Category Archives: Θεατρικοί Επιχειρηματίες

Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία

  • Την ώρα που τα επιχορηγούμενα θέατρα στην Ελλάδα περιμένουν ακόμα την καθυστερούμενη, ως συνήθως, εκταμίευση των χρημάτων από το Ελληνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, κάποια άλλα κινούνται στην ελεύθερη αγορά επενδύοντας και ρισκάροντας.

"Mamma mia"

«Mamma mia»

  • Αναμετρούν τις δυνάμεις τους στην πόλη με τα περισσότερα θέατρα στην Ευρώπη, την πόλη που συνεχώς παράγει θέαμα. Οι εταιρείες παραγωγής, λοιπόν, είναι το φαινόμενο των καιρών που εισβάλλει δυναμικά στο θεατρικό χάρτη, με προεξάρχουσα την υπερδραστήρια Ελληνική Θεαμάτων, η οποία μέσω μιας αλυσίδας θεάτρων ανακυκλώνει στα θεάματά της συγγραφείς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους. Κάποτε τα μεγάλα ονόματα παραγωγών μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αλλά και σήμερα το ίδιο συμβαίνει. Με μια διαφορά: οι επιχειρηματικές δραστηριότητες κάποιων επεκτείνονται και, ως συγκοινωνούντα δοχεία, περνούν από τη μια τέχνη στην άλλη, συνεπικουρούμενες διαφημιστικά από την αρωγή ιδίων μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Το Ηρώδειο του χειμώνα

  • Την «παράσταση» στο χώρο της παραγωγής θεάματος κλέβει η Ελληνική Θεαμάτων, με δέκα (!) θέατρα και ναυαρχίδα της το «Παλλάς» -κάποιοι το αντιμετωπίζουν ως το Ηρώδειο του χειμώνα. Στις πρεμιέρες του «Παλλάς» οι καλεσμένοι συνθέτουν το πιο ετερόκλητο τοπίο. Μπορείς να δεις τις ξανθιές πρωινομεσημεριανές παρουσιάστριες δίπλα δίπλα με το Μανώλη Μητσιά ή το Διονύση Σαββόπουλο. Κι αυτό γιατί στο ανακαινισμένο θέατρο της Βουκουρεστίου συνωθούνται και «όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», προερχόμενοι από ένα πολυκάναλο επιχειρηματικό τραστ.

«Το κλουβί με τις τρελές»

  • Ο Κώστας Γιαννίκος, ο άνθρωπος που σήμερα έχει αλώσει την εγχώρια αγορά τέχνης και media, δεν περιορίζεται στο θεατρικό στίβο. Εκτός απ’ τον τηλεοπτικό σταθμό Alter «παίζει» σε πολλά μετερίζια: ραδιόφωνα («John Greek», «Οασις»), εφημερίδα («Επενδυτής»), εκδόσεις βιβλίων («Μοντέρνοι Καιροί»), μουσικά περιοδικά («Δίφωνο», «Οασις»), ενώ στις επιχειρήσεις του συγκαταλέγεται και η δισκογραφική εταιρεία Legend, αλλά και η «Λύρα», με όλο το ιστορικό της ρεπερτόριο. Κι έτσι τώρα όλα αυτά συγκατοικούν εταιρικά το «Φορτηγό» με τα παιδικά της τηλεόρασης…
  • Πίσω από την τέλεια οργάνωση της ΕΛΘΕΑ, σε όλα τα επίπεδα, βρίσκεται η Αρχοντούλα Παπαναγιώτου, επαγγελματίας που δικαιώνει επί της ουσίας το ρόλο του παραγωγού με όρους διεθνείς. Η αλήθεια είναι ότι συχνά ακούγεται έντονη κριτική για τη σαρωτική επικράτηση της εταιρείας στο χώρο του θεάτρου που λειτουργεί με πολυπληθείς θιάσους, μεγάλες παραγωγές κι ένα καλομελετημένο σχεδιασμό εκτέλεσής τους, μετρημένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια: έγκαιρος προγραμματισμός, σοφό διαφημιστικό πλάνο μήνες πριν -έτσι εξηγούνται τα ρεκόρ προπώλησης εισιτηρίων- αξιοποίηση κάθε χρήσιμης ώρας μέχρι τέλους της σεζόν.
  • Και, επιπλέον, το ένα χέρι νίβει το άλλο: Ο Alter διαφημίζει θέατρα, βιβλία, αλλά επίσης τραγουδιστές και συνθέτες (παρένθετα τρέιλερ ανάμεσα στο πρόγραμμα και τις διαφημίσεις), αφού όλα ανακυκλώνονται στην ίδια επιχειρηματική αγκαλιά.
  • Το επιχείρημα όσων στέκονται απέναντι στο φαινόμενο αυτό επικεντρώνεται στην παρατήρηση ότι έχει δημιουργηθεί ένα «τραστ», ένα ιδιότυπο «σουπερμάρκετ» θεάματος που ελέγχει τα πόστα, εγκαινιάζει το κυμαινόμενο εισιτήριο, εκτρέπει καλλιτεχνικά νέους ηθοποιούς και αντλεί έμψυχο υλικό από την αμφιβόλου ποιότητας τηλεόραση: με έμφαση σε λαϊκές, εύπεπτες κωμωδίες, ηθοποιούς αναγνωρίσιμους από τις τηλεοπτικές σειρές: «Αν δεν βρίσκεσαι αισθητικά κοντά στο συγκεκριμένο ύφος, δεν θα σε καλέσουν να παίξεις», ισχυρίζονται πολλοί ηθοποιοί. «Ο κόσμος γεμίζει αυτά τα θέατρα γιατί θέλει να δει από κοντά τους ήρωες των σίριαλ». Κι όμως, μερικές φορές δεν αρκούν οι «εμπορικοί» ηθοποιοί για να γεμίσουν την αίθουσα. Απόδειξη η φετινή αποτυχία του έργου του Ντ. Μάμετ «Νοέμβρης». Παρά την παρουσία τηλεοπτικών ονομάτων (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης – Βίκυ Σταυροπούλου), το θέμα του έργου έπεσε μάλλον βαρύ για το κοινό της Ελληνικής Θεαμάτων.
  • Απ’ την άλλη, όμως, η εταιρεία έδωσε ήδη δείγματα μετάγγισης διαφορετικού είδους θεάματος στο ρεπερτόριό της: εκτός από τη «Μήδεια» του Δημήτρη Παπαϊωάννου (ένα καλλιτεχνικό προϊόν τεράστιας απήχησης) ανέλαβε την παραγωγή μιας παράστασης δίχως εμπορικά χαρακτηριστικά («Λεωφορείο ο Πόθος», σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου). Κοντά σε αυτό η ΕΛΘΕΑ ετοιμάζει ένα ακόμα θέατρο, διαφορετικού καλλιτεχνικού προσανατολισμού απ’ ό,τι πληροφορούμαστε, το οποίο θα διευθύνει ο Θωμάς Μοσχόπουλος, από τον οποίον ουδείς περιμένει να αξιοποιήσει καλλιτέχνες της τηλεοπτικής δεξαμενής.
  • Κατά τα άλλα, ένα πλατύ λαϊκό κοινό προτιμά τις παραστάσεις της ΕΛΘΕΑ και μερικές φορές μοιάζει σαν να οδηγείται στα θέατρά της με αυτόματο πιλότο. Ξέρει ότι θα βρει τον Θ. Αθερίδη στο «Μικρό Παλλάς» και τον Κ. Κόκλα σε κάποιο απ’ τα θέατρα της Πειραιώς… Ανάμεσά τους και πολλοί ανεξοικείωτοι θεατές, που δεν θέλουν να μπουν σε περιπέτειες ιδεών στη μοναδική ίσως έξοδο της εβδομάδας. Θέλουν, απλά, να περάσουν ευχάριστα, και ίσως να συγκινηθούν λίγο. Οι δρόμοι που τους φέρνουν μέχρις εκεί είναι ανακυκλούμενοι: τηλεοπτικά πρόσωπα σε θεατρικούς ρόλους, αξιοπρεπείς συνθήκες παραγωγής αλλά και υποδοχής του κοινού, έντονη διαφήμιση, παρουσία διασημοτήτων στις πρεμιέρες -πλάνα που προβάλλονται στις γνωστές «ενημερωτικές» εκπομπές του μεσημεριού.
  • Αλλά μήπως αυτή η «από τ’ αριστερά» αποδοκιμασία του φαινομένου είναι υπερβολική; Τα θέατρα της Ελληνικής Θεαμάτων είναι φροντισμένα, όπως και τα φουαγιέ, οι τουαλέτες καθαρές (συνθήκες που δεν θεωρούνται αυτονόητες σε όλα τα «προχωρημένα» αθηναϊκά θέατρα…). Οι παραγωγές επίσης είναι περισσότερο από αξιοπρεπείς, δεν φείδονται εξόδων -το φετινό «Κλουβί με τις τρελές» είναι μια απ’ τις ακριβότερες παραγωγές των τελευταίων χρόνων- και δύσκολα θα βρεις ηθοποιό που δεν πληρώθηκε ή δεν υλοποιήθηκαν οι όροι του συμβολαίου του.
  • Κι αυτό είναι σημαντικό, αν σκεφτεί κανείς ότι πολλά θέατρα που πάνε καλά χρωστούν όχι μόνο πρόβες αλλά και παραστάσεις σε πολλούς ηθοποιούς. Και αρκετά από αυτά είναι επιχορηγούμενα! Κι έπειτα, ποιος μπορεί να κατακρίνει την επιλογή τού, μοιραία, τηλεορασόπληκτου θεατή που εξοντώνεται από τη βάσανο της καθημερινότητας;

Η παλαιά φρουρά

Αλλά ποιοι έπονται της ΕΛΘΕΑ;

  • Πολλές μικρές επιχειρήσεις διεκδικούν μερίδιο στην «πίτα», παλιές και καινούριες, που όμως στερούνται πια λάμψης, μαζικότητας και το διαφημιστικό όχημα μιας σούπερ εταιρείας.
  • * Από την παλιά φρουρά παραγωγών κινούνται στο χώρο, με περιορισμένη πια δράση, οι Βαγγέλης Λιβαδάς («Αμιράλ») και Νινέτα Λεμπέση («Βεάκη», «Αλέκος Αλεξανδράκης», «Χυτήριο»). Επίσης οι αδελφοί Τάγαρη («Αλφα», «Ζίνα»), Βενετία Παρίση («Περοκέ»), Κάρολος Παυλάκης («Βρετάνια»-«Αθηνών»), Ελένη Ράντου (με δικό της πια το «Διάνα»), Πόπη Δήμου («Γκλόρια»), Βασίλης Πλατάκης («Μπροντγουαίη»), Μπάμπης Κάρλιοβιτς («Δελφινάριο»).
  • * Από τους νεότερους, ο Βίλλυ Ανδρέου είναι στο δικό του θέατρο «Αλμα» και ο Κώστας Μπάλας στο «Βασιλάκου» (και το καλοκαίρι με περιοδεύουσες παραστάσεις) ο οποίος ανακαινίζει το χώρο δημιουργώντας μία ακόμα σκηνή.
  • * Κραταιοί πρωταγωνιστές όπως οι Κώστας Καζάκος, Κάτια Δανδουλάκη, Σπύρος Παπαδόπουλος, αναλαμβάνουν παραγωγές στα δικά τους θέατρα.
  • * Οσο για τη Μιμή Ντενίση, έχει εξελιχθεί σε έμπειρη πια επιχειρηματία. Εχει δραματική σχολή και ανεβάζει παραστάσεις -είτε παίζει είτε όχι- και στις δύο σκηνές του «Ιλίσια» χωρίς να παραμελήσει την αξιοποίηση των Δευτερότριτων.
  • * Η «Θεατρική Εστία» του Λεωνίδα Βαρδινογιάννη δραστηριοποιείται με παραγωγές κωμωδιών σε δύο θέατρα («Μουσούρη»-«Ηβη»), με βασικό πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Πέτρο Φιλιππίδη.
  • * Πριν από δύο χρόνια μπήκε στο χώρο διακριτικά, αλλά με καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα, που πραγματοποιεί στο δικό της θέατρο, το ανακαινισμένο νεοκλασικό «Αγγέλων Βήμα» στην οδό Σατωβριάνδου.
  • * Επίσης, από φέτος, δραστηριοποιείται το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», κάνοντας λαμπερή έναρξη στην αίθουσα «Θέατρο» με την παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου, που έχει ήδη ξεπεράσει τις 100 χιλιάδες εισιτήρια.
  • * Η εταιρεία που μπήκε με φόρα στο χώρο της παραγωγής είναι η Coyot. Οι Γιώργος Λυκιαρδόπουλος και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ενοικίασαν από τον Πέτρο Ζούλια το «Χώρα» για μια πενταετία και με οψιόν ανανέωσης του συμβολαίου. Προχώρησαν σε μια σημαντική επένδυση, δημιουργώντας στην ταράτσα τη Μικρή Σκηνή για εναλλακτικές παραστάσεις, παράλληλα με τη χρήση της κεντρικής αίθουσας και του Εξώστη.
  • Ο Γ. Λυκιαρδόπουλος, στη δεύτερη σεζόν που διαχειρίζεται το θέατρο, δυσκολεύτηκε. Εχοντας πολλές ιδέες στο μυαλό του προσπάθησε να τις υλοποιήσει: παραστάσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες, νεανικό θεατρικό φεστιβάλ, εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, κινούμενο στις παρυφές του mainstream και του πρωτοποριακού, πρόσκληση νέων φερέλπιδων σκηνοθετών.
  • Μόνο μέσα στο Φεβρουάριο στο θέατρο «Χώρα» έγιναν τέσσερις πρεμιέρες! Ενα ρίσκο -αν υπολογίσεις μόνο τους μισθούς και το ΙΚΑ των εργαζομένων- που οι δύο παραγωγοί συνεχίζουν να παίρνουν, προγραμματίζοντας και την επόμενη σεζόν, όχι όμως χωρίς σκεπτικισμό. Αναζητούν τρόπους χρηματοδότησης, είτε υπενοικιάζοντας το χώρο στις νεκρές περιόδους είτε παραχωρώντας τον για σεμινάρια και εργαστήρια. Πάντως ο Γ. Λυκιαρδόπουλος έκανε αίτηση επιχορήγησης στο ΕΚΕΘΕΧ για τις μικρές, πρωτοποριακές παραστάσεις που ανεβάζει.
  • Υπάρχει και η άλλη άποψη, που υποστηρίζει ότι η Αθήνα στερείται πραγματικών παραγωγών και η εγχώρια δραστηριότητα περιορίζεται σε επιχειρηματίες, θιασάρχες, αιθουσάρχες, πρωταγωνιστές που αναλαμβάνουν μια συγκεκριμένη παράσταση. Ο παραγωγός υποτίθεται ότι πρέπει να «γεννήσει» την ιδέα, να την «τρέξει» απ’ την αρχή ώς το τέλος σε ό,τι αφορά την εκτέλεσή της, να εξασφαλίσει την ποιότητά της, να αναζητήσει χορηγούς, διαφημιστές, επενδυτές, αφού πρέπει να πουλήσει το προϊόν του πριν ακόμα αυτό βγει στην αγορά… Ενα τέτοιο μοντέλο έδρασε τις περασμένες δεκαετίες. Ο Φιλοποίμην Φίνος διέθετε ένστικτο και κριτήριο και ενέπνεε συγγραφείς και σκηνοθέτες. Δεν χρηματοδοτούσε απλώς ταινίες. Παράγγελνε έργα * Τελικά, το νέο είδος θεάματος στοιχίζεται στη γραμμή «Μπάντμιντον», που μ’ έναν τρόπο αποτελεί το Mall της ψυχαγωγίας: δεν είναι μουσική σκηνή, σίγουρα όχι μπουζούκια, όμως ούτε μόνο θέατρο. Συνήθως στηρίζεται στο μουσικό θέαμα για όλη την οικογένεια, με έναν τρόπο που έχει δοκιμαστεί δεκαετίες τώρα στο Γουέστ Εντ και το Μπρόντγουεϊ κι έχει από τότε εξαχθεί σ’ όλο τον κόσμο: Με παραστάσεις που ελκύουν και το ανεξοικείωτο κοινό, όχι γιατί θέλει να δει οπωσδήποτε σημαντικές σκηνοθεσίες και αγαπημένους πρωταγωνιστές, αλλά γιατί αισθάνεται ασφαλές με αυτό που εγγυημένα φέρνουν από το εξωτερικό οι συγκεκριμένοι παραγωγοί στο συγκεκριμένο χώρο.

Περισσότεροι από 500.000 θεατές

  • Η εταιρεία των Μιχάλη Αδάμ, Γιώργου και Παναγιώτη Γεώργα ήταν η πρώτη που τόλμησε στην αγορά την κατακλυσμιαία διαφημιστική καμπάνια των παραστάσεών της. Μέχρι σήμερα έχει φέρει στο «Μπάντμιντον» από διάσημα μιούζικαλ, όπως τα «Mamma mia», «Chicago», μέχρι ορχήστρες, μπαλέτα και ποιητικά τσίρκο χωρίς ζώα. Υπολογίζεται ότι στα τρία χρόνια λειτουργίας του θεάτρου πέρασαν από αυτό πάνω από 500 χιλιάδες θεατές, με μέσο όρο ηλικίας 35-55 χρόνων, παρ’ όλο που πολλές φορές δεν γεμίζει. Δύο έρευνες που παρήγγειλε ο Μ. Αδάμ στη «Metron Analysis» δείχνουν ότι η κρίση επηρέασε ήδη τη μεσαία τάξη. Τα ακριβά εισιτήρια φεύγουν πια δύσκολα και οι παραγωγοί είναι σκεπτικοί για τις μελλοντικές κινήσεις τους.
  • Ενα άλλο στοιχείο που αναδείχθηκε είναι ότι το κοινό δεν εμπλουτίζεται: Οι ίδιοι άνθρωποι μετακινούνται από το Μέγαρο στο «Μπάντμιντον», στο «Παλλάς» ή στο Ηρώδειο, και είναι το πληθυσμιακό τμήμα που ζει στο κέντρο, στα βόρεια και τα νότια προάστια. «Τώρα όσο ποτέ έχουμε ανάγκη τον ελεύθερο, υγιή ανταγωνισμό», υποστηρίζουν άνθρωποι που κινούνται χρόνια στο χώρο. Κι επειδή το άγγιγμα της οικονομικής κρίσης διαπιστώθηκε και στο θέαμα, ανεξαρτήτως εμπορικού ή ποιοτικού προϊόντος, οι εταιρείες επανασχεδιάζουν τα προγράμματά τους λαμβάνοντας υπόψη την ύφεση, χωρίς όμως ν’ απομακρύνονται από την αγορά. Αλλωστε έχει αποδειχτεί ότι και στις χειρότερες περιόδους ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ ν’ αναζητά το μαγικό ξόρκι που λέγεται ψυχαγωγία. *
Advertisements

Το θέατρο γυρίζει την πλάτη στην κρίση

Το θέατρο γυρίζει την πλάτη στην κρίση

  • 134 περίπου θέατρα, πάνω από 400 παραστάσεις. Οπου στους 134 θεατρικούς χώρους προσθέστε και τις επιμέρους σκηνές ορισμένων θεάτρων όπως και το ότι συγκεκριμένα μπαρ, ιστορικοί χώροι ή και μουσεία καταχωρούνται ως θέατρα από τη στιγμή που εκεί στεγάζεται η φαντασία ή το περιορισμένο budget των δημιουργών κάποιων παραστάσεων. Η αθηναϊκή σκηνή λοιπόν λειτουργεί μαξιμαλιστικά, σα να μην υπάρχει καμία κρίση, αν και κατά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου τα κεντρικά θέατρα επλήγησαν ανησυχητικά, ενώ δεν είναι λίγες και οι παραστάσεις που έχουν ρίξει αυλαία πριν την ώρα τους.
  • Ο Κώστας Μπάλας, θεατρικός επιχειρηματίας του θεάτρου Βασιλάκου, θεωρεί πως «το τσουνάμι έρχεται στο ελληνικό θέατρο. Θα το δούμε το καλοκαίρι και κυρίως τον επόμενο χειμώνα. Αλλά και τώρα που μιλάμε η κρίση έχει αρχίσει να δείχνει σιγά-σιγά τα δόντια της». Ο Αντώνης Αντύπας από το Απλό Θέατρο προσθέτει πως «μέχρι να δούμε πως ακριβώς μεταφράζεται για την ελληνική θεατρική παραγωγή αυτή η κρίση, δεν έχουμε παρά να κάνουμε πολύ καλές παραστάσεις που σέβονται το θεατή».
  • Η χρηματοπιστωτική κρίση της αγοράς αλλά και ο παράγων επιχορηγήσεις, που αυτή τη στιγμή είναι εντελώς στον αέρα για την τρέχουσα σεζόν, θα επηρεάσουν προφανώς τον προγραμματισμό της επόμενης σεζόν. Ήδη, 15 εκπρόσωποι επιχορηγούμενων θεάτρων απέστειλαν στις 9/3 επιστολή προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Αντώνη Σαμαρά ζητώντας του ακρόαση («Πρωτοβουλία των 15»). Ο υπουργός απάντησε ότι θα τους δεχθεί την Τρίτη 31 Μαρτίου. Προς το παρόν ας δούμε πως διαμορφώθηκε το αθηναϊκό θεατρικό τοπίο τη φετινή σεζόν.

Οι «παίκτες»

  • Στο γήπεδο του αθηναϊκού θεατρικού τοπίου το Εθνικό Θέατρο με τις εφτά σκηνές και η Ελληνική Θεαμάτων με τα εννέα θέατρα (Παλλάς, Μικρό Παλλάς, Αλίκη, Αποθήκη, Δημήτρης Χορν, Εμπορικόν, Λαμπέτη, Κιβωτός, Πειραιώς 131) είναι οι βασικοί παίκτες. Στο μεν Εθνικό προΐσταται ο Γιάννης Χουβαρδάς, του οποίου η φιλοσοφία ως Καλλιτεχνικού Διευθυντή συνοψίζεται στο ότι «ο Ελληνας δεν αντιμετωπίζει την ποιοτική ψυχαγωγία ως πολυτέλεια, γι’ αυτό είτε σε καιρό κρίσης, είτε άνθησης, πρέπει να προσέχουμε περισσότερο την ποιότητα και λιγότερο την ποσότητα». Στη δε ΕΛ.ΘΕΑ οι μέτοχοι Κώστας Γιαννίκος και Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου αυτή τη στιγμή δεν βλέπουν καμία κρίση «αντιθέτως μια πολύ καλή θεατρική χρονιά».
  • Στο θεατρικό χάρτη παραμένουν οι παλαιοί θεατρικοί επιχειρηματίες, αν και κάπως αποδυναμωμένοι, όπως ο Κάρολος Παυλάκης (Βρετάνια, Αθηνών και παραγωγός του «Βιοπαλαιστή στη στέγη» στο ΙΜΕ), ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Αλέξανδρος Παρίσης (Περοκέ, Μαίρη Αρώνη, Ακροπόλ, το οποίο και επινοικιάζει στην Εθνική Λυρική Σκηνή), ο Γιώργος Λεμπέσης (Βεάκη, Αλέκος Αλεξανδράκης), ο Βαγγέλης Λιβαδάς (Παρκ, Αμιράλ, Βέμπο), ο Κώστας Μπάλας (Βασιλάκου), ο Βασίλης Πλατάκης (Μπρόντγουέι), οι Αδελφοί Τάγαρη (Αλφα, Ζίνα).
  • Στη χαρτογράφηση του αθηναϊκού θεατρικού τοπίου έχουν προστεθεί και νέοι θεατρικοί επιχειρηματίες όπως ο Βασίλης Χαραλαμπίδης στο BIOS και ο Μιχάλης Αδάμ με τους Παναγιώτη και Γιώργο Γεώργα στο Badminton. Στο στίβο των θεατρικών επιχειρήσεων παραμένει κρατώντας τους τίτλους ιδιοκτησίας του Αμόρε και του Λαμπέτη ο πάλαι ποτέ κραταιός Τάσος Παπανδρέου της Γενικής Θεαμάτων, που διασπάστηκε στην ΕΛ.ΘΕΑ και τη Θεατρική Εστία του Δημοσθένη Βαρδινογιάννη, η οποία διαχειρίζεται το Ηβη και το Μουσούρη.
  • Δεν είναι λίγοι και οι καλλιτέχνες που είναι ταυτόχρονα και θεατρικοί επιχειρηματίες. Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στο Αττις, ο Λευτέρης Βογιατζής στο Οδού Κυκλάδων, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στο Θησείον, η Αννα Κοκκίνου στη Σφενδόνη, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ο Δημήτρης Τάρλοου στο Πορεία, ο Αντώνης Αντύπας στο Απλό Θέατρο, ο Γιώργος Αρμένης στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, ο Κώστας Καζάκος στο Τζένη Καρέζη, η Κάτια Δανδουλάκη στο ομώνυμο θέατρο της Αγ. Μελετίου, ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο Ανεσις, η Αννα Βαγενά στο Μεταξουργείο, η Μπέτυ Αρβανίτη στο Οδού Κεφαλληνίας, η Τατιάνα Λύγαρη στο Τρένο στο Ρουφ, ο Αλέξανδρος Ρήγας στο Αθηνά, η Κατερίνα Μαραγκού στο Αλμα, η Αιμιλία Υψηλάντη στο Αργώ, ο Τάκης Βουτέρης στο Εξαρχείων, η Ελένη Σκότη στο Επί Κολωνώ, η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου στο Χυτήριο, η Ελένη Ράντου στο Διάνα, η Μιμή Ντενίση στο Ιλίσια, ο Γιώργος Χριστοδούλου στο Μέλι, η Ασπασία Κράλλη και ο Ακης Βλουτής στο Από Μηχανής, ο Γιώργος Μεσσάλας στο Αλκυονίς.

«Πρωταθλητές» και «χαμένοι»

  • Ο αλγόριθμος «επιτυχημένη παράσταση» δεν είναι παρά η απόδοση της αναλογίας: αριθμός θέσεων ενός θεάτρου και προσέλευση κόσμου. Γιατί είναι εντελώς διαφορετικής τάξεως υπόθεση να έχεις μια 100% πληρότητα σε ένα 50άρι ή 100στάρι θέατρο και σε ένα 500σάρι. Για να δούμε όμως πως έχει κυλήσει μέχρι στιγμής η φετινή σεζόν.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

-Νέα Σκηνή-«Νίκος Κούρκουλος» (120 θέσεις μέσος όρος -ανάλογα με το στήσιμο της παράστασης και του σκηνικού)

  • «Ρομπέρτο Τσούκο» 85%
  • «Η καλή οικογένεια» 80%
  • «Φάουστ» 100%
  • «Φορτουνάτος» 71%

-Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας-Σκηνή Α΄ (200 θέσεις μ.ό.)

  • «Το ξύπνημα της άνοιξης» 95%
  • «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» 38%

-Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας-Σκηνή Β΄ (60 θέσεις μ.ό.)

  • «Wolfgang» 68%
  • «Διψασμένοι» 120%

-Θέατρο REX-Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» (585 θέσεις)

  • «Το ημέρωμα της στρίγγλας» 75%
  • «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» 82%

– Πειραιώς 260 Χώρος-Η (350 θέσεις)

  • «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» 41%
  • «Ο κλήρος του μεσημεριού» 65%

-Πειραιώς 260 Χώρος-Δ (500 θέσεις)

  • «Τιτανικός» 93%

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ

-Αλίκη (500 θέσεις)

  • «Δυο τρελοί-τρελοί παραγωγοί» 65% (πέρσι 97%). Στα δύο χρόνια που παίζεται έχει ξεπεράσει τα 100.000 εισιτήρια.

-Αποθήκη (200 θέσεις)

  • «Σεσουάρ για δολοφόνους» 100% (10ος χρόνος).

-Δημήτρης Χορν (400 θέσεις)

  • «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» 100%. Εχει κόψει πάνω από 120.000 εισιτήρια.

-Εμπορικόν (360 θέσεις)

  • «Νοέμβριος» 50%
  • «Φουρκέτα» 70%

-Λαμπέτη (500 θέσεις)

  • «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» 100%. Με 3.500 χιλιάδες εισιτήρια την εβδομάδα έχει κόψει μέχρι στιγμής πάνω από 200.000.

-Κιβωτός (400 θέσεις)

  • «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» 90% (ίδια πληρότητα με περσινή χρονιά)

-Πειραιώς 131 (360 θέσεις)

  • «Φούστα μπλούζα» 80% (πέρσι 93-95%).

-Μικρό Παλλάς (340 θέσεις)

  • «Ηρωες» 95% (τρίτη χρονιά)
  • «Πολύ μακριά» 80%

-Πειραιώς 260 Χώρος-Δ (650 θέσεις)

  • «8 Γυναίκες» σε 48 παραστάσεις 100%, ήτοι πάνω από 30.000 εισιτήρια (συμπαραγωγή με Φεστιβάλ Αθηνών)

BADMINTON

  • Στο Badminton (2.450 θέσεις στη μεγάλη σκηνή και 1.200 στη μικρή) οι συνολικές εισπράξεις είναι €5.424.000 με 183.400 θεατές σε όλες τις παραστάσεις. Τα μεγαλύτερα ποσοστά πληρότητας σημείωσαν οι παραστάσεις «Tiger Lillies Freakshow» στη μικρή σκηνή και «Tango Fire» στη μεγάλη. Το «Solo for three» είχε τη χαμηλότερη πώληση εισιτηρίων.

BIOS

  • «QUIZOOLA!» (120 θέσεις) Σε 2 παραστάσεις, πληρότητα 130%. «CALL CUTTA IN A BOX» (8 θέσεις) Πληρότητα 100%. «Tροβατόρε» (90 θέσεις) Πληρότητα 130%. «WALTER BENJAMIN: Θέσεις για την φιλοσοφία της Ιστορίας» (60 θέσεις) Πληρότητα 85%. «ΤΡΙΠΤΥΧΟ» (20 θέσεις) Πληρότητα 150%.

ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

  • Κεντρική Σκηνή: «Penetrator» (Επανάληψη, δεύτερη σεζόν) Σε 2 μήνες (32 παραστάσεις) έκοψε 1.280 εισιτήρια. «Ροτβάιλερ» Σε 3 μήνες (49 παραστάσεις) έχει κόψει 3.332 εισιτήρια. «Δανειστές» Σε 3 μήνες (33 παραστάσεις) έχει κόψει 1.386 εισιτήρια.
  • Σκηνή φουαγιέ: «Ωκεανός πολύ μπλε» Σε ενάμιση μήνα (10 παραστάσεις) έκοψε 230 εισιτήρια.

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
-Κεντρική Σκηνή (130 θέσεις)

  • «Κατερίνα Ισμαήλοβα» 60-70%
  • «Εχθροί εξ αίματος» 100%

-Δώμα & Κάτω Χώρος (50 θέσεις έκαστο)

  • «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» 100%
  • «Το σφαγείο» 90%
  • «Μαύρη Γαλήνη» 70%
  • «Ηθελα να σ’ αντάμωνα» 70%
  • «Χωρίς μουσική» 80%
  • «Μαθήματα Βίας» 80-90%

ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ (220 θέσεις)

  • 4 παραστάσεις 6.600 εισιτήρια: («Καϋμός» 1.257, «Παιχνίδι έρωτα και τύχης» 2.300, «Αθήνα-Μήλος» 1.250, «Νευροδύσσεια» 1.825)

ΤΕΧΝΗΣ-ΥΠΟΓΕΙΟ (200 θέσεις)

  • «Μέθοδος Γκρόνχολμ» 100% (σε 1 μήνα 5.720 εισιτήρια)
  • «Το αμάρτημα της μητρός μου» 98% (11.000 εισιτήρια)
  • «Οι ηθοποιοί» 40-50% (3.140 εισιτήρια)
  • «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» 30-35% (2.000)
  • «Ο Μαρξ στο Σόχο» 70-80% (2.000)

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ 90-100%

  • Στο Θέατρον (976 θέσεις) «Ο βιοπαλαιστής στη στέγη» έχει πληρότητα 98-100% (πάνω από 100.000 εισιτήρια σε 4 μήνες). Στο Μουσούρη (400 θέσεις) «Ο Μπακαλόγατος» σημείωσε για δεύτερη σεζόν πληρότητα θέσεων 100% και ήδη έχει αρχίσει η προπώληση για την ερχόμενη σεζόν. Στο Απλό Θέατρο (θέσεις 180) το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» με πληρότητα 100%, όπως και στο Ανεσις (280 θέσεις) «Το φιόρο του Λεβάντε» για 2η σεζόν, στο Αττις η «Mademoiselle Julie» αλλά και στο Ιλίσια-Βολανάκη (θέσεις 110) τα «Έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες».
  • Στο Αλφα (500 θέσεις) «Το θαύμα της Αννι Σάλιβαν» έχει πληρότητα 95% (35.000 εισιτήρια), στο Βασιλάκου (350 θέσεις) η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» για 2η σεζόν 99% (30.000 εισιτήρια) ενώ «Το γάλα» σημείωσε φέτος πληρότητα 90%.
  • Στο Θησείον (65 θέσεις) το ποσοστό των θεατών στους «Βίους (ζωές) Αγίων» διαμορφώνεται μέχρι στιγμής στο 95%. Το πρώτο μέρος της παράστασης με τίτλο «29 λεπτά, Το Φως» που παίχθηκε με ελεύθερη είσοδο από τις 21 Δεκεμβρίου έως και τις 9 Φεβρουαρίου (μόνο Δευτέρες) είχε πληρότητα 100%.
  • Στο Οδού Κεφαλληνίας (170 θέσεις) «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» συνεχίζεται με 100% πληρότητα, που την ξεπερνά τα Σαββατοκύριακα, όπως και το «Φρίντα-Φρίντα» στη Β’ Σκηνή του θεάτρου (80 θέσεις).
  • Στη Σφενδόνη (108 θέσεις) το «Λα Πουπέ» τις καθημερινές έχει πληρότητα περίπου 90% αλλά τα Σαββατοκύριακα φτάνει το 120%, ενώ «Οι μορφές από το έργο του Βιζυηνού» συνεχίζουν με προπωλημένες παραστάσεις.
  • Στο Τρένο στο Ρουφ (78 θέσεις) η «Αποπλάνηση μιας κούκλας» σημειώνει πληρότητα 98%.
  • Στο Χώρα-Κεντρική Σκηνή (300 θέσεις) το «Λιωμένο Βούτυρο» (συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο) με πληρότητα 90% έκοψε σε 2 μήνες περίπου 6.000 εισιτήρια.

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ 70-89%

  • Στο Αθηνών (320 θέσεις) το «Πιο κοντά» σημειώνει πληρότητα 70%, όπως και στο Αλέκος Αλεξανδράκης (420 θέσεις) το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», στο Αγγέλων Βήμα (120 θέσεις) το «Υπέροχό μου διαζύγιο», αλλά και στο Απλό Θέατρο (180 θέσεις) το «Ανάσα ζωής», που όμως σημειώνει ανοδική πορεία. Στη Μουσική Σκηνή της Αθηναϊδας (160 θέσεις) το «All that μπαζ – Η τελευταία νύχτα του κόσμου» σε 60 παραστάσεις έχει κόψει 8.419 εισιτήρια σημειώνοντας πληρότητα 87,70%. Στο Αλμα (240 θέσεις) ο «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» έχει φέτος πληρότητα 80% (τα Σαββατοκύριακα φτάνει το 100%).
  • Στο Βικτώρια (140 θέσεις) «Η βασίλισσα της ομορφιάς» σημειώνει ποσοστό πληρότητας 80% τις καθημερινές με τα Σαββατοκύριακα να αγγίζει το 90%, στο Βρετάνια (600 θέσεις) το «Μη γελάτε είναι σοβαρό» 75%, στο Διάνα (500 θέσεις) «Ο βροχοποιός» 80%, στο Ζίνα (500 θέσεις) «Ο θάνατος του εμποράκου» 80% (30.000 εισιτήρια), στο Ηβη (430 θέσεις) η παράσταση «Στις κουζίνες» 85%, και ομοίως στο Κάτια Δανδουλάκη το «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας» επίσης 85% και στις Ράγες (80 θέσεις) «H Scarlet ήταν Τοξότης» 85%.
  • Στο Στοά (150 θέσεις) το «Σωτηρία με λένε» φέτος κινήθηκε στο 80%, δηλαδή με μείωση κατά 20% σε σχέση με πέρσι. Στο Τόπος Αλλού (190 θέσεις) το «Ζωρζ Νταντέν» φτάνει το 70% τις καθημερινές και το 90% τα Σαββατοκύριακα. Στο Χώρα (300 θέσεις) το «Chatroom» αγγίζει το 80% της πληρότητας της αίθουσας.

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ 50-69%

  • Στο Αγγέλων Βήμα (120 θέσεις) «Ο επαγγελματίας» και οι «Φωνές» με 60% πληρότητα, όπως και στο Αλέκος Αλεξανδράκης (420 θέσεις) το «Κάθε χρόνο ίδια μέρα», στο Αλμα (240 θέσεις) το «Φωτιά και νερό» αλλά και στο Απλό Θέατρο-Β’ Σκηνή (120 θέσεις) η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» με 60% ενώ το «Βερολίνο» είχε περίπου 50% πληρότητα.
  • Στο Θέατρο του Ηλιου (100 θέσεις περίπου) οι «Πρακτόρισσες» σε 28 παραστάσεις έχουν κάνει 1.952 εισιτήρια, έχει δηλαδή πληρότητα 69,7%.
  • Στο Μεταξουργείο (120 θέσεις) οι παραστάσεις «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης», «Περίπτωση Ευρυδίκη» και «Νο 44» έχουν σημειώσει ποσοστό προσέλευσης κοινού 60%.
  • Στο Οδού Κεφαλληνίας-Β’ Σκηνή (80 θέσεις) η «Λάσπη» έχει 50% πληρότητα, ενώ στο Στοά (150 θέσεις) οι «Στάχτες» είχαν πληρότητα 60% ομοίως και η «Λισαβόνα», όπως και στις Ράγες (80 θέσεις) το «Decadence», ενώ στη Μικρή Χώρα (70 θέσεις) το «Χοντροί άντρες με φούστες» 55%.

ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΚΟΣΜΟΥ

  • Το άλλο πρόσωπο της θεατρικής ευμάρειας είναι οι παραστάσεις που κατέβηκαν πριν την ώρα τους όπως η «Αλμα Μάλερ» στην Αθηναϊδα, οι «Βάκχες» στο Πορεία, ο «Νοέμβριος» στο Εμπορικόν, «Οι αλλοπαρμένοι» στο Αγγέλων Βήμα.
  • Συνεχίζονται, αλλά με μειωμένη προσέλευση κόσμου, ήτοι με πληρότητα θέσεων περίπου 30%, το «Καλιφόρνια Ντρίμιν» στο Χυτήριο, το «Ελντοράντο» και η «Γέννεση» στο Χώρα, το «Τρίπτυχο» στο Ιλίσια-Βολανάκη, το «Meet Market» στις Ροές και το «Σ’ αγαπώ δεν είναι ντεμοντέ» στο Ιλίσια-Ντενίση.
  • ΡΑΓΕΣ (80 θέσεις) «Δύο για την τραμπάλα» 40%.

ΒΟΧ
Το φαινόμενο Παλλάς

  • Το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα κεντρικό θέατρο της Αθήνας με 1.489 θέσεις έρχεται κόντρα στην οποιαδήποτε θεωρία οικονομικής κρίσης με τις sold out παραστάσεις του. Η μεν «Μήδεια» του Δημήτρη Παπαϊωάννου έκοψε σε 79 παραστάσεις 100.980 εισιτήρια ενώ το «Κλουβί με τις τρελές» του Σταμάτη Φασουλή, που είχε κάνει προπώληση πριν την πρεμιέρα 32.000, έχει κόψει μέχρι στιγμής 55.000 εισιτήρια. Η πιο ακριβή θεατρική παραγωγή που έχει ανέβει ποτέ στην Ελλάδα –φημολογείται ότι το κόστος της ξεπερνά το €1.000.000- πουλά καθημερινά περίπου 900-1.000 εισιτήρια κι έχοντας σχεδόν ξεπουλήσει τα εισιτήρια των παραστάσεων ως τις 10/5, πήρε παράταση ως 31/5. Sold out έκανε και το «Σχολείο Γυναικών» με τον Ντανιέλ Οτέιγ, μια συμπαραγωγή της ΕΛ.ΘΕΑ και της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, κόβοντας 3.000 εισιτήρια για τις 2 παραστάσεις του.

Οι αμοιβές των ηθοποιών

  • Αυτό που κατά κόρον λένε οι καλλιτέχνες ότι «το θέατρο δεν έχει λεφτά γι’ αυτό κάνουμε τηλεόραση» είναι σε γενικές γραμμές αλήθεια. Αν σκεφτείτε ότι στο ελεύθερο θέατρο οι μήνες των προβών δεν αμείβονται και ότι αν συμβεί κάτι –που συχνά συμβαίνει- και δεν ανεβεί η παράσταση, τότε όλοι οι συντελεστές πάνε σπίτι τους απλήρωτοι. Αν όμως όλα πάνε καλά και ανεβεί η παραγωγή, τότε οι πρωτοεμφανιζόμενοι αμείβονται με το βασικό μισθό, ήτοι €900, ενώ τα «ονόματα» μπορούν να φτάσουν ως τις €4.000. Συχνά δε, ένας πρωταγωνιστής στο ελεύθερο θέατρο διεκδικεί ποσοστά επί των ακαθαρίστων κερδών, που ξεκινούν από 2% και φτάνουν ως 10%. Δεν είναι επίσης τυχαίο που αρκετοί εκ των πρωταγωνιστών αναλαμβάνουν και τη σκηνοθεσία (ποσοστό έως 5% επί των ακαθαρίστων κερδών) ή/και τη διασκευή-μετάφραση του κειμένου (ποσοστό έως 5%) ή/και τη συγγραφή νέου έργου (ποσοστό έως 10%).
  • Στο Εθνικό επικρατεί άλλο καθεστώς. €800 ο βασικός και €1.300 ο υψηλότερος για τους πρωταγωνιστές αλλά πάντα με τις πρόβες πληρωμένες. Σύμφωνα με τον ΣΕΗ, το Εθνικό πρέπει να απασχολεί 100 ηθοποιούς τη σεζόν γι’ αυτό και προσπαθεί με τα 8μηνα συμβόλαια που κάνει με τους ηθοποιούς να τους απασχολεί σε δύο και τρεις παραγωγές.
  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή, 29.03.09