Category Archives: Θεατρικός χειμώνας

Ο δυσκολότερος χειμώνας επί σκηνής

Σε στάση αναμονής τα περισσότερα θέατρα ξεκινούν με περικοπές στα οικονομικά τους και προσεκτικά βήματα

Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Oκτωβρίου 2010

Ο θεατρικός χειμώνας που αρχίζει σε λίγες ημέρες θα είναι δυσκολότερος από κάθε άλλον τα τελευταία είκοσι χρόνια. Κλασικό ρεπερτόριο, με πολλές ασφαλείς επιλογές, επαναλήψεις και σειρά οικονομικών μονολόγων, ψαλιδισμένα πολυρεπερτόρια, νέα τιμολόγηση εισιτηρίων, είναι μερικές από τις απαντήσεις που ετοιμάζουν οι θίασοι. Το ελληνικό θέατρο μπαίνει σε περίοδο επαναπροσδιορισμού και όλοι συμφωνούν πως το έχει ανάγκη, κυρίως για να ψάξει τον εαυτό του και να αφήσει κατά μέρος τη βιασύνη, τους επιφανειακούς πειραματισμούς, όλα όσα το απομάκρυναν από την ουσία.

Οι περισσότερες σκηνές ξεκινούν με περικοπές στα οικονομικά τους (μειώσεις μισθών, πολυέξοδων παραγωγών), προτείνοντας οικονομικά πακέτα (εισόδου για διάφορες κατηγορίες και μέρες παραστάσεων), περιμένοντας να περάσει το κακό. Το θέατρο, ωστόσο, οφείλει να βρει τον εαυτό του, να τον ανακαλύψει στις παρυφές του συστήματος και όχι ως οικότροφος μέσα σε αυτό, όπως παρατηρεί ο καθηγητής Θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Σάββας Πατσαλίδης. Διότι όπως επισημαίνει: «Εγινε καθωσπρέπει». Προς το παρόν, ένα μέρος του παγιδεύτηκε στα πολυρεπερτόρια εντυπώσεων, άλλο στους μοδάτους όρους του trendy και του must, στις αποθήκες, στα λεωφορεία και τώρα στα σπίτια για να τα βγάλει πέρα, και σε άλλες περιπτώσεις κατέφυγε στην νεοπλουτίστικη ξιπασιά.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος κάνει την αυτοκριτική του, τουλάχιστον για τις περυσινές του επιλογές: 15 έργα στο θέατρο του Νέου Κόσμου, από το οποίο πέρασαν 47 ηθοποιοί και απασχολήθηκαν 15 άτομα διοικητικό και τεχνικό προσωπικό για ένα θέατρο με τρεις σκηνές το άθροισμα των οποίων δεν ξεπερνά τις 250 θέσεις. «Πέρυσι ξέφυγα, αλλά πρέπει να ξανασκεφτούμε γιατί κάνουμε θέατρο. Για να πούμε κάτι ή για να κλείνουμε πρώτοι τα δικαιώματα έργων μη και τα πάρει κάποιος άλλος;»

Υπάρχει και η πλευρά των νεότερων. Νέα παιδιά που φτιάχνουν ομάδες γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν αλλιώς. Οπως οι Γιάννης Καλαβριανός και η ομάδα Sforaris. Αυτοί, όπως λένε, είδαν την κρίση από τα πρώτα τους βήματα.

Από το τηλεοπτικό στο ιντερνετικό κοινό

Σάββας Πατσαλίδης, καθηγητής Θεατρολογίας

Το θέατρό μας πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του. Να δει τι κέρδισε και τι έχασε όλα αυτά τα χρόνια από το 1974, τι πήγε στραβά, απαντάει ο Σάββας Πατσαλίδης προτρέποντας για απολογισμό.

Ο όγκος παραγωγής, που ξεκίνησε ως κάτι ενθαρρυντικό και ενδιαφέρον, κατέληξε σε εξωπραγματικά νούμερα. «Τα τελευταία επτά χρόνια είχαμε σχεδόν 1.000 σχήματα, το 70% αυτών στην Αθήνα, 4.000 ηθοποιούς, 1.500 σκηνοθέτες, 700 χώρους παραστάσεων. Ποιον αφορά αυτό το θέατρο που παράγεται είναι το πρώτο που πρέπει να απασχολήσει τους ανθρώπους, οι οποίοι πρέπει να προβληματιστούν και για το τι έχασαν στη διαδρομή.

Δεν έχουμε πια μεγάλα ελληνικά έργα. Eχουμε σε αυτόν τον τομέα περισσότερο ένα θέατρο – ρεπορτάζ παρά θέατρο ερμηνείας της ζωής. Τουλάχιστον από ένα μεγάλο μέρος των νεανικών σχημάτων. Λείπει ο συγγραφέας μπροστάρης ο οποίος θα συμπαρασύρει. Oπως ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, στην Αγγλία η Σάρα Κέιν, στο Σικάγο ο Ντέιβιντ Μάμετ. Δεν υποβιβάζω κανέναν από τους εν ενεργεία δημιουργούς. Εκτιμώ τον Κατσικονούρη, τον Νικολή, τον Δήμου, την Ευσταθιάδη, τον Δημητριάδη, τον Σερέφα, τον Μαυριτσάκη. Παράγουν έργο, αλλά δεν έδωσαν εκείνο το οποίο θα εμπνεύσει τους άλλους».

Στο τέλος αυτό του κύκλου, όμως, πρέπει να αναλογιστούμε και τη συμπεριφορά του κοινού. «Eχουμε ένα κοινό μόνιμα άπιστο, το οποίο δεν αναπτύσσει μόνιμες σχέσεις όπως συνέβαινε με το κοινό του Εθνικού ή του Θεάτρου Τέχνης. Δεν αποδέχεται παλιά κριτήρια και διαχωρισμούς: τι είναι λαϊκό, τι είναι ποιοτικό. Eχουμε μια δημογραφική και αισθητική μείξη». Ο κ. Πατσαλίδης είναι κατηγορηματικός: «Περνάμε από τη φάση του τηλεοπτικού κοινού που χαρακτήριζε τις περασμένες δεκαετίες στο ιντερνετικό κοινό. Η γενιά που μεγαλώνει είναι αυτή που θα ορίσει τις νέες αξίες και τους νέους θεατρικούς επικοινωνιακούς τρόπους. Μπαίνουμε σε ένα κοινό «σερπράιζ τρουφ», όπως τα γουότερ προυφ τα ρολόγια. Κοινό που δεν το αγγίζει τίποτε. Τα έχει δει όλα ή νομίζει ότι τα έχει δει. Θα είναι πιο δύσκολο και πιο επικίνδυνο. Θα αναγκάζει το θέατρο να γίνεται όλο και πιο ακραίο για να ξαφνιάζει.

Μέσα σε αυτές τις αλλαγές, θα τεθεί και θέμα ταυτότητας του θεάτρου. Θέμα ελληνικότητας και ευρωπαϊκότητας».

Οι στόχοι του νέου κύκλου που θα ανοίξει είναι «η αναζήτηση του χαμένου ρεαλισμού. Eνα άλλο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει αργά ή γρήγορα το θέατρό μας είναι ο νέος θεσμός των επιχορηγήσεων. Το θέατρο πρέπει να μάθει να επιβιώνει χωρίς στήριξη. Γιατί όσο θα επιβάλλεται η οικονομική λογική του νεοφιλελευθερισμού, θα συρρικνώνεται και η παρουσία του κράτους ως οικονομικού εταίρου. Το θέατρο πρέπει να μάθει τη χρήση της τεχνολογίας διότι προσφέρει οικονομικούς πόρους (αναζήτηση φίλων και χορηγών), μειώνει τα έξοδα παραγωγής. Στην Αμερική, που η κρίση χτύπησε πολύ άσχημα, το θέατρο αναζήτησαν οικονομικές λύσεις μέσω του Iντερνετ. Πρέπει και στην Ελλάδα να στραφούν σε αυτήν την κατεύθυνση για να μην κλείσουν τα θεατρικά σχήματα και να ανακαλύψουν τη χαρά της συνεργασίας, της συστέγασης και της συμπαραγωγής».

Ο Σάββας Πατσαλίδης είναι αισιόδοξος. «Το πιο υγιές κομμάτι του θεάτρου θα επιστρέψει στην ουσία. Θα ανακαλύψει ξανά αυτό που έλεγε ο Γκροτόφσκι «φτωχοθέατρο». Πρέπει να βρεθούν επίσης μηχανισμοί προβολής του θεάτρου μας στο εξωτερικό. Μπορεί εδώ να κοκορευόμαστε ότι έχουμε 500 παραγωγές τον χρόνο, όμως κανείς δεν μας ξέρει. Δεν μπορεί μια χώρα με τόσους σκηνοθέτες να έχει μόνο δύο. Τον Θ. Τερζόπουλο και τον Μ. Μαρμαρινό, που επέλεξε πια να ζει στην Πολωνία. Υπάρχουν πολλοί άξιοι. Πρέπει να φανούν».

Ας δούμε γιατί κάνουμε θέατρο

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θέατρο Ν. Κόσμου

Το θέατρό του, είναι απ’ αυτά που ξανοίχτηκαν στους νέους, με σταθερό κοινό και πολλές παραγωγές κάθε χρόνο. Πέρυσι έφτασαν τις 15! Ο Β. Θεοδωρόπουλος συνεχίζει, όπως λέει, να πιστεύει στους νέους, παραδέχεται όμως πως πράγματι την περασμένη σεζόν: «Οδηγήθηκα στην υπερπληθωρικότητα. Ξανοίχτηκα».

Ολα αυτά, μαζί με την οικονομική κρίση, την κόντρα με το ΕΚΕΘΕΧ και τη μείωση της επιχορήγησης, δημιούργησαν και μεγάλο χρέος. «Μειώσαμε τις παραγωγές και λόγω των χρεών και λογαριάζοντας την κρίση. Δεν αλλάζει όμως ο χαρακτήρας του θεάτρου μας. Χωρίς ουσιαστική επιχορήγηση δεν μπορούμε να συνεχίσουμε. Παίρνουμε το 1/100 του Εθνικού Θεάτρου και σίγουρα αυτό που παράγουμε καλλιτεχνικά και ποσοτικά δεν είναι το 1.100».

Η υπερπροσφορά, όπως λέει, είναι θέμα που «οφείλει να απασχολεί το υπουργείο Πολιτισμού και το Σωματείο Ηθοποιών. Ο αριθμός των 800 ηθοποιών που βγαίνουν κάθε χρόνο από 30 νόμιμες δραματικές σχολές και άλλα τόσα εργαστήρια πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Το 95% αυτών τρώει τα καλύτερά του χρόνια στην ανεργία. Αλλωστε, πάνω από 50 παιδιά δεν μπορούν να απορροφηθούν. Το σωματείο πρέπει να σκεφτεί πως μπορεί να βοηθήσει ώστε να λιγοστέψουν οι σχολές. Να υπάρχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Αλλά το ΣΕΗ ενδιαφέρεται μόνο για το πώς μπορεί να έχει μέλη. Οι νέοι θέλουν να εκφραστούν, λογικό είναι. Ή φτιάχνουν ομάδες και ενώνονται ή τους εκμεταλλεύονται. Ετσι φτάσαμε σε ένα θέατρο που δεν προκαλεί».

Κι αυτός προβληματίζεται για τον δύσκολο χειμώνα αλλά, όπως λέει, «είναι αφέλεια οι άνθρωποι του θεάτρου να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα μόνο από την οικονομική του πλευρά. Ας δούμε γιατί κάνουμε θέατρο, τι παρουσιάζουμε, για ποια θέατρα μιλάμε. Η φθορά της ελληνικής κοινωνίας μας οδήγησε στην κρίση. Το περιμέναμε ας μη κρυβόμαστε. Τόσο λάδωμα και τόση σπατάλη. Θα γινόταν η έκρηξη. Από την άλλη πλευρά, η ανεργία δεν σπρώχνει τον κόσμο στην Αριστερά. Αν νομίζει το ΚΚΕ πως ο μεγάλος αριθμός ανέργων θα στραφεί υπέρ του, ξεγελιέται. Ο κόσμος γίνεται πιο συντηρητικός. Το βλέπω διαρκώς. Τα σάιτ που γράφουν τις εντυπώσεις μετά τις παραστάσεις είναι η απόδειξη. Ενα χωράφι που αλληλοσφάζονται. Οι μεγάλες επιθέσεις γίνονται σε νέους ηθοποιούς από νέους θεατές».

Γνώρισα την κρίση πριν μιλήσουμε γι’ αυτήν

Γιάννης Καλαβριανός, Ομάδα Sforaris

«Για μας δεν αλλάζει κάτι. Από τη στιγμή που εμφανισθήκαμε, όλο το περιβάλλον ήταν σε συνθήκες κρίσης. Μας αντιμετώπιζαν με τέτοιο τρόπο. Δεν μιλούσαμε με τους ίδιους όρους. Εμφανιστήκαμε το 2006 χωρίς επιχορήγηση, συνεχίζουμε έτσι, με πανάκριβα ενοίκια και απίστευτη εντατική δουλειά για να γλιτώσουμε χρήματα. Τώρα μιλούν για μειώσεις μισθών στο θέατρο, για περικοπές, μα αυτό γίνεται σε αυτούς που είχαν μόνιμους μισθούς. Εμείς δεν είχαμε τίποτα. Πληρώναμε συνεργάτες, ΙΚΑ, ένσημα και μοιραζόμασταν ό, τι έμενε. Δηλαδή τίποτα», λέει ο Γ. Καλαβριανός (ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας).

Οι νεότεροι που εργάζονται έτσι υποστηρίζει ότι δεν φοβούνται την κρίση. «Oταν πληρώναμε 400 ευρώ την ημέρα ενοίκιο, σκληραγωγηθήκαμε να ζούμε στην κρίση, κάνοντας άλλες δουλειές και έχοντες στήριξη από τις οικογένειές μας. Τους όρους εργασίας τους βρήκαμε, δεν τους δημιουργήσαμε εμείς. Ο χώρος φταίει και για την υπερπροσφορά ηθοποιών και την πληθώρα των σχολών. Oλα αυτά σημαίνουν φθηνά εργατικά χέρια από τους ίδιους τους ανθρώπους του χώρου και μετά «ελάτε παιδιά να δουλέψετε στα θέατρά μας», αλλά χωρίς ασφάλεια και βασικό μισθό. Εμείς κάνουμε 25 παραστάσεις και βάζουμε τριών μηνών ένσημα, κάτι που δεν το κάνουν άλλοι –αδρά επιχορηγούμενοι– που παίζουν τρεις μήνες. Ξενυχτάμε σερβίροντας για να κάνουμε ό, τι ονειρευτήκαμε. Εγώ τελείωσα την Iατρική, άσκησα για λίγο και το επάγγελμα και τα άφησα όλα για κάτι διαφορετικό. Γνώρισα την κρίση πριν μιλήσουμε γι’ αυτήν. Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερο κλίμα για να φοβηθούμε. Oταν δίνεις ό, τι έχεις και δεν έχεις για το ενοίκιο, τι άλλο δύσκολο να πάθουμε. Το κακό είναι ότι κλεινόμαστε σε πυρήνες και δεν υπάρχει ώσμωση γενεών. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στην Iατρική, καθηγητές 60 χρόνων με κύρος μάς καλωσόρισαν, «καλημέρα συνάδελφοι». Στο θέατρο, πίσω από το χαμόγελο, τα μαχαίρια κόβουν κεφάλια. Oταν βλέπεις τον στυγνό έμπορο απέναντί σου, λες θα προσπαθήσω μόνος μου κι έτσι δημιουργείται μια άλλη γενιά εκμεταλλευτών που σου λένε «αφού δεν μπορείς να πας σε ένα παραδοσιακό θέατρο, έλα να σου νοικιάσω ένα γκαράζ, μια αποθήκη, μια τρύπα». Κάπως έτσι δημιουργήσαμε τους επιχειρηματίες της τρώγλης. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι κάτι καλό θα βγει. Oσο για μας των μικρών ομάδων, έχουμε αντοχή. Είμαστε μια σαν μια γενιά σαρβάιβορ».

Advertisements

Θεατρική περίοδος 2010-2011: Μια δύσκολη αλλά γεμάτη χρονιά

Η Κ. Καραμπέτη ερμηνεύει για μια ακόμη χρονιά «La Chunga» στο Επί Κολωνώ

Το 2011 θα είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά. Αυτήν την παραδοχή, κοινή σε όλους, από τα κυβερνητικά στελέχη μέχρι τον τελευταίο οικογενειάρχη, φαίνεται πως κάνει και το ελληνικό θέατρο. Τον τόνο, άλλωστε, προς αυτήν την κατεύθυνση δίνει και το μότο που επέλεξε για τη φετινή σεζόν το Εθνικό Θέατρο: «…στες κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό».

Έμφαση στο κλασικό έργο και τις επαναλήψεις, στροφή στην κωμωδία και τους Έλληνες συγγραφείς τα «όπλα» για την αντιμετώπιση της κρίσης

Έτσι, οι κύριες τάσεις που χαρακτηρίζουν τον προγραμματισμό του γαλαξία σχημάτων που διαμορφώνουν το ελληνικό θεατρικό τοπίο χαρακτηρίζονται από έμφαση στο κλασικό -και δοκιμασμένο- έργο, στις πολλές επαναλήψεις και στα ολιγοπρόσωπα (ή και… μονοπρόσωπα) σχήματα. Η διάθεση για πειραματισμό και νέες αναζητήσεις περιορίζεται και φαίνεται πως οι «παλιοί» επιλέγουν την ασφάλεια των δοκιμασμένων βημάτων, αφήνοντας τους πειραματισμούς για τους νεότερους, που… δεν έχουν και πολλά να χάσουν.

  • (Επι)στροφή στο κλασικό

Από Εθνικού άρξασθαι λοιπόν, καθώς η «ναυαρχίδα» του ελληνικού θεάτρου, με τις επιλογές του καλλιτεχνικού διευθυντή Γιάννη Χουβαρδά, δίνει τον τόνο της συντηρητικής πολιτικής ρεπερτορίου: Κορνέιγ (Φρεναπάτη, σε σκηνοθεσία Δ. Μαυρίκιου, με Χ. Λούλη και Εύα Κοταμανίδου), Λέσινγκ (Εμίλια Γκαλόττι, από τον Γ. Χουβαρδά), Ροστάν (Συρανό ντε Μπερζεράκ, από τον Ν. Καραθάνο), Γκολντόνι (Η τριλογία του παραθερισμού, από τον Ν. Μαστοράκη, με τον Δ. Πιατά και τη Μ. Λυμπεροπούλου) και Παλαμάς (Τρισεύγενη, σκηνοθετεί η Λυδία Κονιόρδου) θα ανέβουν διαδοχικά στην Κεντρική Σκηνή, ενώ και δίπλα, στη Νέα Σκηνή, πλάι στο Γλυκό πουλί της νιότης του Τ. Ουίλιαμς (σκην. Έφης Θεοδώρου) και τον Πλατόνωφ του Τσέχωφ (από τον Γ. Λάνθιμο), θα ανέβουν Ο χρυσός δράκος του σύγχρονου Γερμανού Ρόναλντ Σίμελπφενιχ, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, ένα έργο με θέμα τη μετανάστευση, και δραματοποιημένο το βραβευμένο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι Η μητέρα του σκύλου, σε σκηνοθεσία του παλιού μας γνώριμου Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, με τη Θέμιδα Μπαζάκα.

Σε ανάλογο μήκος κύματος αναμένεται να κινηθούν και άλλα θεατρικά σχήματα, όπως, για παράδειγμα, το Απλό Θέατρο, όπου ο Αντώνης Αντύπας σκηνοθετεί δύο νομπελίστες: Πίντερ (Ο επιστάτης, με Δ. Καταλειφό και Δ. Παπαδόπουλο) και Μπέκετ (Ευτυχισμένες μέρες, με την Ράνια Οικονομίδου στο ρόλο της Γουίνυ).

Με Ίψεν (Νόρα, από τον Ν. Καμτσή), Στρίντμπεργκ (Μις Τζούλια, σε σκηνοθεσία της Μίνας Αδαμάκη), Κλάιστ (Κάλχαας, από τον Ν. Αλεξίου) και την επανάληψη του περσινού Μπέκετ (Το τέλος του παιχνιδιού) εορτάζει τη συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας του το θέατρο Τόπος Αλλού, προσθέτοντας στη… γενέθλια τούρτα και τα μονόπρακτα του Ντέιβιντ Μάμετ Reunion και Μαύρο πόνυ, σκηνοθετημένα από τον Γρ. Ρέντη, καθώς και το Πέρασμα, της Νοτιοαφρικανής Ρεζά ντε Βετ, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.

Έργο του Νορβηγού δραματουργού, το κύκνειο άσμα του Ξύπνημα των νεκρών, παρουσιάζεται και στο Από Μηχανής θέατρο, σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Γκίνταρας Βάρνας. Στο ίδιο θέατρο η Ρούλα Πατεράκη σκηνοθετεί τους Εξόριστους του Τζόυς (έργο που η πρεμιέρα του είχε προγραμματιστεί για την περσινή σεζόν), ενώ παράλληλα θα ερμηνεύσει αποσπάσματα από το έργο του πρόωρα χαμένου λογοτέχνη (και συντρόφου της) Γιάννη Πάνου Ιστορία των μεταμορφώσεων. Τον προγραμματισμό της περιόδου ολοκληρώνουν οι κωμωδίες Ο καλύτερος τρόπος για να ζεις, του Νόελ Κάουαρντ και Drunk enough to say I love you? της Κάρυλ Τσέρτσιλ.

Με το κλασικό και δοκιμασμένο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα, σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθινού, ξεκινά η Μπέτυ Αρβανίτη στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, όπου επίσης θα παρουσιαστούν τα Δακρυγόνα του Αλέξη Σταμάτη (σκην. Α. Τρουπάκη) και Σόλο ντουέτο του Τ. Κεμπίνσκι, από την Ελένη Μποζά με τους Μάνια Παπαδημητρίου και Ν. Αρβανίτη.

Τέλος, το Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γ. Αρμένη κάνει αρχή με Ζ. Π. Σαρτρ (Κεκλεισμένων των θυρών, από την Έφη Μουρίκη), αλλά και τη σύγχρονη κωμωδία του Τζ. Φ. Νούναν Όπως η Θέλμα και η Λουίζ, σε σκηνοθεσία Εμμανουέλας Αλεξίου, καθώς και τον μονόλογο του Ν. Βασιλειάδη Συμβολαιογράφος, που ερμηνεύει η Υρώ Μανέ, ενώ Πιραντέλο και Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, σε σκηνοθεσία Π. Μουστάκη, ετοιμάζεται από το θέατρο Άσκηση.

  • Ξανά, ξανά ξανά…

Δοκιμασμένα και σίγουρα… Κι όχι μόνο πέρυσι! Εδώ, στο βασίλειο των επαναλήψεων, τα σκήπτρα κρατά η Ελληνική Θεαμάτων και τα θέατρα που βρίσκονται υπό την ομπρέλα του επιχειρηματικού σχήματος. Ο δεύτερος μεγάλος πόλος της αθηναϊκής σκηνής, που απευθύνεται άλλωστε κυρίως στο «μεγάλο κοινό», επιλέγει την ασφάλεια (και την οικονομία) που προσφέρουν οι επαναλήψεις, ελαχιστοποιώντας τις επενδύσεις σε νέες παραστάσεις.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Σεσουάρ για δολοφόνους (Αποθήκη) για δωδέκατη (!) χρονιά, Φουρκέτα (Εμπορικόν) και Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα (Λαμπέτη) για τρίτη χρονιά, καθώς επίσης και τα περσινά Αττική Οδός (Εμπορικόν), Mazoo and the Zoo (Αλίκη), Ήρωες (Μικρό Παλλάς), Τι είδε ο μπάτλερ και Το μπουφάν της Χάρλεϊ (Δ. Χορν). Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί και ο επιτυχημένος Βασιλιάς Ληρ που σκηνοθέτησε για το ΚΘΒΕ ο Στ. Λιβαθινός, με τον Νικήτα Τσακίρογλου, που θα ανέβει για λίγες παραστάσεις τον Νοέμβριο στο Παλλάς.

Πέραν αυτών, οι καινούργιες παραγωγές περιλαμβάνουν τις κωμωδίες: των Α. Ρήγα – Δ. Αποστόλου Τα κορίτσια με τα μαύρα (Αλίκη), του Θ. Αθερίδη Τυφλοσούρτης (Μ. Παλλάς), των Θ. Παπαθανασίου – Μ. Ρέππα Ράους (Πειραιώς 131), καθώς και τον Γ. Μπέζο που σκηνοθετεί την κλασική κωμωδία του Γ. Τζαβέλλα Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα, με τον ίδιο να κρατά το ρόλο του «Αντωνάκη» (Κιβωτός).

Σταθερός συνεργάτης της ΕΛ.ΘΕ. ο Σταμάτης Φασουλής, φέτος σκηνοθετεί τους Κάτια Δανδουλάκη, Γ. Φέρτη, Γ. Βούρο, Κ. Μπαλανίκα στην κωμωδία της Γιασμίν Ρεζά Για όνομα του Θεού! (Κ. Δανδουλάκη), καθώς και το βραβευμένο έργο του σύγχρονου Αμερικανού Τζον Λόγκαν Στο κόκκινο, όπου πρωταγωνιστεί μαζί με τον Οδ. Παπασπηλιόπουλο (Δ. Χορν).

Στο ίδιο κλίμα κινούνται όμως και πολλές άλλες, μικρότερες θεατρικές σκηνές. Στο Μεταξουργείο η Άννα Βαγενά θα επαναλάβει και φέτος τις επιτυχημένες παραστάσεις Γάλα και Μαράν Αθά, καθώς και έναν μονόλογο με αποσπάσματα από τις ημερολογιακές της καταγραφές με τίτλο Το Θεσσαλικό μου Θέατρο, που ερμηνεύει η ίδια.

Για τους «αμελείς» της περσινής (ή και προηγούμενων) χρονιάς φέτος υπάρχουν λοιπόν πολλές δεύτερες ευκαιρίες, που μόνο σταχυολογώντας μπορούμε να αναφέρουμε μερικές όπως Φθινοπωρινή ιστορία και Επικίνδυνες σχέσεις στο Άλμα, Το κολιέ της Ελένης στο Τρένο στο Ρουφ, Μακμπέτ του Ιονέσκο (Studio Μαυρομιχάλη), Η φωνή της Λουντμίλα και οι Θεσσαλονικιοί Αχταρμιξ 3 (Αργώ), Η γυναίκα της Πάτρας και Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (Βασιλάκου), το Κουρδιστό πορτοκάλι (Άρτι), Το παιχνίδι της μοναξιάς (Ζίνα), Η Αγγλίδα ερωμένη (Σημείο), Η πέτρα της υπομονής (Χώρα), Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι (Νέου Κόσμου) και πολλά άλλα.

Οι δε πολύ… αμελείς, αλλά και βιαστικοί, μπορούν να παρακολουθήσουν, μετά από 15 σχεδόν χρόνια, την εξωφρενική κωμωδία Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα, με σύνθεση ανανεωμένη κατά το ήμισυ, σε σχέση με την παράσταση που είχε παρουσιαστεί τότε στον Εξώστη του Αμόρε (στους Α. Σακελλαρίου και Ναταλία Δραγούμη προστίθενται οι Γ. Γεννατάς και Α. Λουδάρος), στο θέατρο Ροές.

  • Έλληνες συγγραφείς

Σαράντα χρόνια λειτουργίας συμπληρώνει φέτος το θέατρο Στοά, ένα σχήμα που έχει αγκαλιάσει με συνέπεια και συνέχεια το νεοελληνικό έργο. Το ρεπερτόριο της φετινής σεζόν περιλαμβάνει το επιτυχημένο έργο του Παναγιώτη Μέντη Άννα, είπα!, που ανεβάζουν από τον Οκτώβριο η Λήδα Πρωτοψάλτη και ο Θανάσης Παπαγεωργίου, όπως επίσης και τον μονόλογο του Δημήτρη Τσεκούρα Η μπέμπα (με την Ναταλία Στυλιανού) και το 4ever του Γ. Ηλιόπουλου, με τους Ν. Αρβανίτη και Ντίνα Αβαγιανού.

Το ίδιο προσανατολισμένη στην ελληνική παραγωγή και η Θεατρική Σκηνή του Αντώνη Αντωνίου, που φέτος θα παρουσιάσει, σε σκηνοθεσία δική του, την πικρή κωμωδία του Μπάμπη Τσικληρόπουλου Ωχ, τα νεφρά μου!, με τον ίδιο και τους Νατάσα Ασίκη, Τ. Βαμβακίδη και Η. Κατέβα.

«Επιστροφή στις ρίζες» του νεοελληνικού έργου και για τον Θύμιο Καρακατσάνη, που μαζί με τους Γ. Κωνσταντίνου και Τ. Χρυσικάκο ανεβάζει Νταντάδες, το πρώτο έργο του Σκούρτη, που είχε ανέβει στο Θ. Τέχνης (Ζίνα).

Ελληνικά επιμένει και το Θέατρο Τέχνης, καθώς στη σκηνή της οδού Φρυνίχου ο Ν. Μαστοράκης σκηνοθετεί Κυρία Κούλα του Μ. Κουμανταρέα, με τη Λυδία Κονιόρδου, ενώ ο Κ. Καπελώνης επιλέγει αφενός «μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης», γραμμένη από τον Σταύρο Τσιώλη με τίτλο… Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, αφετέρου το έργο του Γ. Ησαΐα, των αρχών του περασμένου αιώνα, με τίτλο Ο έλεγχος του Διεθνούς Ταμείου, μια…επίκαιρη ιστορία περί δανείων, χρεωκοπίας και διεθνούς οικονομικού ελέγχου! Στο Υπόγειο ο Δ. Χρονόπουλος σκηνοθετεί το Δείπνο της Μόιρα Μπουφίνι (με Δήμητρα Χατούπη και Α. Μυλωνά), η Νικαίτη Κοντούρη το έργο της Πόλα Φόγκελ Εταίρων δράματα ή το αρχαιότερο επάγγελμα, όπου εμφανίζεται η Μάρω Κωντού, καθώς και την Ανώνυμη αγία του Γ. Ρίτσου (σκην. Μαριάννα Κάλμπαρη) και την επιτυχία του ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας Βαριέμαι, του Ρ. Ταλεσνίκ.

  • Οφ, οφ-οφ και… ουφ!

Αν αφήσει κανείς το κέντρο και αρχίσει να κατηφορίζει προς τις «οφ» θεατρικές σκηνές, ακόμη και τις «οφ-οφ», θα συναντήσει μια εικόνα που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει πολύ πιο ανέμελη απέναντι στην κρίση. Πολλές, αλλεπάλληλες και ταυτόχρονες παραγωγές διαμορφώνουν έναν απέραντο γαλαξία, στηριγμένο κυρίως στο μεράκι και στην ανάγκη επικοινωνίας με το (νεανικό, συνήθως) κοινό.

Ξεκινάμε από το πιο κοντινό στο κέντρο Θέατρο Βικτώρια, όπου Γιώργος Παλούμπης και Δημήτρης Κομνηνός σκηνοθετούν δύο έργα ωμού κοινωνικού ρεαλισμού, τις 50 λέξεις του Μαϊκλ Βέλερ και τα Fucking games του Γκ. Κλιου, αντίστοιχα.

Λίγο πιο μακρύτερα, στο θέατρο Επί Κολωνώ, επαναλαμβάνονται οι περσινές επιτυχίες La Chunga, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, και Rottweiller, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, ενώ θα παρουσιαστούν ακόμη το ιδιαίτερα επίκαιρο Έγκλημα, πρόνοια, τιμωρία, λεφτά, δολοφονία συνταξιούχου του νέου Σουηδού συγγραφέα Mattias Andersson από την Ομάδα ΝΑΜΑ, τα Φύλλα της του Ανδρέα Φλουράκη σε σκηνοθεσία Κ. Αρβανιτάκη, το ψυχολογικό θρίλερ του Στέφεν Κινγκ Το μάθημα (σκην. Ζ. Χαϊτίδης), καθώς και η Εγκατάλειψη της Elena Ferrante, από την Μαρία Τσαρούχα.

Συνεχίζοντας την περιήγηση στις εκτός κέντρου θεατρικές πιάτσες φτάνουμε στο Bios, που γιορτάζει φέτος μια όχι στρογγυλή επέτειο: οκτώ χρόνια θεατρικής λειτουργίας. Έτσι η φετινή σεζόν παίρνει το όνομα 2+ΟΚΤΩ+3, παρουσιάζοντας τις δύο πρώτες σκηνοθεσίες της ομάδας θεάτρου BIOS (Play και Aktion), οκτώ παραγωγές και συνεργασίες με ομάδες (Blitz, Cinemascope 2, Mkultra, Μανιφέστο 1.0, MAG, No, I’m not afraid, Όπερες των ζητιάνων, Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει, Αλέξανδρος Βούλγαρης Πολάνσκι, Χορίαμβος, Μαμ, η νέα stand-up comedy του Δημήτρη Δημόπουλου Υπερπαραγωγή και η καινούρια παράσταση της ομάδας AbOvo), ενώ φιλοξενούνται οι παραγωγές Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris, σε σκηνοθεσία Γ. Καλαβριανού, Πελεκάνος [για 2] της ομάδας blue plaque, (σκην. Σύλβια Λιούλιου) και Κατάσταση εξαίρεσης του Falk Richter σε σκηνοθσία Ν. Καμόντου.

Κάνοντας κύκλο και οδεύοντας και πάλι προς το κέντρο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου αποτελεί απαραίτητη («must») στάση: Η σεζόν ξεκινά με Τα ορφανά του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία του Β. Θεοδωρόπουλου, ενώ στη συνέχεια το ελληνικό έργο θα έχει και εδώ την τιμητική του: Μια τεράστια έκρηξη του Β. Μαυρογεωργίου σε σκηνοθεσία του ίδιου μαζί με τον Κ. Γάκη, ο οποίος μαζί με τον Λ. Καταχανά υπογράφει και το Δεν μιλάμε γι’ αυτά. Παράλληλα, θα φιλοξενηθεί η χορογραφία της Σεσίλ Μικρούτσικου Μη, το Αίνιγμα του Τρουλ της Μαρίας Παπαγιάννη που θα θα πηγαίνει σε νοσοκομεία και ιδρύματα με παιδιά, καθώς και η εφηβική παράσταση DNA του Ντένις Κέλι από την ομάδα Grasshopper. Τέλος η περίφημη Κατσαρίδα του Β. Μαυρογεωργίου θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, για να καταλήξει και πάλι στην Αθήνα την άνοιξη.

Τελευταίος σταθμός της βόλτας αυτής στα θεατρικά στέκια μια γκαλερί: η Knot Gallery της οδού Μιχαλακοπούλου, που θα φιλοξενήσει τον τσεχοφικό Γλάρο στην παράσταση της Εταιρείας Θεάτρου Pequod, σε σκηνοθεσία Δ. Ξανθόπουλου, τα Νιάτα του Τζ. Κόνραντ και το πρωτοπαρουσιαζόμενο έργο της Μαρίας Ευσταθιάδη Παρείσακτοι (σκην. Θ. Γλυνάτσης), τον Φρανκενστάιν της Μ. Σέλλεϋ με τους Β. Μαυρογεωργίου και Μαρία Φιλίνη, καθώς και Το τέλος του κόσμου, το έργο που συνέθεσε ο Β. Μαυρογεωργίου και σκηνοθέτησε ο Β. Χριστοφιλάκης κατά τη διάρκεια του περσινού 24Hour Plays.

Ουφ! Μια μεγάλη βόλτα ολοκληρώθηκε, χωρίς όμως να συμπεριλάβει πολλά και αξιόλογα θεατρικά δρώμενα που επιφυλάσσει η καινούργια σεζόν. Αλλά θα επανέλθουμε…

Κακουριώτης Σ., Η ΑΥΓΗ: 12/09/2010

Δυο δυο, στο σανίδι δυο δυο λόγω… κρίσης

  • Οι πολυπρόσωπες ακριβές παραγωγές αποτελούν παρελθόν στα θεατρικά μαγειρέματα του χειμώνα. Η νέα εποχή θέλει συνταγές με μονολόγους, ντουέτα και δοκιμασμένες παραστάσεις

Η οικονομική κρίση και οι συνέπειές της απειλούν και τα θεατρικά πράγματα. Εν όψει της νέας χειμερινής περιόδου θεατρικοί επιχειρηματίες, θιασάρχες μα και πρωταγωνιστές φέρονται να είναι εξαιρετικά μουδιασμένοι και φοβισμένοι γι’ αυτό και πάρα πολλοί ετοιμάζονται να ανεβάσουν έργα με έναν, δύο, τρεις, το πολύ τέσσερις ρόλους, ενώ είναι ελάχιστοι -είναι μετρημένοι στα δάκτυλα- αυτοί που επέλεξαν πολυπρόσωπα έργα. Τα μαγειρέματα που άλλοτε έδιναν και έπαιρναν τέτοια εποχή, έχουν να κάνουν με ελάχιστα… υλικά, με… λιτά γεύματα και καθόλου με… σύνθετες συνταγές!

Η Κάτια Δανδουλάκη θα ανεβάσει στο θέατρό της το «Ο θεός του  μακελειού» της Γιασμίνα Ρεζά, έργο με τέσσερις ρόλους που θα υποδυθούν η  ίδια και οι Φέρτης, Μπαλανίκα, Βούρος.

Η Κάτια Δανδουλάκη θα ανεβάσει στο θέατρό της το «Ο θεός του μακελειού» της Γιασμίνα Ρεζά, έργο με τέσσερις ρόλους που θα υποδυθούν η ίδια και οι Φέρτης, Μπαλανίκα, Βούρος.

Ξεχωριστά να αναφέρουμε ότι άλλοι είναι τόσο «μαγκωμένοι» που ακόμα δεν έχουν αποφασίσει τι θα ανεβάσουν και πώς. Μπήκε ο Ιούλιος και όλοι ζουν με τον φόβο της κρίσης, που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ας δούμε πώς έχει διαμορφωθεί το «σκηνικό» για την ώρα και θα επανέλθουμε με νεότερα απ’ το… μέτωπο! Πάντως όλα δείχνουν ότι έρχονται δύσκολες μέρες.

Η Νένα Μεντή θα επαναλάβει τον επιτυχημένο μονόλογο της «Ευτυχίας  Παπαγιαννοπούλου», στο «Βασιλάκου».

Η Νένα Μεντή θα επαναλάβει τον επιτυχημένο μονόλογο της «Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου», στο «Βασιλάκου».
  • Η μόδα θέλει… μονόλογο

Ποιο… «Μόνος στο σπίτι»; Εδώ κορυφώνεται το «Μόνος στη σκηνή»! Δεκάδες είναι οι μονόλογοι που θα φιλοξενήσει η νέα χειμερινή σεζόν και πολλοί απ’ αυτούς είναι δοκιμασμένες επιτυχίες. Δύσκολο είδος ο μονόλογος, αλλά συμφέρει κιόλας!

Το ίδιο είναι να πληρώνεις έναν ηθοποιό και το ίδιο πολλούς;

Η Ζωή Λάσκαρη θα «ντυθεί» τη «Ρόουζ», μια ογδοντάχρονη Εβραία που επέζησε απ’ το Αουσβιτς και εξιστορεί απ’ τη σκηνή την πολυτάραχη ζωή της. Θα τη σκηνοθετήσει ο Κώστας Σπυρόπουλος στην «Αθηναίδα».

Στο θέατρο «Βασιλάκου» που φέτος αγκάλιαζε μια ακριβή παραγωγή με δέκα τουλάχιστον ηθοποιούς – «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» – θα παρουσιαστούν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο δύο μονόλογοι! Η «Γυναίκα της Πάτρας» με την Ελένη Κοκκίδου και η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή. Και μονόλογοι και δοκιμασμένες επιτυχίες.

Με μονόλογο θα εμφανιστεί στο «Μεταξουργείο» και η Αννα Βαγενά. Πρόκειται για μια θεατρική μεταφορά του πολύ ενδιαφέροντος αυτοβιογραφικού βιβλίου της «Το θεσσαλικό μου θέατρο», στο οποίο θυμάται μεγάλες στιγμές απ’ τη γόνιμη πορεία της σε αυτό, που άνοιξε τον δρόμο για άλλα ΔΗΠΕΘΕ.

Η Μαρίνα Ασλάνογλου που απέσπασε φέτος το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη αλλά και το Α’ Γυναικείου Ρόλου απ’ το Αθηνόραμα για το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» θα ανέβει μόνη της στη σκηνή με τον μονόλογο «Τζόρνταν» των Αν Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι. Τις μέρες αυτές κλείνεται ο σκηνοθέτης που θα υπογράψει την παράσταση, η οποία θα φιλοξενηθεί στο θέατρο «Χώρα».

Μόνη στη σκηνή θα βρεθεί η Αννα Παναγιωτοπούλου και τον επόμενο χειμώνα, αφού άρεσε πολύ στον μονόλογο «Το μπουφάν της Χάρλεϊ ή Πάλι καλά» του Βασίλη Κατσικονούρη.

Η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» που μας συγκίνησε όλους στο Εθνικό με την Μαρία Πρωτόπαππα ερμηνεύτρια και την Κιτσοπούλου σκηνοθέτιδα, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή. Το νέο ραντεβού δίνεται πια στη «Μικρή Χώρα» της οδού Αμοργού.

Ο Αγγελος Αντωνόπουλος θα «χτυπάει» κάθε Δευτέρα – Τρίτη στο θέατρο «Αμιράλ» με το «Μανέτι» του Τόμας Μπέρνχαρντ, που πρόκειται να υπογράψει σκηνοθετικά ο Σταύρος Τσακίρης.

Ολομόναχος στη σκηνή και ο Ορέστης Σοφοκλέους με τις «Υαινες», που βασίζονται σε έργο του Σιμενόν. Τη διασκευή – σκηνοθεσία έκανε ο Χρήστος Καρχαδάκης. Στο «Κοραή 4».

  • Εργα για ντουέτο

Το «Δυο δυο, στην μπανιέρα δυο δυο» ήρθε η ώρα να γίνει «Δυο δυο, στο σανίδι δυο δυο»! Εμπειροι πρωταγωνιστές και θιασάρχες που άλλοτε ανέβαζαν έργα με πολλούς ρόλους, στρέφονται τώρα σε έργα για δύο, ενώ τους ακολουθούν κατά πόδας και νεότεροι συνάδελφοί τους και το έργο έρχεται και κορυφώνεται στις δεύτερες, τρίτες και στις τέταρτες σκηνές…

Ο Σταμάτης Φασουλής που συνήθιζε να κάνει πολυπρόσωπες παραγωγές, επέλεξε για το «Δημήτρης Χορν» το «Red» – (μτφ. «Κόκκινο») – του Τζον Λόγκαν που έχει μόνο δύο ρόλους, από τους οποίους τον ένα θα τον παίξει ο ίδιος. Ο Φασουλής επίσης θα κάνει και τη μετάφραση του έργου και τη σκηνοθεσία του. Μαζί του θα δούμε τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Και κανέναν άλλον!

Ο Δάνης Κατρανίδης θα επαναλάβει στο θέατρο «Ζίνα» το «Παιχνίδι της μοναξιάς» έχοντας πλάι του τη Χρύσα Παππά.

Ο Γιώργος Κιμούλης με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη θα επαναλάβουν στο «Αθηνών» τον επιτυχημένο καλλιτεχνικά και εμπορικά «Σλουθ» τους.

O Ακης Σακελλαρίου μαζί με έναν ακόμα ηθοποιό που δεν έχει κλειστεί για την ώρα θα ανεβάσουν σε ένα καινούργιο θεατρικό χώρο του «Badminton» την «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» του Τσαρλς Λάντλαμ, που είχαμε δει παλαιότερα στο θέατρο «Ηβη» της οδού Σαρρή. Σκηνοθέτης της παράστασης θα είναι και πάλι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Πέτρος Λαγούτης θα συμπρωταγωνιστήσουν στο «Pride» – «Περηφάνια» – του Alexi Kaye Campbell που έσπασε ταμεία στο Λονδίνο. Η παράσταση θα φιλοξενηθεί πιθανότατα στην «Αθηναΐδα» και τη σκηνοθεσία της έχει αναλάβει ο Σταύρος Στάγκος.

Σε χώρο που δεν έχει κλειστεί ακόμα θα δούμε τον χειμώνα την «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη. Τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Τάκης Τζαμαργιάς και τους δύο ρόλους του έργου θα παίξουν οι Μάνος Καρατζογιάννης – Λένα Παπαληγούρα.

Η Μάνια Παπαδημητρίου και ο Νίκος Αρβανίτης θα είναι μαζί στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας και στο έργο «Σόλο ντουέτο» του Βρετανού Τομ Κεμπίνσκι που έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει η ανερχόμενη Ελένη Μποζά.

Η Ρένη Πιττακή και ο Κωνσταντίνος Κάππας πρόκειται να χορέψουν και του χρόνου αφού το «Εξι μαθήματα χορού σε έξι βδομάδες» ήταν για καιρό σολντ άουτ.

Η Αννα Ανδριανού και η Μαρία Γεωργιάδου συνενώνουν τις δυνάμεις τους στο «Οπως η Θέλμα και η Λουίζ» του Νόουμαν που θα δούμε τον Οκτώβριο στο Νέο Ελληνικό Θέατρο και πιο συγκεκριμένα στην «Αίθουσα Κάρολος Κουν». Τόσο τη διασκευή όσο και τη σκηνοθεσία κάνει η Εμμανουέλα Αλεξίου.

  • Τρίγωνο – και πολύ είναι!

Η Λυδία Κονιόρδου, η Σοφία Σεϊρλή και ένας νέος ηθοποιός που δεν έχει κλειστεί ακόμα θα παίξουν στην «Κυρία Κούλα» που θα δούμε στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη.

Ο Αρης Λεμπεσόπουλος, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Μαριάνθη Σοντάκη θα συμπρωταγωνιστήσουν στον «Θαυματοποιό» του Φρίελ που θα «ανοίξει» τη σεζόν στο θέατρο «Ιλίσια – Ντενίση». Τη σκηνοθεσία της παράστασης θα υπογράψει ο Αλέξης Ρίγλης.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης, επέλεξε ένα έργο για τρεις για να παρουσιάσει στο «Ζίνα» από τα Χριστούγεννα και μετά. Πρόκειται για τους «Νταντάδες» του Γιώργου Σκούρτη που θα σκηνοθετήσει ο ίδιος και στους οποίους θα έχει στο πλάι του τον Γιώργο Κωνσταντίνο και τον Τάκη Χρυσικάκο.

Η Μαρία Σολωμού, ο Μάξιμος Μουμούρης και η Τζωρτζίνα Παλαιοθεοδώρου θα συμπρωταγωνιστήσουν στο «Δεσποινίς Τζουλί» του Πάτρικ Μαρμπέρ που θα ανεβεί τον χειμώνα στο θέατρο «Τόπος Αλλού» σε σκηνοθεσία της Μίνας Αδαμάκη.

Στο «Ο Θάνατος και η κόρη» του Ντόρφμαν που θα δούμε σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη πρόκειται να παίξουν οι Παναγιώτα Βλαντή – Ιωσήφ Μαρινάκης κι ένας ακόμα ηθοποιός.

  • Τα τετράγωνα των αστέρων

Δανδουλάκη – Φέρτης – Μπαλανίκα και Βούρος «συνενώνουν» τις δυνάμεις τους στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη» και στο έργο «Ο Θεός του μακελειού» της Γιασμίνα Ρεζά. Η θιασάρχις και πρωταγωνίστρια είχε κάνει πολύωρες συζητήσεις με τον Σταμάτη Φασουλή για να βρει το κατάλληλο έργο για τη νέα χειμερινή σεζόν, κατέληξαν όμως στο έργο της Ρεζά και γιατί τους κέντρισε και γιατί είχε μόνο τέσσερις βασικούς ρόλους.

Τέσσερις είναι οι ρόλοι και στο έργο του Μάργκιουλις το οποίο ακούει στον τίτλο «Ο χρόνος ακίνητος» που θα σκηνοθετήσει η Νικαίτη Κοντούρη. Πλάι στην Πέγκυ Τρικαλιώτη οι Κρατερός Κατσούλης, Γιώργος Παρτσαλάκης και Τζένη Θεωνά.

Η Φαίη Ξυλά, ο Νέστωρ Κοψιδάς, ο Δημήτρης Μακαλιάς και ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς θα παίξουν στο έργο «Ο καλύτερος τρόπος για να ζεις» του Κάουαρντ που θα δούμε στο θέατρο «Από Μηχανής» σε σκηνοθεσία του Αντώνη Γαλέου.

Το «Lisbon Traviata» του Τέρενς ΜακΝάλι θα δούμε και του χρόνου στο «Ακης Δαβής». Τους τρεις απ’ τους τέσσερις ρόλους θα παίξουν και πάλι οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος – υπογράφει και τη σκηνοθεσία-, Φαίδων Καστρής, Βασίλης Μπισμπίκης, ενώ δεν έχει κλειστεί ο ηθοποιός που θα παίξει τον τέταρτο.

Τέσσερις ρόλους έχει και το «Κεκλεισμένων των θυρών» που θα δούμε τα δευτερότριτα του θεατρικού χειμώνα στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο». Το έργο του Σαρτρ θα σκηνοθετήσει η Εφη Μουρίκη που θα παίξει σ’ αυτό μαζί με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Κατερίνα Παπουτσάκη, Γιώργο Πολυχρονόπουλο.

  • ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ… ΦΤΩΧΕΙΑ

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και σκηνικό πλούτο, λένε αυτοί που τολμούν να κάνουν ακριβές παραγωγές, με πολλά άτομα.

Ανάμεσά τους η Μπέτυ Αρβανίτη που ανεβάζει το «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα» σε σκηνοθεσία του Λιβαθινού. Η ίδια θα παίξει τον ομώνυμο ρόλο έχοντας στο πλευρό της επτά [!] ακόμα γυναίκες ηθοποιούς – Παπαδοπούλου, Σμυρναίου, Μπρέμπου, Μιχαλοπούλου, Παπαδοπούλου, Ντούμα και Καρβούνη. Ο Πέτρος Φιλιππίδης κάνει την πιο μεγάλη… υπέρβαση ετοιμάζοντας τέσσερις πολυπρόσωπες παραγωγές.

Και «Φωνάζει ο κλέφτης» – με Κωνσταντινίδου, Καπουτζίδη, Κωστή κ.ά. – και «Μαύρη κωμωδία» – με Δαδακαρίδη, Δούκα – και «Ψέμα στο ψέμα» – Μαλκότσης, Χάνος – και «Χάροντ και Μοντ» – με την Παναγιωτοπούλου και τον ίδιο.

Πολυπρόσωπη παράσταση κι αυτή που θα φιλοξενήσει το «Εμπορικόν», η οποία δεν είναι άλλη απ’ το «Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα» που ετοιμάζει ο Γιάννης Μπέζος αλλά και αυτή που θα παιχτεί στο «Αλίκη» σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα. Πρόκειται για το νέο – ατιτλοφόρητο ακόμα – έργο του ιδίου και του Αποστόλου που θέλει πολυμελή θίασο επί σκηνής – Ρώπα, Διαβάτη, Καστάνη, Χοροζίδου κ.ά. Οκτώ ηθοποιοί παίζουν στο «Αθώος ή ένοχος» που θα δούμε στην «Αθηναΐδα» – Σπυρόπουλος, Μαρίνος, Σακκά, Λούπη κ.ά. – ενώ πολυπρόσωπο είναι το «Ράους» των Ρέππα – Παπαθανασίου που θα δούμε στο «Πειραιώς 131» – Γερασιμίδου, Ανδρίτσου, Αντωνόπουλος κ.ά. Πολλοί ηθοποιοί παίζουν και στα άλλα δύο έργα τους όμως: το «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» – Σταυροπούλου, Χατζηπαναγιώτης, Μαυρόπουλος, Ευείδη κ.ά. – και η «Αττική Οδός» – Ρουσσέα, Τζώρτζης, Λαμπρόγιαννη κ.ά.

  • Εθνικό Θέατρο

Ο Γιάννης Χουβαρδάς δεν επέλεξε έργα με λίγα πρόσωπα για τον χειμώνα και πώς θα μπορούσε, αφού πηγαίνοντας σε μια κρατική σκηνή θέλεις να βλέπεις πλούτο και πολυπρόσωπες παραγωγές. Οδηγήθηκε όμως σε άλλη λύση και δη ριζική. Δεκαοκτώ ήταν οι παραστάσεις που ανέβασε πέρυσι, τις μισές θα ανεβάσει τον χειμώνα: εννιά δηλαδή και δεν είναι άλλες από τα: «Ο χρυσός δράκος», «Γλυκό πουλί της νιότης», «Πλατόνοφ», «Φρεναπάτη», «Η μάνα του σκύλου», «Εμιλία Γκαλότι», «Τρισεύγενη» μα και «Σιρανό Ντε Μπερζεράκ», ενώ για την Παιδική Σκηνή έκλεισε το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 11/07/2010