Category Archives: Θεατρική Ομάδα Tandem

Freak Show: Δείχνοντας τον ανθρώπινο πόνο

Ε. Ζαχοπούλου, Γ. Ζιάβρας και Μ. Γερογιάννη στο «Freak Show»

Έχετε σκεφτεί ότι, τηρουμένων των αναλογιών, τα σύγχρονα «ριάλιτι» που κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς μας δέκτες -και όλα τα συναφή παραφερνάλια- έχουν μεγάλη συγγένεια με τα ανθρωποβόρα θεάματα που παρουσιάζονταν στις ρωμαϊκές αρένες; Μπορεί να μην τρέχει το αίμα κρουνηδόν στο «σπίτι του μπιγκ μπράδερ», αλλά μια αρκετά μεγάλη μερίδα της κοινωνίας φαίνεται πως βρίσκει αρκετά διασκεδαστικό θέαμα τον ανθρώπινο πόνο -ή την ανθρώπινη αθλιότητα…

Με αυτές τις σκέψεις κατά νου, η θεατρική ομάδα Tandem παρουσιάζει κάθε Τετάρτη, στο χώρο του Gazarte, «ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο, μαγευτικό, φαντασμαγορικό, γεμάτο εκπλήξεις και δώρα, σόου. Ένας μεγάλος διαγωνισμός. Μία μεγάλη πρεμιέρα. Τρεις παίκτριες. Τρεις ιστορίες πόνου. Ένα χρηματικό έπαθλο». Πρόκειται για μια αυτοσχεδιαστική παρωδία ενός σόου όπου τρεις ανυποψίαστες γυναίκες διεκδικούν τον τίτλο της Μις Πόνος, με τον τίτλο -τι άλλο;- Freak Show

Η ομάδα Τandem αποτελεί, τρόπον τινά, γέννημα θρέμμα των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008, καθώς τότε δημιουργήθηκε, προκειμένου να επεξεργαστεί σκηνικά το θέμα του έρωτα κατά τη διάρκεια της ταραγμένης εκείνης περιόδου, που οδήγησε στην παράσταση Ερωτικά Δεκεμβριανά ’08. Στην τωρινή δουλειά της ομάδας, που προέκυψε αυτοσχεδιαστικά μέσα από τις πρόβες και σκηνοθετεί η Μαργαρίτα Γερογιάννη μαζί με την Ελένη Ζαχοπούλου, παίρνουν μέρος οι Δημήτρης Αντωνίου, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Γιάννης Διακάκης, Ζέτη Φίτσιου. Η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Ζιάβρα, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Χριστίνα Σωτηροπούλου.

Advertisements

Το «Freak show» της TV

  • Η ομάδα «Tandem» σατιρίζει τα ριάλιτι
  • Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ
  • Επτά, Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Τα τηλεοπτικά σκουπίδια βγαίνουν από το γυαλί για να καταλήξουν σε απρόβλεπτο χώρο, στο «Gazarte», όπου, κάθε Τετάρτη βράδυ, η ομάδα «Tandem» («πολυποδήλατο») κάνει ορθοπεταλιές, υποδεικνύοντας τα χάλια μας.

Εφτά νέοι ηθοποιοί, τρεις από τη σχολή του Εθνικού και τέσσερις από την αντίστοιχη του Τέχνης, μαζί μ’ έναν μουσικό, στήνουν το δικό τους «Freak Show», καλώντας το κοινό ν’ αποφασίσει για την εκλογή της «Μις Πόνος». Εχοντας ήδη δώσει τις εξετάσεις της με τα «Ερωτικά Δεκεμβριανά» πρόπερσι στον Πολυχώρο της Αγκυρας, η ομάδα επιλέγει πάλι ένα μπαρ, γιατί θέλει «οι θεατές να πίνουν, να καπνίζουν και να νιώθουν σαν στο σπίτι τους». Κι ακόμα γιατί η ίδια η φύση του θεάματος που παρουσιάζουν δεν μπορεί να στηθεί σε κάποια συμβατική σκηνή.

Πράγματι, εδώ το κοινό καλείται να ψηφίζει διά βοής, χειροκροτώντας και ενθαρρύνοντας τις διαγωνιζόμενες μις. Καλείται επίσης να απαντήσει σε ερωτήσεις για να κερδίσει ή να χάσει δώρα. Ηδη από την είσοδό τους οι θεατές παρακολουθούν δυο από τις ηθοποιούς να κάνουν φωνητικές ασκήσεις στο μπαρ. Είναι η Μαργαρίτα Γερογιάννη και η Ελένη Ζαχοπούλου, που θα σπάνε τη ροή του τηλεοπτικού προγράμματος-έργου τραγουδώντας «πειραγμένες» συνθέσεις από τον πιανίστα Γιώργο Ζιάβρα.

Η Γερογιάννη, που έχει κάνει και τη σκηνοθεσία, τοποθετεί την παράσταση στην Αμερική της δεκαετίας του ’60. Η ίδια έχοντας δομήσει υπόθεση και χαρακτήρες κάλεσε τους υπόλοιπους της ομάδας να αναπτύξουν τους δεύτερους ρόλους. Ενα έργο λοιπόν που γράφηκε συνολικά για τρεις διαγωνιζόμενες μις (Ειρήνη Γεωργαλάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Ελένη Φίτσιου), τον παρουσιαστή του σόου (Γιάννης Διακάκης) και τον δαιμόνιο κομπέρ-βοηθό του (Δημήτρης Αντωνίου).

Με την έναρξη της παράστασης και σε όλο το πρώτο μέρος της το γέλιο είναι αυτό που κυριαρχεί, αφού οι τρεις διαγωνιζόμενες επί σκηνής καλούνται να αποδείξουν τα προσόντα τους στο τραγούδι ή να αναπτύξουν τις απόψεις τους. Με τη βοήθεια του παρουσιαστή θ’ αρχίσουν ήδη να τρώγονται, κάτι στο οποίο το τηλεοπτικό κοινό είναι ούτως ή άλλως εξοικειωμένο. Στο δεύτερο μέρος τα πράγματα παύουν να είναι χαρωπά, αφού ο παρουσιαστής βγάζει στην επιφάνεια την πραγματική ιστορία κάθε κοπέλας. Ο αληθινός «πόνος» μπαίνει στο «πλατό» και η ερώτηση που τίθεται είναι ποιος πόνος είναι μεγαλύτερος.

Στο φινάλε η κατάσταση θα φτάσει στα άκρα, ενώ η ευθύνη για όσα διαδραματίστηκαν ξαφνικά δεν θα αφορά τόσο τους ήρωες του έργου-τηλεοπτικού σόου όσο τους θεατές που χειρίζονται το τηλεκοντρόλ τους σαν πιστόλι. Πολύ απλά δεν φταίνε τα «σκουπίδια», ούτε καν εκείνοι που τα βγάζουν στο γυαλί, αλλά όσοι τους δίνουν το άλλοθι της θεαματικότητας. *