Category Archives: Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου: Σαράντα χρόνια δημιουργικής παρουσίας

Με περιοδείες σε αστικά και αγροτικά κέντρα και με τακτικές παραστάσεις ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, που το 2001 γιορτάζει τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του, καθιερώθηκε στη συνείδηση των Κυπρίων ως ένας οργανισμός δημιουργικός, παραγωγικός και με κύρος. Ο ΘΟΚ ιδρύθηκε το 1971, μετά από μελέτη του Τάκη Μουζενίδη και πρώτος διευθυντής διορίζεται ο Ελληνας ηθοποιός Νίκος Χατζίσκος και πρώτος πρόεδρος του ΔΣ ο φιλόλογος Φρίξος Βράχας. Αργότερα μετακαλείται από την Ελλάδα και αναλαμβάνει ως καλλιτεχνικός σύμβουλος ο γνωστός δάσκαλος του Νεοελληνικού Θεάτρου Σωκράτης Καραντινός. Μόνιμοι σκηνοθέτες διορίζονται οι Βλαδίμηρος Καυκαρίδης και Νίκος Σιαφκάλλης.

Πρώτη παράσταση του ΘΟΚ ήταν ο «Αγαμέμνονας» (από την «Ορέστεια» του Αισχύλου), σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζίσκου στις 18 του Νοέμβρη 1971 στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας. Στις 20 του Νοέμβρη ανεβαίνει και η πρώτη επίσημη του ΘΟΚ στη Λεμεσό με τον «Ποπολάρο» του Γρηγορίου Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη, στο κινηματοθέατρο «Ριάλτο». Το καλοκαίρι του 1973 ο ΘΟΚ παίρνει μέρος στις «Καλλιτεχνικές Εκδηλώσεις Σαλαμίνος» που διοργανώνονται για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Σαλαμίνας, με την τραγωδία του Σοφοκλή «Αίας», σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού.

Με το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη στις αρχές του καλοκαιριού του 1974, ο ΘΟΚ, όπως και όλη η Κύπρος θα δεχθεί το πλήγμα του πραξικοπήματος της ελληνικής χούντας και της τούρκικης εισβολής. Παρόλο τον ξεριζωμό των στελεχών του, την καταστροφή του τόπου και την προσφυγιά, ο ΘΟΚ ανασυγκροτείται και δραστηριοποιείται σε μια πρωτοφανή θεατρική εξόρμηση στην Ελλάδα με το έργο «Ομηροι» του Λουκή Ακρίτα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Καυκαρίδη και «Το νερό του Δρόπη» του Μιχάλη Πασιαρδή. Τα έσοδα των παραστάσεων, από 14.09.1974-04.11.1974 κατατέθηκαν στο Ταμείο Εκτοπισθέντων και Παθόντων του 1974, κρατώντας όμως για τον ίδιο τον οργανισμό μια πολύτιμη εμπειρία και τα θερμά σχόλια των κριτικών στην Ελλάδα. Στη συνέχεια ο ΘΟΚ έχει μια ανοδική πορεία και πολλά επιτεύγματα με παραστάσεις που άφησαν εποχή.

  • Θεατρική παράδοση

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η θεατρική επαγγελματική παράδοση στην Κύπρο άρχισε να δημιουργείται από τα χρόνια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (1940-45), όταν με τη δημιουργία θιάσων όπως το «Λυρικό», το «Νέο Λυρικό», η «Ενωση Καλλιτεχνών Λευκωσίας», ο «Ορφέας» κ.ά. αναπτύχθηκε η ντόπια επιθεώρηση και καλλιεργήθηκε η ελληνική και βιεννέζικη οπερέτα.

Πριν τελειώσει ο πόλεμος, δημιουργήθηκε από την αριστερά με την ιδιαίτερη φροντίδα του Τεύκρου Ανθία ο θίασος πρόζας «Προμηθέας», που έδωσε από τις αρχές του 1945 ως το καλοκαίρι του 1946 μια σειρά από ελληνικές ηθογραφίες, δράματα ελληνικά και ξένα, καθώς και κωμωδίες. Η προσπάθεια του «Προμηθέα» υποχρέωσε το «Νέο Λυρικό» να στραφεί, για λόγους ανταγωνισμού, και αυτό προς την πρόζα με σκηνοθέτη τον Κωστή Μιχαηλίδη και να δώσει έργα όπως η «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου, «Ποπολάρος» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Ρήγας Βελεστινλής» του Βασίλη Ρώτα.

Ομως, μόλις ο «Προμηθέας» διαλύθηκε, το «Νέο Λυρικό» επανήλθε στα προσφιλή του, την οπερέτα, την επιθεώρηση και τη φαρσοκωμωδία ως το 1949 που ανέστειλε τις δραστηριότητές του. Η συνέχεια του «Νέου Λυρικού» θα εμφανιστεί στις αρχές της ιδιαίτερα δύσκολης για την Κύπρο δεκαετίας του 1950 και συγκεκριμένα το 1952 με το όνομα «Κυπριακό Θέατρο», με βασικό συντελεστή και πάλι τον Νίκο Παντελίδη και θα τα καταφέρει να επιβιώσει ως το τέλος της δεκαετίας, αρκούμενος, συνήθως, στη φτηνή φαρσοκωμωδία, ελληνική και ξένη. Στα 1952 θα επιχειρηθεί από μερικά από τα στελέχη του «Προμηθέα» – Φινόπουλο και Ελευθεριάδη – ένα καινούριο θεατρικό σχήμα, η «Κυπριακή Σκηνή», που όμως δε θα καταφέρει ποτέ να αποκτήσει το κύρος εκείνης της προσπάθειας του 1945 και 1946. Τέλος, στα 1957 ένα νέο σχήμα, με νέες ελπιδοφόρες δυνάμεις – πιο εξέχουσα περίπτωση ήταν εκείνη του Βλαδίμηρου Καυκαρίδη – οι «Ενωμένοι Καλλιτέχνες» θα δώσουν κυπριακές ηθογραφίες, επιθεωρήσεις, αλλά κάποτε και πιο απαιτητικά έργα.

  • Δεκαετία του 1960

Ο σημαντικότερος σταθμός στην ιστορία του Κυπριακού Θεάτρου ήταν πρώτα η εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ευθύς αμέσως η δημιουργία του Οργανισμού Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ, 1961), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που κατάφερε να συγκεντρώσει όλες τις θεατρικές δυνάμεις που υπήρχαν και δρούσαν στον τόπο, για μια προσπάθεια ποιοτικής θεατρικής δραστηριότητας.

Ο ΟΘΑΚ κατάφερε για πρώτη φορά να επιχορηγηθεί από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την κυπριακή και έτσι μπόρεσε στα πρώτα δυο-τρία χρόνια της ζωής του να λειτουργήσει ευπρόσωπα – αργότερα ξέπεσε στο εύκολο ρεπερτόριο – ξεκινώντας από τον «Δαντόν» του Μπούχνερ και συνεχίζοντας με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, «Οθέλλο» του Σαίξπηρ, «Η ηδονή της τιμιότητας» του Πιραντέλο, «Ψηλά από τη γέφυρα» του Μίλερ, «Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές» του Ανουίγ και άλλα, με σκηνοθέτη αρχικά τον Κωστή Μιχαηλίδη και ύστερα τους Εύη Γαβριηλίδη, Νίκο Σιαφκάλλη, Μόνικα Βασιλείου.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τον ΟΘΑΚ δημιουργήθηκε το «Θέατρο Τέχνης» ως αποτέλεσμα μιας Δραματικής Σχολής που από το 1959 άρχισε να λειτουργεί και που τελικά δεν ευδοκίμησε και που παρουσίασε στο κοινό μια ομάδα νεαρών ηθοποιών – Στέλιος Καυκαρίδης, Νίκος Χαραλάμπους κ.ά. που αργότερα σφράγισαν με την παρουσία τους τη θεατρική ζωή της Κύπρου. Σκηνοθέτης τους ο δάσκαλός τους στη σχολή Θάνος Σακέτας, όμως η προσπάθεια έληξε άδοξα γιατί όλοι οι ηθοποιοί μετακόμισαν για σπουδές στην Ελλάδα. Ομως οι διακοινοτικές ταραχές του Δεκέμβρη του 1963 θα ανακόψουν προς στιγμή την πορεία του θεάτρου στην Κύπρο.

Το 1969 ιδρύεται το θέατρο του ΡΙΚ, που δίνει παραστάσεις για το κοινό σε μια μικρή αίθουσα του κτιρίου του ΡΙΚ. Με πρωτεργάτες τον Αντρέα Χριστοφίδη και τον Εύη Γαβριηλίδη, το «Θεατράκι» δημιουργεί μια παράδοση ποιότητας σε δυο θεατρικές περιόδους (1969-1971), συσπειρώνοντας τις θεατρικές δυνάμεις του χώρου, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ηθοποιούς και άλλους ανθρώπους του θεάτρου.

Το θέατρο του ΡΙΚ αυτοδιαλύθηκε όταν η πολιτεία προχώρησε στην ίδρυση ενός κρατικού θεάτρου. Αυτό έγινε όταν το φθινόπωρο του 1971 άρχισε να λειτουργεί ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (ΘΟΚ). Σχεδόν παράλληλα δημιουργείται (1972) η «Πειραματική Σκηνή» με την πρωτοβουλία των Κώστα Χαραλαμπίδη, Ευτύχιου Πουλλαΐδη και Λένιας Σορόκου, με σκηνοθέτη τον Εύη Γαβριηλίδη.

  • Δράσεις του ΘΟΚ

Σήμερα ο ΘΟΚ λειτουργεί τέσσερις σκηνές: Την Κύρια σκηνή, τη Νέα σκηνή, την Πειραματική σκηνή και την Παιδική σκηνή. Στα σαράντα σχεδόν χρόνια λειτουργίας του έχει ανεβάσει περισσότερα από τριακόσια έργα, τα οποία ποικίλουν σε θεματολόγιο, δραματικό είδος, γλώσσα, προσέγγιση και φιλοσοφία. Ο ΘΟΚ, τη χρονιά που μας πέρασε, αύξησε τους θεατές του, παρουσιάζοντας σαφή άνοδο από την τελευταία χρονιά, φτάνοντας συνολικά τους 105.000 θεατές και δίνοντας τον αριθμό ρεκόρ 357 παραστάσεων στη διάρκεια της θεατρικής περιόδου. Το 2001, ο ΘΟΚ θα δεχθεί τους πρώτους θεατές στο νέο ιδιόκτητο θέατρο του οποίου η θεμέλιος λίθος κατατέθηκε το Γενάρη του 2009, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια. Το νέο κτίριο διαθέτει δύο θεατρικές αίθουσες, χώρους δοκιμών, τα γραφεία του οργανισμού και χώρους εκθέσεων και εκδηλώσεων.

Μέσα στο 2011 αναμένεται επίσης να εγκαινιαστεί το θεατρικό Μουσείο στη Λεμεσό. Και καθώς στόχος του ΘΟΚ δεν είναι η απλή διεκπεραίωση εργασιών και διαδικασιών, αλλά η δημιουργική στήριξη των ανθρώπων της τέχνης, με τρόπο ώστε οι ίδιοι να προωθούν την πρόοδο, αλλά και το κοινό να εισπράττει τις ευεργετικές επιδράσεις της θεατρικής δημιουργίας, ενεργεί ποικιλοτρόπως για την ανάπτυξη του θεάτρου και του πολιτισμού. Στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς και σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών, ο ΘΟΚ παραχώρησε στην Παγκύπρια Οργάνωση Πενταμελούς Οικογένειας και στην Παγκύπρια Οργάνωση Πολυτέκνων, εξ ημισείας, 10.000 εισιτήρια για δωρεάν παρακολούθηση των παραγωγών του ΘΟΚ. Σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού πραγματοποιούνται επιμορφωτικά προγράμματα σε εκπαιδευτικούς, ενώ προωθούνται και επιμορφωτικές επισκέψεις-εργαστήρια στο Βεστιάριο και τις αποθήκες του ΘΟΚ, που βοηθούν τους μικρούς φίλους του θεάτρου να καταλάβουν καλύτερα την τέχνη του θεάτρου. Επίσης ένας θεσμός που ανθεί στην Κύπρο είναι οι Σχολικοί Αγώνες, στους οποίους συμμετέχουν γύρω στα 60 σχολεία, αλλά και το ερασιτεχνικό θέατρο καθώς στο Παγκύπριο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου που διανύει τον 23ο χρόνο ύπαρξής του συμμετέχουν περισσότερα από 35 σχήματα. Ο ΘΟΚ διαθέτει περισσότερα των 1.700.000 ευρώ σε επιχορηγήσεις θεατρικών σχημάτων. Την περασμένη θεατρική περίοδο επιχορηγήθηκαν περισσότερα από 35 σχήματα, ενώ ενισχύθηκε οικονομικά το θέατρο «Ανεμώνα» που υπέστη καταστροφές λόγω ανεμοστρόβιλου το φθινόπωρο του 2009. Τέλος, ο ΘΟΚ στηρίζει οικονομικά το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, τις Συντεχνίες Ηθοποιών και την Ενωση Θεατρικών Συγγραφέων Κύπρου.

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 28 Νοέμβρη 2010
Advertisements

«Νεφέλες» από τον ΘΟΚ στο Ηρώδειο

  • Παράσταση απόψε για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας, με ελεύθερη είσοδο

Μια και μοναδική παράσταση απόψε στο Ηρώδειο θα δώσει ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, με τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι «Νεφέλες» του ΘΟΚ που παρουσιάστηκαν πέρυσι στο Φεστιβάλ Επιδαύρου μεταμορφώνονται φέτος σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή. Τα σκηνικά υπογράφει ο Χάρης Καυκαρίδης, τα κοστούμια ο Λάκης Γενεθλής και τη χορογραφία ο Ισίδωρος Σιδέρης. Στον ρόλο του Στρεψιάδη ο Ανδρέας Τσουρής, στον ρόλο του Σωκράτη ο Σταύρος Λούρας και στον ρόλο του Φειδιππίδη ο Χριστόδουλος Μαρτάς. Τον Δίκαιο Λόγο θα ερμηνεύσει η Αννίτα Σαντοριναίου και τον Αδικο Λόγο η Ελενα Ευσταθίου μαζί με μια πλειάδα αξιόλογων ηθοποιών στους υπόλοιπους ρόλους.

Οι «Νεφέλες» παρουσιάστηκαν το 423 π.Χ, στα Μεγάλα Διονύσια και απέσπασαν το τρίτο βραβείο. Πιστεύοντας στο έργο του, ο Αριστοφάνης το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το ξανα-ανεβάσει. Οι «Νεφέλες» που μας σώζονται είναι η δεύτερη εκδοχή. Πρόκειται για ένα από τα πιο ξακουσμένα και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος μέσα σ’ ολόκληρη την αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ο μεγάλος κωμωδιογράφος καυτηριάζει τα φροντιστήρια των σοφιστών στην Αθήνα και την «προοδευτική» παιδεία που παρείχε την εποχή εκείνη ο Σωκράτης. Εκθέτει τις αρνητικές συνέπειες που είχε η σύγχρονη σοφιστική κίνηση σε ιδιωτικό επίπεδο, τις επιδράσεις της σοφιστικής επιχειρηματολογίας στον χώρο της οικογένειας.

Ωρα έναρξης 9 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία εισόδου. Ηρώδειο.

«Νεφέλες» στο Ηρώδειο για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

  • Παρουσία Παπούλια και Χριστόφια
Από την παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο
Από την παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο (Φωτογραφία:  Αρχείο ΔΟΛ )

Τον «χορό» των εμβληματικών εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ανοίγει η Αθήνα. Οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, μια εξαιρετική παράσταση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ) που παρουσιάστηκε πέρυσι στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, έρχεται στο Ηρώδειο την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου στις 9 το βράδυ. Την εκδήλωση θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας και της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας. «Οι Νεφέλες έρχονται, πάρτε θέση» είπε ο πρέσβης της Κύπρου Ιωσήφ Ιωσήφ στην συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Πέμπτης στο «Σπίτι της Κύπρου» με τη συμμετοχή των βασικών συντελεστών της παράστασης, τον καλλιτεχνικό διευθυντή των εκδηλώσεων Άντη Παρτζίλη, τον διευθυντή και τον πρόεδρο του ΘΟΚ Βαρνάβα Κυριαζή και Δημήτρη Καραγιάννη. «Έχουμε πολλά να γιορτάσουμε, μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τα επιτεύγματα της Κυπριακής Δημοκρατίας» είπε ο κ. Ιωσήφ επισημαίνοντας ότι αυτή η 50ετία ήταν «μία παρατεταμένη δημιουργική πνοή των ανθρώπων αυτού του τόπου, και, παρά τις δυσκολίες που είχαμε ως λαός και ως κράτος, τα πήγαμε καλά». Ο ίδιος εξέφρασε την χαρά του για την παρουσία των δύο Προέδρων της Δημοκρατίας στην παράσταση ευχόμενος να είναι και ο καιρός συνεργάσιμος.

«Βαβυλωνία», «Αντιγόνη», «Ινκόγκνιτο» στο ΚΘΒΕ, «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ στο θ. «Αττις»

  • Το ΚΘΒΕ παρουσιάζει τις εξής παραστάσεις: Την αριστουργηματική κωμωδία «Βαβυλωνία», του Δημητρίου Κ. Βυζάντιου, στο «Βασιλικό Θέατρο». Διασκευή – σκηνοθεσία, σκηνικό, χορογραφία, φωτισμοί: Δήμος Αβδελιώδης. Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Γεράρδη-Πασσαλή. Μουσική – στίχοι: Βαγγέλης Γιαννάκης. Παίζουν: Πάνος Αργυριάδης, Αννα Γιαγκιώζη, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Δημήτρης Διακοσάββας, Λευτέρης Λιθαρής, Χρίστος Νταρακτσής κ.ά. Συμμετέχει μεγάλη ορχήστρα. Την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή από τη Νεανική Σκηνή του ΚΘΒΕ (Μονή Λαζαριστών). Μετάφραση Σοφίας Νικολαΐδου, σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου. Σκηνικά – κοστούμια: Ανδρέας Παρασκευόπουλος. Μουσική: Βαγγέλης Φάμπας. Κίνηση: Κική Μπάκα. Παίζουν: Μάνος Ζαχαράκος, Ευσταθία Τσαπαρέλη, Κρίστη Παπαδοπούλου, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Κίμων Κουρής κ.ά. Μουσικοί: Ελσα Μουρατίδου (τραγούδι), Χρήστος Μπάρμπας (ακορντεόν, πιάνο, νέι, καβάλ, φλογέρα, γκάιντα), Νίκος Ψοφογιώργος (κρουστά). Στη Μονή Λαζαριστών φιλοξενεί την Πειραματική Σκηνή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου με την παράσταση «Ινκόγκνιτο» (Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών, 10,11/11). Ο έρωτας, η τρέλα, το όνειρο, η απώλεια, η ελπίδα, η αναμέτρηση με το χρόνο είναι τα θέματα με τα οποία δύο περφόρμερ ξετυλίγουν πολλές μικρές ιστορίες. Ερευνα – επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Φυρογένη. Μουσική επιμέλεια – διασκευή τραγουδιών – σύνθεση: Γιώργος Χριστοδουλίδης, Στέλλα Φυρογένη. Παίζουν: Στέλλα Φυρογένη, Γιώργος Χριστοδουλίδης.
  • Το θέατρο «Αττις» επαναλαμβάνει το έργο του Χάινερ Μίλερ «Μάουζερ». Το έργο, εμπνευσμένο από το διδακτικό δράμα του Μπρεχτ «Το μέτρο», αλλά και την αισθητική του ιαπωνικού θεάτρου «Νο», τοποθετείται στην εποχή του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, μεταξύ μπολσεβίκων και τσαρικού καθεστώτος. Μετάφραση Ελένης Βαροπούλου, σκηνοθεσία – σκηνικό Θεόδωρου Τερζόπουλου, μουσική Παναγιώτη Βελιανίτη, δραματουργική συνεργασία Κώστα Αρβανιτάκη, φωτισμοί Θ. Τερζόπουλου – Κωνσταντίνου Μπεθάνη. Παίζουν: Θανάσης Αλευράς, Στάθης Γράψας, Αντώνης Μυριαγκός, Αλέξανδρος Τούντας. Συμμετέχουν: Μαρία Μπέικου, Θεόδωρος Τερζόπουλος.
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΙΝΚΟΓΚΝΙΤΟ, ένα μιούζικαλ τσέπης από την Πειραματική Σκηνή του ΘΟΚ

«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως. Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια». Όσκαρ Ουάιλντ

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος φιλοξενεί την  Πειραματική Σκηνή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου που παρουσιάζει την παράσταση Ινκόγκνιτο, ένα «μιούζικαλ τσέπης», στην Πειραματική Σκηνή (Μικρό Θέατρο), της Μονής Λαζαριστών την Τρίτη 10 και την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στις 9.00 μ.μ.

Η παράσταση

Ο έρωτας, η τρέλα, το όνειρο, η απώλεια, η ελπίδα, η εμμονή, η αναμέτρηση με το χρόνο και η αναζήτηση ταυτότητας είναι οι θεματικοί άξονες πάνω στους οποίους  οι δύο περφόρμερ θα ξετυλίξουν πολλές μικρές ιστορίες-εξομολογήσεις για να σχηματίσουν ένα μωσαϊκό από συναισθήματα κι ατμόσφαιρες, με αρωγό τη μουσική.

Ένα κλεμμένο παιδί, μια απατημένη σύζυγος, ένας θεός χωρίς όνομα, μια σταρ του σινεμά, ένα πτηνό που γνωρίζει την αλήθεια, είναι -μεταξύ άλλων- κάποια από τα πρόσωπα που θα περιπλανηθούν στη σκηνή, με στόχο να διασκεδάσουν και να συγκινήσουν, αλλά που δε θα συστηθούν ποτέ, γιατί βεβαίως, ταξιδεύουν… Ινκόγκνιτο!

Συντελεστές:

Έρευνα-επιμέλεια κειμένων: Στέλλα Φυρογένη

Μουσική επιμέλεια-Διασκευή τραγουδιών/Σύνθεση: Γιώργος Χριστοδουλίδης, Στέλλα Φυρογένη

Επιμέλεια παραγωγής/performers επί σκηνής: Στέλλα Φυρογένη, Γιώργος Χριστοδουλίδης

Video Art: Νικολέτα Καλαθά

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Κουκουμάς

Παραστάσεις:

Χώρος: Πειραματική Σκηνή (Μικρό Θέατρο) Μονής Λαζαριστών, Κολοκοτρώνη 22-27, Σταυρούπολη, ώρα 9.00 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: €12

Πληροφορίες/Προπώληση: τηλ: 2310 288000

Θέατρο και πολυμέσα

Το Εθνικό Θέατρο, ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου και η βρετανική θεατρική ομάδα «Imitating the dog», συνδιοργανώνουν αύριο (7μμ, ελεύθερη είσοδος) στον «Ιανό» (Σταδίου 24) master class με θέμα «Η χρήση της διαδραστικής τεχνολογίας στη θεατρική πράξη». Η διοργάνωση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διεθνούς συμπαραγωγής με τίτλο «Ιστορίες από το Μπαρ των Χαμένων Ψυχών».

Η παράσταση, που συνδυάζει τη χρήση μοντέρνων τεχνολογιών και αφηγηματικών και σωματικών τεχνικών, θα παρουσιαστεί στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» (16-20/9), έπειτα στη Λευκωσία και τέλος στην Αγγλία. Ο κύριος στόχος της, όπως και των εργαστηρίων και των master class (οργανώνονται και στις τρεις χώρες) είναι εκπαιδευτικός και απευθύνεται σε νέους καλλιτέχνες, ώστε να γνωρίσουν δυνατότητες χρήσης των πολυμέσων.

Κάθε λιμάνι και μια εμπειρία στα όρια

  • ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΘΟΚ

  • Ενα ιδιαίτερα πρωτότυπο και, μάλιστα, διεθνές πρότζεκτ κάνει ποδαρικό για τη νέα σεζόν στο Εθνικό.

«Οι δουλειές μας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "κινηματογραφικές θεατρικές παραστάσεις". Μας ενδιαφέρει ο πειραματισμός, αλλά όχι μ' έναν αφηρημένο τρόπο», λέει ο Αντριου Κουίκ

«Οι δουλειές μας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «κινηματογραφικές θεατρικές παραστάσεις». Μας ενδιαφέρει ο πειραματισμός, αλλά όχι μ’ έναν αφηρημένο τρόπο», λέει ο Αντριου Κουίκ

Πρόκειται για τη συμπαραγωγή με τίτλο «Ιστορίες από το Μπαρ των Χαμένων Ψυχών», που θα παρουσιαστεί από 16 έως 20 Σεπτεμβρίου στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας. Πέρα από το Εθνικό, συμπράττουν ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου και η βρετανική ομάδα «Imitating the dog».

Η ιδέα ξεκίνησε από το British Council (Βρετανικό Συμβούλιο) και συγκεκριμένα από ένα πρόγραμμα, μέσω του οποίου υποστηρίζει συνεργασίες καλλιτεχνών από τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά την Αθήνα, η παράσταση θα παρουσιαστεί στη Λευκωσία και θα καταλήξει σε περιοδεία στη Μεγάλη Βρετανία την άνοιξη του 2010.

Ο Αντριου Κουίκ, σκηνοθέτης της ομάδας «Imitating the dog», που υπογράφει τα κείμενα, αλλά και τη σκηνοθεσία, στρατολόγησε για τον θίασό του δύο (Βρετανούς) ηθοποιούς της ομάδας του και από δύο Ελληνες και Κύπριους. Η παράσταση εμπνέεται από το αμάλγαμα των πολιτισμών, που συνθέτουν την ιδιότυπη κοινωνία των λιμανιών της Μεσογείου, όπου οι έννοιες των εθνικών συνόρων και των ταυτοτήτων τίθενται διαρκώς σε αμφισβήτηση από την αδιάκοπη ροή και μείξη διαφορετικών εθνοτήτων.

«Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό λιμάνι, που δεν ξέρουμε αν είναι ο Πειραιάς ή το Μάντσεστερ. Η δράση τοποθετείται αδρά μέσα στη δεκαετία του 1930. Σημασία έχει πως πρόκειται για ένα μέρος επικίνδυνο, έναν τόπο που βρίσκεται στο όριο…», μας εξηγεί ο Αντριου Κουίκ. «Στο όριο μεταξύ δύο κόσμων συμβαίνουν οι πιο γοητευτικές ιστορίες. Αυτές μας εμπνέουν και μας αφορούν πολύ».

Το Μπαρ των Χαμένων Ψυχών βρίσκεται στην προκυμαία του Λιμανιού. Σε αυτό συχνάζει κάθε λογής κόσμος: προαγωγοί, πόρνες, ναύτες, μικροεγκληματίες, αστυνομικοί, ακόμα και δικαστές. Αν ανοίξει κανείς την πόρτα, μυρίζει αμέσως τον πολυκαιρισμένο αέρα και ακούει το τραγούδι, που έρχεται από τη μικρή σκηνή στο πίσω μέρος του σκοτεινού δωματίου. Εάν τολμήσει να μπει θα πρέπει να έχει μάτια και πίσω του, θα πρέπει να προσέξει να μην του αρπάξουν την τσάντα ή να μην του χαράξουν το πρόσωπο. Ναι, είναι επικίνδυνο. Αλλά δεν ξεχνά ποτέ την εμπειρία.

Στο τέλος της ζωής του, ένας άνδρας ζητά από τον μοναδικό του φίλο να διορθώσει ένα λάθος που έκανε χρόνια πριν. Ο φίλος του δέχεται και ξεκινά ένα ταξίδι, που τον πάει πίσω στο Μπαρ των Χαμένων Ψυχών, ένα μέρος όπου, όπως λένε, οι πιο βαθιές επιθυμίες μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά.

Η ομάδα «Imitating the dog» συνηθίζει να δημιουργεί συμβολικούς, μεταφορικούς κόσμους και να χρησιμοποιεί τους μύθους. Η υπόθεση στη νέα της παράσταση στηρίζεται σε ένα εύρημα. Υπάρχει ένα ποτό, κάτι σαν ρακί, το οποίο αποκτά μαγικές ιδιότητες αν το πιει κάποιος, ενώ έχει περάσει από μέσα του η τελευταία ηλιαχτίδα. Οποια κι αν είναι η βαθύτερη επιθυμία του, γίνεται πραγματικότητα. «Το θέμα της παράστασης είναι πως οι πραγματικές και βαθύτερες επιθυμίες σου δεν είναι αυτές που νομίζεις. Ισως να είναι αυτές που φοβάσαι ή αποστρέφεσαι περισσότερο. Γι’ αυτό και το ερώτημα που διατρέχει την παράσταση είναι: «Είσαι έτοιμος να έρθεις αντιμέτωπος με αυτό που πραγματικά επιθυμείς;»», εξηγεί ο Αντριου Κουίκ.

Αν και η υπόθεση φαίνεται ελκυστική, η σκηνοθεσία κλέβει τελικά τις εντυπώσεις. Η δράση τοποθετείται πίσω από ένα παράθυρο και το κοινό καλείται να παρακολουθήσει μέσα από αυτό. Σκηνογράφος είναι η Λόρα Χόπκινς, που συνεργάζεται συχνά με το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας και άλλους σημαντικούς φορείς.

Η ομάδα «Imitating the dog» φημίζεται, άλλωστε, στη Μεγάλη Βρετανία για τη χρήση των νέων τεχνολογιών. «Ενσωματώνουμε στη θεατρική πράξη κινηματογραφικά στοιχεία, ακόμα και ψηφιακές κάμερες και κινητά τηλέφωνα. Οι δουλειές μας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως… «κινηματογραφικές θεατρικές παραστάσεις». Μας ενδιαφέρει ο πειραματισμός, αλλά όχι με έναν αφηρημένο τρόπο. Δεν στρεφόμαστε ενάντια στην αφήγηση, απλώς βρίσκουμε τρόπους να την ενδυναμώσουμε και να την εξελίξουμε», εξηγεί ο Αντριου Κουίκ. «Μας απασχολεί το ερώτημα «γιατί ενώ ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν τόσες πολλές δυνατότητες, ο κόσμος εξακολουθεί να επιστρέφει πάντα στο θέατρο;»»

Και τι απάντηση δίνει ο ίδιος; «Νομίζω πώς ο κόσμος έρχεται στο θέατρο για να δει κάτι που θα τον κάνει να αισθανθεί διαφορετικά για τον κόσμο. Το θέατρο αντιγράφει τη ζωή, αλλά και την προκαλεί. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να είναι και ευχάριστο, να προσφέρει μια ανάλαφρη οπτική ευχαρίστηση», καταλήγει.

* Παίζουν οι: Νικολέτα Κοτσαηλίδου, Δημήτρης Καρτόκης (Ελλάδα), Σάιμον Γουεϊνράιτ, Ανταμ Νας (Μεγάλη Βρετανία), Μυρτώ Κούγιαλη και Εμμανουέλλα Χαραλάμπους (Κύπρος).*

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009

Ο 12ΧΡΟΝΟΣ Γ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΤΩΝ «ΝΕΦΕΛΩΝ» ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ «ΝΕΑ»: «Δεν θα γίνω ποτέ από τους διάσημους που «ψωνίζονται»»

//

«Δυόμισι χιλιάδες χρόνια τα πρώτα  μυαλά στον Καιάδα. Σχολεία...  Κάποτε καίγαν τα βιβλία, τώρα  καίνε τα μυαλά. Πάτε καλά;»,  φώναξε με θάρρος και θράσος  από την Ορχήστρα του αρχαίου  θεάτρου της Επιδαύρου ο Γιώργος  Ιωαννίδης, στις «Νεφέλες». Είναι  ευχαριστημένος από το σύγχρονο  εκπαιδευτικό σύστημα; «Με τους  δασκάλους μου δεν έχω κανένα  πρόβλημα. Θα ήθελα όμως να  καταλάβουν ότι πρέπει να γίνουν  πιο μοντέρνοι. Να προσπαθήσουν  πιο πολύ  να μας  προσεγγίσουν»
  • «Είμαι μικρός για διαδηλώσεις. Δεν θα βγω στους δρόμους αλλά στη θεατρική σκηνή για να τα πω στους μεγάλους», λέει στα «ΝΕΑ» ο 12χρονος Γιώργος Ιωαννίδης, έκπληξη στις αριστοφανικές «Νεφέλες» της Επιδαύρου

«Είμαι ένας έφηβος που ανησυχεί με όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Ο κόσμος καταστρέφει τον εαυτό του. Φορτωμένος από συναισθήματα, λοιπόν, ρωτάω: Πώς θα είναι το μέλλον;». Είναι ο προβληματισμός του 12χρονου Γιώργου Ιωαννίδη από τη Λάρνακα Κύπρου, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, εμφανίστηκε στην Επίδαυρο ενώπιον 7.500 θεατών στις αριστοφανικές «Νεφέλες» από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου για να μιλήσει περί εκπαιδευτικού συστήματος και δίκαιου- άδικου λόγου.

Και ήταν αυτό το θάρρος του (και το θράσος- με την καλή έννοια), η δυνατή καθάρια φωνή του και η αίσθηση ότι εκπροσωπεί όλα τα παιδιά του κόσμου ρωτώντας για το μέλλον, που τον έκανε να θεωρείται η «μεγάλη έκπληξη» στα φετινά Επιδαύρια. Ευχάριστη έκπληξη.

Μπορεί να μη βγαίνει στους δρόμους για να διαδηλώσει, καθώς είναι «πολύ μικρός ακόμη για να μπλέξει σε αυτά», αλλά είχε το θάρρος να φωνάξει στο αρχαίο θέατρο (στη Β΄ Παράβαση της αριστοφανικής κωμωδίας), «άμα γίνουνε δεσμός/ βάλε μαύρα βάλε σκούρα/ κρίση ο πολιτισμός» και «κράτος βία και νοθεία/ έγιναν θεσμός».

«Ήμουν επιφυλακτικός απέναντι στην ιδέα να εμφανιστώ στην Επίδαυρο. Ένιωθα άβολα. Την αυτοπεποίθηση την κερδίζεις μόνο με τις πρόβες. Με βοήθησε και ο Σταμάτης Κραουνάκης όπως και οι άλλοι συντελεστές, που μου εξήγησαν τι σημαίνουν τα λόγια του Αριστοφάνη», λέει ο Γιώργος που κάτι ξέρει από θέατρο. Και από τραγούδι.

Τον Δεκέμβριο του 2007 εκπροσώπησε την Κύπρο στον διαγωνισμό τραγουδιού της παιδικής Γιουροβίζιον, που έγινε στο Ρότερνταμ Ολλανδίας, με το τραγούδι «Η μουσική δίνει φτερά» σε στίχους και ερμηνεία δικά του. Επίσης συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ «Sounds Like Τeen Spirit: Α Popumentary» που προβλήθηκε και σε Καναδά, Βέλγιο, με θέμα το τι συμβαίνει στα παρασκήνια της Γιουροβίζιον.

«Συνάντησα παιδιά που αγαπούν τη μουσική, όπως κι εγώ. Έτσι, παρά το γεγονός ότι δεν μιλούσαν όλοι αγγλικά, βρήκαμε τρόπο να επικοινωνήσουμε», λέει. Και επειδή δεν κατάφερε να φέρει την πρωτιά στη χώρα του θα ήθελε, «μια δεύτερη ευκαιρία αλλά όχι στην κανονική Γιουροβίζιον, επειδή εκεί τα πράγματα είναι πολύ ανταγωνιστικά».

Η επιθυμία του ήταν ανέκαθεν να βρεθεί στον καλλιτεχνικό χώρο. Το ποδόσφαιρο δεν του αρέσει. Προτιμά τα μαθήματα, μπαλέτου, τζαζ, σύγχρονου χορού, φωνητικής αλλά και υποκριτικής. Παρά τα βήματα που έχει κάνει στο θεατρικό σανίδι και τη μουσική, είναι προσγειωμένο παιδί. «Δεν μου αρέσει να συζητάω με τους φίλους μου στο σχολείο για τις όποιες επιτυχίες μου. Προτιμώ να τα μαθαίνουν μόνοι τους».

«Δεν ξέρω αν θα κάνω καριέρα στο θέατρο. Το σχολείο έρχεται πρώτο. Ένα καλό πτυχίο θα μου προσφέρει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση αποτυχίας στον καλλιτεχνικό χώρο. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα γίνω ποτέ ένας από τους διάσημους που «ψωνίζονται». Βασικά, δεν νομίζω ότι θα γίνω ποτέ διάσημος», προσθέτει ο μετρημένος και συνεσταλμένος (κάτι που «διαγνώστηκε» στη θεατρική εμφάνισή του στην Επίδαυρο) Γιώργος Ιωαννίδης.

«Πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές»

Το δυνατό χειροκρότημα του κοινού του Φεστιβάλ Επιδαύρου ήλθε όταν ο Γιώργος Ιωαννίδης αναφώνησε «Κύπρος χρυσή/ Κύπρος νησί/ Κύπρος μισή/ Ελλάδα…» στις «Νεφέλες». Το ζήτημα της διχοτομημένης Κύπρου τον αφορά. Ο πατέρας του κατάγεται από την Αμμόχωστο και η μητέρα του από Αγγλία, Αρμενία και Κύπρο. «Οι Τούρκοι και οι Κύπριοι είχαν προβλήματα που δεν κατάφεραν να λύσουν με την ομιλία και άρχισαν τον πόλεμο. Σήμερα πολλοί νέοι κάνουν παρέα με Τούρκους. Φυσικά, υπάρχουν και οι εθνικιστές», λέει με απλά λόγια ο Γιώργος, για τις τεταμένες σχέσεις Τουρκίας- Κύπρου.

«Το ίδιο συνέβη και με τον μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τον χειμώνα. Πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές. Ο αστυνομικός είναι ένοχος για την εχθρική κίνησή του, αλλά και οι διαδηλωτές φταίνε που έκαψαν την Ελλάδα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να δείξεις την οργή σου», υποστηρίζει.

  • Δάφνη Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Απαντήσεις Κραουνάκη και Βαρνάβα Κυριαζή στην περίεργη «κριτική» της «Καθημερινής»

  • [«Ο άμοιρος Βολταίρος και οι υπερασπιστές του ΘΟΚ», Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/07/2009]
  • Επιστολή Κραουνάκη

Με αφορμή το σχόλιο και τη φωτογραφία της χθεσινής στήλης, σχετικά με την παράσταση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου στην Επίδαυρο, ο Σταμάτης Κραουνάκης, που συνέθεσε τη μουσική της παράστασης, γράφει:

  • «Κύριε Κασιμάτη, καλημέρα. Αλήθεια, στο ίδιο φύλλο η συνάδελφός σας Ολγα Σελλά μιλάει για 2.000 θεατές και αλλού, στα “Νέα”, ο κύριος Αγιαννίδης για 2.500. Σύμφωνα με τη γνώμη όλων των συντακτών της Αθήνας, η παράσταση του ΘΟΚ δεν ήταν αδιάφορη. Οσο για τη φωτογραφία μου με τον Τατούλη, είναι πασίγνωστο ότι δεν είμαι ομοϊδεάτης του, αλλά είμαι ευγενικός… Νομίζετε ότι αν υπήρχαν δημοσιογράφοι την εποχή του Αριστοφάνη εσείς θα είχατε γλιτώσει; Πάτε καλά; Φιλούθκια! Που λένε και οι Κύπριοι…»

Εχω την εντύπωση ότι οι συνάδελφοι μου είναι τόσο ευγενικοί με τον ΘΟΚ όσο και ο κ. Κραουνάκης με τον κ. Τατούλη…

  • Επιστολή Κυριαζή

Και ο σκηνοθέτης της παράστασης του ΘΟΚ, Βαρνάβας Κυριαζής, εκφράζει τις διαμαρτυρίες του για το χθεσινό σημείωμα:

  • «Μάλλον ο σχολιαστής σας παρατηρούσε τα ροζ ή τα μωβ της κυρίας Σαπουντζάκη, γιατί μόνον έτσι εξηγείται το “άντε 650 θεατές”. Δυστυχώς όμως για το σχόλιο του ότι “πρέπει κάποτε να τελειώσει το καθεστώς της παραχώρησης της Επιδαύρου στον ΘΟΚ για τις αδιάφορες παραστάσεις του”, το λιγώτερο που έχετε να κάνετε είναι να απολογηθείτε. Γιατί οι “αδερφοί” δεν έχουν ανάγκη “ελεημοσύνης”, άλλοι μάλλον χρήζουν ελεημοσύνης σωστής πληροφόρησης και δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Είκοσι επτά παραγωγές αρχαίου δράματος έχει αυτό το Κρατικό Θέατρο, το τρίτο του μείζονος Ελληνισμού, εάν ενδιαφέρει κάποιον. Λυπούμαι πραγματικά για την “ευκολία”».

Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Είναι γνωστό ότι παραστάσεις του ΘΟΚ στην Επίδαυρο θα είχαν διακοπεί προ πολλού, αν δεν συνέτρεχαν «εθνικοί» λόγοι, τους οποίους πάντα επικαλούνται κάποιοι Κύπριοι επίσημοι, όταν ασκούν τις γνωστές πιέσεις κάθε χρόνο, χωρίς ποτέ όμως να μπαίνουν στον κόπο να μας τους εξηγήσουν καθαρά. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω ποιος εθνικός λόγος δικαιολογεί την ύπαρξη μιας σειράς αδιάφορων παραστάσεων! Φιλούθκια, που λένε και στην Κύπρο, όπως με πληροφορεί ο κ. Κραουνάκης…

Οι «Νεφέλες» του… Κραουνάκη

  • Με μουσική και χορό ο ΘΟΚ άνοιξε τα φετινά Επιδαύρια παρουσία του Δημήτρη Χριστόφια

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ. Οι νεφέλες του ουρανού κόντεψαν να αποβούν μοιραίες για τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη την περασμένη Παρασκευή, ημέρα έναρξης των Επιδαυρίων 2009. Δύο ώρες πριν από την παράσταση έβρεξε πολύ και δυνατά και κατατρόμαξε τους υπεύθυνους του Φεστιβάλ. Πάντως, κάτι ο καιρός, κάτι ο κορεσμός από τον Αριστοφάνη, η Επίδαυρος την περασμένη Παρασκευή είχε πολύ… απλοχωριά. Γύρω στους 2.000 το βράδυ της Παρασκευής, σχεδόν οι διπλάσιοι το Σάββατο.

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου εγκαινίασε φέτος το Φεστιβάλ Επιδαύρου και μάλλον ικανοποίησε το κοινό που αποφάσισε να κάνει τη διαδρομή. Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είδαμε τις «Νεφέλες» του Σταμάτη Κραουνάκη, αφού ήταν εξαιρετικά έντονη η σφραγίδα του ταλαντούχου συνθέτη, ο οποίος φαίνεται ότι τελικά διέσωσε τον ΘΟΚ και την πρώτη φετινή παράσταση. Και η σφραγίδα αυτή μάλλον δεν περιορίστηκε μόνο στη μουσική και τα χορικά των «Νεφελών», αλλά στο συνολικότερο ύφος και την αισθητική της παράστασης.

Από τις «Νεφέλες» του ΘΟΚ και του Σταμάτη Κραουνάκη, εκτός από τη μουσική, κρατάμε τις δύο εύστοχες παραβάσεις (την πρώτη για τη λειψυδρία – θέμα που καίει την Κύπρο. Τη δεύτερη με την αποκάλυψη του ταλαντούχου 12χρονου Γιώργου Ιωαννίδη, που συμπύκνωσε το δίλημμα της παράστασης, φορτίζοντας παραλλήλως το κοινό για το θέμα της Κύπρου: «Με το έργο του Νεφέλες/ βάζει θέμα ο ποιητής./ Την κουλτούρα, τη θολούρα/ άμα γίνουνε δεσμός/ βάλε μαύρα, βάλε σκούρα/ κρίση ο πολιτισμός» (…) «Κάποτε καίγαν τα βιβλία/ τώρα καίνε τα μυαλά/ πάτε καλά;» ρωτούσε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των εφήβων για να εκφράσει το άγχος τους. Για να καταλήξει τους στίχους: «Κύπρος χρυσή/ Κύπρος νησί/ Ελλάδα». Κάποιες από τις ερμηνείες των ταλαντούχων Κύπριων ηθοποιών και τα κοστούμια του χορού είναι επίσης στα συν της παράστασης.

Σε μια από τις σημαντικότερες και πλέον επίκαιρες κωμωδίες του Αριστοφάνη, που θίγει τη σύγκρουση ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο, ανάμεσα στο νέο και το παλιό, θέλουμε να ξεχάσουμε την ευκολία με την οποία διανθίζονται με βωμολοχίες όλες πλέον οι αριστοφανικές κωμωδίες, που από ένα σημείο και ύστερα φαίνεται να δίνουν τον τόνο στην κάθε παράσταση. Οι «Νεφέλες» που είδαμε ήταν προβλέψιμες μεν, αλλά αξιοπρεπείς. Και από τις παραστάσεις που θα μπορούσαν να κάνουν εισιτήρια, αν έκαναν περιοδεία.

Παρών στην παράσταση και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας με τη σύζυγό του για να στηρίξει όχι μόνο τον ΘΟΚ, αλλά και την κόρη του, ηθοποιό Χριστίνα Χριστόφια. Μόνο που δεν ήταν κανείς από την ελληνική κυβέρνηση να τον υποδεχτεί και να τον συνοδέψει στο θέατρο Επιδαύρου (ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μπήκε συνοδευόμενος από τον πρέσβη της Κύπρου στην Αθήνα Γιώργο Γεωργή και τον διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιώργο Λούκο). Ο υπουργός Πολιτισμού δεν κατέβηκε στην έναρξη των Επιδαυρίων. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο κ. Χριστόφιας ήταν από τους αρχηγούς κρατών που πήγαν στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης.

  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07/07/2009