Category Archives: Θεατρική Εταιρεία Πόλις

Μαζί στη ζωή, μαζί στη σκηνή

Μια ιστορία αγάπης, που διήρκεσε έξι χρόνια και καταγράφηκε σε 800 περίπου ερωτικές επιστολές, συγκροτεί την παράσταση της Θεατρικής Εταιρείας «Πόλις», από την Ερμούπολη της Σύρου, που παρουσιάζεται από αυτή τη Δευτέρα στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης 104.

Πρωταγωνιστές της δύο άνθρωποι του θεάτρου, ένας διάσημος δραματουργός και μια φημισμένη στην εποχή της ηθοποιός, ο Άντον Τσέχωφ και η Όλγα Κνίπερ. Οι δύο μελλοντικοί σύζυγοι γνωρίζονται κατά την ανάγνωση του Γλάρου, το 1898, στο νεοϊδρυμένο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Εκείνος είναι 38 ετών και ήδη διάσημος συγγραφέας, εκείνη μόλις 30, ηθοποιός που ακολούθησε τον δάσκαλό της Βλαντίμιρ Νεμίροβιτς Ντασένκο μαζί με τον Στανισλάβσκι στο νέο θεατρικό σχήμα. Η γνωριμία τους γρήγορα εξελίσσεται σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο, το 1901, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα το 1904.

Ο Τσέχωφ βρισκόταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης, κάτι που τον ανάγκαζε να ζει στην Κριμαία, στο κτήμα του στη Γιάλτα, ενώ η Κνίπερ παραμένει στη Μόσχα για τις παραστάσεις του θεάτρου. Η απόσταση που τους χωρίζει τους κάνει να διατηρήσουν μια παθιασμένη αλληλογραφία, που χαρακτηρίζεται από δραματικούς και άλλοτε χιουμοριστικούς τόνους.

Με βάση αυτές τις επιστολές, αλλά και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του, αναμνήσεις της Κνίπερ κ.ά., η ομάδα συνέθεσε την παράσταση Τσέχωφ – Κνίπερ: Η αλληλογραφία, που σκηνοθέτησε η Ελένη Γεωργοπούλου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου τον περασμένο Μάιο. Τους δύο ρόλους ερμηνεύουν η Αιμιλία Βάλβη και ο Κωνσταντής Μιζάρας. Η μετάφραση είναι της Χριστίνας Μπάμπου Παγκουρέλη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ, ενώ η μουσική του Απόστολου Λεβεντόπουλου.

«Τσέχοφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία» από την Θεατρική Εταιρεία «Πόλις»

Ο Τσέχοφ με την Ολγα Κνίπερ

Μία παράσταση που βασίζεται στην ερωτική αλληλογραφία του Άντον Τσέχοφ με την ηθοποιό και μετέπειτα σύζυγό του Όλγα Κνίπερ, με τίτλο «Τσέχοφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία», σε σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου θα παρουσιάζεται από τον Ιανουάριο έως και τον Μάρτιο της νέας χρονιάς κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην αίθουσα 104-1 του Κέντρου Λόγου και Τέχνης 104 των εκδόσεων Καστανιώτη.

Το θεατρικό κείμενο αντλήθηκε από την ερωτική αλληλογραφία του ζευγαριού, τις βιογραφίες του συγγραφέα και της ηθοποιού και από το έργο της Κάρολ Ροκαμόρα: «Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου…», (I take your hand in mine) σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη.

Η παράσταση αφηγείται μια ιστορία αγάπης που διήρκεσε έξι χρόνια και καταγράφηκε σε 800 περίπου ερωτικές επιστολές. Διάσημος συγγραφέας στα 38 χρόνια του ο Άντον Τσέχοφ γνωρίζει τη νέα ηθοποιό, ιδρυτικό μέλος του «Θεάτρου Τέχνης» της Μόσχας, Όλγα Κνίπερ, τον Απρίλη του 1898, στην ανάγνωση του έργου «Γλάρος». Η γνωριμία τους εξελίσσεται σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο, που κράτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατο του συγγραφέα το 1904, από φυματίωση. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει, καθώς ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα, ενώ η ηθοποιός παίζει στο θέατρο στη Μόσχα, καταγράφεται άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με το έξοχο χιούμορ που τους διακρίνει, στην αλληλογραφία τους. Έτσι, η αλληλογραφία μεταξύ του ζεύγους καταγράφει τη ζωή τους, τους χαρακτήρες τους, την αγάπη τους, το αίσθημα της μοναξιάς που τους βασανίζει, την αγωνία της Κνίπερ για την υγεία του συζύγου της και το μεγαλειώδες ψυχικό σθένος εκείνου, προκειμένου να μη γίνει η καλπάζουσα ασθένειά του εμπόδιο στην καλλιτεχνική πορεία της γυναίκας του.

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάιο του 2010 στην έδρα της Θεατρική Εταιρεία «Πόλις», την Ερμούπολη της Σύρου, στο Θέατρο Απόλλων. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Κλαιρ Μπρέισγουελ, τη μουσική η Μάρθα Μαυροειδή και τους φωτισμούς ο Βασίλης Κλωτσοτήρας. Τους ρόλους του Τσέχωφ και της Κνίπερ ερμηνεύουν ο Κωνσταντής Μιζάρας και η η Αιμιλία Βάλβη.

Ιστορία αγάπης στη Σύρο

«Αγαπημένε μου συγγραφέα… Αγαπητή πρωταγωνίστρια…», έτσι τιτλοφορείται η ιστορία αγάπης που ανεβάζει η Θεατρική Εταιρεία Πόλις έως τις 29 Μαΐου (21:15) στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου. Το έργο βασίζεται στην ερωτική αλληλογραφία (περίπου 800 γράμματα) του θεατρικού συγγραφέα Άντον Τσέχοφ με την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ καθώς και στις βιογραφίες του συγγραφέα και της ηθοποιού, καθώς και από το έργο της Κάρολ Ροκαμόρα: «Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου…». Εκείνος είναι ο 38χρονος ήδη διάσημος συγγραφέας Άντον Τσέχοφ κι εκείνη η νέα ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, Όλγα Κνίπερ. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει (καθώς ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα, ενώ η ηθοποιός παίζει στο θέατρο στη Μόσχα), καταγράφεται, άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με χιούμορ.

Ιστορία αγάπης Τσέχοφ – Κνίπερ

Stefania Mizara

Ο θίασος «Πόλις» θα παρουσιάσει (26 – 29/5 (9.15μ.μ.) στο θέατρο «Απόλλων» της Σύρου την παράσταση «Αγαπημένε μου συγγραφέα…..Αγαπητή πρωταγωνίστρια…». Η παράσταση βασίζεται στην ερωτική αλληλογραφία του Αντον Τσέχοφ με την ηθοποιό, μετέπειτα σύζυγό του Ολγα Κνίπερ. Το κείμενο αντλήθηκε από την ερωτική αλληλογραφία του ζευγαριού, τις βιογραφίες του συγγραφέα και της ηθοποιού και από το έργο της Κάρολ Ροκαμόρα: «Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου…». Πρόκειται για μια αγάπη που καταγράφηκε σε 800 περίπου γράμματα.

Διάσημος συγγραφέας στα 38 χρόνια του ο Τσέχοφ γνωρίζει τη νέα ηθοποιό, ιδρυτικό μέλος του «Θεάτρου Τέχνης» της Μόσχας, Κνίπερ, τον Απρίλη του 1898, στην ανάγνωση του έργου του «Γλάρος». Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε φιλία, έρωτα και τέλος σε γάμο, που κράτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατο του Τσέχοφ (1904), από φυματίωση. Η αρρώστια επιβάλλει στον Τσέχοφ να ζει στη Γιάλτα, ενώ το θέατρο επιβάλλει στην Κνίπερ να λείπει μακριά του. Ετσι, η αλληλογραφία μεταξύ του ζεύγους καταγράφει τη ζωή τους, τους υπέροχους χαρακτήρες τους, την αγάπη τους, την αλληλονοσταλγία τους, το αίσθημα της μοναξιάς που τους βασανίζει, την αγωνία της Κνίπερ για την υγεία του συζύγου της και το μεγαλειώδες ψυχικό σθένος εκείνου, προκειμένου να μη γίνει η καλπάζουσα ασθένειά του εμπόδιο στην καλλιτεχνική πορεία της γυναίκας του.

Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου, δραματουργική επεξεργασία «Πόλις», μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη, σκηνικά – κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ, κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου, μουσική: Μάρθα Μαυροειδή. Παίζουν: Αιμιλία Βάλβη, Κωσταντής Μιζάρας.

Η παράσταση θα περιοδεύσει το φθινόπωρο και θα παιχθεί στην Αθήνα (στο Κέντρο Τέχνης και Λόγου, Θεμιστοκλέους 104), κάθε Δευτέρα και Τρίτη (Ιανουάριος – Μάρτιος 2011).

Κοραή 4 – Προσβάσιμος χώρος… παράταση!

Η Θεατρική Εταιρεία Πόλις παρατείνει την παρουσίαση της βραβευμένης από την ένωση Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών, θεατρικής παράστασης Κοραή 4 – Προσβάσιμος χώρος στον χώρο Ιστορικής Μνήμης 1941-1944, (πρώην Κρατητήρια της Κομαντατούρ) στο Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής της οδού Κοραή, στην Αθήνα. Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν μέχρι τις 7 Απριλίου του 2009 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15.

Ο χώρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη γερμανική κατοχή ως χώρος βασανιστηρίων, ανήκει στην Εθνική Ασφαλιστική και 64 χρόνια μετά, μας παραχωρείται για την παρουσίαση της συγκεκριμένης παράστασης.

Το καινούργιο νεοελληνικό κείμενο της Αιμιλίας Βάλβη, εξ αφορμής του χώρου, επιχειρεί να μιλήσει για τους σύγχρονους τόπους αλλά και τρόπους βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια σήμερα δεν έχουν σαν στόχο την πληροφορία που πιθανά γνωρίζει ο κρατούμενος αλλά τον ίδιο ως προσωπικότητα. Οι άνθρωποι που σήμερα βασανίζονται στον πλανήτη δεν βασανίζονται γι’ αυτά που γνωρίζουν αλλά γι’ αυτό που είναι. Αυτό που ενοχλεί είναι οι επιλογές ζωής των κρατουμένων που πρέπει όχι απλώς ν’ αλλάξουν αλλά να πάψουν να υπάρχουν ως τέτοιες, γεγονός που συνεπάγεται την ολοκληρωτική εξόντωση του κρατουμένου. Τα σύγχρονα βασανιστήρια είναι «έξυπνα» δεν αφήνουν σημάδια, δεν αποδεικνύονται, η βία ασκείται με τους πιο ύπουλους και ταυτόχρονα τους πιο επιστημονικούς τρόπους. Η εξασφάλιση της «ασφάλειας» παραμένει, για τους μηχανισμούς εξουσίας, πάντα, μια καλή δικαιολογία που επιτρέπει την άσκηση βίας και την ανοχή μας στην αθλιότητα των βασανιστηρίων. Ο «πολιτικός» λόγος  αρθρώνεται πλέον κάτω απ’ αυτό το πρίσμα και είναι λόγος παραπλανητικός, λόγος α–νόητος.  Οι μηχανισμοί εξουσίας μέσω του λόγου στήνουν και συντηρούν την «παρεξήγηση» που έχει σαν μοναδικό σκοπό τον έλεγχο και την αυτοπροστασία τους. Ο Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-44 μέσω της παράστασης συνομιλεί με τη σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα, ανοίγεται ως τόπος συνδέοντας, το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, με το παρόν και μ’ ένα πιθανό μέλλον.

Η παράσταση αφηγείται την ιστορία μιας τυφλής γυναίκας και του συντρόφου της που ζουν σ’ ένα απολυταρχικό καθεστώς. Η ίδια τους η ζωή, μια ζωή που υπερασπίζεται το όνειρο, τον έρωτα, τις ουσιαστικές σχέσεις, την ελεύθερη πολιτική και πολιτιστική δράση, είναι αιρετική. Για το λόγο αυτό, η γυναίκα συλλαμβάνεται, και ο φορέας της εξουσίας χρησιμοποιεί κάθε προσωπική στιγμή του ζευγαριού για να μεταστρέψει τον άντρα από σύντροφο, σε βασανιστή.

Η δουλειά μας ξεκίνησε με τη μορφή ανοιχτής πρόβας, σε 15 παρουσιάσεις, με την ελεύθερη συμμετοχή του κοινού το Μάιο 2008, προκειμένου να ανακαλύψουμε μαζί με το κοινό που τις παρακολούθησε, τις ιδιαιτερότητες και το φορτίο του χώρου πριν προχωρήσουμε στην τελική διαμόρφωση της παράστασης. Μαζί με τους θεατές ερευνήσαμε τον τρόπο που μπορεί κανείς να αγγίξει έναν τόσο φορτισμένο χώρο μνήμης και ιστορίας. Αναζητήσαμε τον τρόπο να σταθούμε με σεβασμό στη μνήμη αυτή, αλλά και να βιώσουμε εκ νέου την αλήθεια ενός πολύ σύγχρονου μηνύματος, που λέει πως εξακολουθούμε να μην είμαστε ελεύθεροι και να διαιωνίζουμε με την αδιαφορία, τόπους σύγχρονων βασανιστηρίων.

Αυτός ο προβληματισμός εξακολουθεί να διέπει ολόκληρη τη διαδικασία της απόπειρας μας από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε: Πώς η ιστορία συναντά τη σημερινή αλήθεια, πώς η δική μου αλήθεια μίας σύγχρονης καθημερινότητας αποκτά κοινά στοιχεία με μία ζοφερή και συγκλονιστική αλήθεια ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, και πως αυτά τα κοινά στοιχεία αποκτούν οικουμενική αξία.

Πληροφορίες: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15. Τιμές εισιτηρίων 15 ευρώ, φοιτητικό 10 ευρώ

Το ενδιαφερόμενο κοινό πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνεί διότι οι θέσεις θεατών είναι περιορισμένες.

Τηλ. κρατήσεων Κοραή 4: 2103243581 και 6974316537 (καθημερινά  10:00-14:00 και 18:00 – 21:00)

Μανιφέστο ελευθερίας

Μανιφ�στο ελευθερίας

Όνειρα, έρωτες και πάθη δια χειρός Εμπειρίκου και Μαρωνίτη σε δύο θεατρικές σκηνές της Αθήνας

Με δύο νέες παραστάσεις με θέμα τον άνθρωπο και τα πάθη του υποδέχονται τον καινούργιο χρόνο το Θέατρο του Νέου Κόσμου και η σκηνή 104 του Κέντρου Λόγου και Τέχνης. Η Θεατρική Εταιρεία Πόλις παρουσιάζει ήδη από την Κυριακή στο θέατρο των εκδόσεων Καστανιώτη τη μουσικοθεατρική παράσταση «Των ήχων πανσπερμία» σε ποιητικά -και όχι μόνο- κείμενα του Ανδρέα Εμπειρίκου, ενώ στο σανίδι του Νέου Κόσμου ανεβάζει ο σκηνοθέτης Γιάννης Τσορτέκης τη «Μαύρη γαλήνη» του Δημήτρη Μαρωνίτη.

  • «Μαύρη γαλήνη» από τα κελιά του ΕΑΤ – ΕΣΑ

Άνοιξη και καλοκαίρι του 1973. Ο Δημήτρης Μαρωνίτης πάνω σε φθαρμένες χαρτοπετσέτες γράφει τη βασανιστική απομόνωσή του στα κελιά του ΕΑΤ – ΕΣΑ. «Ο εγκλεισμός του ανθρώπου υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και η απομόνωση στο δικό του κόσμο φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό σε ένα διάλογο σιωπής, που λαμβάνει τη μορφή της διαμαρτυρίας», σημειώνει ο σκηνοθέτης – ηθοποιός Γιάννης Τσορτέκης.

Με αφορμή την προσωπική μαρτυρία του συγγραφέα, δημιούργησε «ένα έργο που ταξιδεύει στο χρόνο και το χώρο, ένα κείμενο εγγαστρίμυθο, που ύστερα από 40 χρόνια γυρεύει τώρα φωνή και όψη». «Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, η σιωπή εκφράζεται είτε μέσα από μια τρελή φασαρία είτε μέσα από μια πραγματική προσωπική σιωπή.

Η ουσία είναι ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να παίρνει απόσταση από τα πράγματα. Αυτή η απόσταση οδηγεί κάπου εφόσον πηγάζει πραγματικά από την ανάγκη του ανθρώπου να πάρει απόσταση από τα πράγματα κι όχι από μια φαινομενική σιωπή, όπως αυτή που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό.

Με έντεχνο τρόπο η υποτιθέμενη σιωπή των ανθρώπων του πνεύματος και των τεχνών για όσα τραγικά ζήσαμε αυτές τις μέρες παρουσιάζεται ως φωνή διαμαρτυρίας. Στην πραγματικότητα, δεν βγαίνει κανείς να μιλήσει, γιατί δεν έχει τι να πει. Είναι μια απόδειξη της ιδιοτέλειας της εποχής μας, καθώς μιλώντας μπορεί να διαταραχθούν ιδιωτικά συμφέροντα. Σιωπή διαμαρτυρίας είναι η προσωπική σιωπή του ανθρώπου που έχει ανάγκη να σιωπήσει».

  • «Των ήχων πανσπερμία», της σκέψης ελευθερία…

Ένας ευφάνταστος ψυχαναλυτής χρησιμοποιεί ανορθόδοξες, για την εποχή, μεθόδους ψυχοθεραπείας, για να οδηγήσει μια εξίσου ευφάνταστη γυναίκα σε μια αποκάλυψη – εκμυστήρευση σκέψεων, ονείρων, φαντασιώσεων. Παίρνοντας αφορμή από τις μελωδίες που παίζει, ο ψυχαναλυτής ξεδιπλώνει τις «εμμονές» της: να ζει ελεύθερη, ανεξάρτητη, δίχως να συμβιβάζεται με τα κοινωνικά «πρέπει». Αυτός είναι και ο λόγος που την έκλεισαν στην ψυχιατρική κλινική. «Διαβάζοντας τα έργα του Ανδρέα Εμπειρίκου, ο οποίος εκτός από ποιητής ήταν και ψυχαναλυτής, τα κείμενά του ήχησαν στα αφτιά μου τρομερά επίκαιρα. Παρόλο που το διακύβευμά του είναι η ελευθερία του ανθρώπου στον έρωτα, στα περισσότερα κείμενά του υπάρχει έντονο το πολιτικό στίγμα.

Η “Οκτάνα” -η φανταστική πολιτεία που όλοι ονειρευόμαστε και αντικατοπτρίζει την ανάγκη μας να ζούμε σε έναν κόσμο ελευθερίας, δικαίου, αθωότητας, ευδαιμονίας, αγάπης- που ακούγεται στην παράσταση θα μπορούσε να είναι το μανιφέστο των ημερών που ζούμε σε μια Αθήνα που παλεύει να συνέλθει, αν συνέλθει ποτέ, ύστερα από την “εξέγερση” των πολιτών της. Για μια “Οκτάνα” κατεβαίνουμε στους δρόμους και αντιδρούμε», εξηγεί η σκηνοθέτις Ελένη Γεωργοπούλου.

info

– «Των ήχων πανσπερμία»
104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης
(Θεμιστοκλέους 104 & Καλλιδρομίου, τηλ. 210 3826185).
Παραστάσεις: Παρ. – Κυρ. 21.15

– «Μαύρη γαλήνη»
Θέατρο του Νέου Κόσμου
(Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Φιξ, τηλ. 210 9212900).
Παραστάσεις: Δευτ., Τρ. 21.15 (από 19/1)

ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 07.01.09