Category Archives: Θεατρική Ομάδα 18 Μποφόρ

Με το ρυθμό της αγωνίας και της αμηχανίας

  • Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
  • Σας χαιρετώ απ’ το απάγκιο των ονείρων μας/ πλημμυρισμένος απ’ του άγχους τα ασύμμετρα γιατί/ σας χαιρετώ απ’ τον τόπο που δείχνει πρόθυμος να γεράσει/ απ’ τον άμβωνα του φόβου που η ντροπή μεσουρανεί/ σας χαιρετώ απ’ το χθες και το σήμερα / όπου ο χρόνος μοιάζει κοινό και τοκογλύφος/ σας χαιρετώ με τα κρυμμένα μυστικά μου/ και με αγωνία μιας και μοιραζόμαστε στιγμές σ’ αυτόν τον κοινό τόπο.

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της  ομάδας «18 μποφώρ»

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της ομάδας «18 μποφώρ»

Ακόμα και χωρίς τους μουσικούς ρυθμούς του low bap, ο κοφτερός πολιτικός λόγος των Active Member είναι αναγνωρίσιμος. Οι παραπάνω καινούργιοι στίχοι θα μπορούσαν να ανοίγουν μια συναυλία τους. Αντ’ αυτού, είναι ο χαιρετισμός μιας θεατρικής παράστασης, της οποίας ηγείται, σε ρόλο ραψωδού, ο Μιχάλης Μυτακίδης, γνωστός ως Β.D. Foxmoor, που θα φιλοξενείται, μάλιστα, στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Στον «Κοινό τόπο» οι Active Member, δηλαδή ο Μιχάλης Μυτακίδης και η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου ή Σανταζίνια, συναντούν την ηθοποιό Ολια Λαζαρίδου. Ενώ η ομάδα «18 μποφώρ» (απεξαρτημένοι του «18 Ανω») αναλαμβάνουν ρόλο χορού. Το στήσιμο άλλωστε παραπέμπει σε αρχαία αγορά, όπου οι κάτοικοι μιας πόλης συγκεντρώνονται για να βρουν λύσεις για όλο αυτό το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, μοιράζονται τους φόβους και τα όνειρά τους.

Το μπλουζ της αμηχανίας

Αναπάντεχη συνεργασία αλλά και έκπληξη, το γεγονός ότι οι Active Member συμμετέχουν σε θεατρικό θέαμα. Ο όρος βέβαια σηκώνει μεγάλη συζήτηση, αφού πρόκειται για ένα συνδυασμό μουσικής (θα υπάρχει ορχήστρα στη σκηνή και dj) και πρόζας (ένα ακατάπαυστο κείμενο με ρίμες σε έμμετρο λόγο). «Ενα μακρύ μπλουζ», το χαρακτηρίζει η Ολια Λαζαρίδου. Ενώ ο Μιχάλης Μυτακίδης λέει ότι «θα μπορούσε να είναι η μουσική περιγραφή του τόπου μας».

Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος είναι η Ολια Λαζαρίδου. Θαυμάστρια του συγκροτήματος -«έχουν αυθεντικότητα και αληθινή αγωνία και μου αρέσει η ηθική τους στάση απέναντι στα πράγματα», λέει- όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να γίνει στο φεστιβάλ μια παράσταση που να μιλάει για το σήμερα, σ’ αυτούς απευθύνθηκε. «Ο στόχος ήταν να γίνει η τέχνη σύμμαχος στην αμηχανία και την αγωνία που ζούμε σήμερα. Οταν πρωτοάκουσα αυτό το ραπ αισθάνθηκα ότι είναι ένας ρυθμός που υποβοηθά τα λόγια να σου ξεσκίζουν την καρδιά», λέει η ηθοποιός.

Η υπόθεση πέρασε στα χέρια του Μιχάλη Μυτακίδη. Με μπούσουλα ένα ερωτηματολόγιο, που στάλθηκε ηλεκτρονικά σε πολλούς ανθρώπους, κυρίως μέλη της ιστοσελίδας του συγκροτήματος -από το ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα μέχρι ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου- έστησε την κεντρική ιδέα. «Ο «Κοινός τόπος» βασίζεται στη σύμβαση ότι υπάρχουν άνθρωποι που μένουν σε έναν κοινό τόπο. Ο καθένας ρίχνει τα μούτρα του για να τη βγάλει καθαρή», λέει ο Μυτακίδης και παραδέχεται ότι «είναι παράδοξο το ότι έγραψα για έναν κοινό τόπο ενώ είμαι μοναχικός». Αλλο τόσο παράδοξο είναι το γεγονός ότι έγραψε ένα κατά παραγγελία κείμενο. «Επρεπε να στύψω το κεφάλι μου. Δεν έχω συνηθίσει κάτι τέτοιο», ομολογεί.

Οι απαντήσεις έστησαν το μωσαϊκό ανθρώπων που θα δούμε στη σκηνή: ο κουρασμένος, ο παραδοσιακός, ο έξω φρενών, ο χαραμοφάης, ο ανοιχτόκαρδος κ.τ.λ. Ο Μιχάλης Μυτακίδης είναι η κεντρική φιγούρα που στέκεται στη σκηνή και γράφει σε ένα μαύρο τετράδιο ό,τι του κατεβαίνει στο μυαλό την ώρα που οι υπόλοιποι δρουν. «Σαν να λέμε ο τρελός του τόπου», λέει ο ίδιος. Η Ολια Λαζαρίδου και η Σανταζίνια βγάζουν ρεζουμέ από αυτά που ακούνε και λένε και τα δικά τους. «Ο έμμετρος λόγος και το τραγούδι μπλέκονται μεταξύ τους. Με τον ίδιο τρόπο που μιξάρονται και οι ζωές μας σ’ αυτόν τον τόπο, όπου ο ένας συναντά τον άλλο», προσθέτει η Σανταζίνια.

  • Δεν προτείνουν λύσεις

Τι εστί κοινός τόπος; «Ηθελα να μεταφέρω τον πόνο και τον καημό του τόπου. Οχι των ανθρώπων. Εχουμε υπερτιμήσει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα υπάρχει και ύστερα από εμάς, με ό,τι του αφήσουμε», εξηγεί ο Μιχάλης Μυτακίδης. Το κείμενο που έγραψε είναι ένα απόσταγμα όσων συμβαίνουν σήμερα γύρω μας αλλά και όσων έχουν εγγραφεί στο κοινωνικό μας υποσυνείδητο ως μνήμες. Αν αναζητήσουμε θεματικές ενότητες σαν πυξίδες της δράσης, αυτές θα ήταν η κοινωνία, η ανεργία, το σύστημα, οι μετανάστες κ.τ.λ. Οσο γραφόταν το κείμενο, ο Μιχάλης Μυτακίδης το προσάρμοζε στην τρέχουσα πραγματικότητα και τον εμπλουτισμό του εθνικού μας λεξιλογίου με καινούργιους όρους, όπως ΔΝΤ, τρόικα κ.τ.λ.

«Το κείμενο δεν είναι όσο σκληρό θα ήταν ένα τραγούδι. Δεν είναι ο λόγος των Active Member. «Ηθελα να είναι κάτι διαφορετικό»», λέει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η καταγγελτική τους διάθεση κάνει εκπτώσεις. «Οταν άλλωστε, στο τέλος, πάρει τον λόγο ο ίδιος ο τόπος, θα είναι σκληρός και προσβλητικός», προσθέτει.

Το κείμενο δεν προτείνει λύσεις. Οι άνθρωποι που μαζεύονται στον κοινό τόπο απλά μοιράζονται την αμηχανία τους. «Κάποιοι μου λένε: Με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα έχεις μπόλικο υλικό να γράφεις», διηγείται ο Μιχάλης Μυτακίδης. Ιδού τι τους απαντά: «Μακάρι να ήταν όλα καλά κι ας γράφαμε ερωτικά τραγούδια». *

info: 29 & 30 Ιουνίου, Πειραιώς 260, 10.30 μ.μ. Εισιτήρια: 25 και 20 ευρώ, φοιτητικό 15.

Κωνσταντίνου Ρήγου «Τιτανικός» – από το Εθνικό Θέατρο στην Πειραιώς 260…

Ρέιβ-πάρτι στον «Τιτανικό»

  • Το πλοίο-θρύλος βυθίζεται και άνθρωποι βρίσκονται στη σκοτεινή παγωμένη θάλασσα του Ατλαντικού μετρώντας δευτερόλεπτα πριν απ’ το τέλος. Αυτό το χρονικό διάστημα καλύπτει θεματικά και μουσικοχορευτικά το καινούριο έργο του Κωνσταντίνου Ρήγου με τίτλο «Τιτανικός», που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο στις 13 Μαρτίου στην Πειραιώς 260.
  • Το μεγαλύτερο, το ωραιότερο, το γρηγορότερο πλοίο της εποχής του. Το αβύθιστο. Κι όμως, ο υπερπολυτελής «Τιτανικός» βυθίστηκε. Πάνω σ’ αυτή την ιδέα στηρίζεται η παράσταση του Κ. Ρήγου. Ενα υπερθέαμα ως ρέκβιεμ για τον θάνατο, την απώλεια του ονείρου, την άπιαστη Αμερική, υπερθέαμα που όμως συντελείται σ’ ένα τεράστιο κλαμπ… Οι ναυαγοί οδεύοντας προς την άβυσσο βρίσκονται καταμεσής ενός διεθνούς πάρτι ομαδικής παράκρουσης με dj τον ίδιο το Θεό…

Χάουζ στο χάος

  • Μετά το πρώτο σοκ, την υστερία, τον πανικό, τα κλάματα, τις ικεσίες και τα ουρλιαχτά, οι άνθρωποι πάνω στα παγόβουνα ετοιμάζονται για το μεγάλο μυστικιστικό ταξίδι. Και πώς να λείπει ο Θεός από μια τέτοια εκδρομή;.. Η αναζήτηση της πίστης μέσα από ψευδαισθήσεις ή την παρουσία αγγέλων αποτελεί σταθερό μοτίβο της παράστασης. Είναι οι στιγμές που η προσφυγή στο θείο, στην όποια άγνωστη δύναμη, γίνεται αυθόρμητα.
  • Κι αν στα επίγεια πάρτι τέτοιων μεγεθών τον τόνο δίνουν τα ναρκωτικά, στην παράσταση του Κ. Ρήγου η πρόσκρουση με το θάνατο, σ’ αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα διογκωμένα από το θεατρικό χρόνο, λειτουργεί ως σούπερ παραισθησιογόνο… Ο εγκέφαλος οξυγονώνεται, οι αισθήσεις χάνονται κι αρχίζουν οι παραισθήσεις ανάμεικτες με φλας μπακ απ’ τη ζωή των ηρώων.
  • Τη στιγμή που πνίγονται η ατμόσφαιρα μετατρέπεται, ερήμην τους, στην αισθητική του κλαμπ. Ενώ οι ίδιοι κινούνται αργά, περιγράφουν με αγωνία τις μαρτυρίες από το πλοίο, τραγουδούν για τις παλιές ωραίες μέρες, αναλογίζονται πόσο ωραίος θα ήταν ο 20ός αιώνας, ολόγυρα μπιτάτη μουσική και φωτορυθμικά χαλάνε τον κόσμο. Αστροναύτες, προϊστορικά ζώα, πάγοι μεταμορφωμένοι σε σεληνιακά τοπία εμφανίζονται ως γεννήματα παραισθήσεών τους.
  • Την παράσταση διαπερνά όλη η μουσική κουλτούρα των κλαμπ: χάουζ, τρανς και ελέκτρο, ακούσματα που παραπέμπουν στο πλοίο που τρίζει όταν σπάει ή στον ήχο του βυθού, συνθέσεις του Δημοσθένη Γρίβα συναντιούνται με τραγούδια των Εντίθ Πιάφ, της Νίνα Σιμόν αλλά και των Μπόι Τζορτζ και Ντέιβιντ Μπάουι.
  • Ολοι οι ναυαγοί δεν προσδιορίζονται από κοινωνική τάξη ή επαγγελματική ιδιότητα. Αριστοκράτες και φτωχοί μετανάστες, μπροστά στο θάνατο, φοβούνται το ίδιο, υποστηρίζει ο Κ. Ρήγος: «Αρχικά με ενδιέφερε η ταξική διάσταση του ναυαγίου. Οσο προχωρούσαν οι πρόβες συνειδητοποιούσα ότι αυτό το στοιχείο απομακρυνόταν από τις διαθέσεις μας δίνοντας χώρο στο ποιητικό και μεταφυσικό. Αυτοί οι άνθρωποι, ανέτοιμοι μπροστά στο θάνατο, φορτισμένοι με την προσδοκία της Γης της Επαγγελίας, νικήθηκαν από τη δύναμη της φύσης.
  • »Οι πάγοι έχουν κυριολεκτική και μεταφορική σημασία: σκοτώνουν αλλά και λιώνουν σήμερα ή στέκονται εμπόδια στην ανθρώπινη επικοινωνία. Συμπυκνώνουν τον απόλυτο κίνδυνο κρύβοντας όλα τα ωραία, ελκυστικά πράγματα που έρχονται ύπουλα καταπάνω μας μέχρι να μας καταπιούν. Ενα από τα κείμενα μάλιστα απαριθμεί όλα τα είδη παγόβουνων. Πάντως, ο χρόνος από τη στιγμή που αντιλήφθηκαν στο πλοίο το παγόβουνο μέχρι την πρόσκρουση ήταν μόνον 37 δευτερόλεπτα».

Το βαλς του αποχαιρετισμού

  • Το εγχείρημα ακούγεται θηριώδες όπως ο τίτλος του… Στη σκηνή προσεύχονται, χορεύουν, τραγουδούν, εκστασιάζονται και στο τέλος… πνίγονται 32 καλλιτέχνες. Ολοι οι ηθοποιοί (Μαρία Ναυπλιώτου, Δήμητρα Ματσούκα, Ιωάννα Παππά, Εμιλυ Κολιανδρή, Αρης Λεμπεσόπουλος, Αιμίλιος Χειλάκης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Ελένα Τοπαλίδου), χορευτές αλλά και δεκαέξι μαθητές της Β’ τάξης της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου φορούν επίσημο ένδυμα… κηδείας (κοστούμια Νατάσας Δημητρίου).

  • Μαύρες μακριές τουαλέτες οι γυναίκες και μαύρα κοστούμια οι άντρες. Υμνοι και τραγούδια ακούγονται πότε ως χορωδία και πότε ως μονωδίες. Ανάμεσά τους ένας εκκλησιαστικός ύμνος που παιζόταν στο πλοίο πριν βυθιστεί, καθώς και το βαλς «Φθινόπωρο» από ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Ολος ο θίασος χορεύει και τραγουδά, εκτός από τον Αρη Λεμπεσόπουλο ο οποίος απαγγέλλει τον «Εκκλησιαστή» από την Παλαιά Διαθήκη.
  • «Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις δεκαέξι ζευγάρια να χορεύουν βαλς ή να τραγουδούν χορωδιακά όλοι μαζί», σχολιάζει ο σκηνοθέτης.
  • «Τα πρόσωπα ως μετακινούμενα τοπία λειτουργούν αρχιτεκτονικά μέσα στο χώρο. Οι φιγούρες από ομάδες γίνονται έως και μονάδες, η ερημιά δίνει τη θέση της στο πλήρες. Χρειάζεται μεγάλη τεχνολογική υποστήριξη στο επίπεδο ήχου και φωτισμού ώστε να δικαιολογηθεί η μεταφορά που επιχειρεί το έργο, η μεταφυσική ατμόσφαιρα ως μαζική διασκέδαση πριν τον θάνατο».
  • Τα κείμενα έχουν γράψει η δραματολόγος Ξένια Αηδονοπούλου, αλλά και ηθοποιοί και χορευτές της παράστασης. Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες-ντοκουμέντα διασωθέντων του ναυαγίου (γίνονται αναφορές μέχρι και στη δημοπρασία αντικειμένων τους), καθώς κι ένα ποιητικό κείμενο του Μπάλαρντ.
  • Το σκηνικό είναι μια εικαστική εγκατάσταση μεγάλων διαστάσεων που ταιριάζει στο βιομηχανικό χώρο της Πειραιώς 260: πάγοι από φελιζόλ που μεταμορφώνονται στη διάρκεια της παράστασης με τη βοήθεια της τεχνολογίας: φωτισμοί (Σάκη Μπιρμπίλη), ρομποτικά λέιζερ, καπνοί.
  • «Δεν ξέρω πώς είναι το «μετά»» λέει ο Κ. Ρήγος. «Οσοι «επέστρεψαν» από το θάνατο, μιλούν για ένα λευκό φως που σε τυλίγει στην ευδαιμονία… Σ’ αυτό το φως του τέλους, το απόλυτα «στρογγυλό» στηρίζεται η παράσταση μέσα από ένα ταξίδι νεκρών. Υπάρχει αίσθημα, χιούμορ και αγάπη που βγαίνει απ’ τα τραγούδια, αλλά όχι έρωτας. Απ’ αυτόν πήραμε υπερβολική θα έλεγα δόση στο «Μπόσα Νόβα»… Αν η «Μπόσα Νόβα» ήταν εκ θέματος η μέρα, ο «Τιτανικός» είναι η νύχτα και μάλιστα παγωμένη σαν τον θάνατο.
  • »Ο ήχος και η εικόνα διεκδικούν θεατές από 17 έως 30 αλλά απ’ την άλλη, εννοιολογικά, το έργο δεν είναι τόσο απλό. Δεν διαβάζεται εύκολα από ανθρώπους χωρίς αναφορές σε πολλά πράγματα της ζωής, της τέχνης, της μεταφυσικής. Πάντως αν μπεις στη λογική της παράστασης, ταξιδεύεις μαζί της. Αυτός ο «Τιτανικός» δεν είναι δράμα. Προσωπικά, δεν αντέχω τη «σοβαρότητα». Ο,τι κάνω θέλω να το ειρωνεύομαι». *
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/03/2009

«18 Μποφόρ»: Μπρεχτ «Αυτός που λέει όχι – Αυτός που λέει ναι»

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας «18 Μποφόρ» (την ομάδα αποτελούν μέλη του «18 Ανω»), με το δίπτυχο μονόπρακτο του Μπρεχτ «Αυτός που λέει όχι – Αυτός που λέει ναι», σε σκηνοθεσία της ηθοποιού Ολιας Λαζαρίδου, την οποία παρουσίασε το καλοκαίρι το Φεστιβάλ Αθηνών, παίχτηκε στις 13/12 στο Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων, στον Ελαιώνα Βοιωτίας, όπου προσφέρθηκαν βιβλία και στις 14/12 στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνας, όπου προσφέρθηκαν είδη πρώτης ανάγκης. Οι παραστάσεις στις δύο φυλακές δόθηκαν στα πλαίσια του σχετικού προγράμματος που εγκαινίασε το Ελληνικό Φεστιβάλ το 2006.