά συγκινημένος που η παράσταση ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, την πόλη στην οποία γεννήθηκε και πέρασε την εφηβεία του. «Ξαναβρήκα τη Θεσσαλονίκη. Ηταν ένα όνειρό μου. Νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι όπως την άφησα, δεδομένων των αλλαγών που επιφέρει ο χρόνος. Η αμεσότητα που έχει αυτή η πόλη δεν περιγράφεται». Το συγκεκριμένο έργο είναι το πρώτο έργο της Αναγνωστάκη με το οποίο καταπιάνεται. «Ηθελα να ανεβάσω ένα έργο της επειδή την εκτιμώ ιδιαίτερα. Εχει φτιάξει έναν κόσμο ονείρου και πραγματικότητας, ο οποίος με γοητεύει πολύ», εξηγεί ο κ. Κακλέας.
  • Γνωρίσατε ποτέ προσωπικά την Αναγνωστάκη;
Ναι. Πρόκειται για μια πολύ γοητευτική προσωπικότητα. Μόνο να τη δει κανείς και να κουβεντιάσει για λίγο μαζί της, καταλαβαίνει ότι φέρει έναν πολύ ειδικό κόσμο, έναν κόσμο σπάνιο στις μέρες μας.
  • Πώς θα περιγράφατε τον κόσμο της;
Είναι μια συγγραφέας η οποία δε φέρει τον εαυτό της στον κόσμο σαν να είναι ένας χαμαιλέων. Το έργο της είναι εκείνη. Αυτό που είναι ως προσωπικότητα εκφράζεται απόλυτα και στο έργο της. Είναι ένας άνθρωπος που βιώνει με πολλή ευαισθησία τον κόσμο γύρω του και τον εντάσσει σε ένα όνειρο. Λες και ο κόσμος βρίσκεται σε μια ονειρική διάσταση. Λες κι όλη η πραγματικότητα μετεωρίζεται ανάμεσα στο ονειρικό και το πραγματικό. Αυτό που καταφέρνει είναι σπάνιο. Πλουτίζει την πραγματικότητα με χρώματα και εικόνες που βρίσκονται μονάχα στο χώρο του ονείρου. Στο συγκεκριμένο έργο τώρα, μιλά για τη ζωή μιας γυναίκας που έχει χάσει τα βαθιά της νοήματα, την ταυτότητά της, τον εαυτό της, ενώ όλα αυτά είναι ιδωμένα μέσα από μια ονειρική διάσταση.
  • Ισχύει για εσάς αυτό που μόλις είπατε για την Αναγνωστάκη; Το έργο σας είναι εσείς κι εσείς το έργο σας;
Είναι αλήθεια πως αυτό με απασχολεί και με ενδιαφέρει. Εγώ, ως ένας δευτερογενής δημιουργός, ως ένας δημιουργός δηλαδή που στηρίζεται στα κείμενα κάποιων ανθρώπων, προσπαθώ να παντρέψω την ουσία του έργου με τις δικές μου καλλιτεχνικές και κοινωνικές ανησυχίες. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν κρύβεται μέσα από τα κείμενα αλλά θέλει να αποκαλύπτεται μέσα από αυτά.
  • Η Νόρα Κατσέλη επιστρέφει στη σκηνή έπειτα από μια μεγάλη απουσία…
Και μάλιστα με έναν πάρα πολύ απαιτητικό ρόλο. Ολο το έργο είναι επάνω της και μέσα της. Η Κατσέλη είναι μια έμπειρη ηθοποιός και πρωταγωνίστρια, η οποία θα κάνει ιδιαίτερη αίσθηση στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Κάνει μια καλή βουτιά μέσα στα συναισθήματα και τις διαθέσεις του ρόλου.
  • Αποτελεί πρόκληση για εσάς το ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου;
Είναι ένα έργο που ανεβαίνει σπάνια στη σκηνή. Ανέβηκε πριν από δεκαπέντε χρόνια με την Καρέζη και αργότερα το ανέβασε η Ζωή Λάσκαρη. Για έναν επαγγελματία του θεάτρου αποτελεί ένα δύσκολο εγχείρημα. Η Αναγνωστάκη δεν είναι εύκολη συγγραφέας. Πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά μέσα σου. Υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Για παράδειγμα, το πώς θα παρουσιάσεις στη σκηνή τις ανθρώπινες σχέσεις που περιγράφονται στο έργο. Ιδιαίτερα μάλιστα τη σχέση μάνας-κόρης. Η ομάδα όμως των ηθοποιών νομίζω πως έκανε πραγματικά πολύ καλή δουλειά.
  • Ακριβώς επειδή διαπραγματεύεται το ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων αποτελεί και ένα διαχρονικό έργο, έτσι δεν είναι;
Εκπλητικά διαχρονικό θα έλεγα. Διότι δεν πραγματεύεται τις σχέσεις μέσα από ευκαιριακές καταστάσεις αλλά μέσα από τη διαχρονική αλήθεια αυτών των σχέσεων. Τη διαχρονική αλήθεια της σχέσης μάνας-κόρης. Την καταπίεση της κόρης από το αρχέτυπο της μάνας, το φόβο να μη γίνει σαν κι εκείνη. Την παρακμή μιας σχέσης άνδρα-γυναίκας έπειτα από τριάντα χρόνια, το πώς ο ένας θέλει να φάει τις σάρκες του άλλου. Πρόκειται για πολύ δυνατά συναισθήματα τα οποία μπορούν να ταρακουνήσουν το θεατή τόσο έντονα όσο την εποχή που γράφτηκε το έργο.
  • ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το έργο «Διαμάντια και μπλουζ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Εκτός από τη Νόρα Κατσέλη παίζουν οι ηθοποιοί Βασίλης Ευταξόπουλος, Αναστασία Κατσιναβάκη, Σοφία Μιχαήλ, Γιάννης Ράμμος, Μιχάλης Σιώνας και Θάλεια Σκαρλάτου. Το έργο κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 23 Μαρτίου, στη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός», λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών στις εννέα το βράδυ.

Nτύνεται «Υπηρέτης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα

  • Εξαιρετικά συνεργάστηκαν το περασμένο καλοκαίρι στη «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, που εντυπωσίασε στον ομώνυμο ρόλο, και αποφάσισαν να το επαναλάβουν.
Nτύνεται «Υπηρέτης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα

O σκηνοθέτης θα καθοδηγήσει τον δημοφιλή ηθοποιό προκειμένου να υποδυθεί τον Τρουφαλδίνο-Αρλεκίνο στον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι.

Πόλος της πλοκής του είναι η πλάνη γύρω από τα πρόσωπα. Το παιχνίδι του Είναι και του Φαίνεσθαι, καθώς οι ήρωές του είναι συχνά άλλο από εκείνο που φαίνονται. Ο Τρουφαλδίνο παρουσιάζεται πότε σαν υπηρέτης του ενός αφέντη, πότε του άλλου. Οι πράξεις σχεδόν όλων είναι διαφορετικές από εκείνο που οι άλλοι νομίζουν, κι από αυτές τις απάτες και τις αυταπάτες μπερδεύεται και ξεμπερδεύεται το κουβάρι του μύθου…

Κυρίαρχος είναι ο Τρουφαλδίνο-Αρλεκίνος που για τον επιούσιο μπαίνει στη δούλεψη δύο αφεντάδων μαζί, τα θαλασσώνει και τα… μπαλώνει ακαριαία, περιπλέκει τους πάντες με λόγια κι έργα και λύνει τα πάντα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 18/02/2011

Γυναίκες με τα όπλα τους

  • Ο Γιάννης Κακλέας παρουσιάζει τη «Λυσιστράτη» όχι μόνο ως αντιπολεμικό έργο, αλλά και ως σχόλιο για τη σχέση των δύο φύλων
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
  • Πριν απαντήσει στις ερωτήσεις μας, ο Γιάννης Κακλέας έχει μια ερώτηση: «Δεν καταλαβαίνω γιατί μπορούμε να ανεβάζουμε με σύγχρονο τρόπο τον Ευριπίδη ή τον Σοφοκλή, αλλά όχι τον αιχμηρό, ανατρεπτικό, ποιητικό, βίαιο Αριστοφάνη. Οποια επικαιροποίησή του οδηγεί σε εκπόρνευση: στη σύνδεση με τη Γιουροβίζιον ή τον Ρουβά… Λες και πρόκειται για αναξιοπρεπή συγγραφέα. Επιμένω ότι η σπουδαιότητά του δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί από την ελληνική δραματουργία».

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Λαέρτης Μαλκότσης σε πρόβα για τη  «Λυσιστράτη».

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Λαέρτης Μαλκότσης σε πρόβα για τη «Λυσιστράτη».

Ανεβάζοντας «Λυσιστράτη» με το Εθνικό Θέατρο την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, ο σκηνοθέτης θέλει να υπογραμμίσει μια άλλη άποψη: «Ε, λοιπόν αυτό το αριστοτεχνικά γραμμένο έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο νομίζουμε» μας λέει. «Κι αυτό συμβαίνει επειδή μέχρι τώρα διαβάζεται αποκλειστικά από την κωμική του πλευρά. Εκτός από την εξωστρέφεια και τα γκαγκ, ήθελα να αναδείξω τη σοβαρή του διάθεση. Αναφέρεται στην ύπαρξη της ερωτικής επιθυμίας, στην ίδια την τελετή ευγονίας με τρόπο ποιητικό και κατ’ εμέ, ακόμα, κρυπτογραφημένο. Δεν ξύπνησαν μια μέρα οι γυναίκες διακηρύττοντας ρήξη με τους άντρες και επιβάλλοντας το δικό τους ουτοπιστικό όνειρο. Η πόλη ήταν έρημη όχι μόνον από τη φυσική παρουσία των αντρών αλλά και από την ίδια την ερωτική επιθυμία. Ο Αριστοφάνης λέει πως αν δεν λειτουργεί αρμονικά το ανδρόγυνο, δεν υπάρχει αθηναϊκή δημοκρατία, κοινωνία. Η Λυσιστράτη είναι σκληρό έργο. Εκτός από τον πόλεμο αναφέρεται στη βία, τον θάνατο, την κρίση στον έρωτα».

Με άντρες ηθοποιούς να ερμηνεύουν τους βασικούς γυναικείους ρόλους, μέσα από το αστείο, επιχειρείται μια απόπειρα προσέγγισης της γυναικείας ψυχολογίας. Την παράσταση διατρέχει η κρίση στη σχέση ενός σύγχρονου ζευγαριού που συμπορεύεται με τα τεκταινόμενα του έργου. Τα χορικά παίζονται ως θεατρικά δρώμενα, ως «επεισόδια» που αφηγούνται την, κινούμενη εσωτερικά, σοβαρή ιστορία γύρω από τον έρωτα. «Θα έλεγες ότι τα χορικά, σαν σπλάχνα του έργου, συνιστούν το ασπρόμαυρο κομμάτι της παράστασης σε σχέση με τα έγχρωμα επεισόδια στα οποία κυριαρχεί η τρελή διάθεση, το γλέντι της επανάστασης, ένας «Μάης του ’68».

Τη Λυσιστράτη υποδύεται ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. «Είναι εξαιρετικός», λέει ο σκηνοθέτης. «Διαθέτει τη στόφα του παλιού κωμικού ηθοποιού. Οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες όχι ως παρωδία αλλά ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Η «συνωμοσία» των γυναικών για να σταματήσει ο πόλεμος, είναι μια επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισμό και το θάνατο».

Οι Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Πρόβουλος), Γιώργος Χρυσοστόμου (Κλεονίκη), Λαέρτης Μαλκότσης (Λαμπιτώ), Μάκης Παπαδημητρίου (Κινησίας) προκηρύσσουν σεξουαλική απεργία κάνοντας τους… άντρες να παραμιλούν. Το έργο είναι γεμάτο ερωτικά τεχνάσματα, αθυροστομίες, κωμικές παρεξηγήσεις και πληθωρική δράση. Αλλωστε, το κόστος της σκληρής απόφασης πλήττει και τις γυναίκες. Η σκηνή του Κινησία και της Μυρρίνης το αποδεικνύει. Εκείνος έρχεται στην Ακρόπολη ζητώντας τη γυναίκα του. Εκείνη στην αρχή αρνείται και μετά ξεκινά μαζί του ένα ερωτικό παιχνίδι εξοντωτικών καψωνιών. Τους ρόλους ερμηνεύουν εναλλάξ οι Ελένη Κοκκίδου και Μάκης Παπαδημητρίου.

Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Γασπαράτος και η Ελένη Μανωλοπούλου σχεδίασε ευφάνταστα κοστούμια για τους ρόλους και για το χορό. Φορέματα φτιαγμένα από σουτιέν, τα οποία κάποια στιγμή μεταβάλλονται σε γραβάτες. Το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη μοιάζει να έχει καλυφθεί από τσιμεντόσκονη. Ενας εγκαταλειμμένος δρόμος έγινε οδόφραγμα σε μια πόλη που έχει εκκενωθεί. Σε κάποια σημεία βρίσκονται αραγμένα ένα παλιό αυτοκίνητο, μια μοτοσικλέτα. Τον ρόλο του Κήρυκα Λακεδαιμονίων ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου, ενώ συμμετέχει 23μελής χορός.*

Προφητική Λυσιστράτη των δύο φύλων

  • Οι γυναίκες είναι ντυμένες ασπρόμαυρα και οι άντρες σκαρφαλωμένοι σε τακούνια επιχειρούν ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 4 Iουλίου 2010
  • Αυτή η πόλη είναι ερημωμένη. Σε μια διάσταση ονειρική. Οι αποχρώσεις του λευκού κυριαρχούν. Είναι η σκόνη μετά τον βομβαρδισμό που έπνιξε όλη την ατμόσφαιρα. Μια διασταύρωση δρόμων συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μας. Επιπλα, ένα περιπολικό, μια αναπηρική καρέκλα, δεκάδες αντικείμενα σχηματίζουν ένα οδόφραγμα σε αυτό το παραιτημένο τοπίο που μοιάζει να το πλάκωσε το τσιμέντο.

Αρχηγός όλων αυτών που κυκλοφορούν σαν να είναι χτυπημένοι από κάποιον εφιάλτη, είναι η Λυσιστράτη, η ηρωίδα του Αριστοφάνη που το 411 π. Χ. με το εύρημα της σεξουαλικής απεργίας και τη γυναικεία εξυπνάδα βρήκε τη λύση για τη συμφιλίωση. Τώρα δίνει το στίγμα της στη σημερινή Ελλάδα. Μια παράσταση για τον έρωτα και τον πόλεμο, τον πόλεμο ανάμεσα στα δύο φύλα, τη φθορά των σχέσεων και τη διαφθορά των ανθρώπων. Σε αυτή τη θολή άσπρη πόλη που έστησε ο Μανώλης Παντελιδάκης, η Ελένη Μανωλοπούλου έβαλε τους ήρωες να κυκλοφορούν με πολύχρωμα κοστούμια φτιαγμένα από συνδυασμούς στηθόδεσμων. Τρεις χιλιάδες κομμάτια χρειάστηκαν γι’ αυτό τον σκοπό και πολλά ακροβατικά για να «σκαρφαλώσουν» οι άντρες ηθοποιοί στα τακούνια, επιχειρώντας ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση και το σώμα.

Οσο για τις γυναίκες, αυτές ντυμένες ασπρόμαυρα κινούνται στο επίπεδο της επιθυμίας. «Μοιάζουν με γυναίκες φετίχ».

Είναι η ματιά του Γιάννη Κακλέα, ο οποίος μετά από 30 χρόνια δουλειάς που έφερε σε πολλά άνω κάνω το θέατρο -ειδικά τη δεκαετία του ’80- με το ανατρεπτικό του βλέμμα, κάνει το… ντεμπούτο του στην Επίδαυρο (16 και 17 Ιουλίου), με Λυσιστράτη τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.

  • Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
  • Δεν θέλω επ’ ουδενί να κοροϊδέψω τη γυναίκα

«Δεν μπορούμε να πείσουμε ότι είμαστε γυναίκες όσοι παίζουμε τους ρόλους αυτούς. Το στοίχημα είναι να μη φαίνεται ότι σατιρίζουμε και κοροϊδεύουμε τις ηρωίδες. Από παραστάσεις που είδα στο παρελθόν θυμάμαι πως οι περισσότερες έμεναν στην κωμική πλευρά της. Υπάρχουν ωστόσο πράγματα που λέει η Λυσιστράτη και οι φιλενάδες της, τα οποία είναι πάνω από το γέλιο. Εχουν βάθος».

Εχει έρθει βιαστικός ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο καφέ του Εθνικού Θεάτρου και ορεξάτος για τσιγάρο που δεν μπορεί να καπνίσει, αφού απαγορεύεται. «Τότε φέρε ένα χυμό καλύτερα» λέει ευγενικά στον σερβιτόρο, αν και η όρεξή του τραβάει καφεδάκι.

  • Ψηλοτάκουνα

Τι τον δυσκόλεψε περισσότερο στη «Λυσιστράτη»; Ο γυναικείος εξοπλισμός, απαντά. Κι αν με τα γυναικεία ρούχα τα κατάφερε, με τα παπούτσια παιδεύτηκε αρκετά. «Πρώτα ήθελα να βρω την κίνηση. Πώς περπατάτε οι γυναίκες. Δεν σημαίνει ότι άρχισα να τις προσέχω περισσότερο. Ετσι κι αλλιώς, στη φύση του άντρα από την ώρα που αισθανόμαστε τον ερωτισμό, εκεί γύρω στην εφηβεία, δεν περνάει στιγμή που να μην παρατηρούμε τις γυναίκες. Φορώντας τα ψηλά τακούνια όμως συνειδητοποίησα πόσο σωστό είναι αυτό που λένε γι’ αυτές: «Μπρος στα κάλλη τι ’ναι ο πόνος». Πόσα περνάνε για να φορέσουν τα τακούνια, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να είναι άνετα σε καμία γυναίκα. Επίσης κατάλαβα γιατί μερικές φορές κουβαλούν μαζί τους κι ένα δεύτερο ζευγάρι».

«Επ’ ουδενί δεν θέλω να κοροϊδέψω τη γυναίκα με αυτή την παράσταση» επαναλαμβάνει πολλές φορές, και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι το άγχος του. «Σεμνά προσπαθώ να αγγίξω την ηρωίδα ή να την σατιρίσω».

Μια φωτογραφία από τις πρόβες μου θύμισε τον γκέι κομμωτή που έπαιζε στους «Μήτσους» του Λ. Λαζόπουλου: «Ολοι οι γυναικείοι ρόλοι της παράστασης που ερμηνεύονται από άντρες ηθοποιούς δεν μοιάζουν με επιθεωρησιακούς χαρακτήρες. Δεν είναι παρωδία αλλά επίκληση του θηλυκού στοιχείου» απαντάει ευγενικά.

Οι μεταμφιέσεις του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, για να λέμε την αλήθεια, είναι πάντα έξυπνες και πετυχημένες. «Μετά από τόσα χρόνια αισθάνομαι πως οι Απόκριες δεν υπάρχουν για μένα. Αυτή η χαρά της μεταμφίεσης, του τι θα φορέσεις. Από τη στιγμή που μπήκα σε αυτή τη δουλειά συνειδητοποίησα ότι γιορτάζω τις Απόκριες όλη μου τη ζωή. Ντύνομαι με ένα άλλο κοστούμι, ενός άλλου χαρακτήρα, ενός ρόλου. Νομίζω πως η πιο βαρετή γιορτή για έναν ηθοποιό είναι οι Απόκριες».

  • Αγαπημένοι ηθοποιοί

Από τεσσάρων χρόνων δήλωνε στους γονείς του ότι θα γίνει ηθοποιός, στο Αίγιο που γεννήθηκε. Στηνόταν μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση για να δει τις ίδιες ελληνικές ταινίες που θαύμαζε, με τους αγαπημένους του παλιούς ηθοποιούς. Στην εφηβεία βρήκε την ευκαιρία να παίξει έναν ήρωα του Δ. Ψαθά, σε ένα μαθητικό διήμερο. «Εκεί το μικρόβιο ρίζωσε σαν ίωση μέσα μου».

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών το 1988 και τελειώνοντας το 1992, συμμετείχε στο «Καμπαρέ στόρι», μια μουσικοχορευτική παράσταση του Βαγγέλη Σειληνού. Συνεργάστηκε στον «Μορμόλη» με την Ξένια Καλογεροπούλου, στη Μεγάλη Πόρτα έπαιξε στις «Υπηρέτριες» του Γκολντόνι σε σκηνοθεσία Θ. Μοσχόπουλου, με τον Γρηγόρη Βαλτινό στη συνέχεια και ύστερα συζητήθηκαν οι ρόλοι του στην ομάδα «Δράσις». Κυρίως του Ισπανού στο «Μόλις χώρισα» που τον καθιέρωσε πριν κλέψει τις τηλεοπτικές καρδιές στο «Είσαι το ταίρι μου».

«Μικροί λέμε θα γίνω διάσημος, θα βγάλω λεφτά. Στη σχολή συνειδητοποιείς ότι αυτά είναι τα τελευταία που σκέφτεσαι. Στην πορεία διαπιστώνεις ότι ποτέ δεν υπάρχει τέλος στη μάθηση. Ο ηθοποιός που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα, είναι στο τέλος του».

  • Η πρώτη επιτυχία φέρνει το άγχος των επιλογών

Δεκαοκτώ χρόνια ηθοποιός διαπιστώνει κάθε χρόνο πόσο δονκιχωτικά κυνηγάει την επιτυχία. «Στη σχολή παίζεις μεγάλους ρόλους και μόλις βγεις στη ζωή κυνηγάς μέσα από οντισιόν τους μικρούς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δουλεύεις σκληρά και να κυνηγάς την ευκαιρία. Οταν όμως κάνεις επιτυχίες αρχίζει το άγχος των επιλογών. Να μην παρεκκλίνεις από τις αρχές σου. Να μην κάνεις ρόλους μανιέρα».

Συχνά του λένε ότι έχει τη στόφα του παλιού κωμικού. Του αρέσει, το παραδέχεται. Ειδικά όταν του επισημαίνουν ότι έχει τη συστολή και την ευγένεια του Ντίνου Ηλιόπουλου. «Ηταν από τους αγαπημένους μου, μαζί με τον Θανάση Βέγγο και τον Κώστα Βουτσά. Μπορεί να θεωρούμαι κωμικός ηθοποιός και είναι τιμητικό να μου το λένε, αλλά μου αρέσει να δοκιμάζω και άλλα πράγματα. Προσπαθώ ό, τι κάνω να μοιάζει αληθινό. Μοιάζει κοινότοπο, αλλά έτσι είναι. Προτιμώ να γελάσει ο άλλος με τα βάσανα που θα περνάω, το δράμα μου, παρά με χαζομάρες. Παίζει ρόλο πώς φιλτράρονται όλα μέσα μας. Πού έχουμε βάλει τα όριά μας στο χιούμορ. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ο εξαναγκασμός στο γέλιο». Θέατρο, τηλεόραση, σινεμά, διαφημίσεις. «Τηλεόραση πάντως, σε κανονική σειρά, παίζω ανά τρία χρόνια. Οι επαναλήψεις δημιουργούν τέτοιες εντυπώσεις. Δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα με πίεση ή αν κάτι δεν ισορροπεί μέσα μου». Στη διαφήμιση, για παράδειγμα, του αρέσει να κάνει ρόλους. «Δεν μπορώ να βγω και να πω είμαι ο Β. Χαραλαμπόπουλος, αγοράστε αυτό. Θέλω καλό σενάριο και μια ιστορία. Σαν μικρού μήκους ταινία».

Γράφει και ο ίδιος. Από 20 χρόνων. Οι άλλοι βέβαια το έμαθαν στα 37 του όταν παρουσίασε το πρώτο του σενάριο, το «Big Bang», για το σινεμά. «Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος. Οπως το μοντάζ. Είναι το χόμπι μου. Αυτό με βοήθησε στη συγγραφή του σεναρίου». Τον Σεπτέμβριο σαρανταρίζει. Κανένα άγχος, θα το σκεφτεί τότε. «Είμαι ευτυχισμένος με ό, τι έχω κάνει ώς τώρα. Με ενδιαφέρει ότι επικοινωνώ με τον κόσμο. Οτι ζω το ταξίδι που ονειρεύτηκα από παιδί. Ξέρεις, όταν περνάνε τα χρόνια μεταξύ μας οι ηθοποιοί δεν λέμε “θυμάσαι εκείνη την επιτυχία;”. Οταν βρισκόμαστε, μας ενώνουν η εγωπάθεια, τα βιώματα: “θυμάσαι ρε τι τραβήξαμε σε εκείνο το γύρισμα; Τι ταλαιπωρίες;».

  • Γιάννης Κακλέας
  • Η παράσταση δεν είναι drag show, αλλά ούτε και Δελφινάριο

Η «Λυσιστράτη» που θυμάται ακόμη είναι εκείνη που ανέβασε πολλά χρόνια πριν ο Σπύρος Ευαγγελάτος με τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Ηλία Λογοθέτη. Στο ντεμπούτο του στην Επίδαυρο πάντως, ο Γιάννης Κακλέας ανεβάζει τη δική του Λυσιστράτη, κάνοντας ένα ταξίδι στη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Και το γυναικείο σώμα όπως και το μυαλό που προσπαθούμε να αντιγράψουμε και να το καταλάβουμε.

Στην παράσταση οι γυναικείοι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες ηθοποιούς, όχι με σκοπό να την ειρωνευτούν, αλλά «ως επίκληση του θηλυκού στοιχείου που έχει τη δύναμη να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Είναι ένα ταξίδι προς τη γυναίκα ώστε να καταλάβουν και να συμπληρώσουν το άλλο μισό. Η παράσταση βασίζεται στη σκέψη του Αριστοφάνη για το ανδρόγυνο, όπως διατυπώνεται στο Συμπόσιο του Πλάτωνα. Η ιστορία του Αριστοφάνη στο Συμπόσιο του Πλάτωνα μας παραπέμπει σε μια θεμελιακή έλλειψη του ανθρώπινου είδους. Ο καθένας μας είναι το μισό ενός όντος που αρχικά ήταν τέλειο και ολοκληρωμένο. Η νοσταλγία της ενότητας μας κάνει να νιώθουμε την έλλειψη του άλλου μας μισού.

Οι γυναίκες εμφανίζονται στο έργο στα χορικά που έγιναν δρώμενα, και εκεί παρουσιάζεται η αληθινή γυναικεία φύση με την αυθεντική γυναικεία συμπεριφορά. «Συγκρίνουμε μια προσέγγιση της γυναίκας, αλλά ταυτόχρονα και την ίδια τη γυναίκα. Παίζουμε και γελάμε με τη γυναικεία φύση όσο παίζει και ο Αριστοφάνης με αυτό. Δεν είναι δηλαδή drag show η παράσταση όπου θέλουμε να ειρωνευτούμε τη γυναικεία προσωπικότητα».

Η δική του «Λυσιστράτη» έχει να κάνει με το τώρα. Ενα σύγχρονο ζευγάρι που βιώνει τη ρήξη, τη σύγκρουση και τον έρωτα. Περισσότερα δεν αποκαλύπτει ο Γ. Κακλέας γιατί θα χαλάσει το εύρημα της παράστασή του. «Οι νέες προτάσεις γύρω από τον Αριστοφάνη είναι αρκετά αμήχανες. Χρησιμοποιούν μια τον μεσοπόλεμο ή το 1930, έχουν όμως και τον Σάκη Ρουβά για άλλοθι. Αυτό το θεωρώ σιχαμερό. Δεν δέχομαι ότι ο Αριστοφάνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για να σατιρίσουμε με επιθεωρησιακά στοιχεία. Μπορεί να γελάει ο κόσμος αν μιλάμε για τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου ή οποιονδήποτε άλλο, αλλά δεν μου ταιριάζει ως γούστο παράστασης. Αυτό δεν είναι Αριστοφάνης αλλά Δελφινάριο».

Πρώτη σκηνοθεσία στην Επίδαυρο δεν είναι κάπως αργά; «Μα πριν τον Χουβαρδά δεν με είχαν φωνάξει ούτε στο Εθνικό Θέατρο. Πάντως, δεν έχω αγωνία με τη γενική έννοια του όρου. Εχω μια γλυκιά περιέργεια. Πώς θα ενωθεί το ενεργειακό τοπίο της Επιδαύρου με την πρόταση της παράστασης. Προσμονή θα το χαρακτήριζα. Δεν έχω να παλέψω με την Επίδαυρο».

ΜΑΤ επί σκηνής

  • Ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού «Τα μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά και σχολιάζει την επικαιρότητα του έργου, καθώς μέτρα, απαγορεύσεις και δυνάμεις της τάξης βρίσκονται πλέον στην ημερήσια διάταξη.

«Εγώ, ο Αρπατίλαος ο πρώτος, αποφασίζω, διατάζω και ορίζω ότι από σήμερα το πρωί καταργούνται οι Απόκριες, τα πάρτι γενεθλίων, οι παιδικές χαρές και όλες ανεξαιρέτως οι Κυριακές». Οι κάτοικοι της μυθικής Ουρανούπολης συμμορφώνονται με τα νέα μέτρα αλλά όχι αδιαμαρτύρητα. Καθώς λοιπόν αυξάνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια, ένας σπιούνος εξηγεί στον άσπλαχνο ηγεμόνα ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι υπήκοοί του συνεχίζουν να ονειρεύονται: «Μόνο αν τους στερήσετε τα όνειρα θα ησυχάσουν, πανζουρλιώτατε». Και τότε o Αρπατίλαος θέτει σε εφαρμογή ένα καταχθόνιο σχέδιο. Υποχρεώνει τους υπηκόους του να κοιμούνται σε μαξιλάρια παραγεμισμένα με ό,τι πιο αποκρουστικό υπάρχει. Μαγικά μαξιλάρια που προκαλούν φόβο και αποτρόπαιους εφιάλτες. Αλλά κάπου μακριά από το παλάτι, σε ένα ταπεινό σχολείο, μερικοί μαθητές και ένας εμπνευσμένος δάσκαλος αποφασίζουν να ξαναβρούν τα χαμένα τους όνειρα.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Μήπως το άρωμα του καψαλισμένου προπερασμένου Δεκεμβρίου ή το κλίμα που επικρατεί σήμερα στις παραγωγικές τάξεις που καλούνται να σηκώσουν τα έκτακτα φορολογικά βάρη; Και όμως, η ιδιοφυής μέσα στην απλότητά της ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά «Τα μαγικά μαξιλάρια» κυκλοφορεί σε μορφή παιδικού βιβλίου από το 1996! Σήμερα, 14 χρόνια μετά, ιδωμένη από την ανατρεπτική ματιά του σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα, γίνεται περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Στη σκηνή του θεάτρου Rex οι ηθοποιοί που υποδύονται τους άνδρες των ΜΑΤ του καθεστώτος δεν ψεκάζουν με χημικά ιστορικά στελέχη της Αριστεράς, ούτε βέβαια προπηλακίζουν συνταξιούχους. Χορεύουν, τραγουδούν, ακροβατούν. «Οι δυνάμεις καταστολής, με τις ασπίδες, τα κλομπ και τις μαύρες στολές τους, μου θύμιζαν πάντα τα ανθρωπάκια του Γιάννη Γαΐτη, εκείνες τις απρόσωπες φιγούρες του σπουδαίου ζωγράφου που δεν έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή ονοματεπώνυμο, παρά μονάχα την ιδιότητα που απορρέει από την ενδυμασία τους» μας λέει ο Γιάννης Κακλέας εξηγώντας τη «δυναμική παρέμβαση» των ΜΑΤ στην πλοκή ενός θεατρικού έργου που προορίζεται για παιδιά.

«Η Ουρανούπολη δεν είναι κάπου μακριά, βρίσκεται εδώ» συνεχίζει ο σκηνοθέτης: «Το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο σιδερόφραχτους ένστολους έτοιμους ανά πάσα στιγμή να μετατραπούν σε απρόσωπα όργανα επιβολής της κρατικής βίας. Αυτό προσπάθησα να πω βάζοντας τόσους φρουρούς να κινούνται διαδραστικά μεταξύ σκηνής και πλατείας, παρ’ όλο που αρκετοί γονείς μού είπαν ότι τα παιδιά τους φοβήθηκαν λίγο. Μα εγώ θέλω να φοβούνται, γιατί να στερήσω αυτό το συναίσθημα από τα παιδιά; Τα ανθρωπάκια της καταστολής κυκλοφορούν ανάμεσά μας, είναι μια πραγματικότητα και την πραγματικότητα δεν πρέπει ποτέ να την κρύβουμε από τα παιδιά».

Τα Σώματα Ασφαλείας του βασιλιά Αρπατίλαου, εισβάλλοντας αιφνιδιαστικά στη σκηνή μέσα από έναν καταιγισμό οργουελικών ήχων, αρχικά φοβίζουν το παιδικό κοινό. Στη συνέχεια και καθώς τα παιδιά εξοικειώνονται με την υπόθεση ξεθαρρεύουν και γιουχάρουν τους ειδικούς φρουρούς. Μάλιστα, όταν οι τελευταίοι κινούνται μεταξύ σκηνής και πλατείας, οι μικροί θεατές εκφράζουν με πολλούς και ευφάνταστους τρόπους τη διαφωνία τους. «Γελάω με αυτό που μου μεταφέρουν οι ηθοποιοί που υποδύονται τα ΜΑΤ. Στις σκηνές που οι ίδιοι κινούνται ανάμεσα στα παιδιά, κάποια από αυτά ξεθαρρεύουν, τους κλωτσάνε, τους γιουχάρουν ή θέλουν να τους τρυπήσουν με τα μολυβάκια τους». Αποκορύφωμα στη διαδραστική πλοκή του έργου είναι η στιγμή όπου οι άνδρες των ΜΑΤ βγάζουν τα κράνη-σύμβολα της εξουσίας εκδηλώνοντας έναν σπαρταριστό παλιμπαιδισμό. Τότε, στην πλατεία του θεάτρου ξεσπάει ένα γέλιο διάρκειας, ικανό να εκσφενδονίσει σε μεγάλη ακτίνα πατατάκια και ποπκόρν από τις σακούλες τους.

«Ανεβάζοντας ένα τέτοιο έργο, δεν θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια σε αυτό που συνέβη στην Αθήνα πριν από δυο χειμώνες» υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης. «Τότε που ο Αλέξανδρος έπεφτε νεκρός από αστυνομικές σφαίρες και οι συμμαθητές του, συνειδητοποιώντας την τεράστια απόσταση που χώριζε τα όνειρά τους από τη ζοφερή πραγματικότητα, βροντοφώναξαν “ως εδώ”. Και το σύστημα φοβήθηκε, κλονίστηκαν τα θεμέλιά του. Ενιωσα μεγάλη ντροπή για όσα συνέβησαν τότε. Ντροπή για την παθητικότητα της δικής μου γενιάς. Ενιωθα βέβαια οργή και ταραχή, μια οργή που δεν ήξερα πώς να εκφράσω, αλλά ως καλλιτέχνης όφειλα να τη μεταπλάσω. Βλέπεις, ο δικός μου κοινωνικός αγώνας βρίσκεται πάνω στη θεατρική σκηνή».

Η θεατρική πορεία του Γιάννη Κακλέα είναι γεμάτη άλματα. Μόλις δύο σεζόν πριν ανέβαζε Ευγένιο Ιονέσκο στο θέατρο Αργώ. Από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Μάιο του 2010 παρουσιάζει «Τα μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά και το καλοκαίρι ετοιμάζει για την Επίδαυρο «Λυσιστράτη», μόνο με άνδρες ηθοποιούς στον θίασο.

Πώς άραγε να βίωσε ο ρηξικέλευθος αυτός θεατράνθρωπος το πέρασμα από τον Ευγένιο του παραλόγου στον Ευγένιο των παιδιών; «Σου λέω εντίμως ότι όσες φορές καταπιάστηκα με το παιδικό θέατρο αντιμετώπισα αποκαλυπτικές εμπειρίες» τονίζει και επεξηγεί: «Διαβάζοντας και αποδίδοντας επί σκηνής κείμενα όπως αυτό, σου ζητείται η απόλυτη αλήθεια. Αλλιώς καταντούν σαχλά. Ο παιδισμός και ο διδακτισμός είναι οι χειρότερες ασθένειες σε αυτό το είδος θεάτρου. Ενώπιον του παιδικού κοινού, ο θεατρικός λόγος οφείλει να είναι καθαρός, άμεσος, πειστικός. Η παιδική ματιά είναι αθώα, αμείλικτη, βαθιά, ασυμβίβαστη, δεν καταλαβαίνει από ψευτο-προφάσεις».

Η εξοικείωση του Γιάννη Κακλέα με το παιδικό θέατρο ξεκινά από τον καιρό που ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. «Πριν από περίπου 15 χρόνια», θυμάται, «ανακάλυψα τον Τριβιζά ανεβάζοντας εκεί το έργο “Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι”. Κατάλαβα ότι είχα να κάνω με έναν ιδιοφυή συγγραφέα. Διάβασα όλες σχεδόν τις ιστορίες του και μου εντυπώθηκαν δυο-τρεις, τις οποίες θα ήθελα μια μέρα να ανεβάσω. Μία από αυτές ήταν “Τα μαγικά μαξιλάρια”. Ετσι, όταν ο Γιάννης ο Χουβαρδάς μού πρότεινε την Παιδική Σκηνή του Εθνικού, δέχτηκα αμέσως, κινούμενος από την ανάγκη μου να αναβαπτιστώ σε αυτό το ψυχικό spa που είναι για μένα το παιδικό θέατρο».

Η εμπλοκή του Γιάννη Κακλέα με τα «Μαγικά μαξιλάρια», κάτω από την ομπρέλα του Εθνικού, γέννησε μια πολυεπίπεδη παράσταση. Μέσα από τα σκηνικά της Εύας Νάθενα και την ευρεία χρήση πολυμέσων, το παιδικό κοινό έρχεται σε επαφή με έργα μεγάλων ζωγράφων (Βαν Γκογκ, Μαγκρίτ, Πικάσο, Εσερ, Πόλοκ) καθώς οι σουρεαλιστικοί πίνακές τους μετατρέπονται σε τοπία της ουτοπικής Ουρανούπολης. Από την άλλη, το παραμύθι του Τριβιζά παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο κοινό πλήρες, καθώς παλαιότερα είχε παιχτεί από ολιγομελή σχήματα με αρκετές περικοπές και συμπτύξεις. Αυτή τη φορά, ο θίασος απαρτίζεται από 17 εξαιρετικούς ηθοποιούς οι οποίοι βγάζουν στη σκηνή – ανάλογα με τον ρόλο – τον καλύτερο ή τον χειρότερο εαυτό τους.

Κλείνοντας τη συζήτηση με τον Γιάννη Κακλέα, επικαλούμαστε τον σπουδαίο ρόλο που καλείται να παίξει το θέατρο σε εποχές δύσκολες όπως η σημερινή. Απαντά με έναν στίχο του Καβάφη: «“Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε. Των ποιητών το βλέμμα είν’ οξύτερονέγραψε κάποτε ο Αλεξανδρινός. Το πιστεύω. Ερχεται ξανά η ώρα των ποιητών, της τέχνης που αφυπνίζει συνειδήσεις, διότι όλοι οι άλλοι οδηγούν την κοινωνία σε μια μονολιθική σκέψη. Ακούνε για κρίση και λένε “Θεός φυλάξοι”, άρα φοβούνται, κρίση ίσον φόβος. Μα η κρίση είναι δική τους, όχι δική μας. Εμείς θα αντέξουμε, θα συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε, θα υπομείνουμε, όπως πάντα το έκαναν οι άνθρωποι σε δύσκολες εποχές. Το δεύτερο μισό της εξίσωσης εμείς θα το συμπληρώσουμε, εμείς θα αποφασίσουμε με τι ισούται η κρίση, όχι οι αχρείοι που την προκάλεσαν. Και δεν θα πέσουμε στην παγίδα τους να την ταυτίσουμε με τον φόβο».

Η παράσταση «Τα μαγικά μαξιλάρια» θα παίζεται στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο Rex (Πανεπιστημίου 48) ως την Πρωτομαγιά.

  • Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 495, σελ. 34-37, 11/04/2010.
  • ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΞΕΠΑΠΑΔΑΚΟ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ | Τρίτη 20 Απριλίου 2010

Μόνον άντρες

Μόνον άντρες θα παίζουν στη «Λυσιστράτη» που πρόκειται να ανεβάσει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο ο Γιάννης Κακλέας.

Γ. Κακλέας
Γ. Κακλέας

Ο σκηνοθέτης, που επιλέχτηκε από τον Γιάννη Χουβαρδά για να υπογράφει τη δεύτερη θερινή παραγωγή του Εθνικού μας Θεάτρου -την πρώτη θα την υπογράψει ο ίδιος, όπως πρώτοι γράψαμε, και θα είναι ο «Ορέστης» του Ευριπίδη- θέλει να ανεβάσει την πασίγνωστη αριστοφανική κωμωδία με ανδρικό θίασο, όπως ακριβώς γινόταν και στην αρχαιότητα. Πολύ ενδιαφέρον και φιλόδοξο το στοίχημα. Αναμένουμε λοιπόν!

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Παραμένω στο θέμα της ανδρικής «Λυσιστράτης» που έχει στα σκαριά ο Γιάννης Κακλέας, για να σας αποκαλύψω ότι στον ομώνυμο ρόλο πρόκειται να δούμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Ο ηθοποιός πήγε και το περασμένο καλοκαίρι στην Επίδαυρο αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις με τον Ευελπίδη του στους «Ορνιθες» που ανέβασε ο Σωτήρης Χατζάκης. Αναμένουμε τώρα να τον δούμε να σαρώνει το αργολικό θέατρο ως Λυσιστράτη πια.

Χρ. Λιακόπουλος

Χρήστος Λιακόπουλος

Ο Χρήστος Λιακόπουλος, που είχε εμφανιστεί ολόγυμνος στο μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», πρόκειται να μείνει και πάλι ολόγυμνος στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός, που ετοιμάζεται να ανεβάσει τη «Σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός» του Οσκαρ Ουάιλντ, τον θέλει να εμφανίζεται όπως τον γέννησε η μητέρα του στην έναρξη της παράστασης, όπου θα κρατάει τον ρόλο του Τζακ Κέρνεστ. Ο ηθοποιός μπορεί να έχει ήδη την εμπειρία τού να βρίσκεται κανείς ολόγυμνος στη σκηνή, αλλά τώρα δεν θα γδύνεται μαζί με όλο τον θίασο όπως στο «Πόρτα» και το μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», αλλά μόνος του και σε μικρότερο θέατρο, σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Είναι μια θυσία για την τέχνη και αυτή!

Μια και ο λόγος για τη δουλειά αυτή που είναι στα σκαριά, να ενημερώσω και για τον υπόλοιπο θίασο που θα στηρίξει το ανέβασμα του έργου του Ουάιλντ. Στην παράσταση αυτή, λοιπόν, θα δούμε τους Καίτη Ιμπροχώρη, Τέτη Σχοινάκη, Ισμήνη Καλέση, Γιώργο Μάζη, Στέφανο Κακαβούλη.

Φθινοπωρινή ιστορία

Καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία γνωρίζει η «Φθινοπωρινή ιστορία» στο θέατρο «Αλμα». Γι αυτό και η θιασάρχισσα, αλλά και πρωταγωνίστρια της παράστασης Κατερίνα Μαραγκού αποφάσισε ήδη να την πάει και του χρόνου, με τη σύμφωνη φυσικά γνώμη του κύριου Γιώργου Μιχαλακόπουλου που έχει την ευθύνη του ανδρικού ρόλου του έργου του Αλεξέι Αρμπούζοφ. Η εκδίκηση του καλού, να το πω αυτό;

Σημεία των καιρών. Μπορεί η επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» να μη φέρνει κόσμο στο ταμεία του «Αλίκη» -γι αυτό και αποφασίστηκε να κατέβει μετά τις γιορτές-, το ίδιο όμως ταμείο σπάει για το παιδικό μιούζικαλ «Μazoo and the zoo». Και στις τέσσερις παραστάσεις που δίνονται κάθε Σαββατοκύριακο, το θέατρο είναι γεμάτο και υπάρχει λίστα αναμονής! Σηκώνεις τα χέρια ψηλά ύστερα απ’ αυτό! Κανονικά!

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 04/12/2009

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΚΛΕΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΕΥΓΕΝΙΟ ΤΡΙΒΙΖΑ: «Με τις ψυχές των παιδιών δεν παίζουνε»

«Κατηγορώ κατά της κατάχρησης  εξουσίας, ύμνος στη δύναμη των  ονείρων» είναι κατά τον Ευγένιο Τριβιζά  τα- πολιτικά- «Μαγικά μαξιλάρια» του
  • Με τα «Μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας επιχειρεί το πρώτο τόλμημά του στο παιδικό θέατρο (στο Εθνικό)

«Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να σου κλέβουν τα όνειρα», λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας, «και γι΄ αυτό η επανάσταση στη χώρα του Αρπατίλαου ξεκινάει από τα παιδιά». Προφητικό; Διαχρονικό και τραγικά επίκαιρο το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά «Μαγικά μαξιλάρια» για παιδιά αλλά και για μεγάλους που δεν επιμένουν να εθελοτυφλούν. Δηλαδή; «Ένα κατηγορώ κατά του απολυταρχισμού και της κατάχρησης εξουσίας. Ένας ύμνος στη δύναμη των ονείρων να αλλάζουν τον κόσμο», σημειώνει ο Ευγένιος Τριβιζάς.

«Είναι ένα διήγημα που το έγραψε πριν από χρόνια», μου λέει ο σκηνοθέτης που δεν πίστευε στ΄ αυτιά του, εξηγεί, όταν ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής τού πρότεινε να σκηνοθετήσει έργο στην παιδική σκηνή του Εθνικού. Η πρώτη σκέψη του σκηνοθέτη ήταν το αλληγορικό παραμύθι «Τα μαγικά μαξιλάρια» του πολυγραφότατου βραβευμένου παραμυθά και καθηγητή Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Ρέντινγκ της Αγγλίας διότι «η επικαιρότητα του θέματός του είναι συγκλονιστική».

«Η ιδέα του Τριβιζά προκαλεί ρίγος. Διότι πέρα από την αρπαγή των πραγμάτων που μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα, στην ουσία μιλάει για το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί. Δεν φτάνει που οι κρατούντες θέλουν να μας αρπάξουν ό,τι κινείται, θέλουν να κλέψουν και τα όνειρα. Εκεί πια το πράγμα σοβαρεύει. Εκεί αρχίζει η εξέγερση και οι καταδυναστευμένοι κάτοικοι της χώρας του Αρπατίλαου καταλαμβάνουν το παλάτι εκτοξεύοντάς του μαξιλάρια γεμάτα με τους εφιάλτες που τους έχει προκαλέσει».

Με λίγα λόγια: Ο Αρπατίλαος Α΄, ένας άπληστος άρχοντας, καταργεί τα πάρτι γενεθλίων, τις Αποκριές, και τις Κυριακές που μετονομάζονται σε Προδευτέρες και δεν διαφέρουν από τις κανονικές Δευτέρες. Οι πολίτες, αναγκασμένοι να δουλεύουν ολοένα και πιο εξαντλητικά σε αδαμαντωρυχεία, συγκρίνουν τα όνειρά τους με τη σκληρή πραγματικότητα και διαμαρτύρονται. Τότε ο Αρπατίλαος αποφασίζει να τους τα στερήσει. Με τη βοήθεια τριών αυλικών, του καγκελαρίου Τύλιου Ξεφτύλιου, του αρχιμάγου Σαυρίλιου Βρισελιέ και του αρχηγού της βασιλικής φρουράς, Βουλίμιου Βλήμα, τους ξεγελάει και τους αναγκάζει να κοιμούνται τα βράδια σε μαξιλάρια που τους προκαλούν εφιάλτες. Το καταχθόνιο σχέδιο σταματά τις διαμαρτυρίες. Η παραγωγή αυξάνεται. Ο Αρπατίλαος και οι αυλικοί πανηγυρίζουν. Δεν ξέρουν όμως ότι σε ένα ταπεινό σχολείο μερικοί μαθητές και ένας εμπνευσμένος δάσκαλος ξεκινάνε την αντίσταση αποφασισμένοι να ξαναβρούν τα χαμένα όνειρα.

  • Θα μπορέσει ένα θεατρικό έργο να περάσει μηνύματα στα παιδιά;


«Ναι 100%, διότι ο Τριβιζάς είναι μάστορας της θεατρικής πράξης και μέσα από χιούμορ και όχι υποκριτικό διδακτισμό το καταφέρνει. Είναι δαιμόνιος συγγραφέας. Δεν φοβάται να θίξει πράγματα που σε θεατρικά κείμενα για παιδιά δεν τα θίγεις, όπως είναι η στέρηση δικαιωμάτων, η ελευθερία. Το κείμενό του είναι τολμηρό. Λέει ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει και στη χώρα όπου ζούμε και με τα όνειρα μπαίνει στην ψυχολογία, στον χώρο των ιδεών καθιστώντας το κείμενο βαθιά φιλοσοφικό».

Στα «Μαγικά μαξιλάρια» ο Γιάννης Κακλέας συνεργάζεται με ομάδα 17 νέων ηθοποιών. Τα σκηνικά που επιμελείται η Εύα Νάθενα «παίζουν» στο έργο διότι δημιουργούν ένα εικαστικό τοπίο ατμοσφαιρικό. «“Πρωταγωνιστούν” πίνακες του Μαγκρίτ για την ασπρόμαυρη πολιτεία, του Βαν Γκογκ για την κοινωνία των παιδιών, του Μ. Έσερ για την κοινωνία της εξουσίας και του παραλόγου και του Πικάσο για την κοινωνία των ονείρων».

ΙΝFΟ

Το θεατρικό «Τα μαγικά μαξιλάρια, ένας δάσκαλος, ένας σπόρος, μια ελπίδα» από το παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά «Τα μαγικά μαξιλάρια» (Εκδόσεις Πατάκη) σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μουσική Χαράλαμπου Γογιού, χορογραφία Κυριάκου Κοσμίδη, από τις 17/10 στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

«Αν εκφράσεις ευαισθησία, γίνεσαι αποδιοπομπαίος τράγος»

Πριν από περίπου έξι χρόνια ο Γιάννης Κακλέας είχε δοκιμάσει να μπει στη χώρα του παιδικού θεάτρου με δύο κείμενα («Ελίζα» και «Σκλαβί») σε πειραματικές παραστάσεις. «Απευθύνομαι σε πολίτες με ανησυχίες. Γι΄ αυτό και οι παραστάσεις στον Τεχνοχώρο είχαν επιθετική, παρεμβατική πολιτική», λέει.

  • Μας κλέβουν τα όνειρα σήμερα;

Κάναμε μια κουβέντα με τα παιδιά που παίζουν στο έργο για την πολιτεία του Αρπατίλαου και στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι μιλούσαμε για τη χώρα μας. Όπου δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις, όπου όταν θέλεις να εκφράσεις την ευαισθησία σου, τον λυρισμό σου γίνεσαι αποδιοπομπαίος τράγος. Ζούμε σε μια κοινωνία που είναι η θεοποίηση της παραγωγικότητας. Μας κλέβουν τα όνειρά μας και πρέπει να αντιδράσουμε. Το σύστημα τρίζει κυρίως χάρη στη νεολαία. Έχουμε ξεχάσει ότι τον Δεκέμβριο αντέδρασαν οι νέοι.

  • Μπορεί να ξαναζήσουμε τέτοιες καταστάσεις;

Μαθηματικά ναι, η ανάγκη για μια κοινωνία ανθρώπινη, δίκαιη, ελεύθερη, θα ξαναφέρει τους νέους στους δρόμους. Το σύστημα θα την πατήσει από μόνο του διότι έχει χάσει την ευφυΐα του. Δεν κάνει τίποτα και επαφίεται στην παθητικότητα του κόσμου. Το σύστημα θα καταρρεύσει από τη βλακεία του.

«Εύχομαι… δυσπιστία»

  • Έχετε σκεφτεί ότι μεταξύ των θεατών μπορεί να είναι και κάποιος πολιτικός με τα παιδιά του;

Οι ηθοποιοί ωχριούν μπροστά στην υποκριτική μαεστρία των πολιτικών. Με αυτή την έμφυτη δημαγωγική υποκρισία που τους διακατέχει θα βρουν τρόπο να μιλήσουν για τα θέματα που θίγει το κείμενο του Τριβιζά σαν να αφορούν άλλους. Εύχομαι τα παιδιά τους να τους κοιτάξουν καχύποπτα και με δυσπιστία στα μάτια.

  • Του Χρήστου Ν.Ε. Ιερείδη, Τα Νέα: Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009

«Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο…»

  • Μα γιατί δεν παίζουν τακτικότερα έργα με θέμα το Βυζάντιο; Στο λεγόμενο «mainstream» ελληνικό θέατρο; Απορώ δηλαδή. Αφού, στο παρασκήνιο, το Βυζάντιο δίνει και παίρνει…- σχεδόν η αποκλειστική τους ενασχόληση όταν δεν είναι επί σκηνής. Τόση άσκηση να πηγαίνει χαμένη…  Κρίμα. «Το στραβόξυλο», την κωμωδία με την οποία ο Δημήτρης Ψαθάς πρωτοεμφανίστηκε ως θεατρικός συγγραφέας το 1940, όταν την παρουσίασε ο Βασίλης Αργυρόπουλος με το θίασό του κρατώντας το βασικό ρόλο του Νίκου Μαρούλη, θα παρουσιάσει το χειμώνα, στο θέατρο «Γκλόρια», επωμιζόμενος τον ίδιο ρόλο, ο Δημήτρης Πιατάς (στη φωτογραφία). Σε σκηνοθεσία του ειδικότατου στο θέμα Κώστα Τσιάνου και με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη. Στο θίασο, Νικολέττα Βλαβιανού, Τάκης Παπαματθαίου. Κώστας Φλωκατούλας, Λουκία Στεργίου, Γεωργία Καλλέργη, Γρηγόρης Σταμούλης, Γεννάδιος Πάτσης, Αντιγόνη Δρακουλάκη.  Ο Δημήτρης Πιατάς επανέρχεται στον Δημήτρη Ψαθά του οποίου είχε παρουσιάσει στο «Ακάδημος» την κωμωδία «Ένας βλάκας και μισός», σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη, με ιδιαίτερη επιτυχία- παίχτηκε δυο σεζόν (1993- ΄94, 1994- ΄95)- με αφορμή και την επέτειο των τριάντα χρόνων απ΄ το θάνατο (13 Νοεμβρίου 1979) του διακεκριμένου δημοσιογράφου και συγγραφέα. Η εξαίρετη κωμωδία έχει να παιχτεί «επίσημα»- με βάση, τουλάχιστον, τα στοιχεία που διαθέτει το Θεατρικό Μουσείο- απ΄ τη σεζόν 1983- ΄84 όταν την ανέβασε ο Πάνος Παπαϊωάννου στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου- εναρκτήρια παράστασή του. Σημειώστε πως έχει μεταφερθεί δυο φορές στον κινηματογράφο: απ΄ τον Χρήστο Αποστόλου το 1952, με τον πρώτο διδάξαντα στη σκηνή το ρόλο του Μαρούλη, του «στραβόξυλου», Βασίλη Αργυρόπουλο, και το 1969 απ΄ τον Ορέστη Λάσκο, με τον Γιάννη Γκιωνάκη ο οποίος την προηγούμενη σεζόν είχε επαναφέρει στη σκηνή «Το στραβόξυλο» κάνοντας μεγάλη επιτυχία για να καθιερωθεί ως ο σημαντικότερος ίσως ερμηνευτής των χαρακτήρων του Δημήτρη Ψαθά.
  • Ο πατήρ Γιώργος Μπινιάρης (φωτογραφία) κάνει πρώτης γραμμής ερμηνεία στο «Αγγέλων Βήμα» ως Λούκα Λάμπαν στον «Επαγγελματία» του Κοβάτσεβιτς, σκηνοθετημένος απ΄ την Πηγή Δημητρακοπούλου. Ο υιός Άρης Μπινιάρης, που εντυπωσίασε πέρσι ως Καραγκιόζης στο έξοχο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» του Δήμου Αβδελιώδη κάνει, αβανταρισμένος κι απ΄ τη σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου, πολύ αισθητή τη βουβή παρουσία του στο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ατάιντε πλάι στην Όλια Λαζαρίδου στην Νέα Σκηνή του «Απλού».

Όσο για το Άγιο Πνεύμα είναι, ως φαίνεται, παρόν στο Χάρισμα της οικογένειας Μπινιάρη.

  • Εγώ, αυτά δεν τα καταλαβαίνω καλά…: ο Πέτρος Φυσσούν παίζει στην Θεσσαλονίκη το μονόλογο «Η ζωή μου με τον Μότσαρτ» απ΄ το έργο του Ερίκ- Εμανουέλ Σμιτ που παρουσιάστηκε πέρσι την άνοιξη στο «Αμφι- Θέατρο», ως δεύτερη νέα παραγωγή του για το 2008- 2009. Η παράσταση παίζεται στην ίδια μετάφραση της Τέτας Χατζηχρήστου και με τον ίδιο Πάρη Μέξη που υπέγραφε πέρσι την επιμέλεια χώρου και τη βίντεο αρτ. Αλλά σε σκηνοθεσία, λέει, του ίδιου του Πέτρου Φυσσούν και όχι του Σπύρου Ευαγγελάτου. Μυστήρια πράγματα…
  • Πολύ καλή η σκηνοθετική δουλειά του Γρηγόρη Χατζάκη- φοβερό ζουζούνι ο μικρός, όλο και ψάχνει «αλλιώτικους» χώρους για τις παραστάσεις του- στην «Ξενάγηση» που ΄χει κάνει με κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου- πηγαίνετε να τη δείτε έως την Κυριακή που παίζεται, θα υποστείτε ολίγη ορθοστασία αλλά θα σας αποζημιώσει ένα φινάλε- έκπληξη τόσο, μα τόσο συγκινητικό… Εξαιρετικές οι μουσικές του Χρήστου Θεοδώρου, καλά τα παιδιά της παράστασης, αφοπλιστικής αμεσότητας ο αφηγητής Χάρης Αττώνης αλλά η άλλη έκπληξη της παράστασης είναι η Μέλπω Κωστή (βασική φωτογραφία). Πού κρυβότανε αυτή η ηθοποιός; Έκανε, λέει, τηλεόραση. Μα τη θέλει τόσο η σκηνή! Ωραία γυναίκα, αρχοντική- κλάσης Μαρίας Ναυπλιώτου-, γλυκιά και ΤΙ ηθοποιός! Ώριμη, μεστωμένη, ουσιαστική, βαθιά… Την απόλαυσα.
  • Σαρώνει με την αμεσότητά του στην πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση του Ακύλλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς. Cannabis indica- Ρatria graeca» που παρουσιάζει το Εθνικό στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» ο Γιώργος Κοζομπόλης, ταβερνιάρης άλλοτε στην Χαϊδελβέργη, φίλος του συγγραφέα- σκηνοθέτη, που δέχτηκε ν΄ ανεβεί στη σκηνή. Ένας λεβεντόγερος με ιστορία: είναι ο Μανιάτης, ο Γιώργος, ο ήρωας του ντοκιμαντέρ «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, ενός απ΄ τα ντοκιμαντέρ που ΄χουν «γράψει» στον ελληνικό κινηματογράφο. Τότε ήταν 1978. Σήμερα 2009. Έχουν περάσει τριάντα ένα χρόνια.
  • Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο: κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες, θρησκόληπτοι, πατριδοκάπηλοι, φαύλοι, ποταποί, μικρόψυχοι, ευτελείς, χαμερπείς, χυδαίοι, γελοία ανθρωπάρια με επίστρωση λαϊφστυλίστικου λούστρου…: η ρώσικη κοινωνία που περιγράφει το 1868 ο Οστρόφσκι στη σάτιρά του «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα»- παρουσιάζεται απ΄ το Εθνικό, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μέχρι την Κυριακή στη Σκηνή «Κοτοπούλη» του «Rex» και με εντυπωσίασε ως έργο. Μια κοινωνία που είχαν ήδη περιγράψει ο Γκριμπογιέντοφ στο «Συμφορά απ΄ το πολύ μυαλό» κι ο Γκόγκολ στον «Επιθεωρητή» του. Μια κοινωνία που, όπως είχε καταντήσει, απόλυτα λογικό και δίκαιο ήταν να συντριβεί, να σαρωθεί, πενήντα χρόνια μετά, από μια επανάσταση. Κάτι, μα κάτι δε σας θυμίζει η κοινωνία αυτή; Ε; Με την αφορμή: το έργο πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα ο Δημήτρης Ποταμίτης. Το 1989- ΄90 στο «Θέατρο Έρευνας. Το ΄χω γράψει και το ΄χω ξαναγράψει.
  • Ο φίλος της στήλης Γιώργος Παπαγεωργίου που κατοικοεδρεύει στην Κύπρο μού θυμίζει, όμως, πως στα ελληνικά το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1984- ΄85 απ΄ τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με τον τίτλο «Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Σε σκηνοθεσία του μετακληθέντος Ρώσου Ευγένιου Ρανομισλένσκι με Γκλούμοφ – ο κεντρικός ρόλος τον Βαρνάβα Κυριαζή (φωτογραφία), νυν καλλιτεχνικό διευθυντή του ΘΟΚ.

Αυτό, να το ματαδώ, δε μου ΄χε τύχει: στο πρόγραμμα της παράστασης της κωμωδίας των Τσιφόρου- Βασιλειάδη «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς (Μια τρελή, τρελή οικογένεια)» που παίζεται στο θέατρο «Μπροντγουαίη», στη θέση του «σημειώματος του σκηνοθέτη» τι λέτε πως διάβασα;  Τον σκηνοθέτη κ. Μιχάλη Παπανικολάου να αναδημοσιεύει επιστολή του προς τη διεύθυνση περιοδικού όπου σε «ανυπόγραφο αρθρίδιο», λέει, «ανώνυμος συντάκτης» είχε αναφερθεί απαξιωτικά στους ηθοποιούς της παράστασης πριν η παράσταση ανεβεί. Ε, και τι μας κόφτει εμάς;

  • Το τέταρτο κουδούνι. Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Απριλίου 2009

Το ημερολόγιο ενός… χαμαιλέοντα

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και η Φιλαρέτη Κομνηνού στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα».
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και η Φιλαρέτη Κομνηνού στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα».
  • Δροσερή παράσταση με ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα στο Εθνικό Θέατρο
  • «Μόνος, στη σιγαλιά της νύχτας, συντροφιά με όλα αυτά τα στοιχεία της απόλυτης υποκρισίας τους, θα καταγράφω σε αυτό το ημερολόγιο το χρονικό της ανθρώπινης ξεφτίλας». Τα λόγια ανήκουν σ’ έναν νέο, πανέξυπνο άνθρωπο, ονόματι Γκλούμοφ, που είναι ο κεντρικός ήρωας του έργου του Αλεξάντρ Οστρόφσκι «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα», που από την περασμένη εβδομάδα παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο (ΡΕΞ). Ο Γκλούμοφ θέλει οπωσδήποτε να φύγει από τη μιζέρια και τη φτώχεια και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα. Να ταπεινωθεί, να πουλήσει έρωτα σε διψασμένες ώριμες κυρίες, να καλοπιάσει ανώτατους κρατικούς υπαλλήλους, να κολακέψει τους άρχοντες, να μεταχειριστεί κάθε μέσον ώστε να ανεβεί. Να γίνει κι αυτός ισχυρός, όπως οι άλλοι.
  • Μόνο που τις πραγματικές του σκέψεις και απόψεις, για όλη τη μεγαλοαστική τάξη, καταγράφει σ’ ένα ημερολόγιο που κρατάει επτασφράγιστο στο σπίτι του. Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση αυτής της απολαυστικής κωμωδίας καταστάσεων και χαρακτήρων, που ο Αλεξάντρ Οστρόφσκι έγραψε το 1868, και είναι το πιο γνωστό και το πιο δημοφιλές έργο του στη Δύση. «Είναι μια σατιρική κωμωδία ηθών με ιδιοφυή πλοκή που παρουσιάζει έναν φτωχό, αλλά αριστοκρατικής καταγωγής απατεώνα που αγωνίζεται ν’ ανοίξει δρόμο προς την κορυφή, χρησιμοποιώντας την ευφυΐα του για να κερδίσει την αγάπη μιας πλούσιας κληρονόμου».
  • Ο Γιάννης Κακλέας έστησε στη σκηνή του θεάτρου «Ρεξ» μια γρήγορη και δροσερή παράσταση, έχοντας στη διάθεσή του μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος δεν λείπει ούτε λεπτό από τη σκηνή, τις 2,5 ώρες που διαρκεί η παράσταση. Δίπλα του οι Σοφία Σεϊρλή, Γιώργος Οικονόμου, Λαέρτης Βασιλείου, Σωτήρης Τσακομίδης, Μαρία Τσιμά, Γιάννης Νταλιάνης, Θέμης Πάνου, Ελένη Κοκκίδου, Κόρα Καρβούνη, Γεννάδιος Πάτσης, Ευγενία Ζέκερη, Χριστιάννα Ματζουράνη, Φιλαρέτη Κομνηνού και ο Δημήτρης Πιατάς, στον ρόλο του αφελούς μεγαλοαστού.
  • Ο Γκλούμοφ είναι «ένας γλωσσικός χαμαιλέων, που το ημερολόγιό του είναι το υποβολείο του, μιμείται τους συνομιλητές του και υιοθετεί τους τρόπους έκφρασης και σκέψης τους». Και εξαιτίας αυτής της τακτικής αρχίζουν οι κωμικές καταστάσεις, το ξεγύμνωμα της κοινωνικής υποκρισίας και της δεισιδαιμονίας, αλλά και η ευκολία με την οποία κολακεύονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Ο Γκλούμοφ ξέρει τι θέλουν ν’ ακούσουν και τους το λέει. Και οι πόρτες ανοίγουν διάπλατες. Μια ευχάριστη παράσταση, ένα έργο που παραμένει εξαιρετικά φρέσκο κι ας έχουν περάσει σχεδόν 150 χρόνια από τότε που πρωτοπαρουσιάστηκε. Αφορά κάθε κοινωνία, κάθε εποχή, αφού κάθε εποχή έχει και κόλακες, και αφελείς και απατεώνες.
  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/02/2009

  • Μετάφραση Λεωνίδας Καρατζάς
  • Δραματουργική προσαρμογή Γιάννης Κακλέας, Λεωνίδας Καρατζάς
  • Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας
  • Σκηνογραφία Μανόλης Παντελιδάκης
  • Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου
  • Μουσική επιμέλεια Ιάκωβος Δρόσος
  • Κίνησιολογία – χορογραφία Κυριάκος Κοσμίδης
  • Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
  • Επεξεργασία Εικόνας Πίνδαρος Ανδριόπουλος
  • Δραματολογική συνεργασία Βιβή Σπαθούλα
  • Βοηθός σκηνοθέτη Νουρμάλα Ήστυ
    Διανομή:
  • Γκλούμοφ Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
  • Η μητέρα του Σοφία Σεϊρλή
  • Στιόπκα Γιώργος Οικονόμου
  • Κουρτσάγεφ Λαέρτης Βασιλείου
  • Γκολούτβιν Σωτήρης Τσακομίδης
  • Μανιέφα Μαρία Τσιμά
  • Μαμάγεφ Δημήτρης Πιατάς
  • Κρουτίτσκι Γιάννης Νταλιάνης
  • Μαμάγεβα Φιλαρέτη Κομνηνού
  • Γκοροντούλιν Θέμης Πάνου
  • Τουρούσινα Ελένη Κοκκίδου
  • Μάσενκα Κόρα Καρβούνη
  • Γκριγκόρι Γεννάδιος Πάτσης
  • Ματριόσα Ευγενία Ζέκερη
  • Λουμπίνκα Χριστιάννα Μαντζουράνη
  • Στην παράσταση συμμετέχουν οι πρωτοετείς φοιτητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου: Αφροδίτη Κλεοβούλου, Λάμπρος Κτεναβός, Γιώργος Κυριάκου, Άρης Λάσκος, Μυρτώ Πανάγου, Νατάσα Παπανδρέου, Φίλιππος Παπαχριστοδούλου, Κατερίνα Πατσιάνη, Γιάννης Ποιμενίδης, Ελεάνα Στραβοδήμου, Φοίβος Συμεωνίδης, Ευαγγελία Συριοπούλου, Ιώβη Φραγκάτου