Category Archives: Θέατρο Τέχνης

ΣΤΟ «ΤΕΧΝΗΣ» «Πατέρας» στις φλόγες…

  • Επτά νέες παραγωγές στις δύο σκηνές του θεάτρου τον χειμώνα, με τον Γιάννη Φέρτη στο έργο του Στρίντμπεργκ να αποτελεί την πρώτη πρεμιέρα της σεζόν
«Τερέζα Ρακέν»

«Τερέζα Ρακέν»

Σύγχρονα έργα κοινωνικού προβληματισμού και εμβληματικά έργα κλασικών συγγραφέων: πάνω σε αυτούς τους δύο άξονες θα κινηθεί το φετινό ρεπερτόριο του «Θεάτρου Τέχνης». Πολυδυναμικό, με κείμενα ξένης αλλά και ελληνικής δραματουργίας, στις δύο σκηνές του Τέχνης θα παρουσιαστούν επτά καινούργιες θεατρικές παραγωγές, εκ των οποίων μία συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, ενώ στην έναρξη του θεατρικού χειμώνα θα επαναληφθούν τρεις περσινές παραγωγές για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Συνέχεια

Advertisements

«Τερέζα Ρακέν» για τέσσερις ρόλους

Ένα σκοτεινό αριστούργημα του γαλλικού νατουραλισμού, το μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά Τερέζα Ρακέν, διασκευασμένο για τέσσερις ηθοποιούς, παρουσιάζεται από την Πέμπτη 19 Απριλίου στη σκηνή του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης.

Τολμηρό, ακραίο, «χυδαίο» ή απλώς πορνογράφημα, ήταν μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που απέδωσε η κοινωνία της εποχής στο έργο του Ζολά όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1867, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Επρόκειτο όμως στην πορεία να αποτελέσει ένα κείμενο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, διασκευάστηκε για την όπερα και το θέατρο (από τον ίδιο τον Εμίλ Ζολά), αλλά και να σταθεί πηγή έμπνευσης για τον κινηματογράφο -σε αυτό στηρίχτηκε το Ο ταχυδρόμος χτυπάει δύο φορές του Τζέημς Κέη ή η Δίψα του Παρκ Τσαν Γουκ. Συνέχεια

Το Θέατρο Τέχνης γιορτάζει

  • Επτά, Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
  • ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ

Με το έργο «Ο δρόμος περνάει από μέσα» αποφάσισε το Θέατρο Τέχνης, στα εβδομήντα χρόνια λειτουργίας του (1942-2012), να τιμήσει τη μνήμη του Ιάκωβου Καμπανέλλη, συγγραφέα που συνέδεσε στενά τη δημιουργία του με το συγκεκριμένο θέατρο.

Αλέξανδρος Πέρος, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Ασλάνογλου, Γιάννης Φέρτης  και Γιάννης Δρακόπουλος στην παράσταση  «Ο δρόμος περνάει από μέσα» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Αλέξανδρος Πέρος, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Ασλάνογλου, Γιάννης Φέρτης και Γιάννης Δρακόπουλος στην παράσταση «Ο δρόμος περνάει από μέσα» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Το έργο, που γράφτηκε το 1990 και πρωτοπαίχτηκε την ίδια χρονιά από τον θίασο της Μαριέττας Ριάλδη, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Ιάκωβου Καμπανέλλη, μόλις ανέβηκε στο «Υπόγειο», σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου, μουσική Μαρίνας Χρονοπούλου.

Με όχημα μια φαινομενικά απλή ιστορία, ο συγγραφέας σκιαγραφεί ένα πεδίο σύγκρουσης αρχών και αξιών, μια μάχη ανάμεσα στον παλιό, εύθραυστο κόσμο που υποχωρεί και σε κείνον που έρχεται αδίστακτος, ακαλλιέργητος και σαρωτικός στο πέρασμά του. Χωρίς να λείπουν τα κωμικά στοιχεία, οι ήρωες είναι πρόσωπα ζωντανά, αναγνωρίσιμα γύρω μας. Είναι άνθρωποι που μεγάλωσαν με το όνειρο της «αρπαχτής» για να καταλήξουν χαμένοι, μπερδεμένοι και απογοητευμένοι από το κυνήγι του μεγάλου ονείρου.

«Η απληστία, κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας των τελευταίων δεκαετιών, βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου» λέει ο Δ. Χρονόπουλος. «Δυο άνθρωποι, ο καθένας από τη δική του ταξική πλευρά, προσπαθούν να κερδίσουν υλικά οφέλη από έναν κόσμο στηριγμένο σε αξίες και αρχές. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού επιμένει να φυλάττει τις μνήμες που έχουν αφήσει οι νεκροί και αποτυπώνονται στους χώρους, τα έπιπλα, τις φωτογραφίες, τα μικροαντικείμενα. Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν δεν λησμονιούνται τόσο εύκολα. Ο κυνισμός των ζωντανών να εξαφανίσει κάθε ίχνος από το πέρασμά τους στη ζωή κάποια στιγμή θα τιμωρηθεί. Οπου κι αν καταλήγει αυτός ο Δρόμος, σίγουρα περνάει από μέσα μας». Συνέχεια

Τόμας Μπέρνχαρντ «Απλά περίπλοκος»

Ενας γέρος πρώην διάσημος ηθοποιός, τώρα εντελώς ξεπεσμένος, ο οποίος μονολογεί διηγούμενος τη ζωή του, είναι το κεντρικό πρόσωπο του έργου του Τόμας Μπέρνχαρντ «Απλά περίπλοκος», που ανεβαίνει στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν», από τη Δευτέρα, για 10 μόνο παραστάσεις. Ο ηλικιωμένος ηθοποιός, τελευταίος επιζών της οικογένειάς του, ζει κάτω από άθλιες συνθήκες σ’ ένα φθαρμένο σπίτι, μισώντας τους πάντες και τα πάντα. Η συνεχώς αυξανόμενη αυτολύπηση, το μίσος και η γεροντική κατάθλιψη τον έχουν μετατρέψει σε μια αλλόκοτη φιγούρα. Το μόνο πρόσωπο που βλέπει είναι η Κατερίνα, ένα εννιάχρονο κοριτσάκι, που του φέρνει δυο φορές τη βδομάδα ένα μπουκάλι γάλα. Είναι ο μόνος άνθρωπος στον οποίο επιτρέπει να τον πλησιάσει, ο μόνος με τον οποίο μιλά. Μετάφραση – σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης. Σκηνικά – κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Ιρις Αδάμ.

«Πυρετός» για την Παλαιστίνη στο Θέατρο Τέχνης

  • Ο μονόλογος «The Fever» του Γ.Σον που επικρίνει την αμερικανική πολιτική για τρεις παραστάσεις 
  • Τάνια Μποζανίνου. ΤΟ ΒΗΜΑ: 06/05/2011

«Πυρετός» για την Παλαιστίνη στο Θέατρο Τέχνης

Ο πολυτάλαντος Γουάλας Σον

Ο πολιτικός μονόλογος του Γουόλας Σον «The fever» που επικρίνει την αμερικανική πολιτική ανεβαίνει για τρεις μέρες στο Θέατρο Τέχνης Το βραβευμένο θεατρικό έργο «The Fever» του Γουάλας Σον θα ανεβεί στο Θέατρο Τέχνης για τρεις μόνο μέρες, μια προσπάθεια συμπαράστασης προς το δράμα των Παλαιστινίων, καθώς τα έσοδα των παραστάσεων θα διατεθούν στην οργάνωση Medical Aid for Palestinians (ΜΑΡ) που τους παρέχει ιατρική βοήθεια. Το έργο θα ανεβεί στα αγγλικά, σε σκηνοθεσία της ελληνοαγγλίδας ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Τζίνα Λ’ Εστι, με πρωταγωνίστρια τη βρετανίδα Κάρι Σαρπ Γερόλυμπος. Με τον μονόλογο αυτό, τον οποίο ο Σον έγραψε το 2004 αρχικά για να παίζεται σε περιορισμένο κοινό σε μικρούς χώρους, επικρίνει έντονα την τακτική των ΗΠΑ να υποστηρίζουν στυγνά, αντικομουνιστικά καθεστώτα. Συνέχεια

Δυτικές ενοχές για Παλαιστίνη

  • ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ
  • Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 2 Μαΐου 2011

Μια ευκαιρία «διπλή» θα έχουν οι Αθηναίοι, στις 12, 13 και 14 Μαΐου, αφού, παρακολουθώντας παράσταση του πολυβραβευμένου έργου του Γουάλας Σον «The fever» στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου, θα βοηθήσουν ταυτόχρονα την οργάνωση «Medical Aid for Palestinians» στην προσπάθειά της να προσφέρει ιατρική βοήθεια στους Παλαιστίνιους που βρίσκονται στα Κατεχόμενα αλλά και στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες.

Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ στην ταινία που σκηνοθέτησε ο γιος της
Το έργο θα ανεβεί στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στ’ αγγλικά, σε σκηνοθεσία της Ελληνοαγγλίδας ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Τζίνα Λ’ Εστί, με πρωταγωνίστρια τη Βρετανίδα Κάρι Σαρπ Γερολύμπος.
Η ηρωίδα τού «The fever» είναι μια εύπορη προοδευτική Δυτική που ταξιδεύοντας βρίσκεται σε μια φτωχή χώρα όπου έχει ξεσπάσει εμφύλιος. Αναγκάζεται να ερευνήσει τις πολιτικές διώξεις που ίσως διαδραματίζονται έξω από το παράθυρο του ξενοδοχείου της, στο οποίο, καθώς την πιάνει πυρετός, αναγκάζεται να μείνει για καιρό. Ετσι αρχίζει σ’ ένα έντονο και βασανιστικό μονόλογο να ανακαλύπτει τον εαυτό της. Ιδιαίτερα σε σχέση με τους άλλους γύρω της, τους φτωχότερους και όχι τυχερούς αυτού του κόσμου, τους οποίους μόλις γνώρισε και την κάνουν να αμφισβητεί την εικόνα της «καλής και ευαισθητοποιημένης Δυτικής» που είχε για τον εαυτό της. Αλλά και να εξετάζει την επίδραση που έχει κάθε μικρή και φαινομενικά ασήμαντη πράξη της -από το μαντίλι που αγοράζει μέχρι τα προϊόντα που καταναλώνει- στις χώρες της «δεύτερης» πλευράς του πλανήτη.
Το «The fever» το έχουμε δει άλλη μία φορά στην Ελλάδα πέρσι, στον «Χώρο Ιστορικής Μνήμης 1941-44», σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, με τη Νάντια Μουρούζη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 2008 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη στην ομώνυμη ταινία με πρωταγωνίστρια τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ, την υπογραφή του γιου της Κάρλο Γκάμπριελ Νίρο στη σκηνοθεσία και την Αντζελίνα Τζολί σε έναν δεύτερο ρόλο. Η πρωταγωνίστρια μάλιστα είχε δηλώσει πως ερωτεύτηκε το ρόλο της και το έργο, καθώς η γυναίκα που υποδυόνταν έκανε ένα παράλληλο εσωτερικό ταξίδι ανακαλύπτοντας, μαζί με την ξένη χώρα, τον άλλο εαυτό της.
Ο συγγραφέας Γουάλας Σον είναι κωμικός αλλά και ηθοποιός -αγαπημένος του Γούντι Αλεν που τον χρησιμοποίησε στις ταινίες του «Μανχάταν», «Ημέρες Ραδιοφώνου», «Μελίντα και Μελίντα»- αλλά και μια ευρύτερα διάσημη φάτσα, που έχετε δει από το «All that jazz» μέχρι το «Sex and the City» και ακούσει σε πολλές από τις μεγάλες παραγωγές χολιγουντιανού ανιμέισον για μικρούς και μεγάλους. Εγραψε το «The fever» το 2004, αρχικά για να παρουσιάζεται σε περιορισμένο κοινό σε παραστάσεις σε πολύ μικρούς χώρους. Κάποιοι κριτικοί το χαρακτήρισαν μια «φιλελεύθερη ενοχή», αλλά σύντομα πήρε πολύ καλές κριτικές, με τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» να το χαρακτηρίζουν «εξαιρετικό, σπάνιο, ασυμβίβαστο και βαθύτατα δραματικό» και βραβεύτηκε με βραβείο Obie καλύτερου έργου.
«Κατά τη γνώμη μου το έργο δείχνει τη συνειδητοποίηση της άβολης αλήθειας ότι ο «άνετος» δυτικός τρόπος ζωής μας συντηρείται εις βάρος των φτωχών» μας εξηγεί η ηθοποιός Κάρι Σαρπ Γερολύμπος. «Δείχνει τον τρόπο που κάποιος αντιλαμβάνεται με ειλικρίνεια το πόσα επείγοντα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα υπάρχουν. Ζητήματα πολιτικών διώξεων, εμπορικής εκμετάλλευσης των φτωχών, αποικιοκρατικής κατοχής γης και διαχείρισης των καταναλωτικών συμπεριφορών. Είναι ένα δυνατό δραματικά έργο, στο οποίο βρήκα ένα πολύ καλό όχημα για να προσφέρω τη βοήθεια και την υποστήριξή μου στον παλαιστινιακό λαό που υποφέρει εδώ και χρόνια».
Η οργάνωση «Medical Aid for Palestinians» δημιουργήθηκε μετά τις σφαγές στις Σάμπρα και Σατίλα, για να παρέχει ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους, που βρίσκονται υπό κατοχή και είναι θύματα συγκρούσεων αλλά και εκτοπίσεων. Συνεργάζεται με τα τοπικά νοσοκομεία και οργανισμούς υγείας για να αντιμετωπίζει μαζί τους τα προβλήματα υγείας του πληθυσμού και έχει γραφεία στη Βηρυτό, τη Ραμάλα και τη Γάζα.
info: «The fever» του Γουάλας Σον, 12,13 & 14 Μαΐου, 9 μ.μ. Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα, 210-6182624.

Κανιβαλισμοί για μια καρέκλα

Από αριστερά προς τα δεξιά Π. Λαγούτης, Β. Παπαδοπούλου, Δ. Χρονόπουλος, Γ. Καραμίχος και Χρ. Σαπουντζής
Πόσα είναι διατεθειμένος να υποστεί κανείς για να κερδίσει μια καρέκλα στηριγμένη σε πολλά μηδενικά; Αξίζει η θέα από το ρετιρέ μιας πολυεθνικής όσο η αξιοπρέπεια; Υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην υπακοή στους κανόνες και στον εξευτελισμό; Βασανισμοί «μεταμφιεσμένοι» σε επαγγελματικές συνεντεύξεις ανίχνευσης του ιδανικού στελέχους κινητοποιούν τη δράση στο έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν «Η Μέθοδος Gronholm», που το Θέατρο Τέχνης μετά την πετυχημένη πορεία του στην Αθήνα φέρνει στη Θεσσαλονίκη από σήμερα και μέχρι τις 17 Απριλίου, στο δημοτικό θέατρο «Ανετον» (Παρασκευοπούλου 42, τηλ. 2310/869.869).
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Διαγόρας Χρονόπουλος, εξηγεί για την υπόθεση: «Μια πολυεθνική εταιρία υποβάλλει τέσσερις υποψηφίους μέσα από διαδοχικές συνεντεύξεις σε σκληρές δοκιμασίες που αγγίζουν τα όρια του βασανισμού και του ευτελισμού, αναζητώντας ένα διευθυντικό στέλεχος. Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά πρόκειται για μια κωμωδία, μια σάτιρα της λειτουργίας των πολυεθνικών. Είναι μετά που συνειδητοποιούμε το τραγικό υπόβαθρο της κατάστασης, που είναι περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ».
  • Θύτες, θύματα και εγκλήματα
Για τον έναν εκ των «υποψηφίων» Χρήστο Σαπουντζή το κείμενο αυτό επιτυγχάνει μια από τις βασικές λειτουργίες του θεάτρου, που δεν είναι άλλη από το «να μορφοποιεί ένα κομμάτι του χάους της ανθρώπινης παρουσίας μας. Εδώ μας ανοίγει ένα παράθυρο σ’ όλη αυτήν την ανθρωποφαγία και τον κανιβαλισμό που συμβαίνει σε μια πολυεθνική εταιρία με μοναδικό κίνητρο το κέρδος. Οπου οι υποψήφιοι γίνονται στριμωγμένα θύματα, τα οποία με τη σειρά τους κάνουν μικρά εγκλήματα. Πρακτικές και συμπεριφορές που βρίσκουν ενδεχομένως εφαρμογές και σ’ άλλους τομείς της κοινωνίας. Θυμάμαι, ένας συνάδελφος μας περιέγραφε πώς τον προσέλαβε μια αυτοκινητοβιομηχανία για να υποδυθεί τον ψυχολόγο, ενώ ο πραγματικός ψυχολόγος παρίστανε το γραμματέα του σε μια διαδικασία επιλογής υποψηφίων».
Ο Γιώργος Καραμίχος που πρωταγωνιστεί αποκαλύπτει ότι «ο συγγραφέας έγραψε το έργο με αφορμή κάποιες σημειώσεις-σχόλια ενός προϊσταμένου σούπερ μάρκετ, που αναζητούσε τον »τέλειο» ταμία. Και φτάνει σε σκληρές δοκιμασίες που εφαρμόζουν πολυεθνικές και τις οποίες μας επιβεβαίωσαν πολλοί από τους θεατές μας, καθώς τις είχαν υποστεί και οι ίδιοι. Στο Σικάγο, μάλιστα, όταν είχε ανέβει το έργο, κάποια πολυεθνική είχε σχολιάσει ότι προτείνει ενδιαφέρουσες πρακτικές προς εφαρμογή. Οσον αφορά στην κωμική του διάσταση, νομίζω ότι στο θέατρο κωμικό δεν είναι μόνο το να καεί το φαγητό, για παράδειγμα, αλλά η ταύτιση που νιώθει κανείς με όσα συμβαίνουν και συνειδητοποιώντας τη θνητότητά του, πόσο αστεία φέρεται, πόσο μεγαλεπήβολα είναι τα σχέδιά του, τόσο θολωμένοι από την τάση προς την καριέρα είναι που γίνονται καρνάβαλοι. Και έπειτα, άλλο η διαδήλωση και άλλο το καλλιτεχνικό έργο».
Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Γιώργου Γαβαλά, ενώ παίζουν ακόμα οι Πέτρος Λαγούτης και Βίκυ Παπαδοπούλου. Παραστάσεις δίνονται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00, το Σάββατο στις 18.00 και στις 21.00 και την Κυριακή στις 19.30.
  • ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Στα τερέν των πολυεθνικών – Η μέθοδος Gronholm

Οι τελευταίοι τέσσερις υποψήφιοι για μία θέση ανώτατου στελέχους σε μια πολυεθνική εταιρία υποβάλλονται στις τελευταίες δοκιμασίες για την επιλογή του καταλληλότερου. Δοκιμασίες οι οποίες, ακροβατώντας στο παράλογο, μοιάζουν να μην έχουν καμία σχέση με τη θέση εργασίας. Πρόκειται για το έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν «Η Μέθοδος Gronholm», που το Θέατρο Τέχνης μετά την επιτυχία στην Αθήνα φέρνει και στη Θεσσαλονίκη, από την Πέμπτη 24 Μαρτίου μέχρι και τις 17 Απριλίου, στο δημοτικό θέατρο «Ανετον» (Παρασκευοπούλου 42, τηλ. 2310/ 869.869).
Ο συγγραφέας, Τζόρντι Γκαλθεράν, εξηγεί ότι στο έργο του αυτό επιχειρεί «να μιλήσει για τη σκληρότητα στις εργασιακές σχέσεις. Και θέλησα να το κάνω αυτό με αφορμή μία από τις πλέον απάνθρωπες διαδικασίες που υφίστανται στον εργασιακό κόσμο: την επιλογή προσωπικού. Η ιδέα του παιχνιδιού ως αναγωγή στις ανθρώπινες σχέσεις, παιχνίδι το οποίο πάντα υπάρχει στα έργα μου, μετατρέπεται στο συγκεκριμένο έργο στην απόλυτο σύνδεσμο: οι πρωταγωνιστές παίζουν μεταξύ τους και το κοινό προσκαλείται να συμμετάσχει μαζί τους, προσπαθώντας να ανακαλύψει ποιο είναι το ψέμα και ποια η αλήθεια, εάν και όπου αυτό είναι δυνατόν».
Η μετάφραση του έργου είναι του Γιώργου Καραμίχου -ο οποίος και πρωταγωνιστεί- και της Μαρίας Τσατσαρώνη, η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, τα σκηνικά και κοστούμια του Γιώργου Γαβαλά, η μουσική σύνθεση του Σταύρου Γασπαράτου και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου. Παίζουν ακόμα οι ηθοποιοί Πέτρος Λαγούτης, Χρήστος Σαπουντζής και Βίκυ Παπαδοπούλου. Παραστάσεις θα δίνονται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00, το Σάββατο στις 18.00 και 21.00 και την Κυριακή στις 19.30.

Η μέθοδος του «Θεάτρου Τέχνης»

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΝΑ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ: Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Το «Θέατρο Τέχνης» μετακομίζει για λίγο στη Θεσσαλονίκη, με σκοπό να εφαρμόσει στους θεατές μια σκληρή και επώδυνη μέθοδο, τη «Μέθοδο GRΟNHOLM». Ο Διαγόρας Χρονόπουλος σκηνοθετεί το εμπνευσμένο έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν, «ένα έργο σύγχρονο και επίκαιρο, που μιλά για τη σκληρή αντιμετώπιση των υποψήφιων στελεχών από τις πολυεθνικές εταιρίες, για το πόσο καταπιέζουν τα υποψήφια στελέχη μέχρι να τα προσλάβουν. Είναι μια σάτιρα με άφθονο γέλιο», εξηγεί ο σκηνοθέτης. Η «Μέθοδος GRΟNHOLM» ανεβαίνει από το «Θέατρο Τέχνης» εδώ και τέσσερα χρόνια, ενώ έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Ο σκηνοθέτης επέλεξε το συγκεκριμένο έργο μαζί με έναν εκ των πρωταγωνιστών, τον Γιώργο Καραμίχο, ο οποίος έχει κάνει τη μετάφραση με τη Μαρία Τσατσαρώνη. «Ο Καραμίχος μιλάει ισπανικά ενώ έχει τελειώσει τη Φιλοσοφική, που σημαίνει ότι ξέρει να μιλάει και ελληνικά. Ξέρετε, αν δεν κατέχεις την ελληνική γλώσσα, δε νομίζω ότι είσαι σε θέση να κάνεις μετάφραση. Πρέπει να ξέρεις τη γλώσσα στην οποία κάνεις τη μετάφραση ενός έργου».
Το κοινό… φωνάζει Ο σκηνοθέτης δεν αποκαλύπτει ποια είναι η «μέθοδος GRΟNHOLM», σύμφωνα με την οποία η συγκεκριμένη πολυεθνική επιλέγει τα ηγετικά της στελέχη. «Τέσσερις υποψήφιοι ετοιμάζονται για το τελευταίο »τεστ». Ενας θα είναι τελικά αυτός που θα κερδίσει την πολυπόθητη θέση, αφού όμως υποστεί εξευτελιστικές δοκιμασίες, όπως είναι, για παράδειγμα, η αποκάλυψη προσωπικών δεδομένων». Η παράσταση δεν έχει δραματικά στοιχεία αλλά μ’ έναν τρόπο, έχει δραματικό και σκληρό φινάλε, όπως αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης. Για τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση, ο κ. Χρονόπουλος δηλώνει ευτυχής και τυχερός που συνεργάστηκε μαζί τους. «Είναι τέσσερις πολύ καλοί ηθοποιοί. Χάρηκα πολύ τους μήνες που γίνονταν πρόβες. Αυτά τα χρόνια που κατά καιρούς συνεργαζόμαστε αισθάνομαι μια ευτυχία. Είναι ίδιοι -από υποκριτικής πλευράς- από τότε που το ανεβάσαμε για πρώτη φορά». Ο σκηνοθέτης εξηγεί πως η παράσταση έχει τόσες εκπλήξεις και ανατροπές, που πραγματικά οι θεατές αναστώνονται, πετάγονται και κάνουν διάφορα σχόλια. «Τις προάλλες μια κυρία από το κοινό φώναζε: »Είναι κακός αυτός!». Ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με αυτό που διαδραματίζεται μπροστά τους. Το έργο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν είναι τυχαία η επιτυχία που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα». Πράγματι, η «Μέθοδος GRΟNHOLM» έχει αποσπάσει συνολικά περισσότερα από είκοσι βραβεία. Επίσης, το 2003 το έργο μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη με τον τίτλο «El Metodo» και σε διασκευή του ίδιου του Γκαλθεράν. Μάλιστα, η ταινία κατάφερε να κερδίσει δυο βραβεία Goya.
«Τα έχω περάσει αυτά» Ο κ. Χρονόπουλος παραδέχεται ότι γνωρίζει παραδείγματα εταιριών που εφαρμόζουν τέτοιες σκληρές μεθόδους στην Ελλάδα. «Ολες οι πολυεθνικές λειτουργούν έτσι. Τα γραφεία των υπαλλήλων »κοιτάζουν» σ’ έναν άσπρο τοίχο και οι άνθρωποι κάθονται με την πλάτη στην πόρτα ή το παράθυρο. Δεν τους αφήνουν να κάνουν ούτε ένα μικρό διάλειμμα και να δούνε για λίγο τον ουρανό. Δεν πιστεύω όμως ότι αυτή η σκληρότητα έχει μεταφερθεί σε μικρότερες επιχειρήσεις. Νομίζω ότι αφορά μονάχα τις πολυεθνικές, που προσφέρουν πολύ υψηλούς μισθούς με υψηλό τίμημα βέβαια». Ο ίδιος αποκαλύπτει μάλιστα πως συχνά παρακολουθούν την παράσταση άτομα που δοκίμασαν να προσληφθούν σε μια πολυεθνική και υπέστησαν όσα ακριβώς περιγράφει το έργο. «Ερχονται διάφοροι και μου λένε: Το τι τράβηξα δε λέγεται! Τα έχω περάσει αυτά”».
  • Πού να φανταστώ ότι θα έσπαγαν το θέατρο επειδή από έξω έγραφε ΠΑΟΚ;
Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» μιλά επίσης για τη σκληρότητα που κυριαρχεί σήμερα αλλά και τις ζημιές που υπέστη το «Θέατρο Τέχνης» έπειτα από επίθεση με μολότοφ, πριν από περίπου ενάμιση μήνα. «Είδατε τον τραμπουκισμό που έγινε στην παράσταση »Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ»;». Την ημέρα της πρεμιέρας ήρθαν και έσπασαν το θέατρο. Αν η οπαδική ποδοσφαιρική αντιπαράθεση φτάσει να εκδηλώνεται στον πολιτισμό μ’ αυτόν τον τρόπο, φανταστείτε τι θα γίνει αύριο σε μια περίπτωση ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Μιλώ για όλους, από την άκρα Αριστερά μέχρι την άκρα Δεξιά. Φανταστείτε να ανέβει μια παράσταση από τους μεν και να πηγαίνουν οι δε να σπάνε το θέατρο. Δε μου είχε περάσει καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Πού να φανταστώ ότι θα έσπαγαν το θέατρο επειδή από έξω έγραφε ΠΑΟΚ;», σημειώνει ο κ. Χρονόπουλος. Ο ίδιος τονίζει τη σκληράδα που κυριαρχεί σήμερα, με τις πολυεθνικές να έχουν επιβάλει ένα σωρό πράγματα. «Η κρίση δεν είναι μόνο χρηματιστηριακή. Εχει ξεκινήσει από την αδηφάγα μανία του κόσμου να περάσει καλύτερα, να φάει περισσότερα, να έχει τρία αυτοκίνητα. Αυτό πληρώνουμε όλοι. Το γεγονός ότι η κατανάλωση μετατράπηκε σε χόμπι».

Η «Μέθοδος GRΟNHOLM» ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο «Ανετον» (Παρασκευοπούλου 42) από τις 24 Μαρτίου. Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Καραμίχος, Πέτρος Λαγούτης, Χρήστος Σαπουντζής και Βίκυ Παπαδοπούλου.

Φωτιά στα θέατρα που δεν μας αρέσουν

  • Tου Σεραφειμ Kωνσταντινιδη, Η Καθημερινή, 08-02-11

Ποτέ δεν έλειψαν οι ακραίες φωνές από την κοινωνία. Ούτε οι ανόητοι που αναλαμβάνουν να προωθήσουν με ζήλο ακραίες ιδέες. Ούτε απουσιάζει η βία από τα γήπεδα, καθώς ασκείται συστηματικά από ανώνυμους οπαδούς, αλλά συχνά και προσωπικότητες του χώρου. Ωστόσο, η επέλαση της Παρασκευής στο Θέατρο Τέχνης ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Ομάδα οπαδών του Ολυμπιακού κατέστρεψε το θέατρο επειδή το έργο αφορούσε τον ΠΑΟΚ! Είναι από τα δυσάρεστα της τελευταίας περιόδου. Για πολλούς λόγους…

Η επίθεση, πριν από την πρεμιέρα, για μια παράσταση που οι καταστροφείς δεν… είδαν, αναδεικνύει νοοτροπία ναζί. Δεν αποτελεί διαμαρτυρία, αλλά επιδιώκει τη βίαιη εξαφάνιση της άλλης πλευράς. Η συντονισμένη επιχείρηση δείχνει οργάνωση, υποδομή και επιμελητεία, δυνατότητες που έχουν τα «σωματεία» χούλιγκαν. Ωστόσο, οι νέοι αυτοί δεν κινούνται στο κενό. Είναι μέρος του ποδοσφαιρικού συστήματος, ορισμένοι εκπρόσωποι του οποίου θεωρούν το φαινόμενο αξιοποιήσιμο. Ακόμα κι όταν δεν το υποθάλπουν, αμείβουν ή συντηρούν, τουλάχιστον το ανέχονται. Το βρίσκουν χρήσιμο. Κάποιοι χρειάζονται οπαδούς για να δικαιολογήσουν την ψευδαίσθησή τους ότι είναι ηγέτες…

Από την άλλη πλευρά, είναι απλοϊκό να υποθέσουμε ότι πρόκειται απλά για συμμορίες σε διατεταγμένη υπηρεσία. Υπάρχουν κι αυτοί, αλλά η πλειοψηφία είναι σε άλλον κόσμο. Εχουν υποκύψει στη μυθολογία που τους συναρπάζει. Αλλοι στη μαγκιά που υποτίθεται ευδοκιμεί, π.χ. (μόνον) στο λιμάνι, και άλλοι σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Ενδεικτικό είναι το γνωστό τραγούδι «ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι μάθαμε από παιδιά…». Ακόμα κι αν παραφράζεται με την καθωσπρέπει εκδοχή «… εκδρομές, λαχανικά…», έχει το ίδιο νόημα και δεν αφορά χορτοφάγους…

Η «Επιχείρηση Θέατρο Τέχνης» έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή είναι μια πρωτοβουλία που έχει υπερβεί τον χώρο της. Δεν έγινε στο γήπεδο, δεν έγινε ανάμεσα σε «φιλάθλους» μακριά από το γήπεδο σαν ένα «ηρωικό» ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Δεν αφορά καν «αθλητικό» γεγονός. Είναι μια επίδειξη τυφλής βίας εναντίον ανυποψίαστων ανθρώπων, η οποία μπορούσε να έχει δεκάδες θύματα. Στην περίπτωση αυτή δεν ισχύουν τα ελαφρυντικά, όπως η ανεργία των νέων που καλπάζει, η μάστιγα των ναρκωτικών, η κοινωνική περιθωριοποίηση. Τίποτα από τα υπαρκτά αυτά θέματα δεν δικαιολογεί την οργάνωση καταδρομικής επιχείρησης. Σε όλες τις χώρες υπάρχουν άνεργοι νέοι, ναρκωτικά και κοινωνικά προβλήματα, αυτοί όμως που οργανώνουν επιχειρήσεις αιφνιδιασμού εκτελούν αποστολή. Η ελληνική κοινωνία με την ανοχή της πληρώνει ένα επιπλέον τίμημα της καθυστέρησης της χώρας.

Τώρα, μετά την τραγωδία θα περάσουμε στη φάρσα. Θα κληθεί η αστυνομία να οδηγήσει τους ενόχους στη Δικαιοσύνη, πράγμα που είναι απίθανο να συμβεί. Κι όμως, οι ένοχοι δεν είναι άγνωστοι εκεί που τους περιθάλπουν. Κάποιοι έχουν ευθύνες. Εχουν όμως και την ευκαιρία να δώσουν μάθημα ευθύτητας και ανθρωπιάς, κρατώντας αποστάσεις από μια πρακτική που, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα στραφεί τελικά εναντίον τους. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά…