Category Archives: Θέατρο Τέχνης της Μόσχας

Μερικά στρέμματα «Βυσσινόκηπος».

Κείμενο: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

«Ψηλά στης Ρωσίας τα χιόνια, που πάντα φυσάει ο βοριάς», έλεγε ένα αντάρτικο τραγούδι που αγαπούσαν οι ΕΛΑΣίτες. Το ίδιο λέμε κι εμείς, εδώ μέσα, στο λεγόμενο Θέατρο του Μπάντμιντον, με τόσο ψοφόκρυο που κάνει.. Ίσως οι διοργανωτές έμαθαν πως θα ’ρθουν οι Ρώσοι απόψε να παίξουν Τσέχοφ και για να τους τιμήσουν έριξαν τη θερμοκρασία σε επίπεδα Σιβηρίας.

Πρώτη μου φορά έρχομαι σε τέτοιο γήπεδο-θέατρο και ομολογώ εντυπωσιάστηκα. Σεκιούριτι, σκάλες, ουρές και φασαρία – κανονικό ΟΑΚΑ, δηλαδή. Κάπως έτσι θα φανταζόταν και ο Τσέχοφ, στα 1903 που έγραψε τον «Βυσσινόκηπο», το μέλλον που περίμενε με λαχτάρα ο φοιτητής του, ο Τροφίμοφ: «Για ν’ αρχίσουμε να ζούμε σήμερα, πρέπει να εξιλεωθούμε από το παρελθόν μας, να το ξεπεράσουμε και μπορούμε να εξιλεωθούμε μ ονάχα  αν κοπιάσουμε με αδιάκοπη και σκληρή δουλειά…»

Εμείς, οι Έλληνες, εξιλεωθήκαμε με τρομερή δουλειά. Πρώτα χτίσαμε αυτό το στάδιο για ένα άθλημα το οποίο έχει δύο ρακέτες με δίχτυ και για μπαλάκι ένα φτερωτό πράγμα. Μετά, αφού φτιάξαμε και άλλα τέτοια στάδια για αθλήματα που κανένας δεν παίζει και αφού μπήκαμε μέσα γύρω στα 60 δισ. Από τη ρεμούλα της Ολυμπιάδας, τι να τα κάνουμε τα άχρηστα στάδια; Να τα φάμε; Όχι. Τα κάναμε «πολυχώρους πολιτισμού»!

Έτσι κομψά καλύφθηκε η ελληνική χρεοκοπία. Δήθεν για λόγους αθλητισμού και πολιτισμού. Στην πραγματικότητα, η χρεοκοπία μας ήταν έργο των εργολάβων που έφαγαν τα λεφτά  και των πολιτικών που τα μοίρασαν για να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση. Και, κάπως έτσι, μας έμεινε το Μπάντμιντον, το Τάε Κβον Ντο και δεν συμμαζεύεται. Μείναμε άνεργοι, αλλά έχουμε πολιτισμό να φάνε και οι κότες.

Ξέρετε τι σημαίνει «πολυχώρος πολιτισμού»; Σημαίνει ότι σήμερα βλέπεις Τσέχοφ και αύριο βλέπεις τσίρκο. Και μεθαύριο μπουζούκια. Τώρα, όταν λέμε «βλέπουμε», μην το πάρετε και τοις μετρητοίς. Διότι ο θεατής από τη σκηνή αυτή απέχει περίπου όσο το Παγκράτι από την Κολιάτσου. Μιλάμε για στάδιο. Εδώ είσαι εσύ, ο θεατής, και απέναντι είναι ο Τσέχοφ και σε χαιρετάει από το πατρικό του στην Οδησσό. Από μακριά κι αγαπημένοι. Αυτή η απόσταση είναι πολύ καλή, πρώτον, ο θεατής δεν βλέπει τι ακριβώς παίζεται  στη σκηνή και, δεύτερον, ο ηθοποιός δεν κινδυνεύει από τον θεατή. Έχει απόσταση ασφαλείας. Είναι ένα θέατρο αυτό, το Μπάντμιντον, κατάλληλο για όλους τους μοντέρνους έλληνες σκηνοθέτες. Και εμείς δεν θα τους βλέπουμε και αυτοί δεν θα ακούνε το γιούχα.

Αλλά επειδή ο Τσέχοφ είναι αγαπημένος συγγραφέας, πάμε και μέσα στα άλση, τι να κάνουμε; Εφέτος, εξάλλου, έχουμε και τα 150 χρόνια από τη γέννησή του και εφόσον έρχεται στην Αθήνα το περίφημο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, το οποίον έφτιαξε ο μεγάλος Στανισλάφσκι, είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε για να δούμε πώς παίζουν Τσέχοφ οι ίδιοι οι Ρώσοι, που κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

Ο κόσμος είναι πολύς. Από Δάφνη Σημίτη μέχρι Νίκο Κούνδουρο. Οι πάντες. Πάω πίσω στη θέση μου και βλέπω κάπου στο βάθος, αμυδρά, ένα ξέφωτο που πιθανολογώ ότι είναι η σκηνή.. Μετά διακρίνω κάτι φιγούρες να κινούνται μέσα στο ξέφωτο αυτό και υποθέτω βασίμως πως αυτές οι σκιές είναι οι ηθοποιοί. Και επειδή δεν γνωρίζω ρώσικα και επιπλέον δεν ακούω κιόλας τις ομιλίες, προσπαθώ να διαβάσω τους υπέρτιτλους, ούτως ώστε να είμαι ενήμερος γι’ αυτά που συμβαίνουν εκεί στο βάθος του ορίζοντα.

Αλλά έχω δει τον «Βυσσινόκηπο» αρκετές φορές, με κορυφαία εκείνη της Λαμπέτη με τον Παπαμιχαήλ, κι έτσι το ξέρω το έργο και δεν χρειάζεται να ακούω καθαρά. Μόνον τον Λιοπάχιν ακούω που θέλει να κάνει το βυσσινόκηπο ξενοδοχείο και τον ξεπεσμένο αριστοκράτη Λεονίντ που μόνο το μπιλιάρδο τον νοιάζει. Διότι, γιατί μας αρέσει ο Τσέχοφ; Επειδή ρίχνει μια γλυκιά ματιά στον παλιό κόσμο που έφυγε, τον κόσμο που δεν εκτιμούσε καθόλου το χρήμα: οι αριστοκράτες διότι ήταν γαιοκτήμονες και εκτιμούσαν μόνον τη γη και οι ακτήμονες διότι ζούσαν υπό την προστασία των ιδιοκτητών και δεν είχαν καμιά επαφή με το χρήμα. Ο έμπορος και ο τοκογλύφος ήταν ακόμα μακριά. Και όταν πλησίασαν οι δανειστές, όλοι στην αρχή χρεοκόπησαν και μετά κατέρρευσαν. Διότι στη Ρωσία οι έμποροι δεν έγιναν βιομήχανοι, όπως στην Αγγλία. Έμειναν τοκογλύφοι. Και η ρωσική κοινωνία διαλύθηκε εντελώς, εκεί γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα, λίγο πριν να την αναλάβουν οι μπολσεβίκοι. Λέει ο υπηρέτης ο Φριτς, στον «Βυσσινόκηπο»: «Αχ, πριν από μερικά χρόνια, είχε ο αφέντης το μουζίκο του και ο μουζίκος είχε τον αφέντη του. Τώρα όλα καταστράφηκαν!»

Αυτά ο Τσέχοφ τα λέει τέλεια. Και γελάς κι από πάνω, εάν είσαι τυχερός και δεν πετύχεις καμιά σκηνή-πισίνα, όπου οι ηθοποιοί κολυμπάνε, ή καμιάν άλλη όπου οι θεατές υποχρεώνονται να αγγίζονται μεταξύ τους! Διότι αυτά τα απίθανα συμβαίνουν εσχάτως στη θεατρική Αθήνα. Έγινε το θέατρο χάπενινγκ. Και, αντί για Τσέχοφ, βλέπεις κυρίως ερωτικά σκιρτήματα, χαϊδέματα, τραγούδια ποπ και ροκ και από Ρωσία μηδέν. Οπότε, απέναντι στους τρομερούς Ρώσους του Θεάτρου Τέχνης, τη Λιούμπα  Renata Litvinova, τον αδελφό της Αντρέι Sergey Dreiden και τον σκληρό έμπορο Λιοπάχιν Andrey Smolyakov, που τους σκηνοθέτησε ο Adolf Shapiro, νιώθεις πόσο σημαντικό είναι να μελετάει ένας λαός την τέχνη του και την παράδοσή του.

Εμείς εδώ  είμαστε πλέον σε τέτοια αφασία, που μέχρι και την Ακρόπολη πρέπει να ξεχάσουμε, που λέει και στη «Le Monde» ο συγγραφέας Αλεξάκης. Να ξεχάσουμε κι όλους τους συγγραφείς μας, επίσης, από Όμηρο μέχρι Πλάτωνα και Χρυσόστομο. Και τι να διαβάζουμε; Τον Αλεξάκη!

«Εψιλον» (Ελευθεροτυπία), τ. 1017, 10/10/2010

Advertisements

Βαμπ χαμηλών τόνων

Οι Ρώσοι… ήρθαν. Και σύσσωμο -σχεδόν- το ελληνικό θεάτρο μαζί με τη ρωσική εν Αθήναις παροικία δήλωσαν το «παρών» στο «Μπάντμιντον» -Παρασκευή και Σαββατοκύριακο. Τα χρόνια πέρασαν.

Εν μέσω κοσμογονικών γεγονότων και πολιτικών ανατροπών, ο μύθος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας φαίνεται ότι στέκει εκεί, 112 χρόνια, ακλόνητος. Δεν αποδομήθηκε μαζί με τους «πατερούληδες» της Επανάστασης. Δεν φυλλορρόησε. Δεν ξέφτισε για τον υπόλοιπο, εκτός των συνόρων της πρώην ΕΣΣΔ, κόσμο. Ετσι, ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ, με τον οποίο οι συμπατριώτες του Ρώσου δραματουργού στο ιστορικό μοσχοβίτικο Θέατρο Τέχνης γιορτάζουν φέτος τα 150 χρόνια από τη γέννησή του, μια έντιμη, καθαρή παράσταση «βετεράνων» στην τσεχοφική δραματουργία, έγινε γεγονός και στη φθινοπωρινή Αθήνα. Αναμενόμενο.

Δεν θα ορκιζόμουν ωστόσο ότι ήταν ο καλύτερος Τσέχοφ που είδα στη ζωή μου. Ο «Βυσσινόκηπος» θύμιζε τους καλοκαιρινούς «Δαιμονισμένους» του Πέτερ Στάιν. Είδαμε, δηλαδή, μια πεντακάθαρη, πιστή στο στανισλαβσκικό «γράμμα του νόμου» ψυχολογική «ανάγνωση» του κειμένου. Χωρίς «σκηνοθετίτιδες», ο Αντόλφ Σαπίρο, που κρεμόταν από το κάγκελο του πρώτου διαζώματος στην πρεμιέρα, ήξερε να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς του.

Η εκπάγλου καλλονής Ρενάτα Λιτβίνοβα,άμα τη εμφανίσει της, πειστική Λιούμποβ Αντρέγεβνα, έλαμπε όπως μόνον οι παλιές βαμπ, διατηρώντας -κι αυτό είναι το αξιοσημείωτο- μια παρουσία… χαμηλών τόνων. Στους μονολόγους, που εξέφερε σχεδόν συλλαβιστά με τη βελούδινη φωνή της, ο Σαπίρο την είχε τοποθετήσει μετωπικά προς το κοινό. Μας μίλαγε, ζυγίζοντας τις λέξεις, λες και απευθυνόταν σε μωρά. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα θα πίστευες, αν το δεν το διάβαζες στο πρόγραμμα, ότι ήταν η πρώτη φορά που ανέβαινε στη σκηνή – τα βραβεία που έχει συσσωρεύσει είναι για το σινεμά.

Οι Ρώσοι ήρθαν λοιπόν. Στην ακατάλληλη, όμως, για θέατρο ημιτονίων αίθουσα του «Μπάντμιντον», που έπειτα από λάθος ρύθμιση του κλιματισμού πάγωσε και παρ’ ολίγο να φύγουμε με πνευμονία, οι θερμοκρασίες της σκηνής σπανίως ανέβαιναν. Στις στιγμές αυτές συγκαταλέγονται οι γκροτέσκες εμφανίσεις της Εβντόκιβα Γκερμάνοβα ως Σαρλότα Ιβάνοβνα. Ακροβατώντας ως έξοχος θηλυκός θλιμμένος κλόουν στο «σκοινί» της γελοιότητας, τορπίλιζε το λυρισμό σκορπώντας στην ψυχρή, αχανή αίθουσα το ζεστό γέλιο.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Επίκαιρος όσο ποτέ ο «Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχοφ

Το περίφημο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας έρχεται στην Αθήνα με ένα κλασικό έργο και μια μεγάλη πρωταγωνίστρια

Του Αχιλλεα Πατσουκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 3 Oκτωβρίου 2010

Από 1 έως και 3 Οκτωβρίου, με αφορμή τον εορτασμό για τη συμπλήρωση 150 ετών από τη γέννηση του κορυφαίου Ρώσου θεατρικού συγγραφέα Αντόν Τσέχοφ, το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας Αντόν Τσέχοφ σας προσκαλεί να περπατήσετε στον «Βυσσινόκηπό» του.

Στη σκηνή του του Θεάτρου Τέχνης, ο Ρώσος συγγραφέας ευτύχησε να δει τα έργα του όσο ήταν εν ζωή. Ιδρυτές, το 1898, ήταν ο περίφημος σκηνοθέτης και δάσκαλος Στανισλάφσκι με τον Νεμίροβιτς–Ντάντσενκο, και εκεί εισήγαγαν και ανέπτυξαν τη γνωστή μέθοδο «Στανισλάφσκι».

Το κύκνειο άσμα του Α. Τσέχοφ, ο «Βυσσινόκηπος», θα παρουσιαστεί επί τρεις ημέρες στο αθηναϊκό κοινό, σε μια παράσταση χιλιοπαιγμένη και πάντα εξαιρετικά δημοφιλή. Οσες φορές παρουσιάζεται το έργο στο μοσχοβίτικο κοινό (περίπου κάθε δύο μήνες εδώ και έξι χρόνια), τα εισιτήρια προαγοράζονται εβδομάδες νωρίτερα, ακόμα και από εκείνους τους θεατές που έχουν δει την παράσταση περισσότερες από μία φορά.

Στις τρεις ώρες που διαρκεί, οι 25 σπουδαίοι Ρώσοι ηθοποιοί, που ο καθένας τους αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στη σύγχρονη ιστορία του ρωσικού θεάτρου και κινηματογράφου, «κρατώντας σας από το χέρι» και μεταφέροντας μέσα τους την ενέργεια από το σανίδι του θεάτρου Τσέχοφ που επί χρόνια πατούν, μεταδίδουν το κλίμα και το σκοτεινό μήνυμα μέσα από τον ονειρικό τρόπο που μας δείχνει ο Βυσσινόκηπος. Με λιτά πλην εντυπωσιακά σκηνικά, οι ηθοποιοί, με το άνοιγμα της αυλαίας, γυρίζουν τον χρόνο στις αρχές του 20ού αιώνα, παρουσιάζουν την κατάρρευση της φθαρμένης αστικής τάξης και την άνοδο μιας νέας ισχυρότερης, που εκτός από τον Βυσσινόκηπο ξεριζώνει την παλιά τάξη, τις παλιές αξίες, δίνοντας μια νότα αισιοδοξίας για τις αλλαγές που τελικά θα πραγματοποιηθούν ύστερα από μερικά χρόνια με τη ρωσική επανάσταση.

Μπορεί η υπόθεση αλλά και τα σκηνικά να μας μεταφέρουν σε μιαν άλλη Ρωσία που θεωρητικά ουδεμία σχέση έχει με τη σημερινή, η διορατικότητα όμως του Τσέχοφ, σε συνδυασμό με τη σπουδαία σκηνοθεσία του Αντολφ Σαπίρο, η οποία ευτύχησε να πατήσει πάνω σε σπουδαίους ηθοποιούς, κάνει τους θεατές βγαίνοντας από το θέατρο να αισθανθούν πως ο «Βυσσινόκηπος» είναι σήμερα πιο επίκαιρος από ποτέ, όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά στις περισσότερες γωνιές του πλανήτη.

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό στον «Βυσσινόκηπο» του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας–Α. Τσέχοφ αποτελεί η άριστη αρμονία και ισορροπία των ηθοποιών, των οποίων οι λεπτές πλην όμως γεμάτες δύναμη κινήσεις θυμίζουν την αρμονία με την οποία κινούνται τα μπαλέτα, μια αρμονία που διατηρείται στα πρόσωπά τους ακόμα και στην υπόκλιση, όταν αντί για κούραση από την ένταση των ρόλων, διατηρούν μια υπέροχη γαλήνη. Η παραγωγή του «Βυσσινόκηπου» έγινε υπό το βλέμμα του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου Ολέγκ Ταμπάκοφ, ενώ η σκηνοθεσία φέρει την υπογραφή του Αντολφ Σαπίρο. Αν και όπως αναφέραμε πιο πάνω είναι σχεδόν αδύνατον, αλλά και άδικο, να ξεχωρίσεις κάποιον από τους 25 σπουδαίους ηθοποιούς, εμείς ενδεικτικά, εκτός από τη Ρενάτα Λιτβίνοβα, σας αναφέρουμε τον Αντρέι Σμόλιακοφ.

Το φαινόμενο Λιτβίνοβα

Οταν πριν από ένα χρόνο στη διάρκεια αναζήτησης νέου διαμερίσματος η ιδιοκτήτρια μου ανακοίνωσε πως στον από πάνω όροφο κατοικεί η Ρενάτα Λιτβίνοβα, η πανέμορφη πρωταγωνίστρια του Βυσσινόκηπου, για μερικά δευτερόλεπτα ξέχασα την τσουχτερή τιμή. Εν συνεχεία οι συναντήσεις μας συνήθως μπροστά στον ανελκυστήρα ήταν και είναι αρκετές για να βλέπω υπέροχα όνειρα. Oπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες του κόσμου, πάντοτε χρειάζεται ένας πρωταγωνιστής, ο οποίος θα δώσει την υπέρβαση και τη λάμψη. Στην περίπτωση του «Βυσσινόκηπου» η λαμπερή πρωταγωνίστρια είναι ένα χαρισματικό πρόσωπο της ρωσικής τέχνης, με πολυδιάστατο ταλέντο, αφού εκτός από ηθοποιός του θεάτρου Τσέχοφ είναι σπουδαία ηθοποιός του κινηματογράφου, εξαιρετική σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός.

Κριτικές από τα ΜΜΕ

Η Λιτβίνοβα σαν παραδείσιο πουλί παράλογα ζωγραφίζει παγώνια με φτερά όμορφα και τρομερά. Μια εύθραυστη γυναίκα σε ακριβές παριζιάνικες τουαλέτες, έξω από κανόνες και συνήθειες, μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της είναι δύο αστείοι και τραγικά καταραμένοι χαρακτήρες που αντιτίθενται σε όλους. (Kαναλι Κουλτουρα)

Αλλοι μιλούν για ντελικάτες κινήσεις των υπέροχων μακριών χεριών της με το διαμαντένιο βραχιόλι που λαμπυρίζει σε κάθε της κίνηση και την υπέροχη χαρακτηριστική ένρινη φωνή της. Η Λιτβίνοβα ως Ρανέφσκαγια είναι η ιδιαίτερη εικόνα που έχει σκοπό να προσωποποιήσει τη νοσταλγία. (Gazeta.ru, site)

Ο Τσέχοφ ζητά μία εύθραυστη ντελικάτη εικόνα της παρακμής. Αλλά η γεμάτη πολυτέλεια Λιτβίνοβα με την αλεπού ριγμένη στον ώμο ή με ένα λεπτό τσιγάρο σε μια κομψή πίπα μοιάζει με ηθοποιό σε φιλμ του βωβού κινηματογράφου. (Ρουσκιι Κουριέρ, εφημεριδα)

Φαίνεται ότι η Λιτβίνοβα παίζει τον εαυτό της. Λέγεται πως ο σκηνοθέτης της παράστασης Αντολφ Σαπίρο την είδε στην τηλεοπτική εκπομπή «Στυλ από τη Ρενάτα Λιτβίνοβα» και συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν η Ρανέφσκαγια που έψαχνε. (Ιτογκι, εφημεριδα)

Η Λιτβίνοβα έχει χαρακτηριστεί φυσικό φαινόμενο. Η Λιτβίνοβα δεν παίζει τη Ρανέφσκαγια, αλλά η Ρανέφσκαγια αναγκάζεται να μετατραπεί σε Λιτβίνοβα. (Κομμερσαντ, εφημεριδα)

Ολεγκ Ταμπάκοφ: «Ιδανικό θέατρο δεν υπάρχει»

  • Ο διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας μιλάει στο «Βήμα» λίγο πριν από τις τρεις παραστάσεις του «Βυσσινόκηπου» στην Αθήνα

O Ολεγκ Ταμπάκοφ έκλεισε τον περασμένο Αύγουστο τα 75 του χρόνια έχοντας ήδη συμπληρώσει περισσότερο από μισό αιώνα πάνω στο σανίδι: στα γενέθλιά του έλαβε ευχές τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τον πρόεδρο της Ρωσίας, οι οποίοι αναφέρθηκαν στο ταλέντο, στην καλλιτεχνική παρουσία και στη δημιουργική προσωπικότητά του. «Η αφοσίωσή σας στις παραδόσεις του ρωσικού θεάτρου αλλά και η πίστη στις αρχές σας, τόσο στη δουλειά όσο και στη ζωή σας, σας κάνουν να ξεχωρίζετε» είπε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στο πλαίσιο τιμητικής εκδήλωσης.

Αυτός ο ρώσος ηθοποιός, δάσκαλος και σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής εδώ και δέκα χρόνια του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας που ίδρυσε ο Στανισλάφσκι, είναι ένας δραστήριος και δημιουργικός άνθρωπος που πιστεύει στη δύναμη της τέχνης του και την υπηρετεί με πάθος. Τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου το θέατρο του οποίου ηγείται θα βρεθεί στην Αθήνα για να παρουσιάσει τον «Βυσσινόκηπο», το κύκνειο άσμα του Αντον Τσέχοφ, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώθηκαν εφέτος 150 χρόνια. «Με γνώμονα το λογοτεχνικό επίπεδο των έργων επιλέγουμε το ρεπερτόριο στις τρεις σκηνές μας:ρωσικά, διεθνή κλασικά και σύγχρονα» λέει στο «Βήμα» ο ρώσος θεατράνθρωπος. «Το ρεπερτόριο εξαρτάται επίσης από το γεγονός ότι συμμετέχουν πάντα λίγοι και εξαιρετικά ταλαντούχοι ηθοποιοί. Προσπαθούμε να έχουμε έναν θίασο που να μπορεί να παίξει τα πιο δύσκολα πράγματα. Πολλές φορές επιλέγουμε ένα έργο ανάποδα, π.χ. έχοντας έναν λαμπρό ηθοποιό, τον οποίο θέλουμε να εκπαιδεύσουμε στα δύσκολα». Η εφετινή χρονιά άνοιξε για το Θέατρο Τέχνης της Μόσχαςμε ένα σύγχρονο έργο, τον «Καταραμένο» του Βίκτορ Αστάφιεβ, όπου συμμετέχει η νεότερη γενιά ηθοποιών, ενώ συνολικά έχουν πργοραμματιστεί δέκα έργα.

Εχοντας την εμπειρία ρόλων και έργων- έπαιξε επί εικοσαετία τον Μολιέρο και τον Σαλιέρι, έχοντας σκηνοθετήσει στη σκηνή και στη μεγάλη οθόνη και έχοντας φτιάξει τη δική του θεατρική ομάδα προτού αναλάβει τη διεύθυνση του Θεάτρου Τέχνης-, ο Ολεγκ Ταμπάκοφ συνεχίζει να πιστεύει ότι «σύγχρονο θέατρο είναι εκείνο που μπορεί να προκαλέσει ζωντανή κραυγή αντίδρασης», ενώ καλός ηθοποιός είναι εκείνος «που αντιμετωπίζει τον ρόλο του ως πρόκληση και τον μελετά για μεγάλο διάστημαώσπου να γίνει ένα με αυτόν».

Αν και οπαδός και συνεχιστής της μεθόδου Στανισλάσφκι, ο Ολεγκ Ταμπάκοφ πιστεύει ότι «αν δεν έχεις ταλέντο, καμία μέθοδος δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Ενα γνήσιο ταλέντο χρησιμοποιεί κάθε μέθοδο και κάθε σύστημα με τον δικό του τρόπο». Οπως πιστεύει ότι ιδανικό θέατρο δεν υπάρχει: «Αν ο θεατής δώσει το χέρι και αφήσει τον ηθοποιό να τον εντάξει στην παράσταση με εμπιστοσύνη, τότε ίσως μπορούμε να μιλάμε για το ιδανικό θέατρο».

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ

  • Θέατρο Μπάντμιντον
  • Την 1η, στις 2 και και στις 3 Οκτωβρίου, στις 21.00 (με ελληνικούς υπέρτιτλους).
  • Τιμές εισιτηρίων: 55, 45, 35, 25, 15 (φοιτητικό) ευρώ.
  • Προπώληση τηλ. 210-8840.600, http://www.ticketnet.gr.
  • Ο καινοτόμος κύριος Τσέχοφ

«Πιστεύω ότι αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν η καινοτομία του γραψίματος» λέει ο Ταμπάκοφ για τον Αντον Τσέχοφ. «Με τον τρόπο που έγραφε έκανε και πρόταση ερμηνείας στον ηθοποιό. Ανοιξε την ψυχή του, υποχρέωσε τους καλλιτέχνες να την κατανοήσουν, τους έμαθεπ.χ. πόσο εξαρτημένοι είναι από τη φύση μέσα στην οποία ζουν, από την ώρα της ημέρας, από τη βροχή και το χιόνι που πέφτει έξω από το παράθυρο. Αυτός είναι ο νέος κόσμος που άνοιξε ο Τσέχοφ, ακόμη και σήμερα όμως δεν καταφέραμε να τον κατανοήσουμε και να τον παίξουμε εξ ολοκλήρου. Οσο για τα έργα του, δεν τα θεωρούσε όλα “κωμωδίες”. Ο “Θείος Βάνιας” και οι “Τρεις αδελφές” ήταν δράματα. Το ότι χαρακτήρισε τον “Βυσσινόκηπο” κωμωδία οφειλότανμάλλονστο ότι πρόσθεσε μια δόση μαύρου χιούμορ. Αν σκεφθούμε το γεγονός πως το έργο το έγραψε βλέποντας ουσιαστικά τη ζωή του να φεύγει, τότε καταλαβαίνουμε τι κωμωδία έγραψε ο Τσέχοφ: μπορούμε να την εντάξουμε στην κατηγορία της “Θείας Κωμωδίας” του Δάντη».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=355652&dt=21/09/2010#ixzz109MU8p35