Category Archives: Θέατρο Χώρα

Παράσταση «DΝΑ»: Η γενιά του αντι-Facebook ξεσπά επί σκηνής

  • Ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα σε δύο έργα που παρουσιάζονται σε θέατρα της Αθήνας και απευθύνονται σε σημερινούς εφήβους

Το δυναμικό κοινό, οι άνθρωποι που θα αλλάξουν τον κόσμο, η παρεξηγημένη γενιά: όπως και αν τους ονομάσεις, το σίγουρο είναι ότι ζουν ανάμεσά μας. Αλλοτε μεταμφιεσμένοι σε μελαγχολικούς emo, άλλοτε με πιο προβλέψιμη αμφίεση, πασχίζουν να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους, την ίδια στιγμή που οι γονείς προσπαθούν να τους μεγαλώσουν «σωστά», το Facebook θέλει να τους πιάσει «φίλους» και η τηλεόραση να τους κάνει «target group».

Πριν από δύο χρόνια και λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου η παράσταση «Chatroom» ανέβηκε στο θέατρο Χώρα καλύπτοντας το κενό ανάμεσα στο παιδικό και στο ενήλικο θέατρο, προσφέροντας στο εφηβικό κοινό μια διαφορετική διέξοδο. Μπολιασμένη με αρκετούς ακόμη νέους ηθοποιούς, η ομάδα της Σοφίας Βγενοπούλου παρουσίασε προχθές την παράσταση «DΝΑ» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνεχίζοντας αυτή την παράδοση θεάτρου για εφήβους που αρχίζει να δημιουργείται και στη χώρα μας- ακολουθώντας το καλό παράδειγμα του Λονδίνου. Οσο για το θέατρο Χώρα, παρουσιάζει το έργο «Ρισπέκτ» προσκαλώντας μαθητές Γυμνασίου, Λυκείου, αλλά και όσους θέλουν να κατανοήσουν αυτή την τόσο ιδιαίτερη «φυλή».

  • Οι συγγραφείς

Και οι δύο είναι Βρετανοί. Ο Τζακ Θορν, ο οποίος υπογράφει το «Ρισπέκτ», φημίζεται για το μαύρο χιούμορ του και δεν διστάζει να κάνει έντονη σάτιρα στη βρετανική κυβέρνηση η οποία τόσα χρόνια υπόσχεται ότι θα αναβαθμίσει τις κακόφημες περιοχές της πρωτεύουσας. Ο Ντένις Κέλι, ο οποίος έγραψε το «DΝΑ», σταμάτησε το σχολείο στα 16 επειδή «δεν έπαιρνε τα γράμματα». Λίγα χρόνια αργότερα ένα σεμινάριο συγγραφής τον έπεισε ότι είχε ταλέντο να δίνει νόημα στις λέξεις.

  • Οι σκηνοθέτριες

Η Τζωρτζίνα Κακουδάκη («Ρισπέκτ»), εκτός από σκηνοθέτρια, διδάσκει θέατρο σε δραματικές σχολές και σε σχολεία. Η Σοφία Βγενοπούλου («DΝΑ») είναι και παιδοψυχίατρος, γεγονός που τη βοηθά να αποκωδικοποιήσει τη δαιδαλώδη εφηβική ψυχή.

  • Οι ηθοποιοί

Το καστ και των δύο παραστάσεων απαρτίζεται από νέους και… πολύ νέους ηθοποιούς, που μόλις έχουν αποφοιτήσει από δραματική σχολή. Ηλικίες που κυμαίνονται από 20 και κάτι έως 30 και λίγο.

  • Οι συγκυρίες

Το «Chatroom» ανέβηκε από τη Σοφία Βγενοπούλου λίγο μετά τον χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το «Ρισπέκτ» ανέβηκε λίγο μετά την καταδίκη του Επαμεινώνδα Κορκονέα. Και οι δύο ομάδες ευλόγως δεν θέλουν να συνδυάσουν τις παραστάσεις με αυτά τα γεγονότα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η κοινή γνώμη θυμήθηκε πως οι έφηβοι ζουν ανάμεσά μας όταν τους είδαν εξεγερμένους σε τηλεοπτικά πλάνα.

  • Τα νεκρά παιδιά

Στο «Ρισπέκτ» ο Τόμι μεγαλώνει απότομα όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του δολοφονείται βίαια. Στο «DΝΑ» μια παρέα μετατρέπεται σε συμμορία, καλούμενη να αποσιωπήσει την εξαφάνιση του συμμαθητή τους. Ο Τόμι αποφασίζει να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, ενώ η παρέα του «DΝΑ» θάβει τον Ανταμ στο δάσος.

  • Εφηβική βία από το Λονδίνο ως την Αθήνα
Η δράση στο «Ρισπέκτ» έχει μεταφερθεί στην Αθήνα, με την κακόφημη γειτονιά του Λονδίνου να εδρεύει πλέον στην Κουμουνδούρου και τον Τόμι να έρχεται αντιμέτωπος με μετανάστες, ρατσιστές, αλλά και υπαλλήλους της Πολεοδομίας που του απαγορεύουν να θάψει τον αδελφό του εκεί, γιατί μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τα καλώδια της Νova! Στο «DΝΑ» όλα συμβαίνουν πίσω από τα πυκνά φυλλώματα ενός δάσους. Και τα δύο έργα είναι βίαια, όπως βίαιη είναι και η μετάλλαξη που παθαίνουν μυαλό και σώμα κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Και όσο και αν κάποιοι πιστεύουν ότι οι νέοι πρέπει να μένουν αποχαυνωμένοι μπροστά στην τηλεόραση, το πλήθος σχολείων που έχουν ήδη κλείσει θέση για τις δύο παραστάσεις μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο.
ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • «Ρισπέκτ»: Θέατρο Χώρα, Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210 8673.945
  • DΝΑ, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους και Θαρύπου, τηλ. 210-9212.900

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=367674&dt=17/11/2010#ixzz15WiwvITm

Αληθινές ιστορίες που έγιναν ρόλοι

  • Τι συνδέει το Τσέρνομπιλ με μια ιστορία καταπίεσης στο Ιράν και τις τελευταίες στιγμές του Κάφκα στο Βερολίνο; Η θεατρική τους εκδοχή στις αθηναϊκές σκηνές

Μια γυναίκα που ο άντρας της υπήρξε από τα πρώτα θύματα του Τσέρνομπιλ. Δύο αγόρια που οι φονταμενταλιστές του Ιράν έστειλαν στην κρεμάλα διότι ήταν ομοφυλόφιλοι. Μια γυναίκα που μοιράζεται με τον Κάφκα τις τελευταίες του στιγμές στο Βερολίνο.

Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου «Κρυφά απογεύματα».

Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου «Κρυφά απογεύματα».

Και μια διαταραγμένη γυναίκα που δολοφόνησε το μωρό της. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσωπα που υπήρξαν στ’ αλήθεια. Είναι και πρόσωπα που έγιναν ρόλοι και φέτος μας διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες στο θέατρο. Τέσσερις παραστάσεις που αφορούν αληθινά γεγονότα ανεβαίνουν και μας θυμίζουν δυσάρεστες -στην πλειονότητά τους- στιγμές της πρόσφατης επικαιρότητας.

* «Τα έργα που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: εκείνα που αφορούν πρόσωπα από το πολύ μακρινό παρελθόν κι εκείνα της πρόσφατης Ιστορίας. Και στις δύο περιπτώσεις ο χρόνος παίζει καταλυτικό ρόλο στον τρόπο που θα τα αντιμετωπίσεις. Τα μεν πρώτα σού προσφέρουν μεγαλύτερη ελευθερία, αφού με το πέρασμα των ετών οι πρωταγωνιστές ενδεχομένως να μοιάζουν με φανταστικά πρόσωπα. Αντιθέτως τους «ήρωες» από το πρόσφατο παρελθόν, που είναι πολύ γνώριμοι στη συνείδηση του κόσμου, τους προσεγγίζεις με μεγαλύτερη διστακτικότητα», λέει η Ηρώ Μουκίου, η οποία για δεύτερη χρονιά ανεβάζει στο Αργώ Studio το συγκλονιστικό μονόλογο «Η φωνή της Λουντμίλα» (σε σκηνοθεσία Αρη Μπαφαλούκα).

Πρόκειται για τη συγκινητική μαρτυρία της γυναίκας που έζησε τη φρίκη της έκρηξης στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ. Ο 25χρονος άντρας της ήταν ο πρώτος πυροσβέστης που πέθανε από ραδιενέργεια στην προσπάθειά του να σβήσει τη φωτιά. Το έργο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του σουηδού σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Γκούναρ Μπεργκντάλ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του σ’ έναν αγώνα ενάντια στις δραματικές συνέπειες της πυρηνικής καταστροφής. Αψήφησε τον κίνδυνο, βρέθηκε στο χώρο του δυστυχήματος, συνέλεξε στοιχεία, μίλησε με ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα και δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε. Κυρίαρχη θέση στην ταινία του είχε η συνέντευξη της Λουντμίλα Ινιαντένκο.

  • «Δεν θέλει να θυμάται»

«Με τη γυναίκα αυτή είμαστε συνομήλικες», λέει η Ηρώ Μουκίου. «Οταν εγώ στα 23 μου άνοιγα τα φτερά μου στο θέατρο, εκείνη έβλεπε τη ζωή της να καταστρέφεται. Ηταν έγκυος, έχασε τον άντρα της, γέννησε ένα παιδί που έσβησε γρήγορα, βυθίστηκε στη σιωπή. Μίλησε μόνο μία φορά για τις αναμνήσεις της από το δυστύχημα, όταν έδωσε αυτή τη συνέντευξη. Σήμερα ζει με 60 ευρώ σύνταξη -ως συγγενής εθνικών ηρώων- σε μια τρύπα στο Κίεβο. Την καλέσαμε στην παράσταση, αλλά αρνήθηκε, γιατί δεν θέλει να θυμάται τίποτα». Δεν είναι, όμως, εύκολο να προκαλέσει το δημόσιο συναίσθημα μια «γνωστή» ιστορία; «Τα τραγικά γεγονότα και η πραγματικότητα δεν μπορούν να είναι μελό. Συνήθως είναι σιωπηλά οδυνηρά. Μελό είναι οι ιστορίες που γράφει το ανθρώπινο χέρι».

Συγκλονιστικός, όμως, είναι ο μονόλογος μιας άλλης πραγματικής γυναίκας που μεταμορφώνεται φέτος σε θεατρική ηρωίδα. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Σίρλεϊ Τζόουνς, που κατηγορείται για τη δολοφονία του παιδιού της. Το «Τζόρνταν», που έγραψαν με αφορμή αυτή την ιστορία οι Αννα Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι, ανεβαίνει στο θέατρο «Αμιράλ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με ερμηνεύτρια τη Μαρίνα Ασλάνογλου. Η Σίρλεϊ έζησε βασανισμένα παιδικά χρόνια, έμεινε έγκυος από έναν βίαιο σύντροφο, χώρισε και όταν η Πρόνοια θέλησε να της πάρει το παιδί, εκείνη το έπνιξε και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Επέζησε και φυλακίστηκε.

* Βασισμένο στην αληθινή ιστορία δύο εφήβων, των οποίων ο έρωτας καταδικάστηκε σε θάνατο, είναι το έργο «Κρυφά απογεύματα», που ανεβαίνει σύντομα στη Μικρή Σκηνή του θεάτρου «Χώρα». Η τραγική ιστορία των δύο Ιρανών, που έκανε το γύρο του κόσμου και κινητοποίησε ανθρωπιστικές οργανώσεις από κάθε σημείο του πλανήτη, στάθηκε αφορμή για το νέο θεατρικό έργο του Δημήτρη Μωραΐτη (ο ίδιος επίσης σκηνοθετεί). «Τον Ιούλιο του 2005 ο 16χρονος Μαχμούτ Ασγκαρι και ο 19χρονος Αγιάζ Μαρχόνι καταδικάστηκαν σε θάνατο διά δημόσιου απαγχονισμού με την κατηγορία του βιασμού ενός 13χρονου αγοριού», λέει ο συγγραφέας του έργου. «Οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο ξεσηκώθηκαν λέγοντας πως η ποινή των δύο εφήβων οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλοι και όχι στον υποτιθέμενο βιασμό. Με κινητοποίησε συναισθηματικά το γεγονός. Διάβασα ξανά και ξανά τα σχετικά δημοσιεύματα. Στην αρχή σκέφτηκα να επισκεφθώ το Ιράν, αλλά μετά το απέρριψα διότι δεν ήξερα τι συνθήκες θα συναντήσω».

Ετσι, έκατσε, έψαξε κι έγραψε μια ιστορία για δύο ομοφυλόφιλους νεαρούς, η οποία ισορροπεί μεταξύ αλήθειας και φαντασίας. «Κράτησα τα αληθινά ονόματα και μίλησα για δύο ανθρώπους που ζουν και ερωτεύονται στο Ιράν, μια χώρα όπου ο έρωτάς τους θεωρείται έγκλημα και τιμωρείται με θάνατο», λέει ο Δ. Μωραΐτης. «Η πραγματικότητα, όντως, περιορίζει λίγο την ανάπτυξη της μυθοπλασίας, διότι έπρεπε να σεβαστώ την αίσθηση, την ιρανική κοινωνία, τη θρησκευτικότητα, την ύπαρξη του Ισλάμ. Από την άλλη, μια αληθινή ιστορία σού προσφέρει έτοιμη την ιδέα. Εσύ απλώς πλέκεις τα υπόλοιπα». Και τι ειρωνεία, η πλατεία Edalat όπου εκτελέστηκε η θανατική τους ποινή, στα ελληνικά σημαίνει «Δικαιοσύνη»…

  • Μια εποχή σαν τη δική μας

* Στο «Βερολίνο» της πείνας, της εξαθλίωσης και μιας αόριστης τρομακτικής απειλής, καθώς ο ναζισμός βρίσκεται προ των πυλών, θα μας μεταφέρει το τελευταίο ομώνυμο έργο του Σταμάτη Πολενάκη, που ανεβαίνει στο θέατρο «Φούρνος», σε σκηνοθεσία Αθηνάς Στούρνα. Πρωταγωνιστές δύο πραγματικά πρόσωπα κι ένα φανταστικό: ο Φραντς Κάφκα, η Ντόρα Ντιαμάντ -η κοπέλα που τον συντρόφευε το τελευταίο διάστημα της ζωής του- και ο γιατρός Λέοπολντ Μάγερ.

«Η εποχή θυμίζει αρκετά τη δική μας. Κι εκείνοι όπως κι εμείς αποχαιρετάμε έναν κόσμο που φαίνεται σιγά σιγά να παραδίδεται στο σκοτάδι, σε μια αβέβαιη κοινωνική πραγματικότητα, στην οικονομική ύφεση», λέει ο Σταμάτης Πολενάκης. «Γοητεύτηκα από αυτή τη γυναίκα όταν διάβασα ένα ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη, στο οποίο την ανέφερε. Αρχισα να ψάχνω την ιστορία της, τη σχέση της με τον Κάφκα και κάπως έτσι προέκυψε το «Βερολίνο»».

Για τον ίδιο τον Κάφκα τι θα μάθουμε; «Το έργο αναφέρεται στον τελευταίο χρόνο της ζωής του. Για πρώτη φορά είχε ξεφύγει από τους οικογενειακούς του δεσμούς, ήταν εξαιρετικά ευτυχισμένος αλλά δυστυχώς είχε ήδη αρρωστήσει. Εμοιαζε με κάποιον που υπεξαίρεσε χρήματα από την τράπεζα και δεν μπορεί να τα χαρεί γιατί ενδόμυχα γνωρίζει ότι θα τον πιάσουν. Ο Κάφκα ξεψύχησε στα χέρια αυτής της γυναίκας σ’ ένα μικρό σανατόριο έξω από τη Βιέννη, τέσσερις περίπου μήνες αφότου είχε φύγει από το Βερολίνο, το Μάρτιο του 1924. Η Ντόρα δεν τον ξέχασε ποτέ».

Πράγματι, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, η Ντόρα έδωσε μια συνέντευξη στο Τελ Αβίβ και μίλησε για την πρώτη φορά που αντίκρισε τον Κάφκα: «Τα πάντα βρίσκονταν μέσα σ’ εκείνο το πρώτο αμοιβαίο βλέμμα… Επειτα απ’ αυτό τον ακολούθησα σε όλες τις περιπλανήσεις, στάθηκα ενώπιον των δικαστών. Σκαρφάλωσα σε στενές σκάλες, στριμώχτηκα ανάμεσα σε μαύρους τοίχους, πέρασα ατέλειωτους μισοσκότεινους διαδρόμους… Ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω από τον κόσμο που δημιούργησε εκείνος. Ηταν ο αληθινός κόσμος! Και είναι, ακόμα και σήμερα. Εμείς προσπαθούμε να τον γυαλίσουμε, να τον στολίσουμε, αλλά εκεί, σ’ εκείνο το μικρό δωμάτιο, κάτω από το φως μιας λάμπας πετρελαίου, ο Κάφκα ανακάλυψε τον αληθινό κόσμο. Οπως ακριβώς είναι! Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο του κόσμου! Ολα τα άλλα είναι επιχρίσματα, φτιασιδωμένα ψέματα ενός φτηνού, περιοδεύοντος θιάσου».*

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

«Ρισπέκτ»: Θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;

Το Θέατρο Χώρα παρουσιάζει το «Ρισπέκτ»

(Θάβοντας τον αδελφό σου στο πεζοδρόμιο)

του Jack Thorne

γραμμένο στα πλαίσια του προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας

“Connections* 2008”

Θέατρο αποκλειστικά για εφήβους

Το θέατρο Χώρα, για τρίτη χρονιά, και μετά το πολύ επιτυχημένο Chatroom, συνεχίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό θεσμό σε όλη την Ευρώπη, το θέατρο αποκλειστικά για εφήβους (και για άλλους περίεργους…) με την παράσταση «Ρισπέκτ».

  • Γιατί θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;

Διότι η εφηβεία είναι το δύσκολο και συναρπαστικό πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και μέχρι πρόσφατα είχε αγνοηθεί από τα θεατρικά δρώμενα. Οι παραστάσεις περιορίζονταν σε αυτές για ενηλίκους και παιδιά. Το θέατρο Χώρα  αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να επικοινωνήσει με τους νέους, να μιλήσει τη γλώσσα τους, χωρίς σοβαροφάνεια και διδακτισμό, για τα θέματα που τους αφορούν, τους ψυχαγωγούν και ακουμπούν στην δική τους αισθητική.

  • Ποιο είναι το περιεχόμενο του κειμένου και πώς είναι η παράσταση;

Παρακολουθούμε 3 μοναδικές μέρες από την ζωή του 16χρονου Τόμι. Τον συναντάμε να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το… σίκουελ του θεανθρώπου… και γινόμαστε μέτοχοι της απότομης ενηλικίωσής του μετά τον βίαιο θάνατο του αδελφού του σε κακόφημη γειτονιά της πόλης.

Απομονωμένος ως τότε στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή του, αποφασίζει να βγει στην πραγματική ζωή κάνοντας μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που βρέθηκε νεκρός. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο, η απόφαση με το δισταγμό, το παρόν με τις αναμνήσεις, οι συζητήσεις με τα τραγούδια σε ένα καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους που θέλουν να τον αποτρέψουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο για να μην χαλάσει την αισθητική και την υγιεινή των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί πρέπει να πάρει άδεια από…τον Δήμο.

Όταν ο Τόμι, με την επιμονή του, αρχίζει να γνωρίζει έστω και αργά τον αδελφό του,  μέσα από απανωτές ανατροπές, για το ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε, βρίσκει και την δική του ταυτότητα, και έτσι εφόσον έχει συμφιλιωθεί μαζί του, δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο.

  • Γιατί να παρακολουθήσει ο έφηβος το Ρισπέκτ;

Διότι Ρισπέκτ σημαίνει:

  • σεβασμός
  • τόλμη
  • εμπιστοσύνη
  • αυτοπεποίθηση
  • ενηλικίωση
  • ελπίδα
  • απόρριψη της βίας
  • αποδοχή της διαφορετικότητας
  • έξοδος από την απομόνωση, την μοναξιά και την εμμονή στο διαδίκτυο
  • βουτιά στον πραγματικό κόσμο
  • επικοινωνία με τα αδέλφια σου, τους γονείς και τους φίλους
  • συνειδητοποίηση της απώλειας
  • γενναιότητα απέναντι στον  θάνατο
  • αναζήτηση της σεξουαλικής ταυτότητας
  • αισιοδοξία και πίστη για τη ζωή
  • Ανακάλυψη του εαυτού σου
  • Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
  • Διασκευή: Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα
  • Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
  • Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
  • Κίνηση: Πατρίτσια Απέργη
  • Μουσική: Γιαννουλάδης Σταύρος
  • Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Νεφέλη Μαϊστράλη
  • Παίζουν: Γιώργος Βουβάκης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Κωνσταντίνος Μωραίτης

Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, Λυκόφως ΑΜΚΕ

  • Δυνατότητα εκπαιδευτικής συνάντησης, μετά την παράσταση, των μαθητών και καθηγητών με την Θεατροπαιδαγωγό Ηρώ Ποταμούση (Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) αλλά και τους ηθοποιούς της παράστασης.

Υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου ΔΙΚΤΥΟΥ για το ΘΕΑΤΡΟ στην ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

*Το Connections είναι ένα ιδιαίτερα πετυχημένο πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας και αποτελεί θεσμό εδώ και 17 χρόνια. Συγγραφείς από όλο τον κόσμο καλούνται για να γράψουν έργα ειδικά για εφήβους τα οποία και παίζονται από νεανικές θεατρικές ομάδες. http://www.nationaltheatre.org.uk/newconnections

  • Connections/ το πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας για τους εφήβους

Το «Ρισπέκτ» (Θάβοντας τον αδελφό σου στο πεζοδρόμιο) του Jack Thorne είναι έργο γραμμένο ειδικά για εφήβους και έχει ξεπηδήσει το 2008 από το πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας Connections. Στο πλαίσιο του πολύ επιτυχημένου αυτού προγράμματος, που διανύει φέτος το 17ο χρόνο ζωής, το Εκπαιδευτικό και Επιμορφωτικό Τμήμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας παραγγέλνει σε καταξιωμένους συγγραφείς νέα έργα, με την προϋπόθεση ότι θα παιχτούν από νεανικές ομάδες και θα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των εφήβων.

Στο παρελθόν έχουν συμμετάσχει στο Connections αξιόλογοι συγγραφείς της βρετανικής σκηνής, όπως οι Alan Ayckbourn, Mark Ravenhill, Patrick Marber, Philip Ridley, Nick Dear, Abi Morgan, Nicholas Wright, Moira Buffini, Liz Lochhead, Gregory Burke, Timberlake Wertenbaker, Ursula Rani Sarma και Gregory Motton. Στο φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων καινούργια εφηβικά έργα των David Mamet και Anthony Neilson.

Τα έργα που γεννιούνται με αυτόν τον τρόπο διοχετεύονται σε νεανικές θεατρικές ομάδες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Βρετανίας. Η κάθε ομάδα που παίρνει μέρος στο Connections έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει εργαστήρια με την καθοδήγηση του συγγραφέα και να παρουσιάσει τη δουλειά της στην έδρα της. Στη συνέχεια, όσες ομάδες επιλεγούν από ειδική επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, καλούνται να παίξουν σε ένα από τα περιφερειακά θέατρα που συνεργάζονται με το πρόγραμμα. Τέλος, οι καλύτερες παραστάσεις (μία για κάθε έργο) παρουσιάζονται στο ετήσιο φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο κάθε Ιούλιο.

Το Connections είναι αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του εφηβικού θεάτρου διεθνώς.

  • Ποια είναι η Τζωρτζίνα Κακουδάκη


Σκηνοθέτης- Θεατροπαιδαγωγός. Απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών (1995), κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (επιπέδου Μphil) και υποψήφια διδάκτωρ στο ίδιο τμήμα. Υποκριτική στην 3ετή Δραματική Σχολή του Θανάση Παπαγεωργίου (1992- 95), καθώς και συστηματικές σπουδές για την παιδαγωγική του θεάτρου σε βιωματικά σεμινάρια στον Πανελλήνιο Σύλλογο Θεατρικών Σπουδών. Ασχολήθηκε με το θέατρο στην εκπαίδευση ποικιλότροπα. Ως καθηγήτρια (Α βαθμια εκπαιδευση, Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα, Λεόντιο Λύκειο Πατησίων κ.ά.), ως συνεργάτης της ομάδας τέχνης Πάροδος, ως επιμορφώτρια καθηγητών σε πλήθος  βιωματικών και θεωρητικών εργαστηρίων για θέματα που σχετίζονται με την τέχνη του θεάτρου και την διδασκαλία του στο σχολείο σε εκπαιδευτικούς  με το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Έχει διδάξει το μάθημα της Παιδαγωγικής του θέατρου στο Τμήμα θεατρικών Σπουδών Πάτρας για 4 χρόνια και Δραμτουργία Κουκλοθεάτρου στο Πανεπιστήμιο Βόλου και στο Διδασκαλέιο νηπιαγωγών Αθήνας. Ως καθηγήτρια δραμτουργίας και ιστορίας θεάτρου έχει διδάξει σε δραμτικέςς σχολές τα τελευταία 5 χρόνια (Ωδείο Αθηνών, Σχολή Εμπρός- Εργαστήριο, Σχολή πράξη 7- Θ. Γράμψα, Σχολή Τάσου χαλκιά κ.ά.). Έχει εργαστεί στο Εθνικό Θέατρο της Ελλλάδας (1997-2004) όπου οργάνωσε πλήθος εκπαιδευτικών δραστηριότητων (δραμτοποιημένων ξεναγήσεων στην κεντρικΉ Σκηνή του Εθνικού, εκπαιδευτικό πρόγραμμα θεάτρου στην Εθνική Πινακοθήκη). στην οργάνωση και δικτύωση του Eυρωπαϊκού προγράμματος mPact, Μεθοδολογία για μια Παιδαγωγική με κέντρο το μαθητή και τις Παραστατικές Τέχνες (Σωκράτης, Δράση Comenius 2.1, Χώρες : Ελλάδα, Κύπρος, Μ. Βρεττανία, Δανία). Υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του θεάτρου Χώρα από το 2007. Ως δραματουργός/θεατρολόγος έχει οργανώσει καλλιτεχνικά  Φεστιβάλ όπως Νέων Δημιουργών- Παραστάσεις Μικρού Μήκους/ Θέατρο του Νέου Κόσμου 2009, το Διεθνές συνέδριο «Νέκταρ και Αμβροσία: η επίδραση της γαστρονονίας στις τέχνες», 2007, 4th Theatre Festival for young people, Αμβέρσα, Βέλγιο-Οργάνωση και παρουσίαση της Ελληνικής συμμετοχής, 2004, Στούντιο Ιλίσια- Τάσος Παπανδρέου, Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών, 2003 κτλ. Ως συγγραφέας έχει συμμετάσχει ως κεντρικός συγγραφέας  σε εκδόσεις των εξής βιβλίων: Διαδρομές Βιωματικής Διδασκαλίας, Ευέλικτη ζώνη- Μουσική- Ιστορία για τις Ε και Στ τάξεις του Δημοτικού σχολείου, εκδ. Κέδρος 2010, Θέατρο- Θεατρική Αγωγή, Κέντρο Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Ι.Δ.Ε.Κ.Ε, Εκδοτικός οίκος Λιβάνη, 2008,  100 χρόνια Εθνικό Θέατρο, εκδ. Εθνικό Θέατρο -΄Ιδρυμα Λάτση, Αθήνα 2000, Το Ελληνικό Έργο στο Εθνικό Θέατρο, εκδ. Εθνικού Θεάτρου 1997. ΄Αρθρα για το θέατρο και την εκπαίδευση και την θεωρία του θεάτρου στην ετήσια πολιτιστική έκδοση Επίλογος, Περιοδικό Διαβάζω, περιοδικό Κ (Κριτική), Θέματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και στον περιοδικό τύπο από το 1995. ΄Εχει γράψει κείμενα και επιμεληθεί την ύλη σε πλήθος προγραμμάτων (πάνω από 50)  θιάσων, όπως Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνικό θέατρο, ΚΘΒΕ, ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, ΘΟΚ, Θέατρο Χώρα, Θίασος Σπύρου Παπαδόπουλου, Θέατρο Παλλάς, Θεατρικές Παραγωγές Παρίση, Τεχνοχώρος κτλ. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος συνεδρίων ως βασικός ομιλητής σε ζητήματα διάρθρωσης ρεπερτορίου, εκπαιδευτικής πολιτικής,  διαχείρησης των καλλιτεχνικών πόρων καθώς και σε ερευνητικά ζητήματα της θεατρολογίας σε φορείς όπως:  Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Πάτρας, Πανεπιστήμιο Ναυπλίου και σε διεθνή συνέδρια  όπως IDEA World Congress 2007, plAnting humAn ideAs: glObal visiOn in lOcal knOwledge, Hong- Kong, World Conference on Arts Education, Unesco, Λισαβόνα 2006, Πανεπιστήμιο του ΄Οσναμπρουκ, Λίνγκεν, Γερμανία 2005, Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού Αλεξάνδρειας, Αίγυπτος 2004 κ.ά. Ως ηθοποιός έχει παίξει σε παραστάσεις επαγγελματικού θεάτρου και χορού συστηματικά από το 1994 όπως Λειτουργία 09, σκην. Μιχάλης Γεωργίου, Apolost- χορογραφία Πατρίτσια Απέργη, F*ΑRΤ ,σκην. Poka-Yio, Plastic People, σκην. Βαγγέλης Παπαδάκης, Dance of the Dance, χορογραφία Κώστας Τσιούκας, Secret Location 1, σκην. Peader Kirk, Carbon Copy, χορογραφία Μαριέλα Νέστορα, Βελόνες και πένες και Έχω εύκολον τον χείλο, σκην. Αγγελική Δαρλάση, Μια σειρά από διαφωνίες, σκην. Άννα Τσίχλη, Please kill me, σκην. Γιώργος Κακανάκης , Μ.Μ.Κολτές Ρομπέρτο Τσούκκο, σκην.Γιάννης Κακλέας,  Γιάννη Ξανθούλη Μέσα στο νερό Δασκάλα, σκην. Λήδα Πρωτοψάλτη. Ως δραματουργός έχει συνεργαστεί σε πάνω από 20 παραστάσεις με ομάδες χορού όπως οι Quasi Stellar (Aποστολία Παπαδαμάκη),Yelp (Μαριέλα Νέστορα), Αερίτες (Πατρίσια Απέργη) και σε  παραστάσεις του θεάτρου Χώρα, παραστάσεις του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, της ομάδας θεάτρου  Nova Melagholia κ.ά.

Έχει σκηνοθετήσει την παράσταση για εφήβους  Mετά τον αφρό  με την Ομάδα 4 Frontal

Οι θεατές ψηφίζουν…

«Γιατί να αφήσουμε τα πράγματα όπως έχουν και να μην τα διακωμωδήσουμε;» αναρωτιέται η Δήμητρα Παπαδοπούλου, που ανεβάζει τη διαδραστική κωμωδία «Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδου»

«Το θέατρο είναι μια τέχνη από τις χιλιάδες τέχνες που υπάρχουν και αναγκαστικά χρειάζεται να παρακολουθεί αυτό που συμβαίνει, για να μπορεί να το επικοινωνεί. Το σημαντικό είναι ότι το θέατρο είναι ένα είδος που γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν πρέπει να πεθάνει στην Ελλάδα, με τόσα έργα που έρχονται από το εξωτερικό. Ιδανικά θα πρέπει να γράφονται πιο πολλά ελληνικά έργα, γιατί ένα από τα λίγα πράγματα που μπορεί να παραγάγει ο Ελληνας, είναι η τέχνη», λέει η Δήμητρα Παπαδοπούλου, η οποία μας φέρνει νέο έργο, κωμωδία φυσικά, και μάλιστα διαδραστική, με τον τίτλο «Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη». Η παράσταση προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα στις 3 Νοεμβρίου στο θέατρο «Χώρα», σε σκηνοθεσία δική της σε συνεργασία με την Αγγελίτα Τσούγκου.

Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Λεκάκη, Γιάννης Ζουγανέλης και Δήμητρα Παπαδοπούλου συναντώνται στο «Χώρα»

Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Λεκάκη, Γιάννης Ζουγανέλης και Δήμητρα Παπαδοπούλου συναντώνται στο «Χώρα»

Κοφτερή ματιά, δυνατή ατάκα, έξυπνο χιούμορ και κείμενο που αντανακλά τον παλμό της εποχής αποτελούν τα χαρακτηριστικά της γραφής της. Και φυσικά, γέλιο. Γιατί…»το γέλιο πάντα έχει αποσυμπίεση και αρκετή πίεση τρώμε για να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν και να μην τα διακωμωδήσουμε», σύμφωνα με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου. Ο κύριος και η κυρία Νικολαΐδη (Μαρία Λεκάκη, Κλέων Γρηγοριάδης) περνούν σεξουαλική κρίση μέσα στην οικονομική κρίση και o πιο φημισμένος ψυχοσεξολόγος της Ελλάδας (Γιάννης Ζουγανέλης) αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα, βάζοντάς τους σε ένα group therapy στο οποίο… συμμετέχουν και οι θεατές. Κοινό και ηθοποιοί γίνονται μία ομάδα ψυχοθεραπείας υπό τη διεύθυνση του αλλόκοτου γιατρού, ο οποίος καθοδηγεί όλους μαζί στη σεξουαλική ευτυχία.

Το έργο πραγματεύεται τις σχέσεις των ζευγαριών. Σήμερα περνούν μεγαλύτερη κρίση από παλαιότερα; «Τα ζευγάρια περνάνε συγκεκριμένου είδους κρίση, πιο δημιουργική από άλλες εποχές… Αλλά όπως σε κάθε «εξέγερση», γίνονται και έκτροπα. Οι γυναίκες σήμερα μπορεί να σπάσουν και καμιά βιτρίνα. Αλλωστε σήμερα ο δυτικός άνθρωπος περνάει πολλές κρίσεις, γιατί συμβαίνουν -απαραίτητες- ανακατατάξεις. Το μόνο που χρειάζεται αυτή η εποχή είναι περισσότερο χιούμορ και λιγότερη γκρίνια». Βέβαια, «αναλόγως και τι είδους κρίση έχει περάσει ο καθένας. Φαντάζομαι ότι ένας άνθρωπος που είναι άνεργος ή του έκοψαν τη σύνταξη δεν μπορεί να υποστεί άλλη κρίση, είναι οριακά. Σ’ αυτές τις ομάδες χρειάζεται περισσότερη ευαισθησία απ’ όλους μας».

Διαδραστική κωμωδία. Λόγω μόδας ή δραματουργικών απαιτήσεων; «Οι θεατές ψηφίζουν στο πώς θα εξελιχθεί η ιστορία αυτού του ζευγαριού. Δεν ξέρω τι έχει ανάγκη η εποχή, αλλά ξέρω ότι εγώ έχω ανάγκη να πάρω πολλές απαντήσεις για θέματα που σε μια παρέα μπορεί να γίνουν τεράστιο θέμα συζήτησης και να υπάρχει μια αναποφασιστικότητα».

  • Ψυχοσεξολόγος ο Ζουγανέλης

Δεν έχει πάει ποτέ σε ψυχαναλυτή, ωστόσο υποδύεται έναν φημισμένο ψυχοσεξολόγο επί σκηνής ο Γιάννης Ζουγανέλης. «Δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχαναλυτή. Ψυχαναλύομαι μόνος μου. Την ανάγκη της ψυχοθεραπείας την αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος διαφορετικά. Δεν κρίνω ούτε κατακρίνω όσους ψυχαναλύονται στον γιατρό.

Για μένα επιβίωση είναι ανάγνωση της ζωής, της εποχής, μέσα από το «γνώθι σαυτόν», αρκεί να γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει και τι κάνεις εσύ για αυτά που συμβαίνουν», λέει ο πρωταγωνιστής. Και προσθέτει ότι έχει «κλέψει» στοιχεία από τους σεξολόγους που βλέπουμε στην τηλεόραση. «Κλέβω τα πάντα, προκειμένου να υποδυθώ. Και από την TV και από τη ζωή. Το θέατρο το κάνουμε γιατί μας εμπνέει η ζωή».

  • Είναι σαν και μένα
    «Τον χαρακτήρα που υποδύομαι, τον συναντάω όχι μόνο στον δρόμο, αλλά και μέσα στο σπίτι μου. Αυτός ο τύπος είναι -πολλές φορές- σχεδόν ίδιος με εμένα!», λέει ο Κλέων Γρηγοριάδης. «Η Μαρία Νικολαΐδη θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε σύγχρονη γυναίκα που ψάχνει στη σχέση της την ατμόσφαιρα και τον ερωτισμό που χάνονται στην καθημερινότητα», για τη Μαρία Λεκάκη.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 25/10/2010

«Το lifestyle μάς έκανε τατουάζ στον εγκέφαλο»

  • Η Δ. Παπαδοπούλου έγραψε ένα έργο για τη σεξουαλική ζωή των σύγχρονων ζευγαριών και το κοινό αποφασίζει για τη συνέχειά του
  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010

Εκείνος είναι ένας πρώην ηχολήπτης που το μουσικό στερέωμα τον διέγραψε, επειδή κάποιοι διέδωσαν ότι έκλεψε ένα… ζευγάρι τιράντες του Διονύση Σαββόπουλου.

Ο Κλέων Γρηγοριάδης και η Μαρία Λεκάκη, που ερμηνεύουν το ζευγάρι του έργου, βάζουν στο... κρεβάτι τους τον ψυχαναλυτή Γιάννη Ζουγανέλη.

Ο Κλέων Γρηγοριάδης και η Μαρία Λεκάκη, που ερμηνεύουν το ζευγάρι του έργου, βάζουν στο… κρεβάτι τους τον ψυχαναλυτή Γιάννη Ζουγανέλη.

Εχει ύφος ολίγον μισοκακόμοιρο και μικροαστικό και αγαπάει τις τσόντες. Εκείνη, χορεύτρια το επάγγελμα, ανοίγει σχολή χορού, ζει την απόλυτη επιτυχία, έχει αναστολές που της στερούν τη σεξουαλική ικανοποίηση και την ώρα του σεξ της αρέσει να βλέπει telemarketing! Οσο διαφορετική είναι η καριέρα τους, άλλα τόσα τους χωρίζουν στο κρεβάτι. Είναι ένα από τα πολλά σύγχρονα ζευγάρια που οδηγούνται στον ψυχαναλυτή. Είναι, όμως, και οι πρωταγωνιστές του έργου «Η σεξουαλική ζωή του κου και της κας Νικολαΐδη» που έγραψε η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ανεβαίνει στα μέσα Νοεμβρίου στο θέατρο «Χώρα».

«Πριν από περίπου 15 χρόνια, όταν αρχίσαμε στις παρέες να ανοιγόμαστε και να κουβεντιάζουμε άνετα τις σεξουαλικές μας στιγμές, κατάλαβα ότι άντρες – γυναίκες είχαμε κοινές εμπειρίες. Τότε έλεγα ότι μόλις γεράσω θα τα γράψω όλα σε ένα βιβλίο. Πρόσφατα, διαπίστωσα ότι έμαθα αρκετά κι έτσι φτάσαμε στο κείμενο της παράστασης», λέει η συγγραφέας του έργου, η οποία μαζί με την Αγγελίτα Τσούγκου σκηνοθετούν την παράσταση.
  • «Εμπορευτήκαμε το σεξ»

Πόσο πιστεύει η ίδια ότι το σεξ απασχολεί τα σύγχρονα ζευγάρια; «Μας απασχολεί όσο πάντα. Απλώς κάποτε ακουμπούσαμε και ανοίγαμε την καρδιά μας στους οικείους. Οταν η οικειότητα εξαφανίστηκε, επιστρατεύσαμε για τα προβλήματά μας διάφορους μεσάζοντες. Ενας απ’ αυτούς είναι και ο ψυχίατρος. Το πιο απογοητευτικό στο σεξ δεν είναι το πόσο μας απασχολεί, αλλά το ότι το εμπορευτήκαμε. Υπάρχει μια συλλογική υστερία με το γαμήσι. Καλή η γενετήσια πράξη, αλλά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας. Το lifestyle μας έκανε τατουάζ στον εγκέφαλο. Είναι τόσο κρίμα να πιστεύουμε ότι όποιος απέχει από τα πλαίσια των περιοδικών είναι προβληματικός. Γι’ αυτό και συχνά λέω ότι η διαφθορά για την οποία γίνεται τόσος λόγος ίσως και να μην είναι ό,τι χειρότερο μας συνέβη. Το ότι η ζωή μας έγινε σαν ένα reality, αυτό είναι το χειρότερο. Ισως γι’ αυτό στο έργο ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, η φθορά που υφίστανται και η προσπάθεια αναγέννησής τους δεν περνούν μόνο από το κρεβάτι».

Η παράσταση θα έχει διαδραστικό χαρακτήρα αφού για τα κρίσιμα διλήμματα που απασχολούν το ζευγάρι θα αποφασίζουν οι θεατές! Είναι θεμιτό εν μέσω κρίσης να κάνουν παιδί; Να χωρίσουν ή να παραμείνουν μαζί όταν ο ένας από τους δύο «ξενοκοιτά»; Να κρατήσει την παράνομη σχέση που τον έκανε να «ανθίσει» ή να διαλέξει την άχρωμη συζυγική ζωή; «Εγώ πιστεύω ότι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας εξαρτάται από τη σύνθεση του κοινού», λέει ο Κλέων Γρηγοριάδης, που υποδύεται τον σύζυγο. «Για παράδειγμα, οι έφηβοι που έχουν κακοπάθει από γονείς που υποφέρουν από τη συμβίωση, αλλά παραμένουν μαζί, μάλλον θα ψηφίσουν να χωρίσουμε. Αν στο κοινό υπερτερεί η γενιά των 40άρηδων, τότε πιθανολογώ ότι θα ζητήσουν να κάνουμε παιδί, αφού σε αυτή την ηλικία αρχίζεις να ανησυχείς για την αναπαραγωγή. Αν πάλι θεωρήσουμε ότι το θέατρο γυναικοκρατείται, τότε είναι βέβαιο ότι πολύ λίγες βραδιές θα ψηφίσουν να συνεχίσω την παράνομη σχέση με την γκόμενα».

  • Σε ρόλο πυροσβέστη

Τι λέει, όμως, και η άμεσα ενδιαφερόμενη; «Ολες οι γυναίκες, εμού συμπεριλαμβανομένης, ένιωσαν κάποια στιγμή όπως η πρωταγωνίστρια. Χαίρομαι, λοιπόν, που με την interactive αυτή παράσταση δίνεται η ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να εκφραστούμε ελεύθερα», λέει η Μαρία Λεκάκη που παίζει τη σύζυγο του Κ. Γρηγοριάδη.

Εκείνος που θα οργανώνει και θα μετρά τις ψήφους του κοινού είναι ο Γιάννης Ζουγανέλης αυτοπροσώπως. Ιδανικός στο ρόλο του μεσάζοντα: Είναι έξυπνος, άμεσος, εξαιρετικά αστείος και χειρίζεται με ευκολία τις απρόσμενες αντιδράσεις του κοινού. «Ο κόσμος δεν πάει πια σε σεξολόγους, γαμιέται μόνος του», φωνάζει σε κάποια στιγμή του έργου. «Μου αρέσει ο ρόλος του πυροσβέστη και του ισορροπιστή» παραδέχεται. «Τον έχω παίξει πολλές φορές στη ζωή μου, όχι τόσο γιατί δεν αντέχω τις εντάσεις, αλλά γιατί πιστεύω ότι η διάλυση μιας σχέσης είναι ο εύκολος δρόμος. Το δύσκολο πάντα στη ζωή είναι η σύνθεση. Εκεί που συγκρούομαι πολύ με το ρόλο είναι στο θέμα της ψυχανάλυσης: Δεν αποδέχομαι την ψυχιατρική ως επιστήμη. Δεν είχα ποτέ τέτοια εμπειρία -τη θεωρώ αναποτελεσματική. Στο γιατρό λες μόνο όσα θες. Οταν, λοιπόν, μπορείς να ξεγελάσεις τη γνώση του, δεν μπορούμε να μιλάμε για αλήθειες». *

Ρισπέκτ στο «Χώρα» Θέατρο για εφήβους με ήρωα έναν 16χρονο

  • Θέατρο για εφήβους, μόνο; Και για όσους έχουν κλείσει τα 25 και δεν έχουν ενηλικιωθεί! Το «Ρισπέκτ» (Θάβοντας τον αδελφό σου στο πεζοδρόμιο) του Τζακ Θορν παρουσιάζεται από τις 7 Νοεμβρίου στο θέατρο «Χώρα», το οποίο για τρίτη χρονιά συνεχίζει το θέατρο αποκλειστικά για εφήβους (και για άλλους περίεργους…).

Ρισπέκτ στο «Χώρα» Θέατρο για εφήβους με ήρωα έναν 16χρονο

Τρεις μοναδικές ξεκαρδιστικές, αλλά και δραματικές ημέρες από τη ζωή του 16χρονου Τόμι ζωντανεύουν στη σκηνή. Να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το… σίκουελ του θεανθρώπου και να μεγαλώνει απότομα μετά τον θάνατο του αδελφού του σε μια κακόφημη γωνιά της πόλης. Να αφήνει το δωματιάκι του και το PC του και να βγαίνει στην πραγματική ζωή για να κάνει μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που τον βρήκαν νεκρό. Να ζει έναν καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους και όχι μόνο, που τον αποτρέπουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο γιατί θα κόψει τα καλώδια της Νόβα και θα χαλάσει την αισθητική και τη ζαχαρένια των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί θα πρέπει να πάρει άδεια από τον δήμο.

Ο Τόμι επιμένει και μέσα από απανωτές, απρόσμενες ανατροπές, έστω και αργά, γνωρίζει τον αδελφό του. Ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε. Αρχίζει να ψυλλιάζεται και ποιος είναι ο ίδιος και έτσι δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο…

Τη μετάφραση υπογράφει ο Αντώνης Γαλέος, τη διασκευή οι Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα, τη σκηνοθεσία η Τζωρτζίνα Κακουδάκη, τα σκηνικά-κοστούμια ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης, την κίνηση η Πατρίτσια Απέργη και τη μουσική ο Γιαννουλάδης Σταύρος. Παίζουν: Γ. Βουβάκης, Απ. Κουτσιανικούλης, Γ. Ματαράγκας, Μ. Μπαϊρακτάρη, Αθ. Μπερδέκα, Κ. Μωραΐτης.

Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 27/09/2010

Μέρες στο… κλουβί

Επιτρέπεται ένα κλασικό κείμενο να πειραχτεί ή κάθε μία από τις προσπάθειες «αποδόμησής» του είναι καταδικασμένη μια και καπελώνει τη δυναμική του; Αυτό σκεφτόμουν ενώ πήγαινα να δω τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για Ευτυχισμένες, αλλά και… Πειραγμένες μέρες. Φεύγοντας από το «Χώρα» ένιωσα ότι αξίζει τον κόπο να αλλάζει κανείς ένα κείμενο αν έχει συγκεκριμένο όραμα να καταθέσει.

Μέρες στο... κλουβί

Η παράσταση που έφτιαξε ο Εκτορας Λυγίζος στο θέατρο της οδού Αμοργού δεν προδίδει τον συγγραφέα. Μέσα από ώριμη σκέψη κάνει μια καίρια μεταφορά στο σήμερα, εκφράζοντας τη σύγχρονη αγωνία του εγκλωβισμένου ανθρώπου ο οποίος πνίγεται, υπό το άγρυπνο πάντα μάτι του Μπιγκ Μπράδερ! Το ανέβασμά του τοποθετεί μια μεσήλικη γυναίκα σε δωμάτιο παρακολούθησης με μοναδική συντροφιά τον σχεδόν αμίλητο σύζυγό της. Ολα είναι εναντίον της: παγιδευμένη έως τη μέση· τα λιγοστά της αντικείμενα φθίνουν· οι λέξεις στερεύουν· ο σύζυγός της, παρά τις επίμονες παρακλήσεις της, αρνείται να επικοινωνήσει. Η γυναίκα, όμως, επιμένει να ονομάζει την κόλαση που ζούνε παράδεισο και τις ατελείωτες μέρες ρουτίνας ευτυχισμένες.

Το μπεκετικό ζευγάρι, κλεισμένο σ’ ένα στούντιο-κλουβί-κουτί, με το μπροστινό του μέρος να καλύπτεται από τζαμαρία -οι φωνές ακούγονται μόνο από μικρόφωνα!-, συναρπάζει. Η Γουίνι δεν είναι εγκλωβισμένη μόνο στον χώρο αυτόν, αλλά και στις φοβίες, τις ενοχές της, τις αγωνίες της.

Ο Εκτορας Λυγίζος καταθέτει ουσιαστική πρόταση στην παράστασή του και καταφέρνει ένα ζηλευτό αποτέλεσμα. Η Μίνα Αδαμάκη επιτυγχάνει μία από τις πληρέστερες ερμηνείες της καριέρας της. Με υποκριτικό οίστρο, με μέτρο, με συνέπεια «γίνεται» η εγκλωβισμένη Γουίνι. Εύστοχος στο πλευρό της ο Ερρίκος Λίτσης, είχε «ηχηρές» σιωπές και θαυμάσιες εκρήξεις.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Πού: Θέατρο «Χώρα», Αμοργού 20, Κυψέλη.
  • Πότε: Τετάρτη – Κυριακή 9.30 μ.μ.
  • Εισιτήρια: € 21, 15 (φοιτητικό)
  • Τηλέφωνο: 210-8673945.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 04/11/2009

Μιούζικαλ στο χείλος του γκρεμού. 11 ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟ «RΕΝΤ» ΣΤΟ «ΧΩΡΑ»

Έξι έφηβοι  παίζουν  επικίνδυνα  παιχνίδια στο  «Chatroom»
  • Το μιούζικαλ «Rent» είναι η αιχμή ενός ρεπερτορίου δώδεκα έργων, από Μπέκετ μέχρι κουκλοθέατρο, που θα παρουσιάσει τον χειμώνα το θέατρο «Χώρα» παράλληλα με άλλες εκδηλώσεις

Δώδεκα (!) παραγωγές- καινούργιες παραστάσεις αλλά και επαναλήψεις- αλλά και παράλληλες εκδηλώσεις ετοιμάζει στις δύο από τις τρεις Σκηνές του θεάτρου «Χώρα» («Νέα Χώρα», «Μικρή Χώρα») ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος για την τρίτη χρονιά αφότου τις έχει αναλάβει μαζί με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Ασκώντας επιθετική, για περίοδο γενικής οικονομικής κρίσης, πολιτική και επιχειρώντας να διαψεύσει το «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Οι δώδεκα παραστάσεις απλώνονται από το σύγχρονο κλασικό ρεπερτόριο μέχρι το μιούζικαλ και από το θέατρο για εφήβους και παιδιά μέχρι την πρωτοπορία. Αιχμή του δόρατος, το βραβευμένο μιούζικαλ του Τζόναθαν Λάρσον «Rent».

To «Rent» (1996), από τα μακροβιότερα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, ένας «μετασχηματισμός» και μία μεταφορά στο σήμερα της όπερας του Πουτσίνι «Λα Μποέμ», ανεβαίνει στη Σκηνή «Νέα Χώρα» για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία και απόδοση στίχων Θέμιδος Μαρσέλλου, απόδοση κειμένου Γιώργου Καπουτζίδη, ενορχήστρωση Γιώργου Ζαχαρίου, μουσική διδασκαλία Χριστίνας Αργύρη, χορογραφία Αλέξανδρου Γιαννή, σκηνικά Γιάννη Σκουρλέτη, κοστούμια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, φωτισμούς Τάσου Ζαφειρόπουλου. «Το διάλεξα όχι για τη σχέση του με την ΄΄Μποέμ΄΄ η οποία με ενδιέφερε μόνο στη θεωρητική προσέγγιση» λέει η Θέμις Μαρσέλλου, τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια των τραγουδιών της και ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται σοβαρά με τη σκηνοθεσία μιούζικαλ. «Αλλά γιατί είναι ένα έργο που έχει πάθος για τη ζωή. Είναι μια παρέα παιδιών που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού: παίρνουν ναρκωτικά, είναι φορείς του ΑΙDS και μάλιστα την εποχή που αυτό σήμαινε θάνατο… Και όμως η ακροβασία αυτή ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο βγάζει μια τρομερή αγάπη για τη ζωή, μία τρομερή αισιοδοξία, ένα ΄΄ζήσε το σήμερα σαν να μην πρόκειται να ζήσεις το αύριο΄΄. Κι αυτό δεν είναι άγριο- είναι πάρα πολύ θετικό».

Στους ρόλους: Αργύρης Αγγέλου, Πάνος Μουζουράκης/ Ησαΐας Ματιάμπα (σε διπλή διανομή), Άντα Λιβιτσάνου, Αλίνα Κωτσόβουλου, Αντιγόνη Ψυχράμη, Μίνως Θεοχάρης, Βασίλης Αξιώτης κ.ά. Η ίδια Σκηνή θα ανοίξει με το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου και σε καινούργια μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Γουίνι η Μίνα Αδαμάκη. Παράλληλα η ομάδα ΑbΟvo θα επαναλάβει για δεύτερη σεζόν την πολιτική σάτιρά της «Μαμά Ελλάδα 2». Τα κείμενα είναι των Γιάννη Παλαιολόγου και Γιάννη Σαρακατσάνη ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία.

Με επανάληψη θα ξεκινήσει η Σκηνή «Μικρή Χώρα»: θα παιχτεί και πάλι κωμωδία του Νίκι Σίλβερ «Χοντροί άντρες με φούστες» που έχει σκηνοθετήσει ο Χρήστος Καρχαδάκης. Στη συνέχεια ο Γιώργος Παλούμπης θα ανεβάσει το κείμενό του «Τώρα».

Μετά το «Εδώ» ο Γιώργος Νανούρης επανέρχεται για να μεταφέρει στο θέατρο το βιβλίο του Ατίκ Ραχίμι «Η πέτρα της υπομονής» το οποίο το 2008 κέρδισε στην Γαλλία το βραβείο Γκονκούρ. Η σεζόν θα κλείσει στη «Μικρή Χώρα» με το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Έντα Γουόλς «Τhe Νew Εlectric Βallroom» που ανεβάζει o Δημήτρης Καρατζάς. Στη διανομή, Θέμις Μπαζάκα, Αννέζα Παπαδοπούλου, Μαρία Πανουργιά, Σταύρος Σβήγκος.

  • Για εφήβους.

Το «Χώρα» όμως λειτουργεί από πέρσι και εφηβική Σκηνή στην αίθουσα «Νέα Χώρα». Όπου πρώτα θα επαναληφθεί η εξαίρετη παράσταση της Σοφίας Βγενοπούλου με το έργο του Έντα Γουόλς «Chatroom» και στη συνέχεια θα παρουσιαστεί με τους ίδιους συντελεστές το «DΝΑ» του Ντένις Κέλι το οποίο αναφέρεται στη βία που διαμορφώνεται στις παρέες των εφήβων.

Φέτος δεν θα λείψει από το «Χώρα» και η Παιδική Σκηνή. Όπου η Ιρίνα Μπόικο θα παρουσιάζει σε δικά της κείμενα και σκηνοθεσία, εναλλάξ, τρεις παραστάσεις με ηθοποιούς, χειροποίητες κούκλες και την τεχνική «sand art» που απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδάκια- δυόμισι έως πεντέμισι ετών,- τα οποία θα συμμετέχουν.

  • ΙΝFΟ Στο θέατρο «Χώρα» (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-8673.945).

«Νέα Χώρα»: «Ευτυχισμένες μέρες» (από 1 Οκτωβρίου για 20 παραστάσεις), «Μαμά Ελλάδα 2» (από 18 Οκτωβρίου), «Rent» (από 18 Νοεμβρίου).
«Μικρή Χώρα»: «Χοντροί άντρες με φούστες» (από 21 Οκτωβρίου έως τον Δεκέμβριο), «Τώρα» (από τον Ιανουάριο), «Η πέτρα της υπομονής» (από τον Ιανουάριο), «Τhe Νew Εlectric Βallroom» (από 15 Απριλίου έως 31 Μαΐου).
Εφηβική Σκηνή: «Chatroom» (από 30 Οκτωβρίου), «DΝΑ» (από τον Φεβρουάριο).Παιδική Σκηνή: «Μαμά για το μαμουθάκι», «Ο λύκος και τα επτά κατσικάκια», «Πέτα, Λούδα» (από 3 Οκτωβρίου έως 2 Απριλίου).

  • Ένας μύθος

«Νομίζω πως είναι μύθος ότι στους Έλληνες δεν αρέσει το μουσικό θέατρο» λέει η Θέμις Μαρσέλλου που ανεβάζει το «Rent». «Το αντίθετο! Είμαστε πιο εξοικειωμένοι με το είδος και μας αφορά περισσότερο αν σκεφτεί κανείς πως ήδη το αρχαίο ελληνικό δράμα είναι ένα πρώτο είδος μουσικού θεάτρου. Βέβαια οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές. Το οικονομικό κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα έργο πρόζας- ζωντανή ορχήστρα, πολλά πρόσωπα… Είναι, επίσης, δύσκολη η επιλογή των ηθοποιών που πρέπει να παίζουν καλά, να τραγουδούν πολύ καλά και να χορεύουν πάρα πολύ καλά ενώ εδώ δεν υπάρχει η ανάλογη παιδεία».

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, TA NEA: Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Θέατρο Χώρα. Στην πασαρέλα του «Eldorado»…

Την επίσημη πρεμιέρα του έργου «Eldorado» του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ -υπό το βλέμμα του ανατρεπτικού κινηματογραφικού σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Γιάνναρη- ανεβάζει απόψε το θέατρο Χώρα (Αμοργού 20, Κυψέλη).

  • Η παράσταση είναι καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας, όπου ο καθένας υπάρχει μέσα από έναν κοινωνικά αποδεκτό τίτλο, αλλά η απόλυτη κατανόηση κάθε ταυτότητας, δίνεται μόνο μέσα από μία επεξηγηματική παρένθεση. Η συνάντηση του έργου με τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη γέννησε μια παράσταση που φλερτάρει με το σύγχρονο και το μεταμοντέρνο, με τις ακραίες κωμικές καταστάσεις και τον άκρατο κυνισμό, με την τραγικότητα των ηρώων και την αναπάντεχα γελοία ειρωνεία της πτώσης τους. Ο σκηνικός χώρος είναι μια ιλουστρασιόν πασαρέλα, όπου η φαινομενική αιώρηση των χαρακτήρων σε διαδρόμους, έρχεται σε αντιδιαστολή με την ανώμαλη προσγείωσή τους στην πραγματικότητα.

  • Τη μετάφραση έχει κάνει ο Γιώργος Δεπάστας, τη σκηνογραφία και τα κοστούμια ο Σωκράτης Σωκράτους και τους φωτισμούς ο Αλέκος Γιάνναρος. Η μουσική σύνθεση και επιμέλεια είναι του Δημήτρη Μαραμή και η επιμέλεια κίνησης του Νίκου Καλογεράκη. Βοηθός σκηνοθέτη είναι η Νάντια Παπαθεωδούρου. Παίζουν οι ηθοποιοί Θάνος Σαμαράς, Γιώτα Φέστα, Διόνη Κουρτάκη, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Γιούλη Τάσιου και Κώστας Τριανταφυλλόπουλος.

Πρεμιέρες: Πολ Κλοντέλ «Κλήρος του μεσημεριού», Μάριους φον Μάγιενμπουργκ «Eldorado», Νικόλα Ντάβα «Ορφέας»

«Ο κλήρος του μεσημεριού»

Ο «Κλήρος του μεσημεριού», το ερωτικό ποιητικό δράμα του Γάλλου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και διπλωμάτη Πολ Κλοντέλ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο (από 13/2 στο χώρο της «Πειραιώς 260» (προ-παράσταση: 12/2), σε σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ. Η πρώτη εκδοχή του έργου γράφτηκε το 1906 και βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή του συγγραφέα. Γι’ αυτό ο Κλοντέλ επέτρεψε την παρουσίασή του το 1948 σε διαφορετική εκδοχή. Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου βασίζεται στην πρώτη εκδοχή. Στη μέση του ωκεανού, σε ένα υπερωκεάνιο με προορισμό την Ανατολή, μια μυστηριώδης, γοητευτική γυναίκα, η Υζέ, που συνοδεύει το σύζυγό της, γνωρίζει τον Μεζά, τον άνδρα που θα γίνει το πάθος της ζωής της. Μια ακατανίκητη δύναμη, πέρα από τη λογική και τις αισθήσεις, έλκει την Υζέ και τον Μεζά, που συγκρούονται με τον εαυτό τους και τον περίγυρό τους και βιώνουν έναν καταστροφικό έρωτα.Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης. Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Φελίτσιτας Μπρούκερ. Σκηνικά – κοστούμια: Ανια Ράμπες. Μουσική: Βόλφγκανγκ Ζιούντα. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Αμαλία Μουτούση, Νίκος Κουρής, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Νίκος Καραθάνος.

  • Το θέατρο «Χώρα» ανεβάζει (12/2) τη μαύρη κωμωδία «Eldorado» του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ. Στο επίκαιρο έργο, ένας κτηματομεσίτης χάνει τη δουλειά του και το κρύβει. Η πιανίστα σύζυγός του χάνει την πίστη της στη μουσική. Η πλούσια, χήρα μητέρα της έχει νεαρούς εραστές. Ενα έργο για το σύγχρονο άνθρωπο, σε μια σύγχρονη πόλη που ο ίδιος δημιούργησε και τώρα καταστρέφεται, όπως και ο άνθρωπος. Μια κοινωνία που «καίγεται». Μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη, σκηνικό -κοστούμια Σωκράτη Σωκράτους, φωτισμοί Αλέκου Γιάνναρου, μουσική σύνθεση – επιμέλεια Δημήτρη Μαραμή, κίνηση Νίκου Καλογεράκη. Παίζουν: Θάνος Σαμαράς, Γιώτα Φέστα, Διόνη Κουρτάκη, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Γιούλη Τάσιου και ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος.
  • Το έργο του Νικόλα Ντάβα «Ορφέας», σε σκηνοθεσία του ίδιου, παρουσιάζεται στο «Booze» (Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα, τηλ., 2114000863). Πρόκειται για σπουδή στην τρέλα και τα ψυχιατρεία. Στο έργο «ο Ορφέας ξυπνά στον τύμβο του. Ο τύμβος είναι ένα ίδρυμα. Εκεί η ζωή κυλά αργά κι αυτό που αποκαλούν γιατρειά είναι η δολοφονία της Ευρυδίκης». Ερμηνεύει η Ρούλα Καραφέρη. Σκηνικό Λία Σταμοπούλου, φωτισμοί Στέφανος Ευθυμιάδης.