Category Archives: Θέατρο Φούρνος

«Η Κασσάνδρα και ο λύκος» για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Φούρνος

Ύστερα από την μεγάλη περσινή επιτυχία, η «Κασσάνδρα και ο Λύκος» επανέρχεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Φούρνος και για πέντε μόνο παραστάσεις. Οι παραστάσεις θα γίνονται κάθε Παρασκευή. Η πρεμιέρα θα γίνει την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου και οι παραστάσεις θα συνεχιστούν έως την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου.

«Η Κασσάνδρα και ο λύκος» για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Φούρνος

Ύστερα από την μεγάλη περσινή επιτυχία, η «Κασσάνδρα και ο Λύκος» επανέρχεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Φούρνος και για πέντε μόνο παραστάσεις. Οι παραστάσεις θα γίνονται κάθε Παρασκευή. Η πρεμιέρα θα γίνει την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου και οι παραστάσεις θα συνεχιστούν έως την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου. Συνέχεια

Advertisements

«Μια εκδοχή»

 

Ακροβατώντας ανάμεσα στο ύφος του καμπαρέ και του standup comedy δύο ηθοποιοί σε μια άδεια σκηνή αναζητούν τις αιτίες της αποτυχίας. Μετρούν λάθη, απαριθμούν ενόχους, ζητούν σωτήρες. Η προσωπική ευθύνη και η ανάγκη για ελπίδα τους ακολουθούν στις αυτοσχέδιες σκηνές που φτιάχνουν στη σκηνή. Το τέλος πλησιάζει και σύντομα πρέπει να αφήσουν τη σκηνή. Είναι όμως έτοιμοι; Μήπως ήρθε η ώρα να παραδεχτούν ότι η ιστορία δεν είναι η αδυναμία τους, αλλά η πεισματική άρνηση να παραδοθούν στην ασημαντότητα. «Μια εκδοχή» τιτλοφορείται η παράσταση που ανεβαίνει, στο «Φούρνο» (κάθε Πέμπτη, Παρασκευή). Παίζουν και σκηνοθετούν: Θοδωρής Σκυφτούλης, Δανάη Σπηλιώτη. Σκηνικά: Γιώργος Κολιός.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

ΣΤΟΝ «ΦΟΥΡΝΟ»
«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά… Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις…Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά… Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις…Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας που ποτέ δεν βλέπουμε. Το «μήλον της Εριδος» και οι διεκδικήτριές του. Τα τρία πρόσωπα δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλο που σε όλη τη διάρκεια βρίσκονται πάνω στην ίδια σκηνή. Η επικοινωνία τους συμβαίνει μόνο μέσω μηνυμάτων! Αυτές οι «φλεγόμενες» ηρωίδες ανταλλάσσουν μικρούς μονολόγους, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα στις εμμονές τους να αναπτυχθούν και εκείνες να βρεθούν κωμικά εκτεθειμένες μέσα στην υπερβολή τους. Το αρχικό κείμενο της Εστέρ Βιλάρ σε μορφή διηγήματος έχει την τρομερή αμεσότητα και την καυστικότητα ενός προφορικού λόγου. Η θεατρική διασκευή του κρατάει αυτά τα στοιχεία αλλά κι ακόμα ένα που κάνει το έργο ασυνήθιστο.

Τα σκηνικά είναι της Δάφνης Λαρούνη, σε καλλιτεχνική επιμέλεια σκηνικού Κατερίνας Αϊναροζίδου, τα κοστούμια είναι της Ιωάννας Τιμοθεάδου. Παίζουν: Μαριάννα Κυριάκη, Αθηνά Νιαβή, Σουζάνα Βαρτάνη.

«Αγαπητέ μπαμπά» είμαι ολομόναχη…

  • Ενα έργο για την απώλεια του άλλου, γι’ αυτά που δεν τολμάμε όχι μόνο να πούμε, αλλά ούτε καν να δούμε ότι είναι δίπλα μας

Ενα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, η Μάλι, μεγαλώνει στους δρόμους του μεταπολεμικού Βελιγραδίου, στέλνοντας ταχυδρομικές κάρτες σε έναν απόντα πατέρα. Δίπλα της, μια μητέρα ανίκανη να ξαναβρεί τον εαυτό της και ο Φίλιπ, το βαποράκι αδελφός της, αλλά, κυρίως, ο Μπάνε, ο έφηβος συνεργός της στα μικροεγκλήματα και τα όνειρά τους.

Η θεατρική ομάδα «Παπαλάνγκι» παρουσιάζει το έργο «Αγαπητέ μπαμπά»

Η θεατρική ομάδα «Παπαλάνγκι» παρουσιάζει το έργο «Αγαπητέ μπαμπά»

Οταν ο Φίλιπ θα εμπλακεί σε μια υπόθεση δολοφονίας από τον έμπορο ναρκωτικών Τσρνι, η Μάλι θα πιστέψει ότι μπορεί να τον βοηθήσει. Είναι, όμως, ο Φίλιπ το θύμα στην ιστορία; Ή, μήπως, όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή, η τελευταία σφαίρα θα πλήξει τον πιο ανυποψίαστο;… Η θεατρική ομάδα «Παπαλάνγκι» παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το βραβευμένο και μεταφρασμένο στο εξωτερικό έργο της Σερβίδας Μιλένας Μπόγκαβατς, «Αγαπητέ, μπαμπά», σε μία ονειρική, γρήγορη και νεανική παράσταση, σε μετάφραση-σκηνοθεσία Τάσου Αγγελόπουλου, στο θέατρο «Φούρνος» (έως τις 24 Φεβρουαρίου).

Μια σκληρή ιστορία για ανθρώπους που προσπαθούν ολομόναχοι να αντιμετωπίσουν τον κόσμο που γκρεμίζεται γύρω τους. Ενα έργο για την απώλεια του άλλου, γι’ αυτά που δεν τολμάμε όχι μόνο να πούμε, αλλά ούτε καν να δούμε ότι είναι δίπλα μας, για την προσπάθεια να ξεφύγεις και να γίνεις αποδεκτός. Παίζουν: Πέτρος Βερβερής, Αννα Ευθυμίου, Ζωή Κυριακίδου, Βασίλης Λιάκος, Αγγελική Μιχαλοπούλου, Χρήστος Τανταλάκης, Λιάνα Ταουσιάνη.

Αληθινές ιστορίες που έγιναν ρόλοι

  • Τι συνδέει το Τσέρνομπιλ με μια ιστορία καταπίεσης στο Ιράν και τις τελευταίες στιγμές του Κάφκα στο Βερολίνο; Η θεατρική τους εκδοχή στις αθηναϊκές σκηνές

Μια γυναίκα που ο άντρας της υπήρξε από τα πρώτα θύματα του Τσέρνομπιλ. Δύο αγόρια που οι φονταμενταλιστές του Ιράν έστειλαν στην κρεμάλα διότι ήταν ομοφυλόφιλοι. Μια γυναίκα που μοιράζεται με τον Κάφκα τις τελευταίες του στιγμές στο Βερολίνο.

Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου «Κρυφά απογεύματα».

Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου «Κρυφά απογεύματα».

Και μια διαταραγμένη γυναίκα που δολοφόνησε το μωρό της. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσωπα που υπήρξαν στ’ αλήθεια. Είναι και πρόσωπα που έγιναν ρόλοι και φέτος μας διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες στο θέατρο. Τέσσερις παραστάσεις που αφορούν αληθινά γεγονότα ανεβαίνουν και μας θυμίζουν δυσάρεστες -στην πλειονότητά τους- στιγμές της πρόσφατης επικαιρότητας.

* «Τα έργα που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: εκείνα που αφορούν πρόσωπα από το πολύ μακρινό παρελθόν κι εκείνα της πρόσφατης Ιστορίας. Και στις δύο περιπτώσεις ο χρόνος παίζει καταλυτικό ρόλο στον τρόπο που θα τα αντιμετωπίσεις. Τα μεν πρώτα σού προσφέρουν μεγαλύτερη ελευθερία, αφού με το πέρασμα των ετών οι πρωταγωνιστές ενδεχομένως να μοιάζουν με φανταστικά πρόσωπα. Αντιθέτως τους «ήρωες» από το πρόσφατο παρελθόν, που είναι πολύ γνώριμοι στη συνείδηση του κόσμου, τους προσεγγίζεις με μεγαλύτερη διστακτικότητα», λέει η Ηρώ Μουκίου, η οποία για δεύτερη χρονιά ανεβάζει στο Αργώ Studio το συγκλονιστικό μονόλογο «Η φωνή της Λουντμίλα» (σε σκηνοθεσία Αρη Μπαφαλούκα).

Πρόκειται για τη συγκινητική μαρτυρία της γυναίκας που έζησε τη φρίκη της έκρηξης στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ. Ο 25χρονος άντρας της ήταν ο πρώτος πυροσβέστης που πέθανε από ραδιενέργεια στην προσπάθειά του να σβήσει τη φωτιά. Το έργο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του σουηδού σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Γκούναρ Μπεργκντάλ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του σ’ έναν αγώνα ενάντια στις δραματικές συνέπειες της πυρηνικής καταστροφής. Αψήφησε τον κίνδυνο, βρέθηκε στο χώρο του δυστυχήματος, συνέλεξε στοιχεία, μίλησε με ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα και δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε. Κυρίαρχη θέση στην ταινία του είχε η συνέντευξη της Λουντμίλα Ινιαντένκο.

  • «Δεν θέλει να θυμάται»

«Με τη γυναίκα αυτή είμαστε συνομήλικες», λέει η Ηρώ Μουκίου. «Οταν εγώ στα 23 μου άνοιγα τα φτερά μου στο θέατρο, εκείνη έβλεπε τη ζωή της να καταστρέφεται. Ηταν έγκυος, έχασε τον άντρα της, γέννησε ένα παιδί που έσβησε γρήγορα, βυθίστηκε στη σιωπή. Μίλησε μόνο μία φορά για τις αναμνήσεις της από το δυστύχημα, όταν έδωσε αυτή τη συνέντευξη. Σήμερα ζει με 60 ευρώ σύνταξη -ως συγγενής εθνικών ηρώων- σε μια τρύπα στο Κίεβο. Την καλέσαμε στην παράσταση, αλλά αρνήθηκε, γιατί δεν θέλει να θυμάται τίποτα». Δεν είναι, όμως, εύκολο να προκαλέσει το δημόσιο συναίσθημα μια «γνωστή» ιστορία; «Τα τραγικά γεγονότα και η πραγματικότητα δεν μπορούν να είναι μελό. Συνήθως είναι σιωπηλά οδυνηρά. Μελό είναι οι ιστορίες που γράφει το ανθρώπινο χέρι».

Συγκλονιστικός, όμως, είναι ο μονόλογος μιας άλλης πραγματικής γυναίκας που μεταμορφώνεται φέτος σε θεατρική ηρωίδα. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Σίρλεϊ Τζόουνς, που κατηγορείται για τη δολοφονία του παιδιού της. Το «Τζόρνταν», που έγραψαν με αφορμή αυτή την ιστορία οι Αννα Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι, ανεβαίνει στο θέατρο «Αμιράλ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με ερμηνεύτρια τη Μαρίνα Ασλάνογλου. Η Σίρλεϊ έζησε βασανισμένα παιδικά χρόνια, έμεινε έγκυος από έναν βίαιο σύντροφο, χώρισε και όταν η Πρόνοια θέλησε να της πάρει το παιδί, εκείνη το έπνιξε και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Επέζησε και φυλακίστηκε.

* Βασισμένο στην αληθινή ιστορία δύο εφήβων, των οποίων ο έρωτας καταδικάστηκε σε θάνατο, είναι το έργο «Κρυφά απογεύματα», που ανεβαίνει σύντομα στη Μικρή Σκηνή του θεάτρου «Χώρα». Η τραγική ιστορία των δύο Ιρανών, που έκανε το γύρο του κόσμου και κινητοποίησε ανθρωπιστικές οργανώσεις από κάθε σημείο του πλανήτη, στάθηκε αφορμή για το νέο θεατρικό έργο του Δημήτρη Μωραΐτη (ο ίδιος επίσης σκηνοθετεί). «Τον Ιούλιο του 2005 ο 16χρονος Μαχμούτ Ασγκαρι και ο 19χρονος Αγιάζ Μαρχόνι καταδικάστηκαν σε θάνατο διά δημόσιου απαγχονισμού με την κατηγορία του βιασμού ενός 13χρονου αγοριού», λέει ο συγγραφέας του έργου. «Οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο ξεσηκώθηκαν λέγοντας πως η ποινή των δύο εφήβων οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλοι και όχι στον υποτιθέμενο βιασμό. Με κινητοποίησε συναισθηματικά το γεγονός. Διάβασα ξανά και ξανά τα σχετικά δημοσιεύματα. Στην αρχή σκέφτηκα να επισκεφθώ το Ιράν, αλλά μετά το απέρριψα διότι δεν ήξερα τι συνθήκες θα συναντήσω».

Ετσι, έκατσε, έψαξε κι έγραψε μια ιστορία για δύο ομοφυλόφιλους νεαρούς, η οποία ισορροπεί μεταξύ αλήθειας και φαντασίας. «Κράτησα τα αληθινά ονόματα και μίλησα για δύο ανθρώπους που ζουν και ερωτεύονται στο Ιράν, μια χώρα όπου ο έρωτάς τους θεωρείται έγκλημα και τιμωρείται με θάνατο», λέει ο Δ. Μωραΐτης. «Η πραγματικότητα, όντως, περιορίζει λίγο την ανάπτυξη της μυθοπλασίας, διότι έπρεπε να σεβαστώ την αίσθηση, την ιρανική κοινωνία, τη θρησκευτικότητα, την ύπαρξη του Ισλάμ. Από την άλλη, μια αληθινή ιστορία σού προσφέρει έτοιμη την ιδέα. Εσύ απλώς πλέκεις τα υπόλοιπα». Και τι ειρωνεία, η πλατεία Edalat όπου εκτελέστηκε η θανατική τους ποινή, στα ελληνικά σημαίνει «Δικαιοσύνη»…

  • Μια εποχή σαν τη δική μας

* Στο «Βερολίνο» της πείνας, της εξαθλίωσης και μιας αόριστης τρομακτικής απειλής, καθώς ο ναζισμός βρίσκεται προ των πυλών, θα μας μεταφέρει το τελευταίο ομώνυμο έργο του Σταμάτη Πολενάκη, που ανεβαίνει στο θέατρο «Φούρνος», σε σκηνοθεσία Αθηνάς Στούρνα. Πρωταγωνιστές δύο πραγματικά πρόσωπα κι ένα φανταστικό: ο Φραντς Κάφκα, η Ντόρα Ντιαμάντ -η κοπέλα που τον συντρόφευε το τελευταίο διάστημα της ζωής του- και ο γιατρός Λέοπολντ Μάγερ.

«Η εποχή θυμίζει αρκετά τη δική μας. Κι εκείνοι όπως κι εμείς αποχαιρετάμε έναν κόσμο που φαίνεται σιγά σιγά να παραδίδεται στο σκοτάδι, σε μια αβέβαιη κοινωνική πραγματικότητα, στην οικονομική ύφεση», λέει ο Σταμάτης Πολενάκης. «Γοητεύτηκα από αυτή τη γυναίκα όταν διάβασα ένα ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη, στο οποίο την ανέφερε. Αρχισα να ψάχνω την ιστορία της, τη σχέση της με τον Κάφκα και κάπως έτσι προέκυψε το «Βερολίνο»».

Για τον ίδιο τον Κάφκα τι θα μάθουμε; «Το έργο αναφέρεται στον τελευταίο χρόνο της ζωής του. Για πρώτη φορά είχε ξεφύγει από τους οικογενειακούς του δεσμούς, ήταν εξαιρετικά ευτυχισμένος αλλά δυστυχώς είχε ήδη αρρωστήσει. Εμοιαζε με κάποιον που υπεξαίρεσε χρήματα από την τράπεζα και δεν μπορεί να τα χαρεί γιατί ενδόμυχα γνωρίζει ότι θα τον πιάσουν. Ο Κάφκα ξεψύχησε στα χέρια αυτής της γυναίκας σ’ ένα μικρό σανατόριο έξω από τη Βιέννη, τέσσερις περίπου μήνες αφότου είχε φύγει από το Βερολίνο, το Μάρτιο του 1924. Η Ντόρα δεν τον ξέχασε ποτέ».

Πράγματι, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, η Ντόρα έδωσε μια συνέντευξη στο Τελ Αβίβ και μίλησε για την πρώτη φορά που αντίκρισε τον Κάφκα: «Τα πάντα βρίσκονταν μέσα σ’ εκείνο το πρώτο αμοιβαίο βλέμμα… Επειτα απ’ αυτό τον ακολούθησα σε όλες τις περιπλανήσεις, στάθηκα ενώπιον των δικαστών. Σκαρφάλωσα σε στενές σκάλες, στριμώχτηκα ανάμεσα σε μαύρους τοίχους, πέρασα ατέλειωτους μισοσκότεινους διαδρόμους… Ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω από τον κόσμο που δημιούργησε εκείνος. Ηταν ο αληθινός κόσμος! Και είναι, ακόμα και σήμερα. Εμείς προσπαθούμε να τον γυαλίσουμε, να τον στολίσουμε, αλλά εκεί, σ’ εκείνο το μικρό δωμάτιο, κάτω από το φως μιας λάμπας πετρελαίου, ο Κάφκα ανακάλυψε τον αληθινό κόσμο. Οπως ακριβώς είναι! Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο του κόσμου! Ολα τα άλλα είναι επιχρίσματα, φτιασιδωμένα ψέματα ενός φτηνού, περιοδεύοντος θιάσου».*

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

Με τον Κάφκα, λίγο πριν το τέλος…

Της ΗΡΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗ*

Στο θέατρο «Φούρνος» στην οδό Μαυρομιχάλη 168 δίνεται μια παράσταση με θέμα τη ζωή του Franz Kafka, τους τελευταίους μήνες πριν από τον θάνατό του, το 1924 στο Βερολίνο.

Ο τίτλος του έργου Βερολίνο, συγγραφέας ο πολλά υποσχόμενος ποιητής της σημερινής γενιάς Σταμάτης Πολενάκης. Ο Σταμάτης Πολενάκης είναι γνωστός στον κύκλο των ποιητών και επίσης γνωστός στο θεατρικό κοινό, ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

Το έργο του Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον, που παρουσιάστηκε στο «Αναλόγιο» του Εθνικού Θεάτρου το 2008 σε σκηνοθεσία της Έφης Θεοδώρου με πρωταγωνίστρια την Ιωάννα Τσιριγκούλη και την ίδια χρονιά σε κανονική παράσταση στο «Θέατρο Αθηνών» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, κίνησε το ενδιαφέρον του κοινού. Το έργο του Η ψαρόσουπα δόθηκε, ως αναλόγιο επίσης, το 2009 από το Εθνικό Θέατρο με τους ηθοποιούς Δημήτρη Πιατά, Μάνο Βακούση, Μαρία Τσιμά και Αιμιλία Βάλβη. Το έργο του Βερολίνο παίχτηκε σε πρώτη μορφή στο Ναύπλιο το καλοκαίρι του 2010 στο κτήριο του παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης. Όλα τα έργα του Σταμάτη Πολενάκη, παρουσιασμένα είτε ως θεατρικά αναλόγια είτε σε κανονική παράσταση, έτυχαν θερμής υποδοχής από το θεατρόφιλο κοινό.

Η παρουσίαση του έργου Βερολίνο, σε σκηνοθεσία και σκηνογραφία της Αθηνάς Στούρνα, που ηγείται της θεατρικής ομάδας «Ωκύπους», στην οποία συμμετέχει και ο Σταμάτης Πολενάκης, ενώ παίζουν ο Δημήτρης Καραμπέτσης και η Ιλεάνα Παζαρζή, είναι μια ευτυχής συγκυρία.

Η ομάδα αυτή έχει δώσει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Λατινική Αμερική) παραστάσεις ενδιαφέρουσες, που έτυχαν ευνοϊκότατης κριτικής. Ο συγγραφέας, ο οποίος είναι ένας βαθιά μελετημένος και συγκροτημένος άνθρωπος, καθώς και η ομάδα «Ωκύπους», μια πολλά υποσχόμενη συνεργασία που θα αποκτήσει κι άλλους θαυμαστές, αυτούς που αγαπούν το καλό έργο, το οποίο σπανίζει στη στείρα και κερδοσκόπο εποχή μας της ευκολίας και της ισοπέδωσης.

Ας καλοδεχτούμε λοιπόν όλα αυτά τα νέα, ταλαντούχα παιδιά και ας τα συνοδέψουμε με τις ευχές μας και για άλλες επιτυχίες στο μέλλον.

Η ΑΥΓΗ: 05/11/2010

* Η Ηρώ Αργυράκη είναι φιλόλογος – θεατρολόγος

Βερολίνο: αποχαιρετισμός σ’ έναν κόσμο που παραδίδεται στο σκοτάδι

Το έργο αυτό επιχειρεί να περιγράψει το λυκόφως ενός κόσμου. Ένα τρίγωνο: ο Φραντς Κάφκα, η Ντόρα Ντιαμάντ, η κοπέλα που τον συντρόφευσε στα τελευταία χρόνια της ζωής του και ένα φανταστικό πρόσωπο, ο γιατρός Λέοπολντ Μάγιερ, αντιμέτωποι με τον τρόμο της ίδιας της ύπαρξης αλλά και με την εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα της δεκαετίας του 1920 στο Βερολίνο. Στο Βερολίνο της πείνας, της εξαθλίωσης και μιας αόριστης τρομακτικής απειλής καθώς ο ναζισμός βρίσκεται ήδη έξω από τις πύλες. Τρία πρόσωπα που προσπαθούν να ζήσουν και να διασώσουν την τρυφερότητα και την ποίηση μέσα σε μια παράλογη εποχή αμείλικτης σκληρότητας, μια εποχή όχι και τόσο μακρινή και διαφορετική από τη δική μας. Ένας αποχαιρετισμός σ’ έναν κόσμο που παραδίδεται σιγά-σιγά στο σκοτάδι και χάνεται για πάντα αργοσβήνοντας μαζί με τα τελευταία λυπημένα του φώτα.

  • Σκηνοθεσία: Αθηνά Στούρνα/Θίασος Ωκύπους
  • Σκηνικός χώρος-κοστούμια: Αθηνά Στούρνα
  • Σχεδιασμός Video: Εμμανουέλα Βογιατζάκη Krukowski
  • Σχεδιασμός φωτισμών: Άγγελος Γουναράς
  • Σχεδιασμός ήχου: Φίλιππος Παναγιώτου
  • Βοηθός σχεδιασμού Video: Νίκος Δαλέζιος
  • Σχεδιασμός προγράμματος/αφίσας: Ζακλίν Πολενάκη

Παίζουν οι ηθοποιοί:

  • Ντόρα Ντιαμάντ: Ιλιάνα Παζαρζή
  • Λέοπολντ Μάγιερ: Δημήτρης Καραμπέτσης
  • Η φωνή του Φραντς Κάφκα: Γιώργος Γιανναράκος
  • Στο Video συμμετέχουν: Mariana Kútulas Vrsalović, Γρηγόρης Σερμπής

Φούρνος, Κέντρο για τον Ψηφιακό Πολιτισμό
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα (Εξάρχεια)   Τηλ: +30-210-6460748, 6420451

  • Από  29/10/2010 έως  28/11/2010

Μινιμαλιστική ποίηση από τη Νορβηγία

Από την πειραματική παράσταση «Μπορούσες και καλύτερα» στο θέατρο «Επί Κολωνώ»

Ένα ποιητικό κείμενο, «έργο παράνοιας και ερωτικής ζήλειας», το Κάποιος θα ‘ρθει, του σπουδαίου σύγχρονου Νορβηγού θεατρικού συγγραφέα Γιόν Φόσσε, ανεβάζει απόψε στο θέατρο Χώρα η Ομάδα θεάτρου και τεχνών «Κυανούς Λέων». Αρχικά μυθιστοριογράφος, ο Γ. Φόσσε στράφηκε στο θέατρο σχετικά αργά, το 1994.

Το Κάποιος θα ‘ρθει (1996) είναι το τρίτο του θεατρικό έργο, στο οποίο παρουσιάζει τη μοναξιά και τις κρυμμένες επιθυμίες ενός άνδρα και μιας γυναίκας, οι οποίες αναδύονται όταν πηγαίνουν να ζήσουν μακριά από τον κόσμο, παράλληλα με την απρόσμενη απειλή της παρουσίας ενός άγνωστου τρίτου. Χωρίς να προσδιορίζει ούτε το χρόνο ούτε τον τόπο ούτε το παρελθόν των χαρακτήρων του, ο συγγραφέας παρουσιάζει το ερωτικό δράμα μέσα από μία διαρκή ονειρική αβεβαιότητα, καθώς τα πράγματα παραμένουν ασαφή και όλα μπορούν να συμβούν μέχρι τελευταία στιγμή.

«Δουλεύω όπως ένας μουσικός που παίζει το μέρος του, το θέμα και τις παραλλαγές, τις επαναλήψεις», σημειώνει ο Γ. Φόσσε. «Το Κάποιος θα ‘ρθει είναι ίσως ό,τι πιο ευχάριστο έχω γράψει, αν και κάποιοι προσλαμβάνουν το κείμενο σαν κάτι πολύ σκοτεινό. Και αυτό μπορώ να το καταλάβω. Μόνο τα αποτυχημένα κείμενά μου δεν έχουν αμφισημίες. Τα καλά κείμενα μπορούμε να τα αναποδογυρίσουμε σαν ένα γάντι…».

Την παράσταση στο θέατρο Χώρα σκηνοθετεί ο Λευτέρης Γιοβανίδης, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Κένυ Μακλέλαν και τη μουσική ο Παναγιώτης Παναγάκης. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Πέτρος Αλατζάς, Γαλήνη Λυμπεροπούλου και Ιωσήφ Πολυζωίδης.

«Μπορούσες και καλύτερα» στο Επί Κολωνώ

Μια πειραματική παράσταση με τον τίτλο Μπορούσες και καλύτερα παρουσιάζουν από σήμερα και για έξι μόνο παραστάσεις, στη σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ», οι μαθητές του «Studio NAMA», ένα υλικό που προέκυψε από μια πειραματική και συνθετική διαδικασία των μαθημάτων της Ελένης Σκότη και της Ανδρονίκης Μαστοράκη. Η δημιουργία της πειραματικής αυτής παράστασης βασίστηκε στην αλληλεπίδραση και την ανταλλαγή εμπειρίας ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους μαθητές του εργαστηρίου θεατρικής γραφής, που συμμετείχαν ενεργά στις πρόβες και στη συνέχεια επεξεργάζονταν τα κείμενά τους και τα επέστρεφαν ανανεωμένα στους ηθοποιούς. Τη σκηνοθετική επιμέλεια του σπονδυλωτού έργου έχει αναλάβει η Πέπη Μοσχοβάκου. [Η ΑΥΓΗ: 17/09/2009]

<!–

Μινιμαλιστική ποίηση από τη Νορβηγία

–>

Η performance «Η Γενιά των Κόστια» – στον «Φούρνο»

1260

  • Η performance «Η Γενιά των Κόστια» είναι το σημείο συνάντησης του τσεχοφικού ήρωα Κόστια Τρέπλιεφ και της γενιάς των νέων που σήμερα βρίσκονται ηλικιακά γύρω στα 25 με 35. Η ομάδα PER-THEATER-FORMANCE αναλύει και σκιαγραφεί με το δικό της τρόπο το πρόσωπο αυτής της γενιάς. Παραλληλίζει την ως τώρα διαδρομή της με τη διαδρομή του Κόστια, όπως αυτή αναπτύσσεται στο Γλάρο και συνθέτει το δικό της έργο για τις σχέσεις αυτής της γενιάς με το Κατεστημένο, τα Όνειρα, την Τέχνη και κυρίως τον ίδιο της τον «Εαυτό».
  • Η ομάδα ανοίγει το ερώτημα του Κόστια «Ποιος είμαι; Τι είμαι;» σε έναν πληθυντικό που να αφορά στη συγκεκριμένη γενιά και επιχειρεί η απάντηση σ’ αυτό να μην περιλαμβάνει όρους οικονομικούς. Ο τσεχοφικός κόσμος αντιπαραβάλλεται με την σύγχρονη πραγματικότητα και η γενιά των σημερινών νέων φανερώνεται… « Όχι όπως είναι ή όπως θα έπρεπε να είναι αλλά όπως την βλέπουμε στα Όνειρά μας».
  • «Η Γενιά των Κόστια». Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιάμης, δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνα Σταθουλοπούλου – Δημήτρης Τσιάμης, σκηνικά: Παύλος Καπάλας, κoστούμια: Αλίκη Κυλικά, μουσική επιμέλεια: Νικόλας Γιανναρέας, φωτισμοί: Δημήτρης Κασσιμάτης. Παίζουν: Μαρία Αθηναίου, Σωκράτης Ράτσης, Θοδωρής Σμέρος.
  • Παραστάσεις Δευτέρα έως Τετάρτη, ώρα 21.15. Μέχρι Τετάρτη 08/04/2009. Τιμή εισιτηρίων: 15 € Eίσοδος, 12 € Φοιτητικό

Ταξίδι σημαίνει συνύπαρξη – «Ακίνητοι ταξιδιώτες» στο θέατρο «Φούρνος»

  • Πέντε ταξιδιώτες, τρεις ιστορίες και ένας τοίχος συνθέτουν το σκηνικό της νέας παράστασης της ομάδας «Πλεύσις», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Φούρνος» (Μαυρομιχάλη 168). Με αφορμή τις δύο αντίθετες έννοιες του τίτλου της «Ακίνητοι ταξιδιώτες» η παράσταση διερωτάται: «Μπορεί ένας ακίνητος άνθρωπος να ταξιδεύει;» ή και αντίστροφα «Ενας ταξιδιώτης μπορεί να παραμένει ακίνητος;» Τρία διαφορετικά στιγμιότυπα συνθέτουν την παράσταση. Γι’ αυτό και οι πέντε ερμηνευτές (Αντώνης Κουτρουμπής, Ολγα Γερογιαννάκη, Θένια Κουτρουμπή, Γιώργος Βρόντος και Ελευθερία Λάρδα) δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα αλλά «είναι απλώς πέντε καθημερινοί άνθρωποι», όπως μας εξήγησε ο σκηνοθέτης της ομάδας Αντώνης Κουτρουμπής.
  • Πρόκειται άλλωστε για μια παράσταση σωματικού θεάτρου. «Υπάρχει φυσικά το σενάριο, με τη διαφορά ότι δηλώνεται αποκλειστικά μέσα από τη στάση και την κίνηση του σώματος», λέει. «Πιστεύουμε πως το σώμα προβάλλει πολύ δυνατή και καθαρή αίσθηση και μπορεί να μεταφέρει με εύληπτο τρόπο αυτό που θέλει. Μια δράση δεν είναι απαραίτητο να υποστηρίζεται από τον λόγο».
  • Στο πρώτο στιγμιότυπο, που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «συνύπαρξη», παρακολουθούμε τα σώματα που συμπιέζονται και παλεύουν να βρουν έναν τρόπο να ζήσουν. Πολλές φορές βγαίνοντας από τα όριά τους, προσπαθούν να βρουν τον χώρο για να συνυπάρξουν. Το καταφέρνουν τελικά; «Απαντάμε ώς ένα σημείο, αλλά αφήνουμε και το περιθώριο στον θεατή να σκεφτεί και να αποφασίσει. Αυτό που μένει σαν νόημα είναι πως γενικώς στις σχέσεις δεν είναι εύκολο να υπάρξεις χωρίς να προσπαθήσεις».
  • Στο δεύτερο περιγράφεται το ταξίδι της αγάπης και η ανατροπή της. Παρακολουθούμε σχέσεις που ανατρέπονται, σώματα που αγαπιούνται, πληγώνονται, ασφυκτιούν, εκρήγνυνται. Στόματα που δεν λένε λέξη με φόντο έναν κόσμο χιλιοειπωμένες κουβέντες.
  • Στο τρίτο, τελικά, στιγμιότυπο βλέπουμε το πραγματικό ταξίδι τους, καθώς παρακολουθούμε μια μετακίνηση της ομάδας μέσα στον χώρο. Οι ερμηνευτές ξεκινούν από την ίδια αποβάθρα με προορισμό ένα κοινό ταξίδι. Τι σημαίνει, όμως, ταξίδι για την ομάδα; «Συνύπαρξη, αγάπη αλλά και στάση που διαμορφώνουμε σε ό,τι μας περιβάλλει ως παρατηρητές αλλά και ως δρώντα πρόσωπα», λέει ο Αντώνης Κουτρουμπής. «Πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται το εσωτερικό ταξίδι που όλοι μας επιχειρούμε». Αυτό ζητούν και από τους θεατές, «να αναρωτηθούν λίγο για το δικό τους «ταξίδι» και για τη δική τους στάση απέναντι σε αυτό».
  • Η ομάδα, που επιχορηγείται από το ΕΚΕΘΕΧ, φέτος συμπληρώνει 13 χρόνια. Κινείται στα όρια της μιμικής και του σωματικού θεάτρου. Ξεκίνησε ως ανάγκη έκφρασης ανθρώπων που προέρχονταν από το θέατρο, τον χορό και το κουκλοθέατρο για να διαμορφώσουν ένα κοινό στίγμα και στηρίζεται αφ’ ενός στην κίνηση του σώματος και αφ’ ετέρου στο παιχνίδι που γίνεται με τα σκηνικά αντικείμενα που -ανάλογα με το κάθε έργο- εναλλάσσονται και διαμορφώνουν το περιβάλλον της παράστασης.
  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/02/2009