Category Archives: Θεατρική Ομάδα Κανιγκούντα

Η Αθήνα, ένα πεδίο μάχης τραγωδίας και κωμωδίας

Ενα ιδιότυπο, πολύτροπο θεατρικό έργο όπου η πρωτεύουσα είναι η αφετηρία και το τέρμα

  • Tου Ηλια Mαγκλινη, Η Καθημερινή, Σάββατο, 30 Aπριλίου 2011

Εχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από την Αθήνα της «Κερένιας κούκλας» του Χρηστομάνου, ή την Αθήνα του «Δράκου» του Κούνδουρου, της «Πολιορκίας» του Κοτζιά ή του «Επιτάφιου θρήνου» του Ιωάννου. Εχουν αλλάξει τόσο πολλά από την Αθήνα που ύμνησε ο Χατζιδάκις αλλά και από την πιο γκρίζα μα γοητευτική Αθήνα του Κουμανταρέα. Ωστόσο, η πόλη, η πρωτεύουσα, παραμένει ίδια στο βάθος, με τις μνήμες της και τα τραύματά της, την ιστορία της και τους ανθρώπους της. Ειδικά μετά το 2004, μέσα στην αποθέωση και τις βελτιώσεις που έφεραν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά και την εξαθλίωση, την τραγική υποβάθμιση στην οποία καταδικάστηκαν όχι μόνον το ιστορικό της κέντρο αλλά και πολλές άλλες γειτονιές της, η Αθήνα (και η έννοια του δημόσιου χώρου γενικότερα) συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης και προβληματισμού, σκηνικό αλλά και θέμα, φόντο μα και πρωταγωνιστής.
Μια Αθήνα, κατά κάποιο τρόπο, άχρονη ή διαχρονική, στοιχειωμένη μα και απελευθερωμένη, πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Πόλη-κράτος» που ανεβάζει ο θίασος Κανιγκούντα, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Συνέχεια

Advertisements

Πρεμιέρες, Αθήνα – Θεσσαλονίκη

«Συμπόσιον»

Μια παράσταση επηρεασμένη από το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα σε συνδυασμό με ελληνική ποίηση θα παρουσιάσει ο Δημήτρης Λιγνάδης στο θέατρο «Θησείον». Το «Συμπόσιο (Ενα). Περί έρωτος» ανεβαίνει σήμερα. Κείμενα – σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, σκηνικά – κοστούμια Kenny MacLellan, φωτισμούς Σάκη Μπιρμπίλη. Παίζουν: Δημήτρης Λιγνάδης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ, Βύρωνας Κατρίτσης.«Προσπάθησα – σημειώνει ο Δημήτρης Λιγνάδης – «ακουμπώντας» στους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού συμποσίου και χρησιμοποιώντας τους αγαπημένους μου ποιητές με τους οποίους μεγάλωσα, τους γνώρισα ή τους ανακάλυψα μόνος μου και που ήρθαν να «προλογίσουν» ή να «σφραγίσουν» τις πράξεις μου, να μιλήσω περί έρωτος μέσα από τα στόματα και τα σώματα 6 νέων ηθοποιών και μιας γυναίκας. Με άλλα λόγια, βάζω – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στο τραπέζι τους, την έννοια του έρωτα και βλέπω πώς τον εκφράζουν, πώς τον «μιλάνε» οι νέοι αυτοί μέσα από τα συγκεκριμένα ποιήματα. Δεν είναι ούτε μια φιλοσοφική, ούτε μια φιλολογική παράσταση. Δεν θα δούμε φυσικά αυτούσιους τον Αλκιβιάδη, τον Φαίδρο, τον Σωκράτη, τον Σωλομό, τον Δροσίνη, τον Εμπειρίκο, αλλά κάποιους… «αντ’ αυτών»». Ο σκελετός, απλός και συμβολικός. Ο δάσκαλος, ο Σωκράτης, έχει αποχωρήσει, ίσως πεθάνει, βρίσκεται όμως ανάμεσά τους, ωσεί παρών, και καθοδηγεί τους νέους μαθητές του να εκφραστούν ελεύθερα, απενεχοποιημένα για το ερωτικό ζητούμενο μέσα από τα ποιήματα. Στην παράσταση επικρατεί μια πένθιμη μπεκετική ατμόσφαιρα, η οποία ανατρέπεται.

  • Στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», στα πλαίσια του χειμερινού προγραμματισμού του Εθνικού Θεάτρου, η ομάδα «Κανιγκούνα» ανεβάζει σήμερα, την καυστική για την εποχή της, τα τέλη του 19ου αιώνα, κωμωδία του Ηλία Καπετανάκη «Βεγγέρα». Κωμωδία που σατίριζε την αμορφωσιά, τη βλακεία, το ξενομανή μιμητικό καθωσπρεπισμό, τις γελοιότητες της μικροαστικής τάξης στο νεοσύστατο νεοελληνικό κράτος. Σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, σκηνικά – κοστούμια Θάλεια Ιστικοπούλου, μουσική Βασίλη Μαντζούκη. Παίζουν (αλφαβητικά): Δημήτρης Αγατζίδης, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Πέτρος Μάλαμας, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου.
  • Το προκλητικό έργο του Αλφρέντ Ζαρύ «Ο Υπμύ Βασιλιάς», το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγκαινιάζει (πρεμιέρα σήμερα) την Πειραματική Σκηνή του, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Μετάφραση – ελεύθερη απόδοση Βάσια Μπακάκου. Διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννης Παρασκευόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια Σοφία Παπαδοπούλου. Επιμέλεια κίνησης Κώστας Γεράρδος. Μουσική επιμέλεια Κοσμάς Ευφραιμίδης. Παίζουν: Βασίλης Γαλάτης, Αργύρης Γκαγκάνης, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Βάσια Μπακάκου, Μαγδαληνή Μπεκρή, κ.ά. Ο Υμπύ, λαίμαργος και αφελής, υποκύπτει στην παραίνεση της φιλόδοξης συζύγου του να σκοτώσει τον βασιλιά της Πολωνίας. Με σύνθημα τη λέξη «Σκατά!», κηρύσσει πόλεμο και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας, δολοφονώντας, βασανίζοντας, φορολογώντας και… τρώγοντας. Μια σουρεαλιστική ιστορία; Ενα παραμύθι χωρίς ευτυχισμένο τέλος; Μια καυστική φάρσα που ξεκινά αθώα αλλά καταλήγει τραγική.
  • ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΝΙΓΚΟΥΝΤΑ. «Γένεσις» με πρόκληση

    Η ομάδα Κανιγκούντα  παρουσιάζει το «Γένεσις Νο 2»  έως τις 13 Μαΐου στο «Θέατρο  Τέχνης». Τον ερχόμενο  χειμώνα θα συνεργαστεί με το  Εθνικό Θέατρο για τη  «Βεγγέρα» του Καπετανάκη
    • Μέσα σ΄ όλη αυτήν την τηλεοπτική ψευτοδημοσιότητα, που μας κάνει να νομίζουμε ότι οι καλλιτέχνες είναι του χεριού μας, υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν πράγματα που ονειρεύονται. Που εργάζονται για το καλό θέατρο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η θεατρική ομάδα Κανιγκούντα. Άρχισαν πριν από τέσσερα χρόνια, δουλεύοντας πάνω στην «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ και τη «Βοσκοπούλα». Τώρα, παίζουν στο «Θέατρο Τέχνης- Φρυνίχου» το πρωτοπαρουσιαζόμενο, τολμηρό έργο του νεαρού Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάεφ «Γένεσις Νο 2». Κείμενο σύγχρονο και οργισμένο, με έναν φιλοσοφικό προβληματισμό πάνω στο «χαμένο νόημα» της ζωής, όπου τα πρόσωπα είναι επινοήσεις μιας γυναίκας έγκλειστης σε κάποια ψυχιατρική κλινική της Μόσχας. «Πρόκειται για ένα κείμενο που διαρκώς εκπλήσσει, συνδυάζοντας την παραδοσιακή δραματουργία με το θέατρο- ντοκιμαντέρ και τον ποιητικό λόγο με το τραγούδι, μιλώντας για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει και τα μεγάλα ερωτήματα του σήμερα» λέει ο Γιάννης Λεοντάρης, μόνιμος σκηνοθέτης της ομάδας και εξηγεί το όνομα «Κανιγκούντα», που είναι εμπνευσμένο από την «Έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Όπου ο θεατρίνος του περιπλανώμενου μεσαιωνικού θιάσου δίνει στη γυναίκα που κλέβει από τον σιδερά του χωριού, το φευγαλέο όνομα Κανιγκούντα. Περιπλανώμενοι και οι ίδιοι στον χώρο του θεάτρου, αλλά σταθεροί στους στόχους τους για την «κατανόηση των κειμένων και τη δημιουργική συνεργασία τους στις πρόβες», έχουν διαμορφώσει προσωπικό ύφος και ήθος, τη δική τους μέθοδο δουλειάς. Στοιχεία που εκτιμήθηκαν από τον Γιάννη Χουβαρδά, που τους ζήτησε συνεργασία με το Εθνικό θέατρο για την προσεχή θεατρική σεζόν.
    • ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 31 Μαρτίου 2009. Έλενα Δ. Χατζηιωάννου

    ΙΝFΟ: Στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464). Παίζουν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Πέτρος Μάλαμας.

    Πρεμιέρες: «Τιτανικός» αύριο από το Εθνικό Θέατρο και «Γένεσις Νο 2» στο Θέατρο Τέχνης

    • Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει αύριο στο «Πειραιώς 260», (Χώρος Δ’) την παράσταση «Τιτανικός». Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, με 32 ερμηνευτές, αντλώντας υλικό από την ιστορία του «Τιτανικού» σκηνοθέτησε και χορογράφησε μια παράσταση με μουσική, χορό, τραγούδι και αφήγηση. Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου. Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Δραματολόγος: Ξένια Αηδονοπούλου. Παίζουν: Αντώνης Αντωνίου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Eμιλυ Κολιανδρή, Παναγιώτης Κοντονής, Γιώργος Κοτσιφάκης, Αρης Λεμπεσόπουλος, Μαρκέλλα Μανωλιάδου, Δήμητρα Ματσούκα, Σάββας Μπαλτζής, Αμάλια Μπένετ, Μαρία Ναυπλιώτου, Ιωάννα Παππά, Ελενα Τοπαλίδου, Ιωάννα Τουμπακάρη, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Αιμίλιος Χειλάκης και οι μαθητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. «Σχεδόν ένα αιώνα μετά τη βύθισή του» – σημειώνει ο Κωνσταντίνος Ρήγος – «ο Τιτανικός, σαλπάρει και πάλι. Στην ερημιά των πάγων. Ανθρωποι ή φαντάσματα ανθρώπων, χαμένα στο λευκό τοπίο. Μια σκοτεινή electro-dance-performance στα όρια της παραίσθησης».
    • Στο «Θέατρο Τέχνης» (Φρυνίχου 14, Πλάκα) η ομάδα «Κανιγκούντα», ανεβάζει (23/3) το έργο του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάεφ «Γένεσις Νο 2». Μετάφραση – σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, σκηνικά – κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου, μουσική Βασίλη Μαντζούκη, φωτισμοί Κορίνας Βασιλειάδου. Παίζουν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Πέτρος Μάλαμας. Ο «Θεός» εμφανίζεται επί σκηνής και ανακοινώνει ότι δεν υπάρχει. Τι απομένει να πιστέψουμε; Το έργο γραμμένο το 2004 συνδυάζει την παραδοσιακή δραματουργία με το θέατρο-ντοκιμαντέρ και τον ποιητικό λόγο με το τραγούδι, μιλώντας για την κοινωνική πραγματικότητα και τα μεγάλα σύγχρονα ερωτήματα. Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου, όπως και τα βασικά πρόσωπα, αποτελούν δημιουργία της Αντονίνα Βελικάνοβα, μιας έγκλειστης σε ψυχιατρική κλινική της Μόσχας.