Category Archives: Θεατρική Ομάδα AbOvo

Νέα θεατρική μεταπολίτευση

  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Μαρτίου 2011 Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Ζούμε μια νέα θεατρική μεταπολίτευση; Τηρουμένων των αναλογιών, τα «σημάδια» αυτό δείχνουν. Επρεπε, φαίνεται, να βρεθούμε εγκλωβισμένοι στις δαγκάνες του Μνημονίου και να βιώσουμε την κρίση στο πετσί μας, για να αναταραχθούμε και να ανασυνταχθούμε.

«Ιδρυμα» από τους «AbOvo»
Και να ξαναγεννηθεί το πολιτικό θεατρικό έργο, όχι περιπτωσιολογικά, αλλά μαζικά.
Η κρίση αφυπνίζει. Δεν εξηγείται αλλιώς ο εντυπωσιακός αριθμός των νέων θεατρικών κειμένων που γράφονται -αρκετά «εν θερμώ»- για την παρούσα δυσχερή πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συγκυρία, αξιοποιώντας δραματουργικά από την πρωθυπουργική δήλωση «χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας» μέχρι τα επεισόδια της Marfin και την αδυναμία μας να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας. Εργα που γυρνάνε την πλάτη επιδεικτικά στον ιδιωτικό μικρόκοσμο, με τις προσωπικές «ήττες» και τα μπανάλ ερωτικά αδιέξοδα, που απασχολούσαν τη δραματουργία μας καιρό.
Τουλάχιστον είκοσι νέα θεατρικά κείμενα, που ήδη παρουσιάζονται ή ετοιμάζονται για σκηνές της Αθήνας, μιλάνε είτε χωρίς να μασάνε τα λόγια τους είτε εμμέσως, με τρόπο συμβολικό και υπερρεαλιστικό, για την Ελλάδα της κρίσης και για τα αίτια που οδήγησαν στο σημερικό αδιέξοδο.
Στο ερώτημα αν θα μείνει κάτι στο μέλλον απ’ αυτή την παραγωγή, που δημιουργεί νέο ρεύμα, όπως συνέβη μεταπολιτευτικά με το «Χάσαμε τη θεία, στοπ» του Διαλεγμένου, τους «Προστάτες» του Ευθυμιάδη, τους «Νταντάδες» του Σκούρτη ή τις «Εσωτερικές ειδήσεις» του Ποντίκα -δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τελευταία έργα παρουσιάζονται σήμερα, ίσως πιο επίκαιρα από ποτέ-, θα απαντήσουν η ιστορία και η θεατρολογία. Σήμερα, πάντως, ακόμη και πρωτόλεια ή σε θραυσματική μορφή, πολλά νέα έργα τοποθετούν έναν καθρέφτη απέναντί μας. Σε λίγες περιπτώσεις είναι παραμορφωτικός.
Το αντέχουμε; «Χρειαζόμαστε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια», διαπίστωνε εύστοχα ο Γκόγια. Κι όταν η αλήθεια αποτυπώνεται σχεδόν αυτούσια επί σκηνής; Ας δούμε τι λένε οι «πρωτεργάτες» της απρόσμενης νέας άνθησης του πολιτικού έργου.
Μπορεί να μην έχουμε γράψει ή ανεβάσει ένα θεατρικό έργο για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, όπως τόλμησαν οι Ιταλοί «Motus» με το «Αλέξης, μια ελληνική τραγωδία». Εχουμε όμως τη δική μας παράσταση για την ημέρα των τραγικών επεισοδίων της Marfin, μέσα από τη ματιά ενός 20χρονου διαδηλωτή.
Τα «Εξι αρχεία κρυμμένα» («Κινητήρας Studio») είναι το κείμενο που ο 23χρονος videoartist Θωμάς Διάφας έγραψε απνευστί «μέσα σε μια ώρα», σοκαρισμένος από την αστυνομική βία στην πορεία που στιγματίστηκε από τα τρία αθώα θύματα. «Συμμετείχα στην πορεία με μια φίλη μου. Κάποια στιγμή άκουσα έναν κρότο, αλλά συνέχισα να προχωράω με το πλήθος. Ξαφνικά άρχισαν να μας ρίχνουν δακρυγόνα στο πρόσωπο», θυμάται. «Στο σπίτι μου πια, ενώ δεν μπορούσα ακόμα απ’ τα δακρυγόνα να ανασάνω, συνειδητοποίησα ότι μπροστά στο θάνατο κάνεις τα πάντα για να να σωθείς. Γιατί ένιωσα να κινδυνεύει η ζωή μου, όπως των θυμάτων της Marfin», αποκαλύπτει.
Οι αστυνομικοί -«χωρίς να έχω κάνει κάτι»- τον κυνήγησαν για να τον χτυπήσουν και να τον συλλάβουν. «Ηταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα τόσο κοντά στο θάνατο! Σαν τα παιδιά της Marfin», υποστηρίζει.
Στην πρώτη σκηνή του αυθόρμητου θεατρικού κειμένου του εμφανίζεται μια ομάδα πανικόβλητων ανθρώπων σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (Περ. Ασημακόπουλος, Εφη Κατσαφάρου, Ελευθερία Κατσούπη, Νάντια Παυλάκη, Βασιλική Σκρέκου, Απ. Φράγκος): είναι «ξεβρασμένοι» σε μια στοά του κέντρου της Αθήνας από την πορεία και την αστυνομική βία. Το θεατρικό, που σκηνοθέτησε συγχρόνως ο Θωμάς Διάφας, δεν θέτει μόνο το ζήτημα της παράλογης βίας που έκανε το πανελλήνιο να θρηνεί τρεις νεκρούς και μαζί την τρέλα της αστυνομικής καταστολής. Η πορεία, που «σημαδεύτηκε» από τα γεγονότα της Marfin, είναι η «αφορμή για να μιλήσω για την αδιέξοδη πολιτική κατάσταση, που κάνει τόσο κόσμο να κατεβαίνει σε κάθε διαδήλωση, αφηφώντας και τη βία και τα δακρυγόνα».
Η «ιστορική» δήλωση του πρωθυπουργού «Χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», μετά την είσοδό μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, συνεντεύξεις Ελλήνων πολιτικών από τη δεκαετία του ’30 με σοκαριστικό περιεχόμενο (από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ώς τον Νικήτα Κακλαμάνη), μαζί με «συστατικά» από το σκάνδαλο της Siemens, είναι «κομμάτια» από την πληθωρική πρώτη ύλη της παράστασης «Πόλη Κράτος», που ετοιμάζει η ομάδα «Κανιγκούντα» (πρεμιέρα: 26 Απριλίου, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών). Με ερμηνευτές τους Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Ανθή Ευστρατιάδου, Ευθύμη Θέου και Γιώργο Φριτζήλα.
Ο σκηνοθέτης και ιδρυτής της ομάδας Γιάννης Λεοντάρης και μαζί η συνιδρύτριά της και ηθοποιός Μαρία Κεχαγιόγλου, θεωρούν ότι «υπάρχει μια βαριά περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μας ενεργοποιεί να μιλήσουμε για το σήμερα». Ο,τι ακριβώς κάνουν, υπό όρους, και στο απαιτητικό και σύνθετο θέαμα που ετοιμάζουν, «κλέβοντας» τους κώδικες της επιθεώρησης.
Σημείο εκκίνησής τους είναι η Αθήνα, που υπήρξε τον 5ο αιώνα π.Χ. πόλη κράτος. Κάτι που σήμερα ο Γιάννης Λεοντάρης θεωρεί ότι ξανασυμβαίνει, με μια θεμελιώδη διαφορά: ο ορισμός της πόλης κράτους, το τρίπτυχο «ελευθερία – αυτονομία – αυτάρκεια», δεν υφίσταται ούτε στη σφαίρα της φαντασίας.
«Στην πόλη κράτος απαγορευόταν η πώληση δημόσιας γης ή περιουσίας σε ξένο. Σε αντίθεση μ’ εμας, που έχουμε ήδη αρχίσει ένα ξεπούλημα τρομακτικό», διαπιστώνει. «Ολα αυτά τα ζητήματα τα διατυπώνουμε, όμως, χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο στους θεατές. Δείχνουμε τη διαχρονική έλλειψη αυτονομίας, την πολιτική και οικονομική διαπλοκή, ήδη από τη Μικρασιατική Καταστροφή».
Ο Γιάννης Λεοντάρης γνωρίζει ότι όταν σε μια εποχή σαν τη σημερινή, με «αυξημένα προβλήματα», κάνεις πολιτικό θέατρο, κινδυνεύεις να είσαι «απλώς οργισμένος». «Δεν θέλουμε να κάνουμε μια παράσταση μανιφέστο, που να λέει «έξω το ΔΝΤ»· είναι μονοδιάστατο. Γι’ αυτό το λόγο δείχνουμε, δεν καταγγέλλουμε». Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην παράθεση αφηγήσεων για την Αθήνα της Κατοχής, που μοιάζει να περιγράφει «με ανατριχιαστικό τρόπο» την Αθήνα του 2011, η οποία ζει «νέα περίοδο εξαθλίωσης».
Ο ζητιάνος πρόσφυγας Τζαμίλ, ο παραβατικός λαθρομετανάστης Τζανί, η Αφρικάνα χωρίς χαρτιά Ζάκρα, τρεις άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας αλλά στο περιθώριο, είναι οι ήρωες του «Παρδαλού Παπαγάλου» του Χρήστου Στρέπκου (στο «Συνεργείο»). Και οι τρεις (Χρ. Στρέπκος, Ονίκ Κετσογιάν, Νατάσα Νταλιάνη) έχουν στέκι τους ένα pet shop στην Ομόνοια (ιδιοκτήτρια η Ντέπυ Πάγκα) και, σε μια εχθρική πόλη, μοναδικό φιλαράκο τους έναν ξεπουπουλιασμένο γερο-παπαγάλο.
«Το έργο το έγραψα γιατί ως άνθρωπος δεν μπορώ να αισθάνομαι καλά όταν υπάρχουν δίπλα μου συνάνθρωποί μου που στερούνται τα αυτονόητα», τονίζει ο Στρέπκος, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες θεωρεί ότι «πήξαμε να βλέπουμε ζευγάρια που εξοντώνει ο ένας τον άλλο στο ξενοδοχείο όπου έχουν πάει διακοπές. Δεν γίνεται να παραμείνει αυτιστικός ο καλλιτέχνης στη σκληρή σημερινή συγκυρία. Το θέατρο σε εποχή κρίσης πρέπει να επιστρέψει στα μεγάλα θέματα. Εξ ου υπάρχει σήμερα γενικότερη στροφή προς το πολιτικό», συνοψίζει.
«Ο Δεκέμβρης του 2008 μάς έδωσε μια «σφαλιάρα»», παραδέχεται ο Γιάννης Σαρακατσάνης, επικεφαλής των «AbOvo». «Για εμένα προσωπικά ήταν σαν μια δεύτερη ενηλικίωση. Και στα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας συντελέστηκε ανάλογη πολιτική αφύπνιση».
Εκτοτε οι «AbOvo», που έγιναν γνωστοί με το σουξέ «Μαμά Ελλάδα», συνομιλούν με την επικαιρότητα μέσα από το διαστρεβλωτικό φακό της σάτιρας. Με την τελευταία δουλειά τους, το «Ιδρυμα» (στο «Bios») «βγάλαμε το θυμό μας», λέει ο Σαρακατσάνης. «Κράζουμε, δηλαδή, τον Ελληνα πολίτη».
Στο «Ιδρυμα», ένα Πανεπιστήμιο του Μονάχου βάζει τον Ελληνα στον εργαστηριακό σωλήνα. «Είναι Γερμανοί, γιατί Γερμανοί μάς ελέγχουν σήμερα οικονομικά», εξηγεί ο σκηνοθέτης-ηθοποιός. Το αποτέλεσμα είναι εξόχως δυσάρεστο. Το πόρισμα εμφανίζει τον Ελληνα αφάνταστα απείθαρχο σε κάθε κανόνα και ηγέτη, απρόβλεπτα αμόρφωτο και με κόμπλεξ κατωτερότητας. Φτάνοντας στο σημείο να θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι θέλουν το κακό του. «Εμμέσως απαντάμε στο πώς φτάσαμε εδώ! Στο Μνημόνιο και την τρόικα», υποστηρίζει ο Σαρακατσάνης…
Ενας Ελληνας άστεγος, που μέχρι πρότινος ζούσε δίπλα από το Λευκό Πύργο «φιλοσοφώντας», είναι ο ήρωας του μονολόγου «Το Παγκάκι», που ερμηνεύει ο Σπύρος Μπιμπίλας, σε σκηνοθεσία Β. Πλατάκη («Αλεκτον») και έγραψε ο γιατρός παθολόγος Ζάχος Βασιλείου. Το κείμενο είναι βιωματικό. Τον άστεγο του Λευκού Πύργου ο παθολόγος τον γνώρισε ως ασθενή του. «Είναι ένας από τους πολλούς αστέγους που συναντάμε στο κέντρο της Αθήνας πια», θεωρεί ο Μπιμπίλας. Η περίπτωσή του, το «πού μπορεί, δηλαδή, να οδηγηθεί ένας νοικοκύρης σε εποχή κρίσης», ήταν ό,τι συγκλόνισε τον Βασιλείου.
Η ηρωίδα στην «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ, Κλάρα Τσαχανασιάν, επιστρέφει στο σήμερα με το προσωπείο της «Μέρκελ και της Θάτσερ μαζί», χάρη στον «Ενατο Γάμο» της Λείας Βιτάλη («Θυμέλη»). Η άτεγκτη Τσαχανασιάν (Μαίρη Νάνου) είναι «η ενσάρκωση των απρόσωπων αγορών που οδήγησαν την Ελλάδα ένα βήμα πριν από την πτώχευση», θεωρεί η συγγραφέας. «Βρίσκεται πίσω από τους μεγιστάνες του χρήματος που «παίζουν» με όλα τα κράτη. Μπορεί να κάνει πολέμους, να χύνει το πετρέλαιο στη θάλασσα, να αγοράζει και να πουλάει μετοχές σε όλο τον κόσμο», εξηγεί η Λεία Βιτάλη. Κι ενώ δεν συνδέεται άμεσα με το Μνημόνιο, «μας παρουσιάζει τη μορφή του «τέρατος» που το προκάλεσε».
Τον πολυφυλετικό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας, που συστηματικά «εξεγείρεται» το τελευταίο διάστημα, περιγράφει στο υπερρεαλιστικό έργο της «Η γυναίκα του Γκόρκι», η Ελένα Πέγκα («Κινητήρας»). Το πρωτοέγραψε στα αγγλικά το ’95 -έχει ήδη ανεβεί στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη-, αλλά το «ξαναφρέσκαρε» για να ανεβεί ειδικά σήμερα στην Ελλάδα, σε δική της σκηνοθεσία. «Βλέπουμε μια μεγαλούπολη σε εξέγερση χωρίς ιδεώδη. Βλέπουμε αυτό που ζούμε και στην Ελλάδα και στον κόσμο», υποστηρίζει η δραματουργός. Οι εξεγερμένοι, σε μια πόλη που φλέγεται, είναι «όσοι δεν έχουν πια δουλειά, φυλετικές μειονότητες, οι «ξένοι», και όχι μόνο τα ανατρεπτικά στοιχεία», προσθέτει η Ελένα Πέγκα. Στο έργο της τολμά να επαναφέρει στη ζωή τον Γκόρκι ως μετανάστη στις ΗΠΑ.
Η Ρόζι. Μια γυναίκα γύρω στα 40, που έζησε το όνειρο του καταναλωτισμού με τον πιο ακραίο και ανόητο τρόπο, και σήμερα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Οι τράπεζες την καταδιώκουν, το Ιντερνετ της κόβεται. Δεν έχει λεφτά. Αλλά και πάλι. Αυτή προτιμά ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Κόστα Ρίκα. Να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από την αμείλικτη διπλή χρεοκοπία -της ίδιας και της χώρας της.
Σας θυμίζει κάτι το «σενάριο»; Θυμίζει πάντως πολλά στους θεατές του «Costa Rica» του Αλέξανδρου Ντερπούλη, στο «104» (σκηνοθεσία: Πωλίνα Καραναστάση). «Το κοινό ταυτίζεται», παραδέχεται ο Ντερπούλης. «Είναι οι Ελληνες του Μνημονίου που βλέπουν στη Ρόζι (Καλλιρρόη Μυριαγκού) ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού τους».
Τέλος, υπήρξε ακόμη και διαγωνισμός θεατρικού έργου με θέμα την κρίση από την… ανάποδη.«Τι μ’ αρέσει στην κρίση». Μέσα από το πρίσμα της αισιοδοξίας. Οι οκτώ παραστάσεις που ξεχώρισαν παρουσιάζονται έως και σήμερα στο «Κινητήρας Studio».
Μεταξύ αυτών, στο «Είμαι κεφάτη» η ομάδα «Magenta» (Ελένα Τιμπλαλέξη και Κατερίνα Σωτηρίου) χαιρόταν απλά και μόνο με το να θυμάται την εποχή όπου «όλοι είχαν λίγα και θέλανε πιο πολλά, χωρίς ενοχές». Με κομμένο το νερό, γιατί δεν είχε να το πληρώσει, η Εύη Κολιούλη αφηγούνταν πώς καταφέρνει «Η Bibi να κάνει μπάνιο». Με ανάλογο χιούμορ αντιμετώπιζαν το θέμα SOS που τους τέθηκε και η Βασιλική Τσαγκάρη στην «Καρδιά γουρουνιού», αλλά και η ομάδα «Φυσαλίδα» στο «trizoni (den trelonei)».*
Advertisements

«Ίδρυμα» από τους ΑbOvo

  • Το Ίδρυμα, που στόχο έχει να μας… αναβαθμίσει από Έλληνες σε Ευρωπαίους, καλεί σε μια βραδιά ψυχαγωγικού, αλλά και… εκπαιδευτικού χαρακτήρα, στην ομώνυμη παράσταση της ομάδας ΑbOvo, που στήνει για μια ακόμη φορά μια πολιτική κωμωδία, μια παράσταση – παιχνίδι με το κοινό, το οποίο προειδοποιείται να αφήσει έξω από την αίθουσα του Bios τις προκαταλήψεις του σχετικά με το τι είναι θέατρο, γιατί… «απόψε παίζετε κι εσείς!».
  • Η σκηνοθεσία της παράστασης, που θα παρουσιάζεται από τις 24.1 κάθε Δευτέρα-Τρίτη, είναι του Γιάννη Σαρακατσάνη και παίρνουν μέρος οι Γιώργος Αγγελόπουλος, Λευτέρης Ελευθερίου, Βάσω Καβαλιεράτου, Μαρία Μπαλούτσου, Φάνης Παυλόπουλος, Γιάννης Σαρακατσάνης, Σωσώ Χατζημανώλη.

Στο διάστημα με τη γαλανόλευκη

  • Με βραβείο και μεγάλες ευρωπαϊκές προοπτικές επέστρεψαν οι «AbOvo» από το Μπέρμιγχαμ και το παρθενικό πανευρωπαϊκό ΒΕ Theatre Festival, για θεατρικές ομάδες που ασχολούνται με σύγχρονες εκδοχές σωματικού θεάτρου.

Οι  AbOvo στον «Πλανήτη»

Οι AbOvo στον «Πλανήτη»

Εκτός από το Judges Grand Prize-exposure Award, που κέρδισαν για την κωμωδία τους «Ο Πλανήτης», οι AbOvo εξασφάλισαν ήδη τη συμμετοχή τους στο Act Festival 2011 του Μπίλμπαο του χρόνου τον Ιούνιο, καθώς και πρόταση για περιοδεία στη Βρετανία.

Η βράβευση της νεανικής ελληνικής θεατρικής ομάδας, που απαρτίζεται από τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Γιάννη Σαρακατσάνη και τους ηθοποιούς Γιάννη Γιαννούλη, Λευτέρη Ελευθερίου, Βάσω Καβαλιεράτου, Μαρία Μπαλούτσου, Φάνη Παυλόπουλο, Σωσώ Χατζημανώλη και Βάσω Χελά, αποκτά πρόσθετη αξία καθώς συνυποψήφιοι για το βραβείο Judges Grand Prize «για την πιο ολοκληρωμένη παράσταση» ήταν ομάδες από την Αγγλία, την Αυστρία, την Ισπανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Δανία.

Η ιδιότυπη, σύγχρονη ματιά απέναντι στα παραδεδεγμένα, τα ιερά και τα όσια, η τολμηρή πολιτική και κοινωνική σάτιρα, σε συνδυασμό με τη χρήση στοιχείων του σωματικού θεάτρου, ήταν από την πρώτη στιγμή το στίγμα των AbOvo. Η 30λεπτη κωμωδία «Ο Πλανήτης», μέρος του ρεπερτορίου της ομάδας που ιδρύθηκε και δρα από το 2005, αφηγείται τι συμβαίνει όταν το πρώτο ελληνικό επανδρωμένο διαστημόπλοιο ανακαλύπτει έναν βιώσιμο πλανήτη, ικανό να φιλοξενήσει τον αθάνατο ελληνικό πολιτισμό. Η γαλανόλευκη θα κυματίσει επιτέλους σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Αλλά μήπως επιφυλάσσει εκπλήξεις… ο Πλανήτης;

Φέτος, έτσι κι αλλιώς, οι ανήσυχοι AbOvo είχαν την τιμητική τους. Πριν από το ευρωπαϊκό βραβείο με τον «Πλανήτη», είχαν προλάβει να ασχοληθούν με το τελευταίο έργο τους «Μαμά Ελλάδα2» πολλά ξένα μέσα και έντυπα, όπως τα «BBC World», «Le Monde», «Der Spiegel», «Washington Times», «Suddeutsche Zeitung» κ.ά.

  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Ενας Μπομπ(ιρας) πολύ θεατρόφιλος

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

Χάσατε την παράσταση του «Γλάρου» με την Αγγελική Παπαθεμελή; Δεν προλάβατε να δείτε τα «Λιοντάρια» των Μαυρογεωργίου- Γάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου; Θέλετε να απολαύσετε ξανά τις επιτυχίες των «Ab0vo» «Εκεί, εκεί, στην κόλαση», «Ζελόβ» και «Μαμά Ελλάδα2»;

Η  κυβέρνηση πουλά την Ακρόπολη στην πολιτική κωμωδία των Abovo «Μαμά  Ελλάδα2», που προκάλεσε το ενδιαφέρον ξένων ΜΜΕ

Η κυβέρνηση πουλά την Ακρόπολη στην πολιτική κωμωδία των Abovo «Μαμά Ελλάδα2», που προκάλεσε το ενδιαφέρον ξένων ΜΜΕ

Μήπως απλά δεν έχετε τι να προτείνετε στους φίλους σας, που δεν περνούν εύκολα το κατώφλι του θεάτρου; ‘Η μήπως η τελευταία παράσταση που είδατε ήταν σχολική; Σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω κατηγορίες κι αν ανήκετε, στο θέατρο «Χώρα» αυτή την εβδομάδα συμβαίνει κάτι που σας ενδιαφέρει.

Από σήμερα μέχρι και την Κυριακή, επανέρχεται για τρίτη συνεχή χρονιά το πιο ζωντανό και νεανικό θεατρικό φεστιβάλ της πόλης, το Bob Theatre Festival. Η οδός Αμοργού, το φουαγιέ του «Χώρα», η ταράτσα και οι τρεις σκηνές του θα πλημμυρίσουν με γέλια, φωνές και ζωηρές συζητήσεις του νεαρόκοσμου. Το φεστιβάλ παρουσιάζει φέτος 15 από τις πιο επιτυχημένες νεανικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων, δύο ολοκαίνουργιες παραγωγές αλλά και μια διαγωνιστική βραδιά (Scratch Night, 13/5). Συναυλίες των συγκροτημάτων «Burger Project» και «Dirty Granny Tales», αλλά και dj party με γνωστούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς του Kosmos Fm συμπληρώνουν το γιορτινό σκηνικό.

Ενταγμένα στο φεστιβάλ, πρεμιέρα κάνουν η «Υπερπαραγωγή», ένα ουάν μαν, σταντ-απ κόμεντι σόου από τον Δ. Δημόπουλο -γνωστό μας από το «Αντί Διδακτορικού»-, αλλά και το «The Love Manifest» από την ομάδα «Exanimo».

Στις επιτυχημένες παραστάσεις που επιστρέφουν ανήκουν το «Εκεί, εκεί, στην κόλαση», το πρώτο έργο των «Ab0vo» που παίχτηκε πάνω από 200 φορές επί 2,5 χρόνια (2005-2007), προσελκύοντας 13 χιλιάδες θεατές και καθιερώνοντας την ομάδα, αλλά και οι επόμενες παραγωγές τους, «Οταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, «Ζελόβ», «Ο Πλανήτης», και, τέλος, το εκ νέου επίκαιρο «Μαμά Ελλάδα2», έργο που προκάλεσε το ενδιαφέρον του BBC World, της «Le Monde» και των «Washington Times».

Περιλαμβάνει ακόμα παραστάσεις, όπως τα «Λιοντάρια» του εκρηκτικού διδύμου Βασίλη Μαυρογεωργίου – Κώστα Γάκη, που μόλις ολοκλήρωσαν μια επιτυχημένη σεζόν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αλλά και μια διαφορετική πρόταση πάνω στον «Γλάρο» του Τσέχοφ από τη νεοσύστατη ομάδα «Pequod» («Πίκουοντ») των Δημήτρη Ξανθόπουλου (σκηνοθεσία), Αγγελικής Παπαθεμελή και Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, που έκανε αίσθηση στην Knot Gallery τον χειμώνα.

Η ομάδα «Mikri Skini» παρουσιάζει με σουρεαλιστική και γκροτέσκα διάθεση, αλλά και live μουσική επί σκηνής, «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Αντονι Μπέρτζες (διασκευή- σκηνοθεσία Γεωργίας Γεωργαντοπούλου – Νικόλα Μαραγκόπουλου). Αντίστοιχα, η ομάδα «Splish – Splash» παρουσιάζει το «ScarMface» και οι «Bλακlist» το «The Theatre Case». Μέχρι και… «πειραγμένο» θέατρο σκιών, αυστηρά ακατάλληλο όμως για ανηλίκους, περιλαμβάνει το φεστιβάλ. Η παράσταση του Ηλία Καρελλά και της Μαρίας Μπαλούτσου «Karagiozis Remixed» είναι ένα θέαμα σάτιρας με ροκ ήχους!

Στο φεστιβάλ βρίσκουν θέση ακόμη τα «Πάκμαν», που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Παλούμπης, «Χάνσελ και Γκρέτελ: Η εποχή των γουρουνιών» του Διαμαντή Γκιζιώτη, σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Χατζάκη, «Traffic Lights» σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέπυς Μοσχοβάκου, αλλά και το «The New Electric Ballroom» του Εντα Γουόλς, σε σκηνοθεσία του μόλις 22 ετών Δημήτρη Καραντζά, με τις Θέμιδα Μπαζάκα και Ανέζα Παπαδοπούλου.

Η Scratch Night θα γίνει την Πέμπτη, με οκτώ διαφορετικούς θιάσους να διαγωνίζονται, παρουσιάζοντας ένα 15λεπτο από τις υπό διαμόρφωση παραστάσεις τους. Το κοινό θα ψηφίσει την καλύτερη και η νικήτρια παράσταση θα ενταχθεί, ολοκληρωμένη φυσικά, στο ρεπερτόριο του «Χώρα» για την επόμενη σεζόν. Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται το βράδυ της Κυριακής με ένα μεγάλο πάρτι με ελεύθερη είσοδο και τους «Crazy People Live» επί σκηνής.

  • Η πρωτοβουλία ανήκει στην ομάδα Ab0vo και στον καλλιτεχνικό οργανισμό «CoYot», των Κ. Μαρκουλάκη – Γ. Λυκιαρδόπουλου.
  • Info: Το πρόγραμμα βρίσκεται αναλυτικά στην ιστοσελίδα http://www.bobfestival.gr.
  • Προπώληση: ταμείο θεάτρου (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-8673945) και http://www.ticketservices.gr. τηλ. 210-7234567.
  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ elenagl@enet.gr

«Μαμά Ελλάδα» για γέλια και για κλάματα

  • Η θεατρική ομάδα Αbovo αναδεικνύει την ελληνική επικαιρότητα, ξεπουλώντας ακόμη και την Ακρόπολη

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • Θέατρο Χώρα η Αμοργού 20, Κυψέλη
  • 16 Μαΐου
  • Τηλ. 210 8673.945

Αν ο Σαίξπηρ ήταν θεατρική ομάδα…

  • Ο Γιάννης Σαρακατσάνης των Αb Οvo μιλάει με αφορμή το Βob Festival, που φιλοξενείται ως τις 10 Μαΐου στο θέατρο Χώρα

  • «O Σαίξπηρ δεν ήταν ο Σαίξπηρ που νομίζουμε αλλά ο ευφυέστατος διαχειριστής ενός ensemble. Αποκλείεται ο “Μάκβεθ” να γράφτηκε από έναν μόνο άνθρωπο. Αλλά και ο “Αμλετ” συγκεντρώνει τόσα υπαρξιακά ζητήματα που απαιτούν πολλές υπάρξεις για να μπουν σε μια σειρά». Αυτή η προχωρημένη σκέψη δεν ανήκει στον Γιάννη Σαρακατσάνη αλλά στον καθηγητή του στο Ρhysical Τheater του Λονδίνου Ρον Ιστ.
  • Ο ηθοποιός-«ψυχή» της ομάδας Αb Οvo πάντα έβρισκε τη συγκεκριμένη θεωρία ιδιαιτέρως διεγερτική: «Μου αρέσει να το πιστεύω. Πάντα έλεγα ότι είναι πολύ καλύτερο να σκέφτονται πέντε μυαλά μαζί παρά ένα». Η παράσταση «Εκεί, εκεί στην Κόλαση», ένα εξαιρετικό σχόλιο για τα κλισέ της θρησκείας, κατάφερε να συγκεντρώσει θεατές όλων των ηλικιών. Και το κολασμένο ενδιαφέρον του κόσμου για να τη δει και να την ξαναδεί τον περυσινό Μάιο στο φεστιβάλ νέων ομάδων Βob Τheater απέδειξε ότι ο Παράδεισος δεν βρίσκεται μακριά. Οι Αb Οvo άλλωστε είναι οι υπερήφανοι εμπνευστές του συγκεκριμένου φεστιβάλ.
  • Και εφέτος, λοιπόν, στο θέατρο Χώρα φιλοξενείται ως τις 10 Μαΐου πληθώρα θεατρικών αλλά και μουσικών παραστάσεων αποδεικνύοντας ότι όλο και περισσότεροι νέοι ηθοποιοί καταφεύγουν στη συσπείρωση προτού καλά καλά βγουν από τη δραματική σχολή. Επαληθεύοντας τη ρήση «η ισχύς εν τη ενώσει», βαπτίζουν τις νεοσύστατες ομάδες τους με περίεργα ονόματα και φιλοδοξούν να αντιμετωπίσουν από κοινού τον εφιάλτη της ανεργίας που στοιχειώνει όσους αποφάσισαν να γίνουν ηθοποιοί.

«Στην εποχή μας δεν προωθείται το ομαδικό πνεύμα.

  • Ας πάρουμε για παράδειγμα τις διαφημίσεις: είναι ένας ο πανίσχυρος και πανέμορφος που οδηγεί το σούπερ αμάξι» παρατηρεί ο Γιάννης Σαρακατσάνης. Οι χειρότερες ημέρες των Αb Οvo είναι όταν δεν υπάρχει έμπνευση και κανείς δεν παίρνει πρωτοβουλία. Και, όπως συμβαίνει στις μακροχρόνιες ερωτικές, έτσι και στις αντίστοιχες θεατρικές σχέσεις η ρουτίνα είναι ο μεγάλος εχθρός: «Στην αρχή φοράς τα καλά σου, θέλεις να εντυπωσιάσεις. Αργότερα πρέπει να προσπαθήσεις διπλά και τριπλά για να αντέξει αυτό που έχεις στον χρόνο».
  • Οι Αb Οvo θεωρούν το παιχνίδι με το κοινό απαραίτητο στοιχείο της κάθε παράστασής τους: «Μόνο τότε καταλαβαίνει ο θεατής γιατί πληρώνει 20 ευρώ και όχι 7. Διότι επηρεάζει την παράσταση με την παρουσία του». Οσο για τις σχέσεις με σκηνοθέτες-ηγεμόνες, «απεχθάνομαι όταν κάποιος μου υπαγορεύει “κάν΄ το έτσι”. Το να σκηνοθετείς έναν ηθοποιό είναι σαν να μεγαλώνεις ένα παιδί: αν του δώσεις τις σωστές βάσεις, δεν πρόκειται να πέσει στα ναρκωτικά. Αλλιώς, είσαι αναγκασμένος να είσαι διαρκώς από πάνω του».

Πρόσκληση σε μεγάλο φαγοπότι

  • Ενας διαφορετικός Μυστικός Δείπνος. Με ορεκτικά, κυρίως, πιάτα και επιδόρπια, που ξαφνιάζουνμε τα υλικά-έκπληξη που περιέχουν. Και όχι ευχάριστα. Η ομάδα Τout va bien παρουσιάζει απόψε στις 21.00 στη σκηνή «Μικρή Χώρα» την παράσταση «Ρost Ρrandium» προσκαλώντας το κοινό σε ένα διαφορετικού είδους φαγοπότι. Σερβίρουν και… σερβιρίζονται οι Στέφανος Αχιλλέως, Ελια Ζαχαριουδάκη, Αγγελική Μακρή, Σεραφείμ Ράδης, Φιλιώ Χουλιάρακ.ά. Την ίδια ώρα το ατμοσφαιρικό φουαγέ του θεάτρου Χώρα θα φιλοξενεί την παράσταση της Γεωργίας Μαυραγάνη «Ρέκβιεμ ή αλλιώς Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα» με τους Αντώνη Ντουράκη, Χρήστο Θεοδωρίδη και Κώστα Κουτσολέλο.

Θέατρο Χώρα, Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210 8673.945.

  • ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Θέατρο από τις φλόγες του Δεκέμβρη

Η κυβέρνηση πουλάει την Ακρόπολη στην Εκκλησία για να γίνει καζίνο. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, οργισμένοι με τη συναλλαγή, βγαίνουν από τους τάφους τους και προσπαθώντας να σώσουν την Ακρόπολη μπλέκουν στα δίχτυα της σύγχρονης «ξεχαρβαλωμένης» Ελλάδας. Συναντούν τον επικοινωνιακό πολιτικό, την αδίστακτη δημοσιογράφο, τον κακοεκπαιδευμένο μπάτσο που αστοχεί, τη 15χρονη επαναστάτρια και, τέλος, την τηλεόραση στην τελική μάχη με τους παπάδες για την κηδεμονία της Μαμάς Ελλάδας.

Αυτή είναι συνοπτικά η υπόθεση του νέου έργου των AbOvo με τίτλο «Μαμά Ελλάδα2» (Θέατρο του Ηλιου, Φρυνίχου 14, Πλάκα). Η ομάδα, αφού καταπιάστηκε -πάντα με ανατρεπτικό τρόπο- με το ζήτημα της θρησκείας στο πολύ επιτυχημένο «Εκεί, εκεί στην κόλαση», αλλά και με την αγάπη στο «Ζελόβ», αυτή τη φορά ασχολείται με το ζήτημα της «πατρίδας».

«Σε όλες μας τις παραστάσεις παίρνουμε τις μεγάλες λέξεις, που όλοι μας μυθοποιούμε και έχουμε κάπως ψηλά, και προσπαθούμε να τις ανοίξουμε και να τις «ψαχουλέψουμε»», μας λέει ο σκηνοθέτης της, Γιάννης Σαρακατσάνης. Το «Μαμά Ελλάδα» υψωμένο στο τετράγωνο δεν μοιάζει σχεδόν σε τίποτα με το ομώνυμο έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Οκτώβρη. Προέκυψε ως ανάγκη της ομάδας μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη. «Νιώσαμε πως η αρχική παράσταση ήταν κάπως ελαφριά», εξηγεί. «Παίζαμε το έργο μας και η Αθήνα καιγόταν. Μας προβλημάτισε αυτή η κατάσταση και σκεφτήκαμε πως αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε για όλα αυτά μέσα από τη σκηνή μας».

Και τι είναι αυτό που θέλει τελικά να διδάξει η παράσταση μέσα από μια σπαρταριστή ματιά; Την προσωπική ευθύνη του καθενός μας. «Ολοι βιώσαμε μια απογοήτευση στη χώρα μας. Ολοι είχαμε κάποιον να κατηγορήσουμε. Είτε τους νέους είτε τους «μπάτσους» είτε τους πολιτικούς. Τελικά, όμως, πίσω από όλους αυτούς βρισκόμαστε πάντα εμείς», διαπιστώνει ο Γιάννης Σαρακατσάνης. «Ολοι συμμετέχουμε στο σύστημα και όλοι το στηρίζουμε με τον τρόπο μας, αλλά έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας. Τελικά όλοι ήθελαν απλά να βγάλουν ένα συμπέρασμα και να συνεχίσουν τη ζωή τους».

Ο Γιάννης Σαρακατσάνης παίζει, επίσης, αλλά και υπογράφει τα κείμενα μαζί με τον Γιάννη Παλαιολόγο. Προκύπτουν, όμως, από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. «Λειτουργεί καλύτερα το έργο όταν έχει προκύψει από τις πρόβες, γιατί ζωντανεύει και βγαίνουν πράγματα που δεν τα είχαμε φανταστεί. Ετσι γεννήθηκε και αυτή η πολιτική κωμωδία για την οποία είμαστε πραγματικά υπερήφανοι».

Παίζουν οι Γιάννης Γιαννούλης, Λευτέρης Ελευθερίου, Βάσω Καβαλλιεράτου, Μαρία Μπαλούτσου, Φάνης Παυλόπουλος, Σωσώ Χατζημανώλη και Βάσω Χειλά.

* Από Τετάρτη έως Κυριακή (9.15 μ.μ.) και Κυριακή (7 μ.μ.). Τηλ: 210-3231591.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/02/2009

Η ομάδα AbOvo παρουσιάζει τη «Μαμά Ελλάδα 2» στο Θέατρο του Hλιου από τις 11 Φεβρουαρίου

AbOvo σημαίνει από το μηδέν. Aυτό ακριβώς δείχνουν στο κοινό. Οτι όλα τα φτιάχνουν από το μηδέν. Ακόμη και τη σχέση με τον θεατή. Οι παραστάσεις τους δεν είναι συνηθισμένες. Οι ίδιοι δεν είναι σοβαροφανείς και αυτό που κάνουν μοιάζει με παρωδία του θεάτρου. Τους αρέσει να κοροϊδεύουν και να σπάνε το ψέμα του. Ετσι ανεβάζουν την αδρεναλίνη των θεατών.

  • Δικό τους κείμενο

Κατ’ αρχάς φτιάχνουν το δικό τους κείμενο. Αντί να τρέχουν να βρουν το έργο που ταιριάζει σε όλους, σχηματίζουν το δικό τους. Και όταν το παρουσιάζουν, ο θεατής έχει θέση, δεν σιωπά. Ετσι έφτιαξαν το «Εκεί, εκεί στην κόλαση» που ήταν η μεγάλη τους επιτυχία, αλλά και το «Ζελόβ». Η «Μαμά Ελλάδα 2» που θα δούμε στο «θέατρο του Ηλιου» από τις 11 Φεβρουαρίου βασίζεται σε αυτήν τη συνταγή.

  • Κάθε μήνα νέο επεισόδιο

Ενα σχόλιο πάνω στην Ελλάδα. Μια πολιτική κωμωδία. Στην ουσία είναι η δεύτερη πράξη της εθνικής μας τραγωδίας. Ετσι τη συστήνουν οι AbOvo που έκλεισαν πια τέσσερα χρόνια δράσης.

Η πρώτη ξεκίνησε με σκοπό κάθε μήνα να έχει καινούργιο επεισόδιο. Αλλά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου τους προσπέρασαν. «Με τέτοια ταχύτητα, που η παράστασή μας έμοιαζε επιφανειακή». Αποφάσισαν λοιπόν να ανασυνταχθούν.

Φανταστείτε: η κυβέρνηση διαπραγματεύεται να πουλήσει την Ακρόπολη για να την κάνει καζίνο. Κάτι τέτοιο θα έβγαζε τους αρχαίους Ελληνες από τους τάφους τους. Εκεί ποντάρει η ομάδα. Ετσι ξεκινάει και η ιστορία τους. «Τα ζόμπι αυτά έρχονται να ρίξουν μια ματιά στον πάνω κόσμο και αποφασίζουν να πάρουν τη μαμά Ελλάδα μαζί τους, στον κάτω. Η παράσταση είναι ένα φλας μπακ. Τι είδαν οι αρχαίοι και τι έπαθαν όσο καρό ήρθαν αντιμέτωποι με την ξεχαρβαλωμένη Ελλάδα» εξηγεί ο ιδρυτής της ομάδας.

Ο Γιάννης Σαρακατσάνης άλλωστε δεν γράφει μόνο το κείμενο (με τον Γιάννη Παλαιολόγο), σκηνοθετεί, παίζει και εμψυχώνει.

«Υπερβάλλουμε κάπως παραπάνω, τους δείχνουμε όλους διεφθαρμένους, αλλά βλέπουμε πολλές γνωστές εικόνες». Στην ιστορία μπλέκεται μια αδίστακτη δημοσιογράφος, η τηλεόραση, οι παπάδες μπίζνεσμαν, ένας κακοεκπαιδευόμενος αστυνομικός και μια 15χρονη επαναστάτρια».

  • Συμμετοχή όλων

Πώς μια ιδέα γίνεται κείμενο στους AbOvo; Αν η έμπνευση δεν λειτουργήσει με όλους, δεν έχω πολλές ιδέες. Συζητάμε και ο δικός μου ρόλος είναι να τις κάνω να αποκτήσουν ένα νόημα».

Επιτυχία έχουν. Τα κέρδη όμως είναι λίγα. «Δεν είναι λεφτά για να ζήσεις. Ολα τα παιδιά πρέπει να συμπληρώσουν κάτι. Το καλό είναι πως με το πέρασμα του χρόνου ασχολούμαστε όλο και περισσότερο με θεατρικά επαγγέλματα. Εγώ έκανα διαφημίσεις για να μπορώ να ασχολούμαι 100% με το σχήμα».

Πράγματι, ο Γιάννης Σαρακατσάνης μπορεί φέτος να έκανε κάποιες συμμετοχές σε τέσσερα σίριαλ (Πολυκατοικία, Λάκης ο γλυκούλης, Επτά ζωές, Ποιος μας πιάνει), αλλά ο κόσμος της τηλεόρασης τον ξέρει καλά από τις διαφημίσεις. Και να σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησε από τα μαθηματικά που σπούδασε στην Πάτρα.

Στο «Μαμά Ελλάδα 2» παίζουν επίσης οι: Γ. Γιανούλης, Λ. Ελευθερίου, Β. Καβαλιεράτου, Μ. Μπαλούτσου, Φ. Παυλόπουλος, Σ. Χατζημανώλη, Β. Χελά.

  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 31/01/2009