Category Archives: Θέατρο Τρένο στο Ρουφ

Οι νέοι ανεβαίνουν στο Τρένο

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορογράφοι, χορευτές, μουσικοί, εικαστικοί και περφόρμερ σε μια παράσταση τεσσάρων ωρών που μεταβάλλεται διαρκώς στο νέο βαγόνι της Τατιάνας Λύγαρη… Βήμα σε νέους καλλιτέχνες δίνει η Τατιάνα Λύγαρη. H καλλιτέχνιδα εγκαινιάζει ένα νέο βαγόνι στην «Αμαξοστοιχία-Θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ» και το προσφέρει στις καινούργιες καλλιτεχνικές δυνάμεις. Αλλωστε, πάντοτε ήταν «ανοιχτή» σε «φρέσκες» προτάσεις και εγχειρήματα.

Η Τατιάνα Λύγαρη εγκαινιάζει ένα νέο βαγόνι στην «Αμαξοστοιχία-Θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ»

Η Τατιάνα Λύγαρη εγκαινιάζει ένα νέο βαγόνι στην «Αμαξοστοιχία-Θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ»

Το νέο βαγόνι, το «New Wagon» στην «Αμαξοστοιχία-Θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ», ανοίγει από την Τατιάνα Λύγαρη σε νέους καλλιτέχνες εγκαινιάζοντας για ένα 10ήμερο, καθημερινά από 5 έως 15 Μαΐου, μία γιορτή τεχνών στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού Ρουφ.

Οι νέοι ανεβαίνουν στο Τρένο

Στο πρότζεκτ καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ», νέοι δημιουργοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορογράφοι, χορευτές, μουσικοί, εικαστικοί, περφόρμερ εμπνέονται από τα αυθεντικά, γυμνά, πατιναρισμένα από τον χρόνο «12 Κουπέ» του «New Wagon» και δημιουργούν σ’ αυτά τα δικά τους πρωτοποριακά καλλιτεχνικά πρότζεκτ σ’ ένα διαφορετικό σε είδος, ύφος και θεματολογία κυλιόμενο πρόγραμμα τεσσάρων ωρών. Οι θεατές, σε ομάδες του ενός έως πέντε ατόμων σε κάθε παράσταση, μπορούν να επιλέξουν να παρακολουθήσουν διαδραστικές περφόρμανς, 4 έως 44 λεπτών, με ήχο ή χωρίς ήχο, με κείμενο ή χωρίς κείμενο, με ή χωρίς ηθοποιούς, αλλά και να περιηγηθούν στα υπόλοιπα βαγόνια του Τρένου ανακαλύπτοντας εικαστικές εγκαταστάσεις ή ν’ «αράξουν» για ένα ποτό στην αποβάθρα του σταθμού παρακολουθώντας μουσικά happenings, τα οποία θα εκτυλίσσονται παράλληλα με τις παραστάσεις.«Από περίπου 60 προτάσεις επιλέξαμε τις συγκεκριμένες με βασικά κριτήρια την πρωτοτυπία της έμπνευσης για τον ιδιαίτερο χώρο ενός κουπέ τρένου, τη διαφορετικότητα των μέσων αλλά και της θεματολογίας», λέει η Τατιάνα Λύγαρη.«Τα παιδιά είναι όλα νέα και ταλαντούχα, με κέφι για δημιουργία και έντονο προβληματισμό για θέματα όπως οι πολιτισμικές αντιθέσεις, η μετανάστευση, η έλλειψη αναγνώρισης, η μοναξιά, ο φόβος της επικοινωνίας και η αναζήτηση της αγάπης, η απόρριψη τουριστικών στερεοτύπων, η κοινωνική κόλαση και ο εγκλωβισμός της επιθυμίας από νόρμες και κανόνες, η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον κ.ά. Αν επιτύχει το εγχείρημα θα το γιορτάζουμε κάθε Μάιο στο «Τρένο στο Ρουφ» ανακαλύπτοντας νέα κρυμμένα ταλέντα απ’ όλους τους χώρους των τεχνών».

  • Οι ομάδες και η είσοδος

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες στα «12 Κουπέ» είναι: οι θεατρικές ομάδες «Alma Libre», «Amesa», «Γουρούνια με Φτερά», «Οι 5 Ταξιδιώτες», Καλλιτεχνική Ομάδα «Contra Tempo», Ομάδα «Void», Χοροθεατρική Ομάδα «Πινέζα» και οι Σ. Γαλανάκη με τη Λ. Μάνδαλη, Απ. Θηβαίος, Οδ. Ι. Κωνσταντίνου με τη Γ. Νεοφύτου και τον Κλείτορα, Ηλ. Μοσχοϊτόπουλος με τον Γ. Φυρό και τη Χρ. Θεοδώρου, Μ. Παπαχρήστου, Ανδρ. Πασιάς. Στα παράλληλα μουσικά χάπενινγκ και τις εικαστικές εγκαταστάσεις συνεργάζονται οι: Κ. Γάκης, Αντ. Κουράκου, Κ. Κώσταινα, L.G.R., Σ. Παπαδημητροπούλου, Praktoras. Η είσοδος σε όλα τα δρώμενα είναι ελεύθερη και ο κάθε θεατής, ανάλογα με την οικονομική του δυνατότητα, αντί εισιτηρίου μπορεί να προσφέρει «ό,τι επιθυμεί». Είναι όμως απαραίτητη η προμήθεια κουπονιού εισόδου πριν από την έναρξη του κάθε πρότζεκτ.

  • Κουπόνια
    Εναρξη διανομής κουπονιών εισόδου για τα πρότζεκτ της κάθε ημέρας από 8 μ.μ. Μέγιστος αριθμός κουπονιών εισόδου ανά άτομο/ανά ημέρα 4. Η είσοδος είναι ελεύθερη (κι από κει και πέρα… ό,τι προαιρείται ο καθένας). Παραστάσεις: 5-15 Μαΐου καθημερινά, από τις 8.30 μ.μ. Διάρκεια: 4 ώρες.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 2/5/2011

Ανακαλύπτοντας ξανά την Αμερική…

Μια διαχρονική επιτυχία του νεοελληνικού θεάτρου, το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη Ποιος ανακάλυψε την Αμερική; επανέρχεται από σήμερα στις αθηναϊκές σκηνές, στο Θεατρικό Βαγόνι του «Τρένου στο Ρουφ». Έχοντας διανύσει μια μεγάλη πορεία σε κεντρικές, περιφερειακές, δημοτικές , ερασιτεχνικές, μαθητικές κ.ά. σκηνές, η Καίτη και η Λίζα, οι δύο εξαδέλφες με την τόσο διαφορετική ιδιοσυγκρασία, που στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Ιωάννου υπηρετούνται από τις Μαρίνα Πολυμέρη και Λεμονιά Γιανναρίδου αντίστοιχα, θα διανύσουν και πάλι στιγμές από την προσωπική τους ιστορία, απέναντι στον πραγματικό πρωταγωνιστή, τον χρόνο…
Μέσα από είκοσι επτά στιγμιότυπα που ξετυλίγονται με γρήγορους κινηματογραφικούς ρυθμούς, οι ρόλοι τους εναλλάσσονται, το ίδιο και τα συναισθήματα, περνώντας από το γκροτέσκο έως το τραγικό, καθώς ανάμεσά τους διεξάγεται μια πάλη μέχρι θανάτου, το μωσαϊκό της ίδιας τους της ζωής…

Λάτιν και σερπαντίνες στο Εξπρές

Το «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές», του Πέτρου Χατζόπουλου μιλάει για την απληστία, την αγάπη και το συναρπαστικό κυνήγι της αλήθειας

  • Το «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές» ξεφαντώνει μέσα στις Απόκριες και χορεύει… λάτιν! Η Παιδική Σκηνή της «Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ» γιορτάζει την επιτυχία της παιδικής παράστασης και καλεί όλους τους μικρούς (και μεγάλους) φίλους της, τις τέσσερις αποκριάτικες Κυριακές (13, 20, 27 Φεβρουαρίου και 6 Μαρτίου), να διασκεδάσουν μετά την πρωινή παράσταση των 11.00 π.μ. με λάτιν χορευτική μουσική, σερπαντίνες, μάσκες, καπέλα και αποκριάτικες στολές.
  • Τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν με τους ηθοποιούς για τους ρόλους τους, να χορέψουν και να φωτογραφηθούν με τον Κορνήλιο Κρικ, τον διασημότερο σκίουρο-ντετέκτιβ του κόσμου, τη βοηθό του Μάρθα, την αλλοπαρμένη πυγολαμπίδα, αλλά και με έναν οικολόγο ακτιβιστή καταλανό ταύρο, μία πρώην σταρ του σινεμά σκυλίτσα τσιουάουα, έναν διάσημο τενόρο λεμούριο και με έναν φοβερό δράκο του Κόμοντο.
  • Το «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές», του Πέτρου Χατζόπουλου μιλάει για την απληστία, την αγάπη και το συναρπαστικό κυνήγι της αλήθειας, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί τη φαντασία, την παρατηρητικότητα και την ικανότητα του μυαλού να αναλύει γεγονότα και να συνθέτει επιχειρήματα με διασκεδαστικό τρόπο.
  • «Είναι εμπνευσμένο από την κλασική παράδοση των αστυνομικών της Αγκάθα Κρίστι, αλλά οι ήρωές του όμως είναι εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου» εξηγεί η Τατιάνα Λύγαρη που σκηνοθετεί την παράσταση. «Επέλεξα να προβάλω την ανθρωπομορφική εκδοχή των ηρώων με ελάχιστα μόνο χαρακτηριστικά των ζώων που εκπροσωπούν στην κίνηση και την έκφρασή τους. Και αυτό γιατί θέλω να προσφέρω στους μικρούς μας θεατές χαρακτήρες υπαρκτούς μέσα σε ένα ρεαλιστικό περιβάλλον, επειδή σέβομαι την αντίληψή τους, την ταχύτητα αφομοίωσης και την αίσθηση του κωμικού που διαθέτουν».
  • Παράλληλα τα παιδιά, με την επιβίβασή τους στα αυθεντικά βαγόνια του «Τρένου στο Ρουφ», βιώνουν μοναδικές εμπειρίες ως αληθινοί ταξιδιώτες με τον μηχανισμό κίνησης, την έκδοση εισιτηρίων του τρένου, την επίσκεψη στο Wagon-Restaurant και στο πωλητήριο του θεάτρου με τα μικρά σουβενίρ τρένων και άλλα ευχάριστα απροσδόκητα. Παίζουν: Τίνα Γιωτοπούλου, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Γιάννης Διαμαντής, Παναγιώτης Κλίνης, Κωστής Κορωναίος, Μαρία Μπενάκη.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 28/01/2011

Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Ένα έργο με πρωταγωνιστή τον Χρόνο και πρωταγωνίστριες δυο γυναίκες, που ζωντανεύουν τη διαδρομή της προσωπικής τους ιστορίας από τα 8 έως τα 88 τους χρόνια. Δύο κορίτσια που μοιάζουν αλλά και διαφέρουν σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η σίγουρη και η ανασφαλής. Η νικήτρια και η ηττημένη. Ή η ηττημένη και η νικήτρια; Γιατί οι ρόλοι μπορεί και ν’ αλλάξουν. Είτε γιατί η μοίρα το θέλει, ή γιατί κάποια αποφασίζει να αλλάξει τη μοίρα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι τ’ άστρα που καθορίζουν την αρχή του κύκλου της ζωής τους αλλά ό,τι σφράγισε την κάθε μια, πριν προλάβει καν να το συνειδητοποιήσει.

Τι σημασία όμως μπορεί να έχει η νίκη και η ήττα στο τέλος αυτού του κύκλου;

Η Καίτη  και η Λίζα, πρώτες εξαδέρφες, συγγενείς εξ’ αίματος και ξένες εξ’ ιδιοσυγκρασίας, αδελφές ψυχές αλλά εχθρές μέχρι θανάτου όταν παλεύουν για τον ίδιο άνδρα, μας παρουσιάζουν εν συντομία το πολύχρωμο ταραχώδες μωσαϊκό όλης τους της ζωής. Όλα διαδραματίζονται σε είκοσι επτά στιγμιότυπα γρήγορου κινηματογραφικού ρυθμού, που περιλαμβάνουν ολόκληρη τη γκάμα των συναισθημάτων τους απ’ το απόλυτα γκροτέσκο ως το απόλυτα τραγικό. Σαν τις ζωές όλων μας.

Ένα έργο όχι μόνο για γυναίκες αλλά και για άντρες που νομίζουν πως ξέρουν τις γυναίκες.

Συντελεστές:

  • Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ιωάννου
  • Κοστούμια: Σοφία Παντουβάκη
  • Χορογραφία – Εκφραστική κίνηση: Άρτεμις Ιγνατίου
  • Μουσική επιμέλεια: Μαρτίν Κριθαρά
  • Φωτισμοί: Παναγιώτης Πλασκασοβίτης
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Μαρκοπούλου
  • Παίζουν:  Λεμονιά Γιανναρίδου, Μαρίνα Πολυμέρη

Το τρένο στο Ρουφ

  • Μέσα στο σιδηροδρομικό σταθμό Ρουφ, επί οδού Κωνσταντινουπόλεως, μεταξύ Ιεράς οδού και γέφυρας Χαμοστέρνας – Προαστιακός Ρουφ   Τηλ: +302105298922

Τιμές: Είσοδος 16 – 20 ευρώ

Στο θέατρο με το ποδήλατο!

  • Οι περισσότερες σκηνές φέτος, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην οικονομική κρίση ακολουθούν ευέλικτη πολιτική εισιτηρίων, καθιερώνοντας ποικίλες μορφές εκπτώσεων (για νέους, για ανέργους κ.λπ.) ή φτηνότερες τιμές για τις καθημερινές.
  • Το θέατρο «Τρένο στο Ρουφ» αποφάσισε φέτος να συνδυάσει αυτήν την πολιτική με οικολογικά κριτήρια. Έτσι, προτείνει στους θεατές της παράστασης Το κολιέ της Ελένης, που επαναλαμβάνεται από σήμερα, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, για δεύτερη σεζόν, να πάρουν το ποδήλατό τους και να πάνε με αυτό στο θέατρο, όπου έχει διαμορφωθεί ένα μικρό πάρκινγκ ποδηλάτων στη φυλασσόμενη αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού. Με αυτόν τον τρόπο, οι θεατές της συγκεκριμένης παράστασης θα πληρώνουν μειωμένο εισιτήριο (16 αντί 20 ευρώ).

Για ένα κολιέ, για µια Ελένη

Κέλλυ Κική

Το «Τρένο στο Ρουφ» σφύριξε και ταξίδεψε ώς τη Βηρυτό όπου παρουσίασε «Το Κολιέ της Ελένης», ένα έργο της γαλλόφωνης Καναδής Καρόλ Φρεσέτ που αφηγείται την ιστορία µιας Δυτικής στης Ανατολής τα µέρη
Στο θέατρο Αl Μadina επί της εµπορικής οδού Χάµρα στην οµώνυµη κεντρική γειτονιά της Βηρυτού, ο κόσµος είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται τουλάχιστον µία ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης. Ηταν η πρώτη φορά για την Αµαξοστοιχία Θεάτρου «Το Τρένο στο Ρουφ» που ταξίδευε εκτός ελληνικών συνόρων.

Και αυτό το ζεστό βράδυ της 21ης Σεπτεµβρίου επρόκειτο να παρουσιάσει σε περισσότερα από 300 άτοµα «Το Κολιέ της Ελένης», σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Επειτα από σχετική πρόσκληση της ελληνικής πρεσβείας στη Βηρυτό, ο θίασος µετέφερε το έργο της γαλλόφωνης Καναδής Καρόλ Φρεσέτ από τη µικρή, τετράγωνη σκηνή του θεατρικού βαγονιού της Αµαξοστοιχίας (όπου ανέβαινε καθ’ όλη τη διάρκεια της περσινής σεζόν)  στη µεγάλη σκηνή του Αl Μadina η οποία δεν είναι η µόνη που προδίδει την κινηµατογραφική ιστορία του χώρου.

Εκεί στεγαζόταν το ιστορικό Saroulla Cinema ώς τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν η οδός Χάµρα ακόµα διατηρούσε εκείνη την ιδιαίτερη αίγλη που της προσέδιδε ο κόσµος της διανόησης που συγκεντρωνόταν εκεί.  Το σκηνικό και καλλιτεχνικό στοίχηµα, λοιπόν, δεν ήταν µικρό.

Αλλά η Τατιάνα Λύγαρη, η οποία επίσης ερµηνεύει τον κεντρικό ρόλο της Ελέν, και οι ηθοποιοί Βαγγέλης Ρόκκος και Ανατολή Αθανασιάδου αφηγήθηκαν µε περίσσια καλλιτεχνική διαθεσιµότητα την ιστορία µιας γυναίκας από τη Δύση που βρίσκεται να περιπλανάται σε µια χαοτική και πολύπαθη πόλη της Ανατολής.

Καλεσµένοι από τον πρεσβευτή κ. Πάνο Καλογερόπουλο, το «παρών» έδωσαν µέλη της ελληνικής κοινότητας στον Λίβανο, πρεσβευτές άλλων χωρών αλλά και προσωπικότητες της λιβανέζικης πολιτικής σκηνής, απολαµβάνοντας τον ελληνικό θίασο να τηρεί ισορροπίες και να ερµηνεύει µε θεατρική καθαρότητα το κείµενο της καναδής συγγραφέως που καθρεφτίζει δύο διαφορετικές γωνιές του πλανήτη οι οποίες καµιά φορά βρίσκουν όµως τελικά τα σηµεία τοµής τους.

«Μια γυναίκα από µια χώρα δυτική βρίσκεται για ένα επαγγελµατικό ταξίδι σε µια πόλη της Μέσης Ανατολής – που θα µπορούσε να είναι η Βηρυτός. Χάνει ένα µικρό κολιέ από άσπρες πλαστικές πέρλες το οποίο για εκείνη έχει πολύ µεγάλη αξία και αποφασίζει να παρατείνει τη διαµονή της για να το ψάξει. Στον δρόµο της συναντάει τους ανθρώπους αυτής της ρηµαγµένης από τους πολέµους πόλης και βρίσκεται αντιµέτωπη µε την απώλεια και τον πόνο.

Μέσα από αναγωγές στις δικές τις απώλειες καταλαβαίνει τελικά τι είναι σηµαντικό στη ζωή», λέει µεταξύ άλλων η σκηνοθέτις και ηθοποιός Τατιάνα Λύγαρη για το έργο της Φρεσέτ (το οποίο έγραψε το 2001 στη Βηρυτό στο πλαίσιο εργαστηρίου για γαλλόφωνους συγγραφείς) και προσθέτει: «Βρίσκω το έργο πολύ αισιόδοξο διότι µέσα από µια τέτοια διαδροµή µπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει τη δική του ευτυχία, να κατανοήσει τον πόνο των άλλων και να γίνει άνθρωπος µε µια παρουσία υπεύθυνη και σοβαρή απέναντι στη ζωή».

ΙΝFΟ

«Το Κολιέ της Ελένης» ανεβαίνει ξανά στο θεατρικό βαγόνι της Αµαξοστοιχίας Θεάτρου «Το Τρένο στο Ρουφ» (Σιδηροδροµικός Σταθµός Ρουφ, οδός Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210-5298.922, 6937-604.988) από τις 12 Νοεµβρίου έως τις 30 Ιανουαρίου. Εισιτήρια: 20 ευρώ, 16 ευρώ (φοιτητικό).

Επαναπροσδιορίζοντας τις αξίες της ζωής

Η Ελέν (Τατιάνα Λύγαρη) αναζητά µανιωδώς το «δυσδιάκριτο, ανάλαφρο και άπιαστο», όπως τονίζει συνεχώς η ίδια, κολιέ της και στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης διασταυρώνεται µε ανθρώπους που φέρουν µνήµες βαριές και απώλειες απτές: Η µουσουλµάνα Σάρα (Ανατολή Αθανασιάδου) θα εµφανιστεί στη σκηνή ψάχνοντας τον νεκρό γιο της κι αυτή η άρνησή της για τον θάνατο θα µοιάζει µε την πιο έντονη παραίσθηση που µπορεί να έχει άνθρωπος. Παράλληλα, ο εξαίρετος Βαγγέλης Ρόκκος µεταµορφώνεται από τον Ναµπίλ (οδηγό ταξί που στωικά επαναλαµβάνει «τάξι, µαντάµ») σε εργοδηγό σε ένα εργοτάξιο (ίσως ένα από αυτά µε τους τεράστιους γερανούς που σε κάθε τετράγωνο της ανοικοδοµηµένης από τους βοµβαρδισµούς του 2006 Βηρυτού µοιάζει να πληγώνει τον ουρανό), σε έναν πρόσφυγα έγκλειστο σε παλαιστινιακό καταυλισµό και, τέλος, σε έναν πωλητή ο οποίος µε µια (κυρίως ψυχική) βιαιότητα θα κάνει την Ελέν να επαναπροσδιορίσει τις αξίες – και την ίδια την αξία – της ζωής. [ΤΑ ΝΕΑ, 05/10/2010]

Το «κολιέ της Ελένης» πνιγμένο στο αίμα

Παράσταση-μύηση στην καθημερινότητα και την πολυπλοκότητα της Βηρυτού

Της Μαργαριτας Πουρναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Oκτωβρίου 2010

Νεοαφιχθέντες στη Βηρυτό. Αεροδρόμιο, ξενοδοχείο και ξέπνοοι στην Κορνίς για φαγητό. Υστερα αφήνουμε πίσω τον παραλιακό δρόμο όπου γευματίσαμε, με τα πανάκριβα διαμερίσματα, τα τζετ σκι στον ορίζοντα, τους εφήβους με καλάμια ψαρέματος και τα κινητά τηλέφωνα, τους ηλικιωμένους με τα παστρικά λευκά ρούχα που καπνίζουν ναργιλέ, τη χαύνωση και την ξεγνοιασιά. Πριν καταλάβουμε πού είμαστε, δεν έχουν περάσει ούτε δέκα λεπτά στο αυτοκίνητο, ο οδηγός μας ο Σαμίρ, μας πηγαίνει σε έναν άλλο πλανήτη, τη νότια πλευρά της πόλης που ελέγχει η Χεζμπολάχ. «Μη φοβάστε», μας λέει μισοαστεία, μισοσοβαρά. «Είμαι ο καλύτερος σωματοφύλακας. Αρκεί να μη βγάλετε φωτογραφίες».

Ολόκληρα τετράγωνα τα οποία είχαν κατεδαφιστεί από τα ισραηλινά πυρά στον πόλεμο του 2006 ανοικοδομούνται με χρήματα της ισλαμικής οργάνωσης, γυναίκες με μαντίλα ή μπούργκα συνοδεύουν τα παιδιά τους στο μεντρεσέ και άντρες με στολές παραλλαγής ρίχνουν εχθρικές ματιές. Φτώχεια, λάσπη, σκόνη, κτίρια με κρατήρες δίπλα στα γιαπιά. Ανθρωποι σακατεμένοι ή με ουλές. Δεν σταματάμε εκεί. Πάμε κατ’ ευθείαν στο παλαιό στρατόπεδο Σάμπρα – Σατίλα όπου σφαγιάστηκαν το 1982 εκατοντάδες –ίσως και χιλιάδες– άμαχοι Παλαιστίνιοι από Φαλαγγίτες και Ισραηλινούς. Απέξω, ο βόμβος μιας λαϊκής αγοράς με ρούχα-μαϊμούδες Ντόλτσε ε Γκαμπάνα, σαγιονάρες και σιροπιαστά γλυκά.

Αντί μνημείου μια μικρή στήλη, με ξεραμένα στεφάνια, στη μέση ενός άδειου οικοπέδου. Μια γάτα κυνηγάει κότες και κάποιος έχει στήσει δίπλα μια παράγκα. Κάτω από τα πόδια μας η γη καίει, σχεδόν βράζει. Είναι ένας ομαδικός τάφος που σκάφτηκε από μπουλντόζες οι οποίες πετούσαν μέσα τα πτώματα. Οσο κι αν έχεις διαβάσει Ρόμπερτ Φισκ ή Αμιν Μααλούφ, τίποτα δεν σε προφυλάσσει από τη λαβωμένη σάρκα της πόλης. Ούτε ο διακεκριμένος ανταποκριτής της «Ιντιπέντεντ» και μόνιμος κάτοικος Βηρυτού ούτε ο γνωστός Λιβανέζος συγγραφέας ούτε άλλα διαβάσματα και διηγήσεις. Ισως ο θρήνος της Φαϊρούζ να σε προϊδεάζει για το ότι έρχεσαι αντιμέτωπος με το ωστικό κύμα μιας σαρωτικής πραγματικότητας. Αναπάντεχο, αμείλικτο, ξένο προς το δυτικό μας πετσί.

Αποκαλυπτικό

Ο λόγος της παρθενικής επίσκεψης στο άλλοτε Παρίσι της Ανατολής ήταν να παρακολουθήσουμε εκείνο το βράδυ (της 23ης Σεπτεμβρίου) μια θεατρική παράσταση για τη σύγχρονη Βηρυτό από τον ελληνικό θίασο του Τρένου στο Ρουφ, που ανέβηκε με τη βοήθεια του πρέσβη μας στον Λίβανο, Πάνου Καλογερόπουλου. Ομως, η μύηση στην αληθινή πόλη προηγήθηκε της θεατρικής σκηνής κι έτσι το έργο μάς φάνηκε τουλάχιστον αποκαλυπτικό. Τίτλος του «Το κολιέ της Ελένης» και συγγραφέας του, η Γαλλοκαναδή Καρόλ Φρεσέτ, η οποία πραγματεύεται ακριβώς αυτό: το βαρύ χαστούκι που τρώει ο ανυποψίαστος ξένος, ο τουρίστας, ο επιδερμικά ανοιχτόμυαλος και κοσμοπολίτης, ο οποίος αφήνει την καθημερινότητά του και βλέπει τελικά από κοντά την επούλωση των τραυμάτων του πολέμου, της σύγκρουσης των θρησκειών, των πολιτικών ιδεολογιών, του χθες και του αύριο σε μια πόλη που τα συσπειρώνει όλα, τη Βηρυτό.

Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2009. Η «ψυχή» του Τρένου στο Ρουφ, Τατιάνα Λύγαρη, αναζητούσε ένα έργο που να μη χρειάζεται πολλούς ηθοποιούς ώστε να ταιριάζει στον χώρο του μικρού θεάτρου και να είναι φορτισμένο από μηνύματα. Από μια σύμπτωση, κατέληξε στη Φρεσέτ, που έγραψε το «Κολιέ της Ελένης» μετά ένα σύντομο ρέζιντενσι στη Βηρυτό. Μια μεσήλικη γυναίκα που βρίσκεται στον Λίβανο για κάποιο συνέδριο, χάνει το μικρό αγαπημένο της κολιέ. Καθυστερεί το ταξίδι της επιστροφής και περιπλανιέται στην πόλη, σε σημεία όπου στάθηκε αναζητώντας το κόσμημα που έχασε. Ψάχνοντας, γνωρίζει διαδοχικά τρεις Λιβανούς που έχουν χάσει πολύ σημαντικότερα πράγματα. Ο πρώτος, το σπίτι του από τους βομβαρδισμούς. Η δεύτερη, τον γιο της από τα πυρά ενός ελεύθερου σκοπευτή και ο τρίτος, την πατρίδα και την αξιοπρέπειά του, καθώς ζει σε προσφυγικό στρατόπεδο. Η απώλεια του κοσμήματος κονιορτοποιείται μπροστά στην οδύνη του άλλου, του άγνωστου μα και τόσο κοντινού για να αναδυθεί η συμπόνια. Το αποτέλεσμα είναι η βίαιη αλλαγή των ιεραρχιών: από το υλικό στο άυλο, από τη σιγουριά στο εφήμερο, από το ατομικό στο συλλογικό, από τη νάρκωση στην πραγματική ζωή.

Το κέλυφος της Ελένης σπάει μπροστά στις αληθινές τραγωδίες και η ίδια αντιλαμβάνεται τη γελοιότητα, το ασήμαντο των προβλημάτων που έχουν οι κάτοικοι των προνομιούχων πόλεων του πλανήτη. Για να μην ξεχνάμε τον Φισκ, «η Βηρυτός είναι ένα μέρος που ανασταίνεται, πεθαίνει και μετά ανασταίνεται ξανά», διδάσκοντας μαθήματα για τη ζωή και το φθηνό της αντίτιμο, το δηλητηριώδες καταφύγιο της θρησκείας και της πολιτικής, τις ανακατατάξεις του βίου. Δεν θα υπήρχε πιο κατάλληλος τόπος για να συζητήσει κανείς επί της ουσίας όλα αυτά τα θέματα, που εμείς απλώς τα βλέπουμε για μερικά δεύτερα στα δελτία ειδήσεων. Παρόντες στην παράσταση, όπου εκτός από την Λύγαρη με την άρτια υποκριτική της εμφανίστηκαν ο εξαιρετικός Βαγγέλης Ρόκκος σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους και η ταλαντούχα Ανατολή Αθανασιάδου, ήταν πολλά μέλη της ελληνικής ομογένειας της Βηρυτού, που κάποτε άκμαζε και τώρα απαρτίζεται από 3 – 4 χιλιάδες άτομα. Κομψοί, με μια παλιά αίσθηση αρχοντιάς και ευπρέπειας, εκλεπτυσμένοι και γλωσσομαθείς, οι Ελληνες της Βηρυτού κρατούν υπερήφανα το δικό τους μετερίζι. Κοντά τους βρίσκεται ο πρέσβης που βοήθησε σημαντικά για να ταξιδέψει η παράσταση στον Λίβανο. Απο τις 12 Νοεμβρίου, το έργο θα παρουσιάζεται με την ίδια διανομή και στην Αθήνα.

Το αρχαιολογικό μουσείο στη δίνη του πολέμου

Η βόλτα στη Βηρυτό έκλεισε με μια επίσκεψη στο αρχαιολογικό της μουσείο, που για κακή του τύχη βρέθηκε στο σταυροδρόμι των αντιπάλων του εμφυλίου: πάνω στον οδικό άξονα που χώριζε την ανατολική από τη δυτική πόλη ή τους χριστιανούς από τους μουσουλμάνους. Οι εμπόλεμοι δεν το σεβάστηκαν. Οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να προστατεύσουν κάποια μεγάλα γλυπτά (σαρκοφάγους, κούρους κ.λπ.) φτιάχνοντας ένα προστατευτικό κέλυφος απο σκυρόδεμα που έσπασε μόλις ήρθε η ειρήνη, για να αποκαλύψει και πάλι τους αρχαίους θησαυρούς. Μικρότερα αντικείμενα, όμως, καταστράφηκαν από την υγρασία στο υπόγειο, τις φωτιές, τις αρπαγές και το λαθρεμπόριο. Σήμερα, το επιβλητικό κτίριο που είχε παραμορφωθεί από τις οβίδες και τις σφαίρες, βρήκε την παλαιά του λάμψη και στο εσωτερικό του στεγάζει φοινικικά, ελληνικά και ελληνιστικά, ρωμαϊκά και βυζαντινά εκθέματα φτάνωντας έως τους Μαμελούκους. Μόνο το δάπεδο δεν έχει αντικατασταθεί. Είναι γεμάτο ρωγμές, σημάδια απο πυρκαγιά, υγρασία, φθορές, ένα μωσαϊκό από βάσανα. Δεν έχει σημασία. «Ο Λίβανος μοιάζει με το ταμπουλέ», μας είπε στην έξοδο η ξεναγός, «έχει μέσα δεκάδες συστατικά αλλά η γεύση του είναι υπέροχη».

Στη Βηρυτό το «εγώ» συναντά τον κόσμο

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

Μία διαφημιστική αφίσα του οίκου μόδας «Πράντα» συνορεύει με την τοιχοκολλημένη κραυγή μιας μάνας «Βοηθήστε με να βρω το παιδί μου», λεζάντα της φωτογραφίας ενός μικρού παιδιού, που τώρα θα έχει μεγαλώσει.

Η Τατιάνα Λύγαρη (δεξιά) και οι συνταξιδιώτες της στο «Κολιέ της Ελένης», Βαγγέλης Ρόκκος και Ανατολή Αθανασιάδου

Η Τατιάνα Λύγαρη (δεξιά) και οι συνταξιδιώτες της στο «Κολιέ της Ελένης», Βαγγέλης Ρόκκος και Ανατολή Αθανασιάδου

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τον πόλεμο στον Λίβανο και η γαζωμένη Βηρυτός προσπαθεί να κλείσει τις πληγές της. Εχει κάνει τους γερανούς σήμα κατατεθέν της.

Υπάρχουν παντού. Ειδικά στη νοτιοανατολική πλευρά, στις φτωχογειτονιές, εκεί όπου έγιναν στάχτη 900 κτίρια. Εκτός από αρκετά που στέκουν με τα τραύματα-τρύπες από τις οβίδες, «μνημεία» της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας, τα περισσότερα έχουν χτιστεί από την αρχή, με τρομακτική, μάλιστα, ταχύτητα.

Και μπορεί στην άλλη άκρη της πόλης, στη βορειοδυτική πλευρά, να κάνουν παρέλαση τα πανάκριβα τζιπ και οι μαντίλες υψηλής ραπτικής, αλλά η μυρωδιά του πολέμου δεν έχει αποχωριστεί την πόλη. Οι Λιβανέζοι, όμως, σε κοιτούν βαθιά μέσα στα μάτια με το υγρό τους βλέμμα, που κουβαλά τη μυθολογία της Ανατολής, σου χαμογελούν στο δρόμο, χορεύουν με φοβερό κέφι στα νυχτερινά κλαμπ τους. «Οταν έχεις ζήσει τόσα χρόνια πολέμου, περνάς την κάθε μέρα με όρεξη, σαν να πλησιάζει το τέλος σου», έλεγε ο εξωστρεφής Λιβανέζος ξεναγός, που μας υποδέχτηκε στο αμάξι του με την «Αφιλότιμη» του Στράτου Διονυσίου.

Πάντα με ελληνικά λαΐκά άσματα στο τέρμα, έγινε ο οδηγός μας σε ένα οδοιπορικό στη λιβανέζικη αντίφαση: από την Place Etoile, για χάρη της οποίας η Βηρυτός κέρδισε τον τίτλο του Παρισιού της Ανατολής, μέχρι τα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, όπου το 1982 εξοντώθηκαν περίπου 3.500 Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι από τον ισραηλινό στρατό.

Η μεταμόρφωση μιας τουρίστριας

Μερικές ώρες αργότερα, κρατώντας στα χέρια μου το πρόγραμμα της παράστασης «Το κολιέ της Ελένης», που σκηνοθέτησε η Τατιάνα Λύγαρη πέρυσι στο «Τρένο στο Ρουφ» και φιλοξενήθηκε την προηγούμενη Παρασκευή στη Βηρυτό, μία φράση της Γαλλοκαναδής συγγραφέως Καρόλ Φρεσέτ άρκεσε για να συνοψίσει την εμπειρία μου: «Οταν έφυγα από τη Βηρυτό ήμουν άλλος άνθρωπος».

Η Φρεσέτ βρέθηκε εκεί πριν από δέκα χρόνια, στο πλαίσιο ενός προγράμματος για γαλλόφωνους συγγραφείς. Οταν ήρθε η ώρα να γράψει ένα έργο εμπνευσμένο από το ταξίδι της, έψαχνε τον τρόπο να φανεί ειλικρινής. Επλασε, έτσι, την ηρωίδα της Ελένη, μια Αμερικανή τουρίστρια, η οποία χάνει στη Βηρυτό ένα ασήμαντο κολιέ με άσπρες πέρλες. Ξαμολιέται στους δρόμους να το βρει απεγνωσμένη, συναντώντας ανθρώπους που θρηνούν την ανθρώπινη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη χώρα, την ιστορία.

Οταν το κείμενο έπεσε στα χέρια της Τατιάνας Λύγαρη, εντελώς τυχαία, την ώθησε να ξανανέβει στη σκηνή. Την είχε αποχωριστεί για τρία χρόνια, για χάρη της σκηνοθεσίας. Μια σκέψη ήταν αρκετή: «Η Ελένη θα μπορούσα να είμαι εγώ αλλά και κάθε δυτική γυναίκα». Πέρυσι τον Ιούνιο επισκέφθηκε αρκετές μέρες τη Βηρυτό για να γνωρίσει τη μαγεμένη και ταλαιπωρημένη πόλη. Να βγει από το πετσί της δυτικής τουρίστριας και να την κοιτάξει με τα μάτια της Ανατολής.

Θεατές που ήξεραν από πόλεμο

Στην αθηναϊκή πρεμιέρα ήρθε η συγγραφέας, η οποία ευτυχεί να βλέπει την Ελένη της να αλλάζει ταυτότητα σε κάθε χώρα που παρουσιάζεται το έργο. Η παράσταση, βέβαια, στη Βηρυτό ήταν σε άλλο κλίμα. Οι 300 περίπου θεατές, Ελληνες και Λιβανέζοι, δεν έχουν απλώς ακούσει για τον πόλεμο. Τον έχουν ζήσει. Και γι’ αυτό ίσως είναι πιο ευσυγκίνητοι στην ιστορία της Ελένης.

Θα μπορούσε το έργο στα χέρια ενός άλλου θιάσου να πέσει στην παγίδα του μελό. Ομως, όχι. Η Ελένη ξεκινά ως μια εξοργιστική γυναίκα, που ψάχνει ένα ασήμαντο κολιεδάκι, την ώρα που μια μάνα αναζητά το σκοτωμένο παιδί της (έξοχη και συγκινητική η Ανατολή Αθανασιάδου). Οδηγός της στην περιπλάνηση ένας Λιβανέζος ταξιτζής, τον οποίο υποδύεται ο Βαγγέλης Ρόκκος με την απόγνωση της ρημαγμένης πόλης στον λόγο του.

Η Τατιάνα Λύγαρη ως σκηνοθέτις, αλλά και ως Ελένη, εξελίσσει την παράσταση σαν ένα εσωτερικό μονοπάτι προς την παγκόσμια ειρήνη, εκεί που το εγώ συναντά τον κόσμο. Είναι η στιγμή που η Ελένη συνειδητοποιεί ότι θρηνούσε «το δυσδιάκριτο ανάλαφρο, άπιαστο κολιέ… λες και είχα χάσει όλες μου τις βεβαιότητες, μία για κάθε πέρλα, πως ο κόσμος πάει προς το καλύτερο».

* «Το κολιέ της Ελένης» θα συνεχιστεί στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ από τις 12 Νοεμβρίου (έως 30 Ιανουαρίου 2011). Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Κάθε βαγόνι κι έκπληξη!

  • Ενισχυμένο με ακόμη ένα ακόμη βαγόνι που θα προβάλλει δημιουργίες νέων καλλιτεχνών, με αξιοποίηση του Wagon-Bar σε θεατρική σκηνή, το «Τρένο στο Ρουφ», η θεατρική αμαξοστοιχία της Τατιάνας Λύγαρη, θα ταξιδέψει τον χειμώνα τους ενήλικους θεατρόφιλους με τρία έργα.

Η ομάδα της Παιδικής Σκηνής του «Τρένου στο Ρουφ» ψάχνει... ίχνη για να διαλευκάνει το «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές»!

Η ομάδα της Παιδικής Σκηνής του «Τρένου στο Ρουφ» ψάχνει… ίχνη για να διαλευκάνει το «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές»!

Παράλληλα, θα λειτουργούν το Μουσικό Βαγόνι και η Παιδική Σκηνή της. Ειδικότερα:

* ΔΥΟ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΣΑΣ ΣΕΡΒΙ-ΡΟΥΝ! Το παλιό ξύλινο βαγόνι (Wagon-Bar) που χρησιμεύει ως χώρος υποδοχής θεατών θα εγκαινιαστεί φέτος και ως θεατρική σκηνή με την κομεντί της Αγγλίδας Λούσι Μορίς «Το γαϊδουροκέφαλο». Ηρωίδες, δύο σερβιτόρες σιδηροδρομικού σταθμού με φόβους, αποτυχίες, ελπίδες κι ανεκπλήρωτα όνειρα, λανθασμένες επιλογές κι εξαρτήσεις, που ψάχνουν μια διέξοδο στη μίζερη ζωή τους. Τι θα συμβεί όταν ένα απόγευμα η μηχανή του καπουτσίνο σπάσει; Η συνέχεια στην παράσταση που έχει και την εξής πρωτοτυπία: οι δύο σερβιτόρες… σερβίρουν κανονικά όσους θεατές θέλουν να πιουν το ποτό τους. Τις υποδύονται η Ανατολή Αθανασιάδου και η Μαρίνα Πολυμέρη (μετάφραση Μενέλαου Καραντζά, σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη). Το έργο πρωτοπαίχτηκε το ’96 στο Λονδίνο κι έχει παιχτεί επίσης σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία (οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στις 2 Νοεμβρίου, κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη).

*ΜΕ ΒΕΡΜΟΥΤ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ… Το Μουσικό Βαγόνι Orient Express από 29 Οκτωβρίου (κάθε Παρασκευή και Σάββατο) θα προσφέρει «ΡΟΡ 60’s,», ήτοι ένα πρόγραμμα εμπνευσμένο από τη δεκαετία του ’60 με τα ξέφρενα πάρτι, την πολιτική αφύπνιση των νέων, τα ροκ εντ ρολ και τα μπλουζ της εποχής, με τα απαραίτητα βερμούτ φυσικά. Μουσική επιμέλεια Μηνά Αλεξιάδη, σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, χορογραφία Ζωής Χατζηαντωνίου. Τραγουδούν οι Θανάσης Βλαβιανός, Δανάη Κατσαμένη. Συμμετέχουν οι μουσικοί Ανδρέας Σταματόπουλος (πιάνο), Απόστολος Θεοδοσίου (κιθάρα), Θανάσης Βλαβιανός (μπάσο), Δημήτρης Βαρζαμπετιάν (κρουστά).

*ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ «ΚΟΥΠΕ». Το καινούργιο βαγόνι στο «Τρένο στο Ρουφ» με την ονομασία «New Wagon» θα λειτουργήσει από τον Μάιο του 2011 με τα «12 κουπέ». Δώδεκα νέοι καλλιτέχνες (σκηνοθέτες, μουσικοί, εικαστικοί, χορογράφοι, δημιουργοί βίντεο κ.λπ.) θα δίνουν ο καθένας σ’ ένα από τα δώδεκα κουπέ του βαγονιού τη δική τους «ιδιωτική» παράσταση σε μικρές ομάδες θεατών.

  • ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ:

* Στο Θεατρικό Βαγόνι θα επαναληφθεί η περσινή επιτυχία, ήτοι το έργο της Καναδής συγγραφέως Καρόλ Φρεσέτ «Το κολιέ της Ελένης» (12 Νοεμβρίου – 30 Ιανουαρίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο). Μια γυναίκα της Δύσης που ψάχνει το χαμένο κολιέ της περιπλανώμενη σε μια πόλη της Μέσης Ανατολής θα συνειδητοποιήσει την ανώφελη ευμάρεια μπροστά στη φτώχεια, τον πόνο και την ταπεινότητα των κατεστραμμένων από τον πόλεμο ανθρώπων της Βηρυτού. Η Τατιάνα Λύγαρη, που το έχει σκηνοθετήσει, πρωταγωνιστεί με τον Βαγγέλη Ρόκκο και την Ανατολή Αθανασιάδου.

* Στον ίδιο χώρο από τον Φεβρουάριο θα παρουσιαστεί το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωάννου με τη Λεμονιά Γιανναρίδου και τη Μαρίνα Πολυμέρη. Η ζωή δύο φιλενάδων από τα 8 τους έως τα 88 τους μέσα από το μικροσκόπιο της ευαισθησίας και το χιούμορ της Σπηλιώτη, έργο που έχει γνωρίσει αρκετά ανεβάσματα στο παρελθόν.

ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ… ΝΟΥΑΡ! Τέλος η Παιδική Σκηνή του Θεατρικού Βαγονιού θα παρουσιάσει το αστυνομικής υφής έργο του Πέτρου Χατζόπουλου (ο οποίος είναι γνωστότερος με το ψευδώνυμό του, Αύγουστος Κορτώ) «Μυστήριο στο Τούνδρα Εξπρές» σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη.

Να σημειωθεί ότι τα «Κυριακάτικα μεσημέρια στο Orient Express» θα επαναληφθούν από τον Φεβρουάριο με προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών ανά δύο κάθε φορά.

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ερωτας στο τρένο

  • Ιστορίες ιδανικής αγάπης, γεµάτες περιπέτειες, ροµαντισµό, ασυγκράτητα πάθη εκτυλίσσονται στις «Αισθηµατικές νουβέλες δρχ. 35» που παρουσιάζονται στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη (Θεµιστοκλέους 104, Εξάρχεια, τηλ.210-3826.185) στις 21.30. Με τους Γεωργία Τσαγκαράκη, Αγγελίτα Τσούγκου, Κωνσταντίνο Κακούρη.

* «Ακρόπολις, Reconstruction», µία παράσταση βασισµένη στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι που κάνει πρεµιέρα στο Θησείον, Ενα Θέατρο για τις Τέχνες (Τουρναβί του 7, τηλ. 210-3255.444) στις 20.30. Η σκηνοθεσία και η δραµατουργική επεξεργασία είναι του Μιχαήλ Μαρµαρινού. Παίζουν: Θεοδώρα Τζήµου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Αγγελική Δηµητρακοπούλου, Λάµπρος Φιλίππου, Τατιάνα Πίττα, Γιώργος Κριθάρας, Γιώργος Χριστοδούλου.
* Ολοκληρώνονται (στις 16 Μαΐου) οι παραστάσεις του έργου «Το κολιέ της Ελένης» στο Τρένο στο Ρουφ (Σιδηροδροµικός Σταθµός Ρουφ, οδός Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210-5298.922) στις 21.00. Σκηνοθετεί και παίζει η Τατιάνα Λύγαρη. Μαζί της εµφανίζονται οι Βαγγέλης Ρόκκος, Ανατολή Αθανασιάδου.
* Οι παραστάσεις του έργου «L’ Αmante Αnglaise» («Η αγγλίδα ερωµένη») της Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζονται στο Θέατρο Σηµείο (Χαριλάου Τρικούπη 10, όπισθεν Παντείου Πανεπιστηµίου, τηλ. 210-9229.579). Σκηνοθετεί και παίζει ο Νίκος Διαµαντής. Μαζί του εµφανίζονται οι Ιωάννα Μακρή, Γεράσιµος Δεστούνης.
* «Το σπίτι της κούκλας» του Ερρίκου Ίψεν παρουσιάζεται στο Studio Μαυροµιχάλη (Μαυροµιχάλη 134, τηλ. 210-6453.330) σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Παίζουν: Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Λεωνίδας Χρυσοµάλλης, Αντώνης Ραµπαούνης, Βασίλης Βλάχος.