Category Archives: Θέατρο του Νέου Κόσμου

«Εκκλησιάζουσες» με Κόκλα και Πυρπασόπουλο στην Επίδαυρο

«Εκκλησιάζουσες» με Κόκλα και Πυρπασόπουλο στην Επίδαυρο

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μια σύγχρονη ανάγνωση της αριστοφανικής κωμωδίας «Εκκλησιάζουσες» από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, ερευνά το θέμα γυναίκα-εξουσία και γοητεύεται από τη θεατρικότητα της αλλαγής των ρόλων ανάμεσα στα δύο φύλα. Αν ζούσε ο Αριστοφάνης, θα ανέθετε ξανά την διαχείριση του κράτους στις γυναίκες; Όπως έκανε τότε, στα 392 π.Χ., όταν η ηττημένη Αθήνα βρισκόταν σε παρακμή. Πιστές στην παράδοση, ικανές στον χειρισμό του χρήματος, οι αθηναίες, στις Εκκλησιάζουσες -μια περισσότερο φιλοσοφική παρά πολιτική κωμωδία- κηρύσσουν την κοινοκτημοσύνη. Απάντηση του κωμωδιογράφου στην πλατωνική Πολιτεία; Συνέχεια

Advertisements

Οι Έμποροι των Εθνών στον Νέο Κόσμο

Το φθινόπωρο του 2011, η παράσταση «Έμποροι των Εθνών» ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Στη συνέχεια, την αγκάλιασε το κοινό της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, των Σερρών και της Λαμίας. Οι «Έμποροι των Εθνών» επιστρέφουν, για λίγες μόνο παραστάσεις, τον Μάιο στην Αθήνα στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

Οι Έμποροι των Εθνών στον Νέο Κόσμο

Το φθινόπωρο του 2011, η παράσταση «Έμποροι των Εθνών» ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Στη συνέχεια, την αγκάλιασε το κοινό της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, των Σερρών και της Λαμίας. Οι «Έμποροι των Εθνών» επιστρέφουν, για λίγες μόνο παραστάσεις, τον Μάιο στην Αθήνα στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Συνέχεια

Οι Έμποροι των Εθνών στον Νέο Κόσμο

  • Το φθινόπωρο του 2011, η παράσταση «Έμποροι των Εθνών» ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Στη συνέχεια, την αγκάλιασε το κοινό της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, των Σερρών και της Λαμίας. Οι «Έμποροι των Εθνών» επιστρέφουν, για λίγες μόνο παραστάσεις, τον Μάιο στην Αθήνα στο θέατρο του Νέου Κόσμου.
Οι Έμποροι των Εθνών στον Νέο Κόσμο

Το φθινόπωρο του 2011, η παράσταση «Έμποροι των Εθνών» ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Στη συνέχεια, την αγκάλιασε το κοινό της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, των Σερρών και της Λαμίας. Οι «Έμποροι των Εθνών» επιστρέφουν, για λίγες μόνο παραστάσεις, τον Μάιο στην Αθήνα στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Συνέχεια

Κατάδυση στον κόσμο της βίας με «Τα σημάδια του Κάιν»

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Μία πολύκλωνη, πολυφωνική παράσταση – περιήγηση στον κόσμο της βίας, από γενέσεως κόσμου έως τις μέρες μας, βασισμένη πάνω σε ντοκουμέντα και ιστορικές μελέτες, πρακτικά και αρχεία, αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων, αλλά και σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και προσωπικές μαρτυρίες αποτελούν «Τα σημάδια του Κάιν», που παρουσιάζει η θεατρική ομάδα «Νότιο Σέλας» σε συμπαραγωγή με το «Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Κατάδυση στον κόσμο της βίας με «Τα σημάδια του Κάιν»

Μία πολύκλωνη, πολυφωνική παράσταση – περιήγηση στον κόσμο της βίας, από γενέσεως κόσμου έως τις μέρες μας, βασισμένη πάνω σε ντοκουμέντα και ιστορικές μελέτες, πρακτικά και αρχεία, αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων, αλλά και σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και προσωπικές μαρτυρίες αποτελούν «Τα σημάδια του Κάιν», που παρουσιάζει η θεατρική ομάδα «Νότιο Σέλας» σε συμπαραγωγή με το «Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Μια ελεύθερη κατάδυση στην πιο σκοτεινή πλευρά μας, εκεί που δεν φέγγει ποτέ αλλά παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος ζει, αναπνέει, δημιουργεί και, βέβαια, σκοτώνει.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θανάσης Χαλκιάς, τη δραματουργική επεξεργασία ο θίασος σε συνεργασία με τον Ηλία Μαγκλίνη, την επιμέλεια σκηνικών και τα κοστούμια η Ολυμπία Σιδερίδου και τη μουσική ο Κώστας Βόμβολος. Παίζουν: Ηλέκτρα Γεννατά, Ιωάννα Κανελλοπούλου, Ελίτα Κουνάδη, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Στάμος, Βασιλική Τσακίρη. Μουσικός: Τάσος Μισυρλής. Ηχογραφημένη φωνή: Γεράσιμος Γεννατάς.

Πέντε σκηνοθέτες καταργούν τη σκηνή

ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Επίθεση στην «αντίληψη εκείνη που αντιλαμβάνεται τον θεατή ως καταναλωτή», με τους ηθοποιούς της παράστασης «Ο συγγραφέας» να παίζουν ανάμεσα στο κοινό

Ο  Συγγραφέας  είναι ένα έργο, γραμμένο το 2007, που μιλάει σε πρώτο επίπεδο για τη βία και για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση

Ο «Συγγραφέας» είναι ένα έργο, γραμμένο το 2007, που μιλάει σε πρώτο επίπεδο για τη βία και για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση

Το διαδραστικό, λεγόμενο, θέατρο είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια. Εδώ όμως οι ηθοποιοί δεν μας ζητάνε να μπούμε στη δράση. Προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, καταργούν τη σκηνή και παίζουν ανάμεσά μας, σαν να είμαστε μια παρέα, για τις ανάγκες του «Συγγραφέα» του Τιμ Κράουτς, που κάνει πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου, στο Δώμα, του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου». Πρόκειται για ένα σύγχρονο αγγλικό έργο, γραμμένο το 2007, που μιλάει σε πρώτο επίπεδο για τη βία και για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Ταυτοχρόνα, μελετά αποκαλυπτικά τον κόσμο του θεάτρου και τις διάφορες μεταμορφώσεις του, παραπέμποντας ευθέως στον Πιραντέλο και στα «Πρόσωπα που ζητούν συγγραφέα». Στην ουσία όμως, μιλάει για τη βία που κρύβει ο καθένας μας μέσα του, τόσο οι ήρωες του έργου όσο και κάθε θεατής προσωπικά, και για την ηδονοβλεπτική διάθεση του θεατή. Για την ευθύνη μας ?ως θεατών? απέναντι σ’ αυτό που επιλέγουμε και μας αρέσει να βλέπουμε, όσο δυσάρεστο, όσο βίαιο, όσο σοκαριστικό κι αν είναι!

Το έργο επιτίθεται στην «αντίληψη εκείνη που αντιλαμβάνεται τον θεατή ως καταναλωτή. Δυστυχώς, με την υπερπληθώρα πληροφοριών και με την ευχέρεια που μας παρέχουν η τηλεόραση και το Ιντερνετ, ο σημερινός αναγνώστης, ακροατής, ή θεατής, καταναλώνει άκριτα και επιπόλαια την είδηση, την εικόνα ή το έργο τέχνης.

Μεταβάλλεται σε έναν ηδονοβλεψία της εικόνας, που αρκείται στο να παρακολουθεί, αλλά αρνείται να συνειδητοποιήσει τι είναι αυτό που παρακολουθεί, πόσω μάλλον να το θέσει υπό αυστηρή κρίση και, ένα βήμα πιο πέρα, να επιλέξει τι πρέπει να βλέπει και τι όχι» σημειώνουν ο Παντελής Δεντάκης και οι Κατερίνα Λυπηρίδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας, Χρήστος Σαπουντζής (πρωταγωνιστούν επίσης), οι οποίοι υπογράφουν την «ομαδική» σκηνοθεσία της παράστασης. Ο Τιμ Κράουτς αφηγείται επίτηδες την ιστορία μιας βίαιης παράστασης και μιας επαχθούς, ανατριχιαστικής προσωπικής του ιστορίας – η οποία φυσικά είναι πλαστή, είναι προβοκατόρικη – γιατί επιζητά ο «θεατής να αναλάβει τις ευθύνες του. Ο αναγνώστης οφείλει στον προσωπικό και στον κοινωνικό του εαυτό να πάψει να αφήνεται στην αφήγηση ενός συγγραφέα-θεού, ο ακροατής οφείλει να ακούει και τη συνείδησή του εκτός από την είδηση που του πλασάρουν, και ο θεατής οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η παντοδυναμία της εικόνας δεν πρέπει να του στερήσει την προσωπική του θέαση, την προσωπική του θεώρηση για τον κόσμο.

Οσο υπεύθυνος είναι αυτός που παράγει κάτι και είναι υπόλογος για την ποιότητα του προϊόντος του, άλλο τόσο υπεύθυνος είναι κι αυτός στον οποίο απευθύνεται το προϊόν και καλείται να το επιλέξει ή όχι».

Η παράσταση καταργεί τη σκηνή, μια και «ιδιοφυώς ο Κράουτς καταργεί την τάφρο που χωρίζει τη σκηνή από την πλατεία. Η σκηνή πια είναι η ίδια η πλατεία και το σκηνικό οι θεατές κάθε παράστασης»!

Δύο αντικριστές κερκίδες, η μία αντιμέτωπη με την άλλη, καθόλου σκηνικός χώρος ανάμεσά τους, αυτό είναι το σκηνικό! Οι ηθοποιοί δεν ξεχωρίζουν κατά κανέναν τρόπο από τους θεατές, κάθονται ανάμεσά τους, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ισάξιοι, είναι συνδημιουργοί του γεγονότος. Το έργο μάς «υπενθυμίζει τη δημόσια λειτουργία του θεάτρου, σε βαθύ προσωπικό επίπεδο.

Με αυτόν τον τρόπο η δύναμη της αφήγησης γίνεται πανίσχυρη. Κάπου το σύγχρονο θέατρο έχει βαλτώσει με την αναπαράσταση και τα πολυφορτωμένα σκηνικά κι αυτός ο απλός τρόπος αφήγησης μιας ιστορίας κρίνεται αναγκαίος σε μια εποχή που η παντοδυναμία της εικόνας έχει αμβλύνει τις ικανότητες πρόσληψης που έχουμε».

Τη μετάφραση υπογράφει ο Δημήτρης Κιούσης. Τη σκηνοθεσία- μουσική επιμέλεια οι Παντελής Δεντάκης, Κατερίνα Λυπηρίδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας, Χρήστος Σαπουντζής. Παίζουν: Κατερίνα Λυπηρίδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας, Χρήστος Σαπουντζής.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 27/9/2011

Δύο άνδρες και μία γυναίκα βιώνουν τη σκληρότερη εμπειρία της ζωής τους

  • της ΛΟΥΙΖΑΣ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ ΤΟ ΒΗΜΑ: 29/03/2011, 21:05 Θέατρο - Προτάσεις
Ο Μιχάλης Οικονόμου, η Μαρία Κίτσου και ο Ομηρος Πουλάκης από την παράσταση «Τα ορφανά»
Νύχτα τρόμου
Δύο άνδρες και μία γυναίκα βιώνουν τη σκληρότερη εμπειρία της ζωής τους

«Ορφανά» (2009) του Ντένις Κέλι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.
Παίζουν: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσου, Ομηρος Πουλάκης

Αξίζει να καταπατήσουμε τις αρχές μας προκειμένου να προστατέψουμε ό,τι θεωρούμε πιο σημαντικό; Ολα αλλάζουν για τη ζωή ενός ζευγαριού, όταν την ώρα που απολαμβάνουν το δείπνο στην ασφάλεια του σπιτιού τους εμφανίζεται ξαφνικά ο αδελφός της γυναίκας με τη μπλούζα του γεμάτη αίματα. Που βρισκόταν; Τι του συνέβη; Τι προσπαθεί να κρύψει;

Καλογραμμένα, ζουμερά, τα «Ορφανά» θίγουν σύγχρονα ζητήματα βίας και ρατσισμού με τρομερή αμεσότητα (όπως αναφέρει και ο σκηνοθέτης στο σημείωμά του: «νομίζεις ότι γράφτηκε για την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα»). O άγγλος συγγραφέας εξετάζει τις συνθήκες πίεσης υπό τις οποίες ακόμη και οι καλύτεροι από εμάς μπορούμε να βγάλουμε στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό μας. Μέσα σε ολόλευκο σκηνικό με ελάχιστα έπιπλα η κλονισμένη οικογένεια κονταροχτυπιέται μέχρι τελικής πτώσης. Οι σχέσεις διαγράφονται σταδιακά, επώδυνα, ώσπου να γίνουν ανυπόφορες.
Η Μαρία Κίτσου είναι εξαιρετική: η ευαισθησία της σε γοητεύει, το πάθος της σε διαπερνά. Ο Ομηρος Πουλάκης πλάθει ένα πειστικότατο πορτρέτο του «προβληματικού» αδελφού, αιχμαλωτίζοντας τη σύνθετη φύση του ήρωα. Πιο μετριοπαθής, ο Μιχάλης Οικονόμου σκιαγραφεί με ευκρίνεια τον «κανονικό» άνθρωπο, οι αντιστάσεις του οποίου λιώνουν στις υψηλές θερμοκρασίες.
>>>> ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος. Τηλ. 210 92 12 900.

Τρέλες με κουβέρτες
Γασκόνοι που κυλιούνται σε στρώματα, ένας ζαχαροπλάστης-γκέισα, και ένας κακός δούκας που ντύνεται γυναικεία

«Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντμόν Ροστάν στο Εθνικό Θέατρο
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Χρήστος Λούλης, Αγγελος Παπαδημητρίου, Κοσμάς Φοντούκης, Λένα Κιτσοπούλου

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η ξέφρενη πρόοδος της τεχνολογίας προκαλεί πονοκέφαλο στη σύγχρονη κοινωνία, ο Εντμόν Ροστάν επιστρέφει στις μέρες των ρομαντικών ποιητών, των ερωτικών επιστολών και των γενναίων πατριωτών. Ανασταίνει τον Συρανό ντε Μπερζεράκ, έναν ξεχασμένο, αντισυμβατικό συγγραφέα του 17ου αιώνα, και καλεί το θεατρόφιλο κοινό σε παραμυθένια απόδραση. Μια «ηρωική κωμωδία» χαρακτήρισε το έργο ο δημιουργός του και πράγματι στο πρόσωπο του Συρανό συναντιούνται και μονοιάζουν αντίθετες δυνάμεις: η σοβαρότητα και το πάθος του πιστού αγωνιστή μαζί με το σπινθηροβόλο, ελεύθερο πνεύμα του ασυμβίβαστου ποιητή.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Καραθάνος κατάφερε με επιτυχία να αναδείξει τις δύο αυτές ζωτικές διαστάσεις. Ο ίδιος ενσαρκώνει με θαυμαστή αφοσίωση τον πρωταγωνιστικό ρόλο: το δόσιμο του είναι τόσο έντονο, η φωνή του γεμίζει ρωγμές κάθε φορά που αφήνει το συναίσθημα να ποτίσει το λόγο του. Ο Αγγελος Παπαδημητρίου εκφράζει το αντίπαλον δέος, όχι τόσο επειδή κρατάει τον ρόλο του «κακού» Δούκα ντε Γκις, όσο επειδή εμπλουτίζει την παράσταση με όλο το αναρχικό, εκλεπτυσμένα ντανταϊστικό πνεύμα που φέρει ως καλλιτέχνης.
Από τα μεγαλύτερα ατού της παράστασης ο χορός των νεαρών αγοριών-γασκόνων που χορεύουν αμέριμνα, κάνουν τρέλες με γούνες, τυλίγονται με φλοράλ κουβέρτες και κυλιούνται στα στρώματα προσφέροντας νότες δροσιάς και ελαφρότητας.
Υποτονικός και αδιάφορος ο Χρήστος Λούλης στον ρόλο του Κριστιάν. Η Λένα Κιτσοπούλου καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες αλλά αδυνατεί να εμπνεύσει με τη «χύμα» προσέγγισή της.
Σε γενικές γραμμές, μια παράσταση-απόλαυση.
>>>>ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα. Τηλ. 210 52 88 100

Στους δύο τρίτος δεν χωρεί
Η απειλητική αβεβαιότητα που γεννά η εισβολή ενός «ξένου» θέτει σε δοκιμασία τη σχέση δύο αδελφών

«Ο επιστάτης» του Χάρολντ Πίντερ στο Απλό Θέατρο
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντύπας
Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Λαέρτης Βασιλείου, Χάρης Φραγκούλης

Ο νεαρός Αστον περιμαζεύει τον άστεγο Ντέιβις από τους κρύους δρόμους του Λονδίνου. Ο Ντέιβις δεν πιστεύει στην καλή του τύχη, ειδικά όταν την επομένη του γίνεται πρόταση να αναλάβει ρόλο επιστάτη. Κι ενώ όλα δείχνουν ευνοϊκά, εμφανίζεται ξαφνικά ο αδελφός του Αστον με τη δική του, μυστηριώδη ατζέντα. Ποιο από τα δύο αδέλφια έχει το πάνω χέρι; Με ποιον πρέπει να συμμαχήσει ο Ντέιβις για να κρατήσει τη θέση του;

Ακόμη και αν δεν καινοτομεί σε κανένα επίπεδο _ ειδικά το σκηνικό «σαβούρας» είναι πια χιλιοειδωμένο _, η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας καταφέρνει να οικοδομήσει έναν ολοκληρωμένο κόσμο που απορροφάει τον θεατή. Ο λόγος και οι χαρακτήρες είναι ιδιαίτερα επεξεργασμένοι: το αισθάνεται κανείς ότι τίποτε δεν έχει αφεθεί στην τύχη του.
Η απειλητική αβεβαιότητα που γεννά η εισβολή ενός «ξένου», τα ομιχλώδη σύνορα των σχέσεων, τα καμουφλαρισμένα παιχνίδια εξουσίας, όλα τα ζωτικά στοιχεία του έργου συναντώνται εδώ εναρμονισμένα.
Ο Δημήτρης Καταλειφός έπλασε γενναιόδωρα το πορτρέτο του Ντέιβις: με όλα τα ελαττώματα του ήρωα, την γκρίνια, το θράσος, την κουτοπονηριά, την αλαζονεία να ξεπηδούν ολοζώντανα και να συνθέτουν δυναμικά τόσο την απωθητική όσο και την ανθρώπινη, κωμική διάστασή του. Ευχάριστη έκπληξη ο νεοεμφανιζόμενος Χάρης Φραγκούλης: ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο του Μικ και τον έφερε εις πέρας με ένταση, πάθος, επιμονή. Ευγενικά απόμακρος, ο Λαέρτης Βασιλείου παρέδωσε μια στέρεη, αν και ελαφρώς μονοσήμαντη, ερμηνεία ως Αστον.

>>>> ΑΠΛΟ ΘΕΑΤΡΟ, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα. Τηλέφωνο: 210 92 29 605

Το θέατρο είναι διάλογος που έχουμε ανάγκη

  • O συγγραφέας Nτένις Kέλλυ δημιουργεί χαρακτήρες μέσα από την κοινωνία
  • Tης Oλγας Σελλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

«Σε περιόδους που όλοι βιώνουμε περικοπές, είναι υπερβολή να κοιτάμε το θέατρο και ν’ αναρωτιόμαστε αν το χρειαζόμαστε. Tο θέατρο είναι ένας διάλογος, τον οποίο έχουμε ανάγκη. Δεν θα ήμασταν Eυρωπαίοι χωρίς θέατρο». Tα λόγια σ’ έναν άνθρωπο που έχει μια βιωματική σχέση με τη θεατρική τέχνη και δεν διστάζει να ομολογήσει ότι «σώθηκε από το θέατρο». O Nτένις Kέλλυ, ο συγγραφέας του έργου «Oρφανά» που παρουσιάζεται φέτος με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο του Nέου Kόσμου (στο ίδιο θέατρο παρουσιάζεται και το έργο του για εφήβους «DNA» σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου) ήρθε για πρώτη φορά στην Eλλάδα την περασμένη εβδομάδα.

Eνα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο απόγευμα, ο Nτένις Kέλλυ, έχοντας δίπλα του τον σκηνοθέτη της ελληνικής παράστασης Bαγγέλη Θεοδωρόπουλο, συνάντησε δημοσιογράφους και θεατές. Hταν συνεσταλμένος, είχε διαρκώς τα χέρια σταυρωμένα πάνω στα πόδια του, και παρατηρούσε τα πρόσωπα και τις εκφράσεις των ανθρώπων γύρω του. Παρ’ ότι τα «Oρφανά» παρουσιάζονται αυτή την περίοδο στην Eλλάδα, την Iταλία, τη Σουηδία και την Eλβετία, ο Nτένις Kέλλυ έμοιαζε να προσπαθεί να κατανοήσει τη δημοφιλία και την επιτυχία του. «Θα προτιμούσα να φύγω τώρα, πριν αλλάξετε την ωραία εικόνα που έχετε για φτιάξει για μένα», είπε στην αρχή της συνάντησης. Kαι αντιστάθηκε σθεναρά στην τεράστια επιθυμία των Eλλήνων δημοσιογράφων αλλά και του κοινού να «βγάλει είδηση» με μια δήλωσή του για την κρίση ή το μεταναστευτικό. Eτσι κι αλλιώς, ήταν λιγότερο από 24 ώρες στην Eλλάδα και αγνοούσε τα πάντα για την ελληνική πραγματικότητα. «Πολλά έργα μου παίζονται σε διάφορες χώρες. Oμως δύσκολα μπορώ ν’ αναγνωρίσω πώς η θεατρική κουλτούρα συνδέεται με την πολιτιστική κουλτούρα κάθε χώρας». Kαι το μόνο που μπορεί να πει είναι πως «σ’ όλη την Eυρώπη υπάρχει μια τάση ανόδου αυτού του είδους των ιστοριών». Μήπως γιατί το μεταναστευτικό γίνεται όλο και πιο έντονο; – επιμείναμε. «Στη χώρα μου νομίζουν ότι μας έχουν κατακλύσει οι μετανάστες. Ομως το 92% του πληθυσμού της Βρετανίας έχει γεννηθεί σ’ αυτή τη χώρα. Δημιουργείται διαρκώς και επεκτείνεται μια εικόνα γύρω από τους μετανάστες, κι αποκτά μια ενέργεια που δεν μπορεί να ελεγχθεί».

Kαι υπερασπίστηκε απολύτως τη βιωματική του σχέση με τα πράγματα και τον μόνο οδηγό που καθορίζει και τη ζωή του και το έργο του: την ευαίσθητη ματιά του. «Στα έργα μου έχω χαρακτήρες που όλοι αναγνωρίζουμε, παρότι κινούνται στα άκρα. Δουλειά μου είναι να δημιουργώ ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι και μετά να καταστρέφω την εικόνα που έφτιαξα. Πάντως όλους τους συμπαθώ».

  • Ειλικρινής

Η αμεσότητα και ειλικρίνεια του Ντένις Κέλλυ δεν συνάδουν με το βρετανικό ταμπεραμέντο. O βραβευμένος συγγραφέας μοιράζεται την περιπέτειά του με το ποτό που διήρκεσε πολλά χρόνια (από τα 16 του μέχρι τα 30 του περίπου)· εξηγεί πώς το εφηβικό θέατρο της γειτονιάς του, στο Μπάρνετ του βόρειου Λονδίνου, τον κράτησε όρθιο και τον έφερε σ’ επαφή με τους μεγάλους Eυρωπαίους θεατρικούς συγγραφείς, και ομολογεί ότι δεν σπούδασε ποτέ συγγραφή. «Aκόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι συγγραφέας», λέει. Και στα λεγόμενά του δεν διακρίνεται ακκισμός, αλλά μια διάθεση να ζει τα πράγματα όπως έρχονται και να μαθαίνει από αυτά. Ισως να τα κάνει και θέατρο. Ετσι κι αλλιώς πιστεύει ότι «ένα κομμάτι του θεάτρου οφείλει ν’ αντανακλά το τι συμβαίνει στην κοινωνία μια συγκεκριμένη στιγμή».

  • Μια δύσκολη αλλά έντονη ζωή γεμάτη έργα και τιμητικές διακρίσεις

Η ζωή του θα μπορούσε να είναι θεατρικό έργο. Ο Ντένις Κέλλυ γεννήθηκε το 1970 στο Μπάρνετ του βόρειου Λονδίνου, μια υποβαθμισμένη περιοχή. Είναι ένα από τα πέντε παιδιά μιας ιρλανδικής καθολικής οικογένειας. «Ηταν σαν μη μένουμε στο Λονδίνο. Εκεί πηγαίναμε μια φορά τον χρόνο και κοιτάζαμε, μόνο κοιτάζαμε, τις φωτισμένες βιτρίνες». Ομως καμαρώνει που λέει ότι από την ίδια περιοχή κατάγονταν ο Πήτερ Σέλερς, ο Τσαρλς Ντίκενς, ο Ντέιβιντ Λίβιγκστον, κ.ά. Ο πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου και η μητέρα του καθαρίστρια. «Ημασταν φτωχοί, αλλά όχι καταρακωμένοι από τη φτώχεια. Ο αδελφός μου είναι κυβερνητικός υπάλληλος, η αδελφή μου τραπεζικός υπάλληλος, εγώ είμαι μια χαρά. Η κοινωνική κινητικότητα τότε ήταν πολύ καλύτερη απ’ ό,τι τώρα. Ισως σήμερα να είναι πολύ πιο δύσκολο να δραπετεύσεις από ένα απρόσωπο μεσοαστικό κτίριο παρά τότε από μια εργατική πολυκατοικία». Θέατρο δεν είχε δει ποτέ του, μόνο κινηματογράφο. Και παραδέχεται ότι τα «Ορφανά» δανείζονται στοιχεία από την κινηματογραφική πλοκή. «Ο πρώτος που το σκηνοθέτησε το χαρακτήρισε φιλμ νουάρ. Είναι στιγμές που μας φέρνει στο μυαλό ταινία τρόμου. Δεν έγινε εσκεμμένα αυτό. Δανείστηκα από τον κινηματογράφο το σασπένς και την ένταση. Ομως αυτά προέρχονται από το θέατρο. Δημιουργήθηκαν, εδώ, στην Ελλάδα, πριν από χιλιάδες χρόνια».

Εγραψε το πρώτο του έργο το 1997 (Η επίσκεψη του Μπρένταν), αλλά η καριέρα του άρχισε την ανοδική της πορεία από το 2003 με το «Ντέμπρις» και έναν χρόνο αργότερα με την «Αποικία», που τιμήθηκε με το βραβείο Prix Europa, του καλύτερου ευρωπαϊκού θεατρικού έργου για το ραδιόφωνο. Ακολούθησε ο «Οσάμα ο ήρωας» (2005, βραβείο Meyer-Whitworth). Το 2005 έγραψε δύο έργα ακόμα: «Μετά το τέλος» και Rose Bernd. Το 2006 γράφει το «Αγάπη και χρήμα». Το 2007 το «Φροντίζοντας το μωρό» (βραβείο John Whiting) και το DNA (για το Connections Festival του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας). Το 2009 τα «Ορφανά» (ήδη βραβευμένο στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου) και «Ο δάσκαλός μου είναι τέρας». Οσο για το 2010, παρουσίασε το «Οι θεοί κλαίνε» με τον Τζέρεμι Αϊρονς, μια σύγχρονη εκδοχή του βασιλιά Ληρ, με κεντρικό πρόσωπο έναν διευθύνοντα σύμβουλο μεγάλης εταιρείας, ενώ αυτή την περίοδο παρουσιάζεται το μιούζικαλ που έγραψε με τίτλο «Ματίλντα». Επειτα από οκτώ μόλις χρόνια παρουσίας στη θεατρική συγγραφική αγορά, ο Ντένις Κέλλυ ανακηρύχθηκε το 2009 ως ο καλύτερος ξένος θεατρικός συγγραφέας από το έγκυρο γερμανικό περιοδικό Theater Heute.

Θύματα κι εμείς της ξενοφοβίας

  • Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΤΕΝΙΣ ΚΕΛΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

«Αυτή τη στιγμή, στη Βρετανία έχουμε την αίσθηση ότι οι μετανάστες μάς έχουν κατακλύσει.

Ο 41χρονος δραματουργός ποζάρει στην αυλή του θεάτρου του Νέου Κόσμου. Από το υποβαθμισμένο Μπάρνετ έφτασε ώς τη Royal Shakespeare Company σε διάστημα 8 ετών

Ο 41χρονος δραματουργός ποζάρει στην αυλή του θεάτρου του Νέου Κόσμου. Από το υποβαθμισμένο Μπάρνετ έφτασε ώς τη Royal Shakespeare Company σε διάστημα 8 ετών

Είναι όμως λάθος. Στην πραγματικότητα, το 92% των κατοίκων έχουν γεννηθεί εκεί. Ο φόβος που καλλιεργείται υπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες, τείνει όμως να αποκτήσει μια ενέργεια που ανατροφοδοτείται και γίνεται ανεξέλεγκτη και έτσι εμείς καταλήγουμε θύματά της». Με αυτά τα λόγια σχολίασε ο Ντένις Κέλι, στην πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα, το πρόβλημα της ξενοφοβίας. Το βραβευμένο έργο του «Ορφανά» (2009), με το οποίο η ελληνική σκηνή πρωτογνωρίζει τον σπουδαίο Βρετανό συγγραφέα, έπεσε φέτος σαν κεραυνός σε μια Αθήνα πιο εγκληματική και πιο ξενοφοβική από ποτέ.

Εμοιαζε τόσο ήρεμος ο Ντένις Κέλι χθες το απόγευμα. Τον διέκρινε μάλιστα μια ελαφρά συστολή, καθώς ο φωτογράφος της «Ε» του ζητούσε να ποζάρει μπροστά από μια ελιά, στην αυλή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Κι όμως, η εικόνα του αυτή ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το βίαιο σύμπαν -γεμάτο ανατροπές, ξεσπάσματα και κρίσιμες αποφάσεις σε οριακά διλήμματα- που συγκροτούν τα έργα του («Ορφανά» και «DNA»). Ηταν αντίθετη, όμως, και με την εικόνα που παρουσίαζε και ο ίδιος λίγα χρόνια πριν, όταν ο εφιάλτης του αλκοολισμού δεν είχε ακόμη περάσει. Ευτυχώς -και για εκείνον και για τη σύγχρονη δραματουργία- ο Ντένις Κέλι αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα του ανθρώπου που «σώθηκε από το θέατρο», όπως εύστοχα επισημάνθηκε στη χθεσινή συνάντηση. Και φροντίζει να του το ανταποδίδει.

Η θερμή υποδοχή του από ανθρώπους του θεάτρου -ανάμεσά τους και ο Σταύρος Τσιώλης, του οποίου η παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ» στο Θέατρο Τέχνης βίωσε για τα καλά τη βιαιότητα των έργων του Κέλι-, Βρετανούς που ζουν στην Ελλάδα (την επίσκεψή του στην Ελλάδα χρηματοδότησε και προγραμμάτισε το Βρετανικό Συμβούλιο), αλλά και όλους τους συντελεστές των δύο παραστάσεών του και φυσικά απλούς θεατές, ήταν αναμενόμενη. Τα έργα του μονοπωλούν τις συζητήσεις θεατρόφιλων κύκλων. Οπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

  • «Ορφανών» επιτυχία

«Τα «Ορφανά» αυτή τη στιγμή παίζονται σε πολλές χώρες στην Ευρώπη και δημιουργούν έναν ιστό μεταξύ τους. Φαίνεται πως η Σουηδία, η Ιταλία, η Ελβετία και η χώρα μου αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εσάς. Είναι όμως δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς ποια ιδαίτερη θεατρική κουλτούρα συνδέεται με την πολιτισμική κουλτούρα. Πολλές φορές προσπαθώ να μαντέψω, όμως αποτυγχάνω. Παρατηρώ πως γενικά στην Ευρώπη υπάρχει άνοδος αυτού του είδους ιστοριών. Προφανώς το έργο μου ανταποκρίνεται σε αυτή την τάση».

Οσο για το «DNA» -το έργο που έγραψε το 2007, κατά παραγγελία για το εφηβικό θέατρο του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, και σκηνοθετεί η Σοφία Βγενοπούλου- αντιστοιχεί κι αυτό στην πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα. Η υπόθεση της εξαφάνισης ενός εφήβου και η διαχείριση του γεγονότος από τους συμμαθητές του, μάς θύμισε ανατριχιαστικά την υπόθεση εξαφάνισης του μικρού Αλεξ στη Βέροια. «Εγραψα απλώς τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν το σωστό, αλλά τελικά κάνουν λάθος. Ολοι μας έχουμε αντίστοιχες εμπειρίες», είπε χθες.

Μεγαλωμένος στην υποβαθμισμένη γειτονιά του βόρειου Λονδίνου, το Μπάρνετ, γιος οδηγού λεωφορείου και καθαρίστριας, δεν είχε δει ποτέ θέατρο ώς τα δεκαέξι του, όταν και εγκατέλειψε το σχολείο. «Εκανα ένα σωρό παλιοδουλειές και πρωτοασχολήθηκα με την τοπική ομάδα θεάτρου, στην προσπάθειά μου για δύο ώρες την ημέρα να είμαι ένας άλλος. Αργότερα έγραψα έργα για να τοποθετήσω εγώ τον εαυτό μου στο περιβάλλον που θα ήθελα».

  • Η πορεία του

Σε μεγάλη ηλικία ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Goldmith College. Η καριέρα του εκτοξεύτηκε κι ας μετρά μόλις οχτώ χρόνια. Σήμερα, το μιούζικάλ του που παρουσιάζεται στη Royal Shakespeare Company, μια διασκευή της «Ματίλντα», σημειώνει «τη μεγαλύτερη επιτυχία μετά τον Billy Eliot», ενώ στο αμέσως προγούμενο έργο του, πάλι στη RSC, «Οι θεοί θρηνούν», μια σύγχρονη εκδοχή του «Βασιλιά Λιρ», σε διευθύνοντα σύμβουλο, πρωταγωνιστής ήταν ο Τζέρεμι Αϊρονς.

«Σε περιόδους περικοπών ίσως να είναι πολυτέλεια να μιλάμε για το θέατρο, είναι όμως μέρος της κοινής μας ευρωπαϊκής κουλτούρας. Δεν θα ήμασταν Ευρωπαίοι χωρίς το θέατρο και οφείλουμε να το προστατεύσουμε», είπε. Δεν είχε όμως την ίδια θερμή στάση και απέναντι στο ζήτημα των Ολυμπιακών Αγώνων. «Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν τους χρειαζόμασταν. Δεν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτούς. Ηταν υπέροχα όταν τους κερδίσαμε στις 6 Ιουλίου του 2005. Την επομένη όμως συνέβη το τρομοκρατικό χτύπημα στο μετρό. Τώρα, το μόνο που βλέπουμε είναι έναν προϋπολογισμό που φτάνει στα 9 δισ. λίρες», κατέληξε.

Κλείνοντας δεν παρέλειψε να συμβουλεύσει τους επίδοξους νέους συγγραφείς: «Να αποτυπώνεις το τελευταίο πράγμα που θα ήθελες να πεις πριν πεθάνεις», και δεν παρέλειψε να αναφέρει τη σημασία που έχει η εμπλοκή των νέων για ένα ζωντανό θεάτρο.

Θέατρο Νέου Κόσμου: Ο συγγραφέας των έργων «Ορφανά» και «DNA» στην Ελλάδα

Στιγμιότυπο της παράστασης «Ορφανά» του βρετανού θεατρικού συγγραφέα Ντένις Κέλλυ

Χαμηλότονος, ολιγόλογος, ουσιαστικός: Ο Ντένις Κέλλυ, ο 41χρονος βρετανός θεατρικός συγγραφέας των «Ορφανών» και του «DNA», που ήρθε στην Αθήνα προσκεκλημένος του θεάτρου του Νέου Κόσμου και του Βρετανικού Συμβουλίου, φάνηκε να απολαμβάνει την ελληνική φιλοξενία.

Στη χθεσινή του συνάντηση με τους δημοσιογράφους, στο θέατρο του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, δεν έκρυψε την ικανοποίησή του από τις παραστάσεις των έργων του: «Είδα τα «Ορφανά» και ενθουσιάστηκα. Αν είναι έτσι και το «DNA», τι να πω…», είπε, καθώς άκουγε τα «τόσα πολλά και τόσο καλά λόγια», καθισμένος στη σκηνή του θέατρου.

«Εγινα συγγραφέας, για να δώσω ρόλους στον εαυτό μου»,

παραδέχθηκε, καθώς γύρισε πίσω τον χρόνο, στις πρώτες συγγραφικές του απόπειρες. «Αφησα το σχολείο και στράφηκα σε νεανικές ομάδες. Αυτές με οδήγησαν στο θέατρο… Ως τότε δεν είχα καμία σχέση με τα θεατρικά διαβάσματα. Το θέατρο όμως, βρισκόταν εκεί, πάντα… Δεν ξέρω αν έγινα καλός συγγραφέας. Ξέρω πάντως, ότι είμαι ένας άθλιος ηθοποιός».

Προβληματισμένος με τα μεγάλα θέματα που απασχολούν σήμερα την Ευρώπη, ο Ντένις Κέλλυ μίλησε για το μίσος και τον φόβο, για τους μετανάστες και το ρατσισμό, συδνέοντας αυτόν τον τελευταίο, ακόμα και με το ποδόσφαιρο, το οποίο όμως, δεν τον συγκινεί σαν άθλημα.

Κι εξήγησε πως όλα αυτά τα ζητήματα, τα μηνύματα, οι αγωνίες, οι σκέψεις μετουσιώνονται σε θέατρο, σε έργα… «Φτιάχνω χαρακτήρες που φθάνουν στα άκρα, αλλά πριν φθάσουν εκεί, όλοι αναγνωρίζαμε τον ευατό μας μέσα τους. Στην αρχή συμπαθώ τους ήρωές μου. Μετά με απογοητεύουν. Αλλά αυτό είναι στη φύση του ανθρώπου, στη φύση μας». Και κατάληξε: «Τα διλήμματα δείχνουν τι πραγματικά είμαστε. Αν είμαστε καλοί ή κακοί…».

Και τα δύο έργα παίζονται στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Στα «Ορφανά» η σκηνοθεσία είναι το Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, η μετάφραση της Κοραλίας Σωτηριάδου και η σκηνογραφία της Μαργαρίτα Χατζηϊωάννου. Παίζουν: Μαρία Κίτσου, Μιχάλης Οικονόμου, Όμηρος Πουλάκης.

Το «DNA» σκηνοθετεί η Σοφία Βγενοπούλου, σε μετάφραση του Εκτορα Λυγίζου, τα σκηνικά του Γιάννη Σκουρλέτη και τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη. Παίζουν ηθοποιοί της ομάδας Grasshoper –Ν. Ανανιάδη, Ευδ. Ανδρουλιδάκη, Αντ. Αντωνόπουλος, Στ. Αχιλλέως. Ο σχεδιασμός των φωτισμών και στα δύο έργα είναι του Σάκη Μπιρμπίλη.

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ |  ΤΟ ΒΗΜΑ,  Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Σάββατο στον Αγ. Παντελεήμονα: Θέατρο Όλου του Κόσμου… για τα παιδιά

Στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο του Σαββάτου στον Αγ. Παντελεήμονα συμμετέχει το Θέατρο του Νέου Κόσμου με μια παράσταση για τα παιδιά…

Σε Θέατρο Όλου του (παιδό)Κοσμου θα μετατραπεί το Σάββατο, κατά τη διάρκεια του  αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, καθώς με την κινητή του μονάδα θεάτρου, την ίδια που επισκέπτεται νοσοκομεία, ιδρύματα και άλλους ευαίσθητους χώρους όπου παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη από ψυχαγωγία, θα συμμετέχει στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του συλλαλητηρίου.

Έτσι, οι ηθοποιοί και οι υπεύθυνοι του θεάτρου καλούν τους γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στην πλατεία, να ανακατευτούν με τα παιδιά των μεταναστών, και όλο αυτό το πολύχρωμο κοινό να παρακολουθήσει την παιδική παράσταση Το αίνιγμα του Τρουλ, της Μαρίας Παπαγιάννη, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και μουσική Θάνου Μικρούτσικου, με τους ηθοποιούς Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου και Μάνο Στεφανάκη.

Γιατί το θέατρο είναι ένας κόσμος που ενώνει, ένας κόσμος που μπορεί να «εξημερώσει» τη βία που κατατρώει τους ανθρώπους από τα μέσα, ένας κόσμος που ανήκει σε όλο τον κόσμο, και πρώτα απ’ όλα στα παιδιά. Όπως και η πλατεία Αγίου Παντελεήμονος…