Category Archives: Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας

Η «Γυναίκα της Ζάκυθος» από το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας

  • Το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας και το Μουσείο Μπενάκη, παρουσιάζουν το αριστούργημα του Διονύσιου Σολωμού η «Γυναίκα της Ζάκυθος» σε σκηνοθεσία του Νίκου Καλαμό ο οποίος ερμηνεύει όλους τους ρόλους του κειμένου. Στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη – Πειραιώς 138 – και ώρα 21:00 την Κυριακή 31 Ιανουαρίου, Δευτέρα 1η Φεβρουαρίου και  Τρίτη 2 Φεβρουαρίου. Η «Γυναίκα της Ζάκυθος» ανέβηκε για δύο παραστάσεις το 2007 στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν επί τη ευκαιρία των 150 χρόνων από τον θάνατο του ποιητή. Ακολούθησαν παραστάσεις στο Βόλο ΔΗΠΕΘΕ στην Παλαιά Ηλεκτρική στην μνήμη του Νίκου Σκυλοδήμου, Λάρισα ΔΗΠΕΘΕ, Χίο και Ψαρά (Μαύρη Ράχη) ΔΗΠΕΘΕ, Πάντειο Πανεπιστήμιο (Στούντιο Λήδρα), Ερμοπούλεια Σύρου, Σύλλογο Φιλολόγων Δυτικής Αττικής, Δήμο Αγ. Αναργύρων Αττικής, Δήμο Αλεξανδρούπολης, Δήμο Ξάνθης, Φεστιβάλ ZEIDOROS  στο Καψάλι Κυθήρων και στην Αίγινα.

  • Θα πάμε να δούμε την παράσταση αλλά, ψάχνοντας στο αρχείο μας εντοπίσαμε το παρακάτω κείμενο της Μαρίας Κατσουνάκη στην «Καθημερινή» [09/09/2008]. Ενδιαφέρον:

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Tης Μαριας Κατσουνακη

    • Hταν δεν ήταν 50 άτομα όσοι ανηφόρισαν το περασμένο Σάββατο στο Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων, λίγο μετά το χωριό Παχειά Ράχη, στην Αίγινα. Η εσωτερική διαδρομή προς το μικρό αμφιθέατρο φωτιζόταν με δάδες –το ηλεκτρικό ταράζει το ευαίσθητο οικοσύστημα– η θέα μοναδική, το βάδισμα των επισκεπτών και το κροτάλισμα των πελαργών, οι μόνοι ήχοι. Απλώσαμε στο ημικύκλιο οι λιγοστοί θεατές, και λίγα λεπτά αργότερα ο Διονύσιος Ιερομόναχος, «εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου», εμφανίστηκε «για να περιγράψει ό,τι είδε». Η αφήγηση ενός ξεχωριστού έργου της νεοελληνικής λογοτεχνίας, της «Γυναίκας της Ζάκυθος», έχει μόλις αρχίσει. Ο Νίκος Καλαμό, που το σκηνοθέτησε και το ερμηνεύει, υποδύεται τον Ιερομόναχο με όψη κοσμοκαλόγερου και φωνή τόσο εναρμονισμένη στα γυρίσματα του κειμένου ώστε το κοινό παραμένει ασάλευτο. Με κυματισμούς, αναδεικνύοντας το χιούμορ και τη σκληρότητα των κεφαλαίων, παρουσιάζει τη σατιριζόμενη ηρωίδα του έργου «ζωγραφίζοντας» την εξωτερική και εσωτερική της ασχήμια. Ο Διονύσιος Σολωμός «το σώμα και την ψυχή της, συνδεδεμένα με μια δύσμορφη σατανική συζυγία, τα προβάλλει αφηγηματικά και όχι δραματικά», όπως σημειώνει η Ελένη Τσαντσάνογλου στην εξαιρετική έκδοση του έργου (από την «Ωκεανίδα»), με εικονογράφηση του Χρόνη Μπότσογλου. Την ίδια παρτιτούρα ακολουθεί και ο ηθοποιός Νίκος Καλαμό. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη μυστηριακή γοητεία αυτού του κειμένου, στον βίο και την πολιτεία της σατανικής ζακυνθινής γυναίκας με την εκτρωματική εσωτερική και εξωτερική ασχήμια που τη μετατρέπει σε λάγνο όργανο του Διαβόλου οδηγώντας την στην αυτοκαταστροφή.
    • Οι εικόνες σχηματίζονται αδρά. Οι αναμμένοι πυρσοί και η Φύση συναινούν. Στο γείσο του κτιρίου, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από την μικρή σκηνή, έχουν πάρει θέσει πελαργοί και άλλα πουλιά, διόλου ενοχλημένα από την απροσδόκητη, ειρηνική εισβολή στο χώρο τους. Μερικές φορές, οι ήχοι τους συντονίζονται με την αφήγηση: «Κι ακούστηκε δυνατότερο το μουρμουρητό στον καλαμιώνα», λέει ο ποιητής και τα κροταλίσματα ζωηρεύουν. Αναπάντεχη «συνάντηση» Φύσης και τέχνης, σε μια βραδιά όπου τίποτα δεν περίσσευε. Ολα ήταν παράξενα ήσυχα, ταιριαστά και αρμονικά.
    • Ο ηθοποιός δούλευε τον λόγο του ποιητή επτά χρόνια πριν το παρουσιάσει με το θεατρικό φυτώριο της Αίγινας, το 2007 για πρώτη φορά με αφορμή το έτος Διονύσιου Σολωμού. Και δεν βάζει τελεία, όπως ομολόγησε. Συνεχώς αναζητάει μελέτες, διαβάζει, εμπλουτίζει τη σχέση του με το κείμενο και την ερμηνεία του. Ακολουθώντας πότε πότε το ζακυνθινό επιτονισμό των λέξεων, με επεξεργασμένη εκφορά (μακράν της όποιας γραφικότητας), με κατακτημένη λιτότητα και σεμνότητα. Ο θεατής γίνεται την ίδια στιγμή και αναγνώστης. Βλέπει με ευγλωττία και αφουγκράζεται με εικαστικότητα: «και το πρόσωπο του γέρου ήταν σαν το τζίτζικα· και της παιδούλας σαν την έκλειψη του φεγγαριού· και της γραίας σαν τ’ άγρια μεσάνυχτα». Τίποτα δε χάνεται· όλα βρίσκουν το ταίρι τους: οι λέξεις με τη Φύση, η Φύση με την ποίηση, η ποίηση με τους θεατές. Το θέατρο στην πιο πλήρη και μοναχική έκφρασή του.
Advertisements