Category Archives: Θεατρική Ομάδα Εντροπία

Θέατρο πέρα από τα τείχη

Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ

Επτά, Κυριακή 9 Μαΐου 2010

Στον αιώνα της τεχνολογίας όλα είναι εφικτά. Ακόμα και μια παράσταση που αξιοποιεί πολλά μέσα και παίζεται σε πολλές γλώσσες, παρουσιάζεται δε σε μια αθηναϊκή σκηνή και ταυτόχρονα προβάλλεται σε ξένες πόλεις.

Το «De-Fences» είναι μια πρωτοβουλία της ομάδας «Εντροπία», παίζεται δε από την Πέμπτη μέχρι και το Σάββατο στο θέατρο «Δίπυλον», με τη συμμετοχή ηθοποιών από διχοτομημένες περιοχές, όπως το Βερολίνο, τη Λευκωσία και τη Δυτική Οχθη. Οι ξένοι θεατές μπορούν, μέσα από τις διαδραστικές εγκαταστάσεις, να «επιδρούν» στο ζωντανό θέαμα της Αθήνας…

Μ’ αυτό το θεατρικό παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και το εικονικό, η σκηνοθέτρια Μαρίλλη Μαστραντώνη αναζητάει τη νέα ευρωπαϊκή γεωγραφία μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου. «Αυτό έπεσε, κάποια όμως διατηρούνται, ενώ καινούρια υψώθηκαν σε μια εποχή που ευαγγελίζεται την κατάργηση των συνόρων» λέει η ίδια. «Γι’ αυτό αποφασίσαμε να εκτεθούμε στην περιπέτεια. Να επισκεφθούμε διερευνητικά τις διχοτομημένες περιοχές, να παρουσιάσουμε δράσεις, να συγκεντρώσουμε υλικό εκεί όπου τα όρια είναι απτά, ιστορικά σύμβολα. Διευρύναμε τον προβληματισμό και στα σύνορα που δεν σηματοδοτούνται από τείχη, διαχωρίζουν όμως την κοινωνία, τη ζωή, την ίδια μας την ύπαρξη, ίσως με πιο επικίνδυνο τρόπο».

Μια ομάδα του θεάτρου «Εντροπία» επισκεπτόταν κάθε πόλη και εργαζόταν με ντόπιους καλλιτέχνες σε εντατικό εργαστήρι, με βάση κείμενα, αυτοσχεδιασμούς, φωτογραφίες, βιντεοσκοπήσεις. Το αποτέλεσμα της εργασίας παρουσιαζόταν στο κοινό από τους περφόρμερ και των δύο χωρών.

  • Από το Βερολίνο στη Λευκωσία

Η πρώτη αποστολή έγινε στην Παλαιστίνη τον Σεπτέμβριο του 2009. Μέλη της «Εντροπίας» και παλαιστίνιοι ηθοποιοί του θεάτρου Αλχάρα, μετά το εργαστήρι πραγματοποίησαν παραστατικό γεγονός στην κεντρική πλατεία Μπέι Τζαλ, στην περιοχή της Βηθλεέμ, με θεατές κι από άλλες πόλεις, όπως από τη Ραμάλα και τη Χεβρώνα.

Στο Βερολίνο η ομάδα βρέθηκε τις ημέρες του εορτασμού των 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους. Συνεργάστηκε με βερολινέζους ηθοποιούς και παρουσίασαν τη δουλειά τους στο διάσημο Tacheles, πρώην πολυκατάστημα που τώρα στεγάζει ένα αυτοδιοικούμενο -από τους ίδιους τους καλλιτέχνες- κέντρο τέχνης.

Τον περασμένο Μάιο σειρά είχε η διχοτομημένη Λευκωσία, όπου η ελληνική ομάδα πέρασε κι από τις δύο πλευρές συλλέγοντας οπτικοακουστικό υλικό. Το τελευταίο ταξίδι έγινε στο Κόσοβο. Στη Μητρόβιτσα ένας ποταμός χωρίζει την κοινότητα των Αλβανών απ’ των Σέρβων με συρματοπλέγματα σε διάφορα σημεία.

Στη σκηνή εξελίσσεται ένα ζωντανό θέαμα, ενώ παράλληλα βιντεοεγκαταστάσεις παίζουν υλικό επεξεργασμένο απ’ τα ταξίδια. Σε μια δεύτερη οθόνη προβάλλονται οι αντιδράσεις ξένων θεατών, που παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο μέσα σε αίθουσες τέχνης την αθηναϊκή παράσταση!

Για την υλοποίηση αυτής της πρωτοποριακής περφόρμανς χρησιμοποιούνται δύο προηγμένοι υπολογιστές με ειδικό σέρβερ. Ενα πολύπλοκο και προωθημένο τεχνολογικά εγχείρημα το οποίο η σκηνοθέτρια αντιμετωπίζει ψύχραιμα αλλά και με σχετική επιφύλαξη: «Δεν ξέρουμε πώς θα λειτουργήσει, αν όλα πάνε όπως τα σχεδιάσαμε ή κάποια στιγμή θα μας προδώσει η τεχνολογία. Στη σκηνή πάντως θα υπάρχει δραματουργία, πραγματική παράσταση με αισθητικό ύφος και ζωντανή ενέργεια ηθοποιών».

Η παραγωγή χρηματοδοτήθηκε από το European Cultural Foundation, ενώ συμμετείχαν οικονομικά η ομάδα «Εντροπία» και σ’ έναν βαθμό οι συμμετέχοντες ξένοι θίασοι. Η Μαρίλλη Μαστραντώνη δουλεύει το πρότζεκτ από το 2008:

«Εχω ζήσει καιρό στο Βερολίνο και την περίοδο της πτώσης του Τείχους, αλλαγή που συντελέστηκε με βραδείς ρυθμούς. Πέρασαν μήνες μέχρι να γκρεμιστεί και ν’ αρχίσει να πουλιέται κομμάτι κομμάτι ως τουριστικό ενθύμιο. Ηθελα βιωματική σχέση με την περφόρμανς, γι’ αυτό ταξιδέψαμε. Αρχικά υπήρχαν πολλά σενάρια, τεχνολογικά και καλλιτεχνικά. Το πιο σύνθετο ήταν να συνδιαλέγονται τρεις ζωντανές παραστάσεις. Το ψάξαμε, αλλά αντιμετωπίσαμε δυσκολίες. Στην Κύπρο η κοινωνική διάδραση ανάμεσα στις κοινότητες είναι από ελάχιστη έως μηδενική. Στο Ισραήλ δηλώσαμε τουρίστες, δεν γινόταν αλλιώς. Στο Κόσοβο δεν υπήρχαν τεχνικά μέσα να υποστηρίξουν μια προηγμένη τεχνολογικά παράσταση. Σ’ αυτή τη φάση το αποτέλεσμα ήταν η πιο ρεαλιστική εκδοχή της ιδέας μου». *

Advertisements