Category Archives: Ιγγλέση Ειρήνη

Ο φαλλοκρατισμός μιας πανίσχυρης «Μαμάς»

  • Η νέα κοινωνιολογική χορογραφία της Μαρίας Γοργία
  • Η καλή ηθοποιός Ειρήνη Ιγγλέση είναι η κυρίαρχη γυναικεία φιγούρα της χοροθεατρικής παράστασης «Μαμά 2 u».

Η Ειρήνη Ιγγλέση υποδύεται την κυρίαρχη γυναικεία φιγούρα ανάμεσα σε τέσσερις χορευτές επί σκηνής

Η Ειρήνη Ιγγλέση υποδύεται την κυρίαρχη γυναικεία φιγούρα ανάμεσα σε τέσσερις χορευτές επί σκηνής

Ενδύεται τον ρόλο της πανίσχυρης μητέρας, η οποία, μεγαλώνοντας τα παιδιά της, ασκεί τεράστια επιρροή πάνω τους. Είναι γυναίκα. Και όμως, όλη της τη δύναμη τη διοχετεύει στη συντήρηση του φαλλοκρατισμού και κατ’ επέκταση εναντίον της. «Το συναντά συχνά κανείς σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα», παρατηρεί η χορογράφος Μαρία Γοργία. «Ακόμη και στον χριστιανισμό, υπάρχει η άποψη -που έλκει την καταγωγή της από τον Πλάτωνα- πως η γυναίκα είναι μια άμορφη ύλη που λειτουργεί ως «υποδοχέας της αντρικής αρτιότητας και της έλλογης σκληρότητας»», μας εξηγεί. «Είναι μια άποψη παλαιού τύπου και πολύ άδικη για τη γυναίκα. Και όμως, στην ελληνική κοινωνία είναι οι ίδιες οι γυναίκες που την συντηρούν».

Η παρατήρηση φαινομένων της ελληνικής κοινωνίας έστρεψε το ενδιαφέρον της χορογράφου στην έρευνα. Οι αναλύσεις της Τζούντιθ Μπάτλερ (της Αμερικανίδας μετα-στρουκτουραλίστριας φιλοσόφου, που έχει συμβάλει στα πεδία του φεμινισμού, της πολιτικής και ηθικής φιλοσοφίας) ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε. «Οι φοβίες, ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των δύο φύλων, τελικά έχουν κοινωνικά και όχι βιολογικά ερείσματα. Ακόμη και οι τεχνολογικές αλλαγές του 20ού αιώνα, αποδεικνύονται πολύ επιφανειακές», εξηγεί η Μαρία Γοργία. Η έρευνα ανατροφοδοτούσε την παρατήρηση και έτσι προέκυψε η ιδέα για το νέο έργο της ομάδας Αμάλγαμα, με κεντρικό θέμα: Η έννοια του φύλου, που τελικά έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από κοινωνική σκοπιά.

Στην παράσταση, οι άντρες χορευτές παρουσιάζονται ως μεταφυσικά όντα που, για να αποκτήσουν υπόσταση, χρειάζονται τη μητέρα. Είναι αυτή που ορίζει τους ρόλους και τους χαρακτήρες στο έργο. Το κινητικό λεξιλόγιο βασίζεται στο κλασικό μπαλέτο, το οποίο όμως δεν εκτελείται τέλεια, καθώς η χρήση του είναι σημειολογική. Στο μπαλέτο, η γυναίκα παρουσιάζεται ως αδύναμη συλφίς και ο άντρας σαν τον πρίγκιπα που θα τη σώσει. Η Μαρία Γοργία είδε τις πουέντ ως φαλλοκρατικό σύμβολο και τις τοποθέτησε στα πόδια αντρών που κινούνται σαν σπαθιά. Επιτρέποντας στα χέρια μια πιο θηλυκή κίνηση. Αλλες φορές η αντρική φιγούρα στέκεται αρρενωπά, φορώντας όμως κόκκινο κραγιόν. Ενώ, μια μπαλαρίνα επιδίδεται σε ένα κατ’ εξοχήν αντρικό σπορ, όπως το ποδόσφαιρο.

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ομάδας χορού Αμάλγαμα που βρίσκεται στον δωδέκατο χρόνο λειτουργίας της βρίσκονται, έτσι κι αλλιώς, ανθρωπολογικά θέματα. Στο περσινό «Mont Valmont» η Γυναίκα ήταν υστερική, ενώ στον «Μικρό Θάνατο» (2007) ο Αντρας αυτοπροσδιοριζόταν μόνο μέσω της Γυναίκας. Η παράσταση εγκαινιάζει το θεατράκι του νέου πολυχώρου Beton 7 (Πύδνας 7, Βοτανικός, κρατήσεις: 6972290180).

* Χορεύουν οι: Σπύρος Αποστολάτος, Λευτέρης Βάβουλας, Ράνια Γλυμίτσα, Κυριάκος Χατζηιωάννου. Από σήμερα έως και τις 23 Δεκεμβρίου.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009