Category Archives: Θέατρο Στοά

Η Φαύστα αντιστέκεται με τη «διαστροφή της γλώσσας»

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου θυμάται την πρώτη του επαφή με τον Μποστ με αφορμή την επαναφορά της παράστασης στη «Στοά»

Λήδα Πρωτοψάλτη και Θανάσης Παπαγεωργίου πρωταγωνιστούν στη  Φαύστα  που παρουσιάζεται στη  Στοά

Λήδα Πρωτοψάλτη και Θανάσης Παπαγεωργίου πρωταγωνιστούν στη «Φαύστα» που παρουσιάζεται στη «Στοά»

Η ιστορία είναι γνωστή: η οικογένεια έχασε την κόρη της που πνίγηκε στη θάλασσα, αλλά στο ψάρεμα ο μπαμπάς έπιασε ένα μεγάλο ψάρι που είχε μέσα στην κοιλιά του το μικρό κοριτσάκι. Κι ενώ η οικογένεια ετοιμάζεται να γιορτάσει το χαρμόσυνο γεγονός, το κοριτσάκι, το Ριτσάκι, εξολοθρεύεται από τους γάτους επειδή μύριζε ψαρίλα.

Μια άλλη οικογένεια, που της έτυχε ακριβώς η ίδια περίπτωση με τον γιο τους, έρχονται να ζητήσουν σε γάμο το ομοιοπαθές κοριτσάκι αλλά πληροφορούνται τον χαμό του και φεύγουν άπραγοι. Hθικό δίδαγμα; Πρέπει να πλενόμαστε καλά γιατί όποιος δεν πλένεται κινδυνεύει από πολλά! Δεν χρειάζεται να πούμε ότι αναφερόμαστε στον Μποστ και τη «Φαύστα» του, την «Απωλεσθείσα κόρη», την οποία ο Θανάσης Παπαγεωργίου επαναφέρει στη σκηνή του θεάτρου «Στοά», από τις 13 Οκτωβρίου, ολοκληρώνοντας με τη συγκεκριμένη παραγωγή τον εορτασμό για τα 40 χρόνια λειτουργίας του θεάτρου. Η παράσταση υπήρξε από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σκηνής του Ζωγράφου και έθεσε τη βάση της πολυετούς και επιτυχημένης συνεργασίας τους, ενώ η Λήδα Πρωτοψάλτη, ιδανική ερμηνεύτρια των ηρωίδων του Μποστ, ξαναφοράει το κοστούμι της πρωταγωνίστριας.

Ο Θανάσης Παπαγεωργίου θυμάται την πρώτη του επαφή με τον Μποστ (Μέντη Μποσταντζόγλου). «Πρώτη φορά ασχοληθήκαμε με τον Μποστ το καλοκαίρι του 1987, όταν ο παραγωγός Βαγγέλης Λιβαδάς αποφάσισε να γιορτάσει τα σαράντα χρόνια της παρουσίας του Μέντη Μποσταντζόγλου με την παραγωγή «40 χρόνια Μποστ» στο καλοκαιρινό θέατρο «Σμαρούλα» της οδού Ευελπίδων. Αμέσως μετά, τον χειμώνα του ίδιου χρόνου, ανεβάσαμε στη «Στοά» τη «Φαύστα» που παίχτηκε ολόκληρη τη χρονιά». Η παραγωγή αποτέλεσε τη βάση για μια πολυετή συνεργασία με πολύ μεγάλες επιτυχίες («Μήδεια», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Ακούω ήχον κώδωνος»). Γι’ αυτό σε αυτά τα γενέθλια η «Στοά» τιμά ταυτόχρονα και τον «σπουδαίο συγγραφέα», με την επανάληψη μιας πολύ παλιάς επιτυχίας τους. «Η επιλογή του συγκεκριμένου συγγραφέα δεν έγινε τυχαία. Υπήρξε από τους πιο αγαπητούς συνεργάτες μας», εξηγεί ο Παπαγεωργίου. Συνέχεια

Advertisements

Στοά: Δημήτρη Τσεκούρα «Η Μπέμπα»

Δημήτρη Τσεκούρα «Η Μπέμπα»

Σκηνοθεσία Ορέστης Τάτσης

Με τη Ναταλία Στυλιανού

Από 8 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη

Στο Θέατρο Στοά από τις 8 Νοεμβρίου θα παρουσιάζεται ο θεατρικός μονόλογος του Δημήτρη Τσεκούρα Η Μπέμπα, σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, μουσική – σύνθεση ήχων Θοδωρής Αμπαζής, φωτισμούς Σοφίας Αλεξιάδου και επιμέλεια κίνησης – βοηθό σκηνοθέτη την Πωλίνα Κρεμαστά. Ερμηνεύει η Ναταλία Στυλιανού.

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε την προηγούμενη άνοιξη στο Απλό Θέατρο για τρεις εβδομάδες. Για τους συντελεστές της ήταν ένα μεγάλο στοίχημα που το κέρδισε επάξια, αφού θεωρήθηκε από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις νέων καλλιτεχνών. Τα σχόλια του κοινού και της κριτικής ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, δημιουργώντας μαζί με τις προσδοκίες για μελλοντικές ενδιαφέρουσες προτάσεις και αξιόλογη παρακαταθήκη.

«Μια παράσταση που αξίζει να τη γευτούν περισσότεροι απ’ όσους πρόλαβαν να τη δουν τις τρεις βδοµάδες που παίχτηκε…»

ΤΑ ΝΕΑ, 13 /5/ 2010

Κεντρικό θέμα η Γυναίκα. Η ιδιαίτερη γραφή του Δημήτρη Τσεκούρα, τη θέλει να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο – ανάποδα. Με εννέα εικόνες, η καθεμία ξεχωριστή, κομβική για τη συνέχεια, ιδιαίτερη για ένα μέλλον που έχει παρέλθει, παρακολουθούμε την πορεία της.

Η πρώτη εικόνα λειτουργεί σαν αφετηρία σε ένα ταξίδι με οχτώ στάσεις όπου η ηρωίδα συναντά τον εαυτό της σε οχτώ διαφορετικές ηλικίες. Η ηλικιωμένη ξαναγίνεται η μπέμπα που ψελλίζει τις «ακατανόητες» άχρονες λέξεις της.

Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα τοπίο γυναικείων παπουτσιών όλων των χρωμάτων, των ηλικιών, των στιλ και των εποχών. Σε αυτά τα ζευγάρια παπούτσια διακρίνουμε το βάδισμα, την κούραση, τη ζωή και την ανάγκη να ερωτευθείς, να επιβεβαιωθείς, να τη βολέψεις ή καθόλου να μην συμβιβαστείς. Σε κάθε παπούτσι υπάρχει μία εικόνα μιας άλλης ζωής. Εκεί διαστέλλονται συναισθήματα: φόβοι, ελπίδες, χαρά, λύπη και αδημονία. Εκεί διαστέλλονται  ερωτήσεις.

Ο συγγραφέας, μετά το «Νερό γνωρίζει», έναν θεατρικό μονόλογο γραμμένο για τον άνδρα, που παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού το 2008, επανέρχεται με ένα κείμενο που σκιαγραφεί το γυναικείο ψυχισμό.

Η γυναίκα. Η αιώνια μπέμπα μέσα από την αυστηρή και παράλληλα ευαίσθητη γραφή του Δημήτρη Τσεκούρα. Η γυναίκα ποιήτρια, καθώς εκείνη γεννά ή αλλιώς ποιεί τον κόσμο. Το μέρος, το κομμάτι που αναζητά την ολότητα, που περιέχει την ολότητα και τρεκλίζει στη μοναξιά. Αυτό το κομμάτι γένους θηλυκού που μπορεί να περικλείει, να υποδέχεται και να ενίσταται στον καλεσμένο.

Η γυναίκα, αυτό το ον που δε σταματά να ζητά, να αναζητά, αχόρταγη και αστείρευτη. Μία συνεχής διερώτηση, καθώς ο χρόνος κυλά. Μέσα από οχτώ εικόνες ο συγγραφέας μας ταξιδεύει σε μία ζωή, ζωή που κυλά σαν  μπάλα στο διηνεκές με ώθηση τις ερωτήσεις που αυτή θέτει.

«..Η παράσταση έχει ιδέες, πατήματα, εσωτερική κλιμάκωση και ένα θάμπος από τη συσσωρευμένη αγωνία του ποιητή να μιλήσει για το ανείπωτο. Μια ελεγεία για τη γυναίκα – μήτρα και τροφοδότρα της ζωής, με το αίμα και το γάλα της…Όταν η «μπέμπα» παίζει στο τέλος της παράστασης με το δάχτυλό της, η σκηνή γεμίζει με αληθινή χάρη. Όπως κάθε «μπέμπα» πριν μιλήσει, «παίζει» με το σχήμα των λέξεων.»

Ελευθεροτυπία 17/4/210

Η Μπέμπα θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Στοά από τις 8 Νοεμβρίου έως 11 Ιανουαρίου.

Θέατρο Στοά, Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, τηλ. 210 7702830, www.theatrostoa.gr

Ώρες παραστάσεων: 9.00 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 15 €, 10 € φοιτητικό

Διάρκεια: 60

Η «Στοά» έχει φως

Το ιστορικό θέατρο γιορτάζει τα 40 χρόνια του με το «Αννα, είπα!»

Μια γυναίκα ρημαγμένη και διαταραγμένη αναπολεί τη ζωή της μέσα από το θάλαμο μιας ψυχιατρικής κλινικής. Μια μητέρα απελπιστικά καταπιεσμένη που έζησε εξοντώνοντας την κόρη της. Κι ένας πατέρας που άγεται και φέρεται, που βρίσκει καταφύγιο στη θρησκεία και που απλώς παρακολουθεί μάνα και κόρη να αλληλοεξοντώνονται.

Η Αννα της παράστασης, που υποδύεται η Λ. Πρωτοψάλτη, παρακολουθεί τις δύο μητέρες της ( Νίκη Χαντζίδου, αριστερά, και Ευδοκία Σουβατζή, δεξιά) να υποφέρουν.

Η Αννα της παράστασης, που υποδύεται η Λ. Πρωτοψάλτη, παρακολουθεί τις δύο μητέρες της ( Νίκη Χαντζίδου, αριστερά, και Ευδοκία Σουβατζή, δεξιά) να υποφέρουν.

Είναι βέβαιο πως στο κοινό που παρακολουθεί στενά την πορεία του Θεάτρου Στοά η υπόθεση αυτή ξυπνά έντονες αναμνήσεις. Είναι η ιστορία του έργου «Αννα, είπα!» του Παναγιώτη Μέντη, η παράσταση του οποίου υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Θανάση Παπαγεωργίου και της Λήδας Πρωτοψάλτη. Σ’ αυτό το έργο επιστρέφουν τώρα γιορτάζοντας τα 40 χρόνια του θεάτρου.

Την Παρασκευή η παράσταση κάνει πρεμιέρα στη γνώριμη γωνιά στου Ζωγράφου, όπου το «Θέατρο Στοά» ξεκίνησε και παρέμεινε επί τέσσερις δεκαετίες. «Επιστρέφω σε μια μεγάλη επιτυχία γιατί εκτός από τον εορτασμό είναι ένα έργο που προσφέρεται για να σχολιάσεις το πλήρες αδιέξοδο της σημερινής κοινωνίας», λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Θ. Παπαγεωργίου. «Αυτή τη φορά οι ερμηνείες γίνονται ακόμα πιο σκληρές διότι αυτό προστάζει η κοινωνία. Η ιστορία της Αννας είναι ανάλογη με αυτή άπειρων γυναικών που γλίτωσαν μεν τον εγκλεισμό σε κλινική, έχουν όμως ανεξίτηλα σημάδια από μια οδυνηρή σχέση με τη μάνα τους. Ακριβώς επειδή ήθελα η φιγούρα της μητέρας να κυριαρχεί στις αφηγήσεις του κοριτσιού, το ρόλο θα ερμηνεύουν δύο συγχρόνως ηθοποιοί».

Σε ένα σκηνικό απλό που αποπνέει παρακμή και μοιάζει να γερνά μαζί με τους ήρωες, η Αννα αναπλάθει με τη φαντασία της τη σχέση με τη μάνα της. «Τρεις άνθρωποι φτωχοί, απαίδευτοι που λιώνουν ο ένας τον άλλον: Η Αννα λιώνει τη μητέρα της γιατί της κατέστρεψε κάθε όνειρο. Η μητέρα τον πατέρα γιατί του χρεώνει ότι κληροδότησε στην κόρη του την ψυχασθένειά του. Και ο βασανισμένος πατέρας τον εαυτό του γιατί ήταν πάντα κατώτερος των περιστάσεων».

«Με συγκινεί πολύ να ξαναβλέπω στη σκηνή το έργο που με καθιέρωσε ως συγγραφέα», λέει ο Π. Μέντης, που έγραψε την «Αννα» στα μέσα της δεκαετίας του ’80 – μάλιστα στην πρώτη παράσταση υποδύθηκε ο ίδιος το ρόλο του πατέρα. «Τότε έγραφα για τους ανθρώπους που αλληλοσπαράσσονται επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν ένα πρόβλημα που έτυχε στην οικογένειά τους. Για εκείνους που δεν μπορούσαν να υψώσουν τη φωνή τους. Δυστυχώς, τόσα χρόνια μετά συνειδητοποιώ ότι στην Ελλάδα δεν άλλαξε τίποτα. Η μητέρα μου ζει στις δυτικές συνοικίες κι όταν την επισκέπτομαι διαπιστώνω πόσο η πολιτεία έχει περιφρονήσει την παιδεία μας. Ως αποτέλεσμα οι νεοέλληνες διδάχτηκαν πως να εκτιμούν τον πλούτο και να αδιαφορούν για όσα τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Γλυκαίνομαι που το κείμενό μου είναι επίκαιρο, αλλά με πληγώνει αυτή η στασιμότητα».

Πάντα σαν ομάδα

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1996 και την επόμενη χρονιά η Λ. Πρωτοψάλτη έλαβε το Βραβείο Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την ερμηνεία της. Ο Θ. Παπαγεωργίου θυμάται ότι δεκάδες γυναίκες την πλησίαζαν τότε και της διηγούνταν μια προσωπική τους παρόμοια ιστορία. Τι άλλο κρατά απ’ όλα αυτά τα χρόνια; «Λειτουργούσαμε πάντα σαν ομάδα και δεν διαπραγματευτήκαμε ποτέ την ειλικρίνειά μας στη σκηνή» απαντά ο ίδιος. «Κάποιοι αυτό το ονόμασαν νατουραλισμό. Ηταν απλώς η αλήθεια μας».

Και τις νέες ομάδες που «αναπτύσσονται» σήμερα, πώς τις βλέπει; «Κάθε άλλο παρά αντίθετος είμαι με την πληθώρα νεανικών σχημάτων. Ομως δεν αντέχω κι αυτή τη νεαρολαγνεία. Εμείς ξεκινήσαμε, σεβαστήκαμε όσα βρήκαμε και κοιτάξαμε να εξελιχθούμε. Το να δείχνεις πλήρη περιφρόνηση στο παρελθόν δεν μου αρέσει. Οι παλαιότεροι έχουμε κοπιάσει για να φέρουμε νέους ανθρώπους στο θέατρο. Γι’ αυτό και πληγώνομαι που σήμερα πολλοί προσπαθούν να προσεγγίσουν το νέο κοινό με το χαβαλέ και την ανούσια πρωτοπορία».

* Τα σκηνικά και τα κοστούμια έφτιαξε η Αφροδίτη Κουτσουδάκη, τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν οι Θ. Παπαγεωργίου, Νίκη Χαντζίδου, Ευδοκία Σουβατζή, Εύα Καμινάρη, Δημήτρης Θεοδώρου, Βάσω Ορκοπούλου. * Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Σαραντάχρονη «Στοά» δημιουργικής προσφοράς

«Αννα, είπα»!
Με μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, το έργο «Αννα είπα!» που καθιέρωσε ως συγγραφέα τον Παναγιώτη Μέντη και χάρισε στην Λήδα Πρωτοψάλτη το Βραβείο Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την ερμηνεία της, ξεκινά από τον Οκτώβρη και μέχρι το Δεκέμβρη του 2011, μια εορταστική περίοδο για το θέατρο «Στοά» αφιερωμένη στα σαράντα χρόνια της συνεχούς και αδιάλειπτης λειτουργίας του. Η αγωνία, το πάθος, η αισθητική, ο στόχος θρέφουν και θρέφονται από την υπομονή και την επιμονή των δημιουργών του.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων που κινείται αφ’ ενός σε παραστάσεις – σταθμούς για την πορεία της «Στοάς» και αφ’ ετέρου στην υποστήριξη του νεοελληνικού έργου και παρουσίασή του από θιάσους της νεότερης γενιάς.

Η «Στοά» γιορτάζει ένα γεγονός σπάνιο στα θεατρικά πράγματα, προκειμένου για ιδιωτικά θέατρα καθώς είναι το δεύτερο θέατρο, μετά το «Θέατρο Τέχνης», που συμμετέχει ενεργά στα θεατρικά δρώμενα αυτού του τόπου, επί σαράντα συνεχείς θεατρικές περιόδους. Με σταθερές και αδιαπραγμάτευτες θέσεις παρουσίασε παραστάσεις που καταγράφηκαν ως σημαντικά γεγονότα δίνοντας ένα σταθερό δείγμα αισθητικής και προθέσεων.

  • Ολα αυτά τα χρόνια

Η «Στοά» είναι ένα επιχορηγούμενο θέατρο για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Οι δημιουργοί της, Θανάσης Παπαγεωργίου και Λήδα Πρωτοψάλτη, θεωρούν ότι το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιήθηκε για ένα καλλιτεχνικό έργο που τους κάνει να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους και ότι κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης της Πολιτείας.

«Η «Στοά» θέλησε να κάνει ένα θέατρο που να σέβεται το κοινό» – σημειώνουν. «Το πέτυχε και οι δημιουργοί της είναι περήφανοι που πάντοτε έρχονται στις παραστάσεις τους οι φίλοι που παρακολουθούν την πορεία τους από τα χρόνια της δικτατορίας. Η «Στοά» θέλησε να προβάλει νέους ανθρώπους και να τροφοδοτήσει το ελληνικό θέατρο με καινούριο αίμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των συνεργατών της αποτελείται από συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, σκηνογράφους, χορογράφους και μουσικούς που έκαναν στη σκηνή της την παρθενική τους εμφάνιση και τίμησαν το ελληνικό θέατρο με την προσφορά τους. Η «Στοά» θέλησε να αποφύγει κάθε είδους τυποποίηση. Παρουσιάστηκαν έργα από τον Ευριπίδη μέχρι τον Εντουαρντ Μποντ και από τον Στρίντμπεργκ μέχρι τον Μποστ και το ρεπερτόριό της θα ήταν ακόμα πιο πλούσιο αν υπήρχε μεγαλύτερη οικονομικοτεχνική δυνατότητα».

Μποστ

Στις εκδηλώσεις που θα γίνουν για τον εορτασμό των σαράντα χρόνων θα κληθούν να συμμετάσχουν όλοι οι φορείς που ασχολούνται με το θέατρο, από το υπουργείο Πολιτισμού, την Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων, το ΣΕΗ και τις Θεατρολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων μέχρι τους ηθοποιούς και τους άλλους συνεργάτες που εργάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια στη «Στοά».Μέσα στα πλαίσια αυτού του εορτασμού εντάσσονται και δύο συμπαραγωγές με δύο θεατρικά σχήματα που ανήκουν στο χώρο των νέων και νεανικών θιάσων και έχουν ανεβάσει νεοελληνικά έργα, φιλοξενώντας τους για οκτώ Δευτερότριτα το καθένα.

Ιδιαίτερη τιμή δηλώνουν οι δύο ηθοποιοί ότι οφείλουν στον σπουδαίο συνεργάτη τους Μποστ, που φέτος κλείνουν 15 χρόνια από το θάνατό του (15.12.1995) και στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκδήλωση που θα γίνει στις 14 Δεκέμβρη στο θέατρο «Στοά», στο οποίο έχουν ανεβεί τέσσερα έργα του.

  • Εορταστικό πρόγραμμα

Οι επετειακές εκδηλώσεις θα μεταφερθούν και στη Θεσσαλονίκη, στην οποία θα δοθούν παραστάσεις την επόμενη άνοιξη.

Οι εκδηλώσεις για τα σαράντα χρόνια της «Στοάς» θα ολοκληρωθούν την επόμενη θεατρική περίοδο 2011-2012, με το ανέβασμα μιας ακόμα μεγάλης επιτυχίας, της «Φαύστας» του Μποστ, αλλά και με μία έκπληξη: Την παρουσίαση ενός ακόμη πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα που δεν είναι άλλος από τον γιο του Μποστ, Κώστα Μποσταντζόγλου, και τη μαύρη κωμωδία του «Ο ελέφας». Το πλήρες πρόγραμμα της επόμενης χρονιάς θα ανακοινωθεί μέχρι το Γενάρη του 2011 όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι συνεννοήσεις για δύο ακόμα συμπαραγωγές με νεανικά σχήματα.

«Μπέμπα»

Τέλος, μέσα στο 2011 θα κυκλοφορήσει το «Ημερολόγιο της Στοάς», ένα βιβλίο που γράφει ο Θανάσης Παπαγεωργίου για τη σαραντάχρονη πορεία του θεάτρου από το 1971 μέχρι το 2011.Το πρόγραμμα του χειμώνα 2010-2011 έχει ως εξής:

  • 8 του Οκτώβρη: Παναγιώτη Μέντη «Αννα, είπα!». Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου. Σκηνικά-κοστούμια: Αφροδίτη Κουτσουδάκη. Παίζουν: Λήδα Πρωτοψάλτη, Θανάσης Παπαγεωργίου, Νίκη Χαντζίδου, Ευδοκία Σουβατζή, Εύα Καμινάρη, Δημήτρης Θεοδώρου, Βάσω Ορκοπούλου.
  • 20 του Νοέμβρη: Δημήτρη Τσεκούρα «Η μπέμπα». Σκηνοθεσία: Ορέστης Τάτσης. Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής. Με την Ναταλία Στυλιανού. Από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία «ΡΕΟΝ».
  • 14 του Δεκέμβρη: Τιμητική εκδήλωση για τον Μποστ για την επέτειο των 15 χρόνων από το θάνατό του.
  • 14 του Φλεβάρη: Γιώργου Ηλιόπουλου «Για πάντα – 4 ever». Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δούκα. Σκηνικά: Ζαμάνης Κωνσταντίνος. Με τον Νίκο Αρβανίτη και την Ντίνα Αβαγιανού.
  • «Αννα» …συγκλονιστικό έργο

«Το έργο αυτό» – είχε πει σε συνέντευξή της το 1997 στον «Ρ» η Λήδα Πρωτοψάλτη – «το κάνει συγκλονιστικό ο προβολέας που έριξε ο συγγραφέας σ’ αυτό το πλάσμα. Η Αννα δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Ηταν τόσο καταλυτική η παρουσία της μητέρας της που δεν μπόρεσε να σπάσει τον κλοιό κι έτσι στράβωσε το μέταλλο. Αυτό συγκινεί τον κόσμο. Ολοι μέσα μας έχουμε έναν καταπιεσμένο εαυτό, που δεν μπόρεσε να δώσει κλοτσιά στην πόρτα. Δεν μπορούσε να αποφασίσει για τίποτε στη ζωή της. Αποφάσιζαν οι άλλοι και κυρίως η μάνα της. Οταν δεν έχει αποφασίσει ο άνθρωπος για τη ζωή του, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Είναι μισός άνθρωπος. Η διαφυγή της Αννας μπορεί να γίνεται με έναν ακραίο τρόπο, αλλά οι περισσότεροι δε θα επιθυμούσαμε μια διαφυγή, ενώ δε μας τρομάζει παράλληλα; Η Αννα δεν είναι τρελή, έχει «κλειστεί». Εχει φυλακιστεί μέσα στον εαυτό της. Είναι κάτι «διαφορετικό». Και όπως καθετί διαφορετικό, στη σημερινή κοινωνία, το βλέπουμε με καχυποψία και το βάζουμε στο περιθώριο. Η Αννα έχει περιθωριοποιηθεί, γιατί δεν μπορεί να ζήσει με τον τρόπο που ζουν οι άλλοι. Ζει στο σπίτι της και ανακαλεί το παρελθόν της. Αυτή τη φορά πια ζει όπως θέλει. Αυτή είναι και η νίκη της Αννας πάνω στην τραγωδία της. Εχει μια τρομακτική μοναξιά. Δεν έχει κάποιον να ακουμπήσει, να ακούσει μια γλυκιά κουβέντα, όπως δεν άκουσε σε όλη της τη ζωή και αυτό την έχει απομονώσει. Αλλά είναι μια χαρά. Αν υπήρχε κάποιος που θα της έδινε ένα χέρι φιλίας έστω, μπορεί να άρχιζε να ανθίζει και να κέρδιζε αλλιώς τη ζωή μέσα στην κοινωνία».

«Για πάντα – 4 ever»

«Αυτό που βγάζει η Αννα – συμπλήρωνε στην ίδια συνέντευξη ο Θανάσης Παπαγεωργίου – είναι αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του. Κρύβει ένα κομμάτι που το έχει αποκλείσει. Ολοι μας ένα κομμάτι το έχουμε κρύψει. Ενα κομμάτι που δε θα μάθει κανείς. Η Αννα μπορεί να είναι μια ακραία ιστορία, αλλά όλοι κρύβουμε μια Αννα μέσα μας».

  • Σ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 12 Σεπτέμβρη 2010

40 χρόνια «Στοά» με αφιέρωμα σε Μποστ

  • ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ «ΤΡΩΑΔΕΣ» ΤΟ 1971
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

«Κάνουμε θέατρο για να δώσουμε λύση στα προβλήματά μας, να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα που μας περιτριγυρίζουν, να βγούμε από τον βούρκο της καθημερινότητας, να γλιτώσουμε από το ψέμα, την υποκρισία και την απάτη του «πολιτισμού» μας. Το θέατρο για μας δεν είναι πρόσχημα, είναι τρόπος ζωής».

15 χρόνια κλείνουν φέτος από τον θάνατο του Μποστ και η «Στοά» δεν το ξεχνά

15 χρόνια κλείνουν φέτος από τον θάνατο του Μποστ και η «Στοά» δεν το ξεχνά

Η «Στοά», αυτό το απόκεντρο θέατρο στου Ζωγράφου, αγγίζει τα… 40 ταξιδεύοντας πάντα με την προαναφερθείσα «πυξίδα» του σε σταθερή και αταλάντευτη πορεία, όπως τη χάραξαν οι δύο δημιουργοί – «πλοηγοί» του, ο Θανάσης Παπαγεωργίου και η Λήδα Πρωτοψάλτη.

Στο ελεύθερο θέατρο είναι το μακροβιότερο σε λειτουργία σχήμα μετά το Θέατρο Τέχνης και το σημαντικότερο φυτώριο νεοελληνικού έργου. Είναι φυσικό λοιπόν να γιορτάσει τα 40 του χρόνια τη νέα χειμερινή περίοδο 2010-2011.

Ποιες ήταν οι επιδιώξεις της «Στοάς» όλα αυτά τα χρόνια; Ο Θανάσης Παπαγεωργίου επισημαίνει:

* Να κάνει ένα θέατρο που σέβεται το κοινό. Το πέτυχε και οι δημιουργοί της είναι περήφανοι που έρχονται στις παραστάσεις τους οι φίλοι που παρακολουθούν την πορεία τους από τα χρόνια της δικτατορίας.

* Να προβάλει νέους ανθρώπους και να τροφοδοτήσει το ελληνικό θέατρο με καινούργιο αίμα. Ενα μεγάλο ποσοστό των συνεργατών της αποτελείται από συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, σκηνογράφους, χορογράφους και μουσικούς που έκαναν στη σκηνή της «Στοάς» την πρώτη τους εμφάνιση, προσφέροντας στη συνέχεια πολλά στο θέατρό μας γενικότερα.

Αξίζει ν’ αναφέρουμε Ελληνες συγγραφείς που πέρασαν από τη «Στοά»: Μάριος Ποντίκας, Γιώργος Διαλεγμένος, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Μποστ, Γιώργος Μανιώτης, Δημήτρης Κορδάτος, Μήτσος Ευθυμιάδης, Αντρέας Θωμόπουλος, Γιάννης Χρυσούλης, Γιώργος Παπακυριάκης, Μπάμπης Τσικληρόπουλος, Πέτρος Μάρκαρης, Κωνσταντίνα Βέργου, Βασίλης Ραΐσης, Παναγιώτης Μέντης, Βασίλης Κατσικονούρης, Γιάννης Τσίρος.

* Να αποφύγει κάθε είδους τυποποίηση. Παρουσιάστηκαν έργα από Ευριπίδη, Λόρκα, Πιραντέλο, Στρίντμπεργκ ώς Εντουάρντ Μποντ και Κρίστοφερ Χάμπτον. Το ρεπερτόριό τους -τονίζει- θα ήταν ακόμη πιο πλούσιο αν υπήρχε μεγαλύτερη οικονομοτεχνική δυνατότητα.

Τον Οκτώβριο η «Στοά» θα ξεκινήσει με μια μεγάλη επιτυχία της, το έργο του Παναγιώτη Μέντη «Αννα είπα» (1996), σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, με τη Λήδα Πρωτοψάλτη στον ομώνυμο ρόλο (το ’97 είχε πάρει γι’ αυτή την ερμηνεία της το βραβείο θεατρικών και μουσικών κριτικών). Παίζουν, επίσης οι: Θανάσης Παπαγεωργίου, Νίκη Χαντζίδου, Ευδοκία Σουβατζή, Εύα Καμινάρη, Δημήτρης Θεοδώρου, Βάσω Ορκοπούλου.

Για δύο μήνες (Δευτερότριτα) θα παρουσιάσουν, αντίστοιχα, τις δουλειές τους δύο σχήματα με νεοελληνικά έργα. Από τις 20 Νοεμβρίου θα παίζεται το έργο τού Δημήτρη Τσεκούρα «Η μπέμπα», σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, με ερμηνεύτρια τη Ναταλία Στυλιανού. Από τις 14 Φεβρουαρίου θα παρουσιάζεται το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «Για πάντα – 4 ever», σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δούκα, με τον Νίκο Αρβανίτη και την Ντίνα Αβαγιανού.

Τιμώντας τη μνήμη του αξέχαστου Μποστ, του οποίου έχουν ανεβεί τέσσερα έργα στη «Στοά» (φέτος κλείνουν 15 χρόνια από τον θάνατό του), θα γίνει ένα ειδικό αφιέρωμα στις 14 Δεκεμβρίου.

Τον καινούργιο χρόνο θα κάνει το συγγραφικό του ντεμπούτο στη «Στοά» ο γιος τού Μποστ, ο Κώστας Μποσταντζόγλου, με τη μαύρη κωμωδία του «Ο ελέφας». Το 2011 θα κυκλοφορήσει και το «Ημερολόγιο της Στοάς», ένα βιβλίο που γράφει ο Θανάσης Παπαγεωργίου για τη σαραντάχρονη διαδρομή του θεάτρου, από το 1971 (πρωτοξεκίνησε με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη) έως το 2011. *

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟΑ: «Απόπειρα να αρθρώσουμε ή να εξαρθρώσουμε τους εφιάλτες»

Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας Ex Animo, η παράσταση με τίτλο «ΤΕΛΕΙΑ GR» ξεκίνησε να γράφεται δύο χρόνια πριν από τον Παναγιώτη Μέντη και τον Θανάση Παπαγεωργίου. Στην αρχή σκόρπιες ιδέες, μετά πιο συγκεκριμένα θέματα, στο τέλος καθαρός ο στόχος: Να γράψουν γι’ αυτά που τους πνίγουν, να καταγγείλουν τη σαπίλα και τη διαφθορά, να σατιρίσουν την άφιξή μας στον πάτο του βαρελιού. Με χιούμορ για να μη βαρύνουν πολύ, με παραμορφωτικές ματιές για να μπορέσει να φανεί το μέγεθος που κρύβεται πίσω από τη φαινομενικά άνετη ζωή μας και με μια διάθεση να διαμαρτυρηθούν για τη σκληρότητα που υπάρχει γύρω μας, προχώρησαν, καθένας μόνος του, στη συγγραφή διάφορων κομματιών. Υστερα, όταν αποφασίστηκε η συνεργασία με τους Ex Animo, συμπεριλήφθηκε και η δική τους διαμαρτυρία κι έτσι ολοκληρώθηκε το ψηφιδωτό. Τρεις συγγραφείς, λοιπόν, με οργανωτή της τελικής μορφής του έργου τον Θανάση Παπαγεωργίου.

Σκηνές καθημερινής τρέλας

Ογδόντα μικρές και μεγαλύτερες σκηνές συνθέτουν αυτό το ψηφιδωτό που διαρκεί γύρω στις δυόμιση ώρες και διακόσιοι ρόλοι παιγμένοι από 11 ηθοποιούς, που όταν χρειαστεί μετατρέπονται σε ορχήστρα που αυτοσχεδιάζει ρυθμούς και μελωδίες. Η θεματολογία βασίζεται πάνω σε όλα αυτά που μας πολιορκούν καθημερινά: Ειδήσεις από την τηλεόραση και τον Τύπο, καθημερινό, ημερήσιο και ηλεκτρονικό, γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεις σχετικών και άσχετων, σίριαλ, ριάλιτι, τηλεοπτικά παράθυρα, κοσμική ζωή, lifestyle και ό,τι άλλο μας σερβίρεται ή συναντάμε στο δρόμο μας. Κυρίως αυτό το τελευταίο, σκηνές καθημερινής τρέλας, μικρά και μεγάλα εγκλήματα, στα οποία εθιστήκαμε και μένουμε αδιάφοροι, μια ρουτίνα μέσα στην οποία πλήττουμε αφόρητα αναζητώντας καινούριες εμπειρίες.

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, συγχαίρει τον Θανάση Παπαγεωργίου και τον Παναγιώτη Μέντη

«Αυτό το είδος στη «Στοά» το έχουμε ξανακάνει», λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου. «Κάπως έτσι ήταν «Οι ειδήσεις» του Μ. Ποντίκα, και το «FM Stereo» που είχα γράψει εγώ. Βλέπεις όμως ότι φτάσαμε στο 2009 και μοιάζουν όλα ίδια. Επίσης, δεν είναι η πρώτη φορά που η «Στοά» συνεργάζεται με νέους συγγραφείς και ηθοποιούς. Πολλές φορές στο παρελθόν φιλοξένησε νέες ομάδες, πρότεινε και πρόβαλλε νέους συγγραφείς, ηθοποιούς, μουσικούς, σκηνογράφους και χορογράφους. Είναι όμως η πρώτη φορά που η συνεργασία αυτή πραγματοποιείται σε επίπεδο της συμπαραγωγής».H Ex Animo αποτελείται από πέντε ηθοποιούς και έχει ήδη δοκιμαστεί με δύο παραγωγές που είχαν ιδιαίτερη επιτυχία, το «Sorry, soldout» το 2005 και το «Νοσφεράτους Διδόντικους» το 2006, που παίχτηκε τρεις συνεχόμενες χρονιές σε Αθήνα και επαρχία. Οι παραστάσεις της βασίζονται κυρίως στον αυτοσχεδιασμό και το σωματικό θέατρο, στοιχεία εντελώς διαφορετικά από εκείνα της «Στοάς», «και πιστεύουμε» – σημειώνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου – «ότι η συνεργασία των δύο σχημάτων μας με τις μεγάλες διαφορές, πέρα από ένα ενδιαφέρον πείραμα, προσφέρει πολλά και ιδιαίτερα οφέλη και στους δυο μας».

Σε ό,τι αφορά στα κείμενα γράφτηκαν, όπως λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου, «χωρίς να υπάρξει δέσμευση για κάποια ιδιαίτερη θεματολογία. Κατά σύμπτωση και οι τρεις γράφαμε εκφράζοντας μια διαμαρτυρία που έβγαινε από την απόγνωσή μας γι’ αυτό που ζούμε σήμερα. Δεν είναι περίεργο. Τρεις διαφορετικές γενιές να έχουν τα ίδια προβλήματα με την εξουσία, την πολιτική, την Εκκλησία, την Αστυνομία, τη διαφθορά, την ανηθικότητα, τη βία και όλους αυτούς που τα υπηρετούν. Τρεις διαφορετικές γενιές, σαν να μη μας χωρίζει τίποτα, σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα μέσα σ’ αυτά τα χρόνια που μεγάλωσε η καθεμία. Και την ίδια ματιά; Δηλαδή σε σαράντα χρόνια – τόσα χωρίζουν τη γενιά των νεότερων παιδιών από τη γενιά που δημιουργήσαμε τη «Στοά» – τα πράγματα θα είναι ακριβώς όπως και σήμερα; Κι αν σκεφτεί κανείς ότι μπορεί να είναι και χειρότερα, όπως χειρότερα είναι σήμερα απ’ ό,τι τότε και πως μόνο η τεχνολογία θα έχει προχωρήσει, όπως μόνο αυτή προχώρησε, αναρωτιέσαι πόσο βάθος έχει αυτό το πηγάδι για να φτάσουμε επιτέλους κάποια στιγμή στον πάτο του, μήπως και αρχίσει η ανασυγκρότηση. Σε πιάνει η απελπισία όταν διαπιστώνεις ότι χρειάστηκε τόσος αγώνας μόνο και μόνο για να επιβραδύνεις απλώς την εξαθλίωση».

«Μακροβούτι» στον πυθμένα

«Πόσο διάστημα κρατάει αυτό το μακροβούτι στη μάταιη αναζήτηση κάποιου πυθμένα;», αναρωτιέται ο Παναγιώτης Μέντης. «Πυθμένα που θα οριοθετήσει και την εκκίνησή μας προς τα πάνω; Εχουν περάσει τόσα χρόνια και τόσο διάστημα που όλες οι αναφορές σε πάτους και πυθμένες ακούγονται μόνο γραφικά γελοίες αναφορές. Συνηθίσαμε το σκοτεινό βυθό. Εγκλιματιστήκαμε στο βούρκο. Μεταλλαχτήκαμε. Μεταλλαχτήκαμε συνειδητά; Ασυνείδητα;… Καθώς λοιπόν βρισκόμαστε στο παραπέντε για να συμπληρωθεί η πρώτη δεκαετία από την είσοδό μας σε τούτο τον αιώνα της κάθε είδους κρίσης. Στον αιώνα που αποθεώνει την τεχνολογία. Στον αιώνα που οι οπτικές ίνες είναι έτοιμες να αντικαταστήσουν τις ίνες της λειτουργίας του οργανισμού και του εγκεφάλου μας. Σημειολογικά αναφερόμαστε σε μια τελεία και στο λογότυπο της χώρας μας στον ψηφιακό τόπο, που αποδίδεται με τα στοιχεία του gr. Τελεία τζ αρ λοιπόν και απόπειρα να αρθρώσουμε ή να εξαρθρώσουμε τους εφιάλτες μας. Τους εφιάλτες που είναι πανταχού παρόντες και απαιτούν να ορίσουν και να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον μας… Ποιος θα νικήσει; Εκείνοι; Εμείς, που είμαστε εσείς; Εσείς που είσαστε εμείς; Τελεία gr. Το μήνυμα έφυγε και ταξιδεύει. Γυρνώντας στο σπίτι κοιτάξτε σας παρακαλώ τα e-mail σας».«Με άκρατη διάθεση για μοίρασμα γνώσης και στήριξης» – σημειώνουν οι Ex Animo – «με πολλά γέλια αλλά και συζητήσεις στην πορεία, ανακαλύψαμε πως ακόμα και αν καμιά φορά πηγαίναμε από διαφορετικούς δρόμους, ο στόχος παρέμενε ο ίδιος: Να προβληματιστούμε και να παρουσιάσουμε μια παράσταση που να έχει τη δική μας ματιά για τη σύγχρονη Ελλάδα, διαπιστώνοντας ότι οι διαφορές που μπορεί να πιστεύεις ότι έχεις με τους «παλιούς», είναι μόνο στο μυαλό σου».

Φέτος, λοιπόν, στο θέατρο «Στοά», η παράσταση, με την ποιότητα και τη ζωντάνια της, εντυπωσιάζει για το μέτρο, το ήθος και το χιούμορ της. Ενας κόσμος με όνειρα, προσδοκίες, διαψεύσεις, εμμονές, φόβους και αγωνίες. Οικογένειες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ηλικιωμένοι άνθρωποι χαμένοι στην απρόσωπη πόλη, που δεν τους χωρά πια, πολιτικοί πρόσφυγες που προσπαθούν να επιβιώσουν με κάθε τρόπο σε ένα κάθε άλλο παρά φιλικό περιβάλλον, οι εκπρόσωποι της νέας μας γενιάς χαμένοι στην παραζάλη της εφηβείας και βυθισμένοι στις τεχνολογικές εξαρτήσεις που καθορίζουν την επικοινωνία, απατεώνες και μπάτσοι σε διαρκή αντιπαράθεση, πολίτες εφησυχασμένοι, τρομοκρατημένοι, άστεγοι ζητιάνοι που ονειρεύονται όσα δεν πρόκειται ποτέ να ζήσουν, χωμένοι μέσα στα χαρτόκουτά τους. Μια τοιχογραφία της κοινωνίας μας, χωρίς διδακτισμούς, με το κωμικό στοιχείο, έντονο στις περισσότερες στιγμές, να εναλλάσσεται με τη δραματικότητα των σκηνών. Παραμορφωτικές ματιές, χιούμορ, σάτιρα, σαρκασμός, διαμαρτυρία, προβληματισμός, συγκίνηση και γέλιο, που κερδίζει το κοινό.

Από τη «Στοά» συμμετέχουν οι: Θανάσης Παπαγεωργίου, Εύα Καμινάρη, Παναγιώτης Μέντης, Νάντια Περιστεροπούλου, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκη Χαντζίδου και από τους «Ex Animo» οι: Παύλος Εμμανουηλίδης, Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ρόζα Κυρίου, Ντίνα Λαδοπούλου, Ζήσης Ρούμπος. Σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, σκηνικά – κοστούμια Λέας Κούση, χορογραφίες Μαρίας Αλβανού.

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 31 Γενάρη 2010

Ζωή στο μικροσκόπιο

Εχει την αναλυτική – πολιτική ματιά των συντελεστών της «Στοάς» και το νεανικό χρώμα των «ΕxΑnimo». Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας «ExAnimo», η παράσταση «Τελεία gr» κερδίζει το κοινό μιλώντας για όσα μας πνίγουν και μας θυμώνουν, για τη σαπίλα και τη διαφθορά, σατιρίζοντας «την άφιξή μας στον πάτο του βαρελιού». Παραμορφωτικές ματιές, χιούμορ, σάτιρα, σαρκασμός, διαμαρτυρία, συγκίνηση και γέλιο. Για την πολιτική, τον Τύπο, τις ειδήσεις, τα τηλεοπτικά παράθυρα, τη φτώχεια, το σύγχρονο τρόπο ζωής, την κοσμική ζωή, σκηνές καθημερινής τρέλας. Ογδόντα μικρές και μεγαλύτερες σκηνές συνθέτουν αυτό το ψηφιδωτό, με διακόσιους ρόλους, παιγμένοι από 11 ηθοποιούς, για ζητήματα που απασχολούν τη σημερινή ελληνική κοινωνία: Τη μετανάστευση, την αποχαύνωση που προκαλούν τα ΜΜΕ, την αποξένωση της τρίτης ηλικίας, την ανασφάλεια της νεολαίας, την καταναλωτική μανία κ.ά.

Την Κυριακή το βράδυ, την ενδιαφέρουσα αυτή παράσταση παρακολούθησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, η οποία συνεχάρη τους συντελεστές, για την αξιόλογη δουλειά τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η «Στοά» συνεργάζεται με νέους συγγραφείς και ηθοποιούς. Είναι, όμως, η πρώτη συνεργασία του με συμπαραγωγή. H «ExAnimo» αποτελείται από πέντε ηθοποιούς και έχει ήδη ανεβάσει, με ιδιαίτερη επιτυχία, το «Sorry, soldout» (2005) και το «Νοσφεράτους Διδόντικους» (2006), που παίχτηκε τρεις συνεχόμενες χρονιές. Από τη «Στοά» συμμετέχουν οι: Θανάσης Παπαγεωργίου, Εύα Καμινάρη, Παναγιώτης Μέντης, Νάντια Περιστεροπούλου, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκη Χαντζίδου και από τους «ExAnimo» οι: Παύλος Εμμανουηλίδης, Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ρόζα Κυρίου, Ντίνα Λαδοπούλου, Ζήσης Ρούμπος. Σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, σκηνικά – κοστούμια Λέας Κούση, χορογραφίες Μαρίας Αλβανού. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 19 Γενάρη 2010]

Νέες πρεμιέρες: «Τελεία.gr» στο θέατρο Στοά, «Η Σονάτα των Ατρειδών» στο Θέατρο της Ανοιξης, «Ορέστης» στο Εναστρον

«Τελεία.gr», στο θέατρο «Στοά»

Τρεις συγγραφείς, ογδόντα σκηνές, διακόσιοι ρόλοι και έντεκα ηθοποιοί συνθέτουν το νέο θεατρικό εγχείρημα της «Στοάς» με τον αινιγματικό τίτλο: «ΤΕΛΕΙΑ GR». Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας «ExAnimo», ξεκίνησε να γράφεται δύο χρόνια πριν από τους Παναγιώτη Μέντη και Θανάση Παπαγεωργίου. «Στην αρχή σκόρπιες ιδέες, μετά πιο συγκεκριμένα θέματα, στο τέλος καθαρός ο στόχος: Να γράψουμε γι’ αυτά που μας πνίγουνε, να καταγγείλουμε τη σαπίλα και τη διαφθορά, να σατιρίσουμε την άφιξή μας στον πάτο του βαρελιού».Δεν είναι η πρώτη φορά που η «Στοά» συνεργάζεται με νέους συγγραφείς και ηθοποιούς. Είναι, όμως, η πρώτη συνεργασία του με συμπαραγωγή. H «ExAnimo» αποτελείται από πέντε ηθοποιούς και έχει ήδη δοκιμαστεί με δύο παραγωγές που είχαν ιδιαίτερη επιτυχία, το «Sorry, soldout» το 2005 και το «Νοσφεράτους Διδόντικους» το 2006, που παίχτηκε τρεις συνεχόμενες χρονιές. Από την πλευρά της «Στοάς» θα πάρουν μέρος: Θανάσης Παπαγεωργίου, Εύα Καμινάρη, Παναγιώτης Μέντης, Νάντια Περιστεροπούλου, Ευδοκία Σουβατζή και Νίκη Χαντζίδου και από τους «ExAnimo» οι: Παύλος Εμμανουηλίδης, Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ρόζα Κυρίου, Ντίνα Λαδοπούλου και Ζήσης Ρούμπος. Σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, σκηνικά – κοστούμια Λέας Κούση, χορογραφίες Μαρίας Αλβανού.

  • Στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ Γιάννη Ρίτσου», που αφιερώνει στον Μίνω Βολανάκη και διοργανώνει το «Θέατρο Συν Κάτι», στο θέατρο «Εναστρον», το «Θέατρο 22 Μαΐου» και ο ηθοποιός Νίκος Αϊβαλής παρουσιάζει μέχρι αύριο, τον «Ορέστη» του Γιάννη Ρίτσου. Ο Ορέστης, μιλώντας στον φίλο του Πυλάδη (μονολογώντας), αποκαλύπτει την ανθρώπινη πλευρά του, τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, πριν σκοτώσει τη μητέρα του και τον εραστή της. Εικαστική επιμέλεια: Γιάννης Μιγάδης. Μουσική: Μιχάλης Ανδρονίκου.
  • Το «Θέατρο της Ανοιξης», τιμώντας τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, ανεβάζει σήμερα, την παράσταση «Η Σονάτα των Ατρειδών», βασισμένη στην ποίηση του Ρίτσου, ιδιαίτερα στα πρόσωπα του μύθου των Ατρειδών, όπως παρουσιάζονται στη συλλογή «Τέταρτη Διάσταση». Η παράσταση θα διαφοροποιείται στη διάρκεια της θεατρικής περιόδου σαν εξελισσόμενη εργασία. Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη, σκηνικό – κοστούμια Δημήτρη Κακριδά, τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Τα κείμενα ερμηνεύει η Χρυσάνθη Δούζη, ενώ τα τραγούδια ο Κώστας Θωμαΐδης.
  • Στο θέατρο «Ελπίδα» (Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης, πλατεία Βικτωρίας, τηλ. 210-8229030), ο θίασος «Τέχνη και Δράση» παρουσιάζει το έργο του Ντόναλντ Μάργκιουλις «Δείπνο με φίλους». Μετάφραση Νίκης Τατάκη, σκηνοθεσία Αντώνη Περπινιά, σκηνικός χώρος Λυδίας Pomarici, μουσική επιμέλεια Γιάννη Σφυρή, φωτισμοί Κωνσταντίνου Περπινιά, βίντεο Ανδρέα Οικονομάκη. Παίζουν: Μαρίνα Μπακοπούλου, Νατάσσα Χαϊδά, Αντώνης Περπινιάς, Νίκος Τριανταφυλλόπουλος.
  • Σατιρίζουμε όσα μας πνίγουν

    • Τρεις συγγραφείς, 80 σκηνές, 200 ρόλοι και 11 ηθοποιοί στο «Τελεία gr»

    Τρεις συγγραφείς, ογδόντα σκηνές, διακόσιοι ρόλοι και έντεκα ηθοποιοί συνθέτουν το νέο θεατρικό εγχείρημα της «Στοάς» με τον αινιγματικό τίτλο «Τελεία gr». Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας Ex Animo, ξεκίνησε να γράφεται πριν από δύο χρόνια, ενώ η πρεμιέρα της προγραμματίζεται την Πέμπτη.

    Σατιρίζουμε όσα μας πνίγουν

    Στην αρχή σκόρπιες ιδέες, μετά πιο συγκεκριμένα θέματα, στο τέλος καθαρός ο στόχος: «να γράψουμε γι αυτά που μας πνίγουνε, να καταγγείλουμε τη σαπίλα και τη διαφθορά, να σατιρίσουμε την άφιξή μας στον πάτο του βαρελιού.

    Με χιούμορ για να μη βαρύνουμε πολύ, με παραμορφωτικές ματιές, για να μπορέσει να φανεί το μέγεθος που κρύβεται πίσω από τη φαινομενικά άνετη ζωή μας και με μια διάθεση να διαμαρτυρηθούμε για τη σκληρότητα που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας, προχωρούσαμε, καθένας μόνος του, στη συγγραφή διάφορων κομματιών» εξηγεί ο Θανάσης Παπαγεωργίου.

    Η θεματολογία βασίζεται πάνω σε όλα αυτά που μας πολιορκούν καθημερινά: ειδήσεις από την τηλεόραση και τον Τύπο, γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεις σχετικών και άσχετων, σίριαλ, ριάλιτι, τηλεοπτικά παράθυρα, κοσμική ζωή, λάιφ στάιλ και… «ό,τι άλλο μας σερβίρεται ή συναντάμε στον δρόμο μας. Κυρίως αυτό το τελευταίο, σκηνές καθημερινής τρέλας».

    Η σκηνοθεσία είναι του Θανάση Παπαγεωργίου, τα σκηνικά – κοστούμια της Λέας Κούση και οι χορογραφίες της Μαρίας Αλβανού. Παίζουν: Θ. Παπαγεωργίου, Ευ. Καμινάρη, Π. Μέντης, Ν. Περιστεροπούλου, Ευ. Σουβατζή, Ν. Χαντζίδου, Π. Εμμανουηλίδης, Δ. Ζωγραφάκης, Ρ. Κυρίου, Ντ. Λαδοπούλου, Ζ. Ρούμπος.

    • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 23/10/2009

    Ταξίδι στο άγνωστο – με το τρίτο θεατρικό έργο του Αντώνη Νικολή…

    • Προηγήθηκαν «Ο κύριος Εμμανουήλ και ο… Ροΐδης» και μετά «Το σπίτι φεύγει», δύο έργα που ανέβασε και έπαιξε ο Σταμάτης Φασουλής. Τώρα ήρθε η σειρά της «Λισαβόνας»: το τρίτο θεατρικό έργο του Αντώνη Νικολή μόλις ανέβηκε στο θέατρο «Στοά» σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, με τον ίδιον και τη Λήδα Πρωτοψάλτη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στη «Λισαβόνα» ο Αντώνης Νικολής διερευνά με τρόπο ποιητικό το κενό που αφήνει μέσα μας ο θάνατος. Ο συγγραφέας αγαπά και ταξιδεύει συχνά στη Λισαβόνα. Τελευταία, μάλιστα, μαθαίνει και πορτογαλικά… Εμπνεύστηκε την ιδέα του έργου όταν τον Δεκέμβρη του 1990 βρέθηκε για ένα μήνα στο Λονδίνο να κατοικεί σ’ ένα δωμάτιο ενός αγγλοεβραϊκού σπιτιού στο Κράουτς Εντ.

    Μένουν οι αναμνήσεις

    • «Την πρώτη μέρα θα κατέβαινα στο κέντρο. Στη στάση ακούω ελληνικά, ένα ζευγάρι εξηντάρηδων. Πιάνω την κουβέντα μαζί τους. Αλεξανδρινοί, πολυταξιδεμένοι, ανήκαν στην κατηγορία ανθρώπων που πάντα με γοήτευαν: ούτε μετανάστες ούτε πρόσφυγες ακριβώς, λούμπεν και πρίγκιπες, επαρχιώτες και πολίτες του κόσμου. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 2006, έκτη φορά στη Λισαβόνα, συμβαίνει αυτό που δεν θα φανταζόμουν ποτέ: ενώ περπατώ, ένα ζευγάρι, ο Αντώνης και η Θεανώ, παρεισδύουν σ’ εκείνο το σκηνικό χώρο. Είναι οι Αλεξανδρινοί του ’90, αλλά νοτισμένοι με πολλά άλλα, την ξέρει καλά τη δουλειά της η μνήμη»…
    • Ενα ζευγάρι πηγαίνει για χρόνια διακοπές στη Λισαβόνα. Κάποια απ’ αυτές τις εκδρομές διακόπτεται από την είδηση της κόρης που αρρώστηκε ξαφνικά και λίγο αργότερα πέθανε. Υστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας συναντούμε ξανά τον Αντώνη και τη Θεανώ στη Λισαβόνα. Μόνο που τώρα είναι αλλιώς. Η πόλη αντιπροσωπεύει την καλή εποχή, τις φωτεινές μέρες, αλλά αυτοί οι ίδιοι πόσο μπορούν να ξεχάσουν; Υπάρχει κανονική ζωή ή μόνο μνήμες;
    • Σ’ αυτό το ερώτημα ο Θανάσης Παπαγεωργίου απαντά πλάθοντας στη σκηνή τους άλλους εαυτούς της Θεανώς και του Αντώνη. Αυτούς που δεν φαίνονται, που κρύβονται πίσω από την κοινωνική αναγκαιότητα και την προσπάθεια να συνεχίσουν τη ζωή τους. «Σ’ ένα τέτοιο έργο που στηρίζεται στο «είναι» και στο «φαίνεσθαι» της ανθρώπινης ψυχής, έπρεπε να τονίσω το στοιχείο του δεύτερου εαυτού, αυτού που παριστάνει τον άνθρωπο που έχει ξεπεράσει το πρόβλημα».
    • Ετσι, ό,τι κρύβουν ο Αντώνης και η Θεανώ, ακόμη κι από τον εαυτό τους, το ζούνε οι «άλλοι εαυτοί»: οι ηθοποιοί Εύα Καμινάρη και Δημήτρης Θεοδώρου βρίσκονται συνεχώς στη σκηνή, πανομοιότυπα αντίγραφα, πάντα σιωπηλοί αλλά με κριτικό βλέμμα, δεν θέλουν να κρύψουν, να καλύψουν τίποτα από τον πόνο, την παραίτησή τους. Βγάζουν στην επιφάνεια αυτό που τους βασανίζει, που δεν τους επιτρέπει να χαρούν στην αγαπημένη τους πόλη. Το απλό σκηνικό συνθέτουν άσπρα γεωμετρικά σχήματα (Λέα Κούση), που δημιουργούν το στοιχείο της υπέρβασης μαζί με τις σκιές που ρίχνουν πάνω στο ζευγάρι οι… άλλοι.
    • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  / 7 – 01/03/2009

    Σκοτείνιασαν οι… φωτεινές τους μέρες

    • Ξεχνιέται ο βαθύς πόνος; Ξαναγυρνάνε στην κανονική ζωή οι άνθρωποι που χτυπήθηκαν αλύπητα; Μπορούνε δύο νεκροί να κάνουν ταξίδια εκτός από τις μνήμες τους; Έχουν μάτια για να δούνε τα γνώριμα στέκια; Αισθήσεις για να δεχτούν οποιαδήποτε ομορφιά; Έχουν άλλη μνήμη εκτός από τη μνήμη του αγαπημένου προσώπου που χάθηκε; Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορείτε να πάρετε μέσα από το νέο έργο του Αντώνη Νικολή «Λισαβόνα», που παίζεται στο θέατρο «Στοά» (Μπισκίνη 55, Ζωγράφου).
    • Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ο οποίος και πρωταγωνιστεί συντροφιά με τη Λήδα Πρωτοψάλτη. Τον συγγραφέα έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν από τις συνεργασίες του με το Σταμάτη Φασουλή («Ο κύριος Εμμανουήλ και ο… Ροΐδης» και «Το σπίτι φεύγει»). Το έργο περιγράφει τη ζωή ενός ζευγαριού που επί πολλά χρόνια έκανε τις διακοπές του στη Λισαβόνα. Κάποια από αυτές τις εκδρομές του διακόπηκε από το φοβερό μαντάτο. Η κόρη αρρώστησε σοβαρά. Σε λίγο χάθηκε. Οι εκδρομές διακόπηκαν για τέσσερα χρόνια. Τώρα αποφάσισαν να ξαναπάνε. Αυτοί, δύο νεκροί. Η Λισαβόνα αντιπροσωπεύει την καλή τους εποχή, τις φωτεινές τους μέρες…
    • Η Λισαβόνα είναι ο άλλος τόπος στη συνείδηση του ζευγαριού και τους φέρνει ξανά στην επιφάνεια όσα νομίζουν ότι καταχώνιασαν βαθιά μέσα τους. Ένας σκληρός κλαυσίγελος, για να σκεπάσουν με τις φωνές τους τις δυνατές ζαριές από το παιχνίδι της ζωής με το χρόνο. Μ’ έναν ακριβό ποιητικό τρόπο, ο Αντώνης Νικολής προσπαθεί να διερευνήσει το χάος που αφήνει μέσα μας ο θάνατος. Ξεδιπλώνει το έργο του περιπλανώμενος μέσα σε άγνωστα μονοπάτια, προσπαθώντας κι ο ίδιος να ανακαλύψει αυτό που μας δημιουργεί ο πραγματικά μεγάλος πόνος. Αυτός που κανείς δεν μπορεί να τον περιγράψει στον άλλο.
    • «Σ’ ένα έργο σαν τη “Λισαβόνα” που στηρίζεται στο “είναι” και στο “φαίνεσθαι” της ανθρώπινης ψυχής, η σκηνοθεσία επέλεξε να υπερτονίσει το “είναι”, πιστεύοντας ότι το “φαίνεσθαι” καλύπτεται και με το παραπάνω από το συγγραφέα. Και επειδή το “είναι” ξέρει καλά να κρύβεται, έριξα όλο το βάρος στην αποκάλυψή του.
    • Έτσι, ό,τι κρύβουν ο Αντώνης και η Θεανώ, ακόμη κι από τον εαυτό τους, περιπλανώμενοι στις γειτονιές της Λισαβόνας, το ζούνε τα αντίγραφά τους, ο άλλος τους εαυτός, που δεν θέλει να κρύψει τίποτα, αποκαλύπτοντας αυτό που τους βασανίζει και δεν τους επιτρέπει να χαρούν αυτά που ξέρανε να χαίρονται όσες φορές ερχόντουσαν στην αγαπημένη τους πόλη, που συνδέεται με τα ωραιότερα πράγματα, αλλά και τη σκληρότερη εμπειρία τους», εξηγεί ο Θανάσης Παπαγεωργίου και προσθέτει:
    • «Ο εγκλωβισμός των δύο ηρώων μέσα στο αξεπέραστο πρόβλημά τους τούς βουλιάζει όλο και περισσότερο σε μια σκληρή πραγματικότητα που νομίζανε ότι την ελέγχουν, τη στιγμή που ασυνείδητα άγονται και φέρονται απ’ αυτήν. Γρήγορα ανακαλύπτουν, λες και δεν το νιώθανε, ότι ο αληθινός πόνος δεν ξεριζώνεται ποτέ, είναι το ίδιο βαθύς και οδυνηρός όσο και η αγάπη. Νομίζω ότι αυτά τα δύο αισθήματα εμφανίζονται μόνο μια φορά στη ζωή μας σε όλο τους το μεγαλείο, με όλα τα επακόλουθα και μας σφραγίζουν για πάντα, όπως έχουν σφραγίσει τους δύο ήρωες του έργου, που μάταια πασχίζουν να συμβιώσουν μαζί με τη μεγάλη απουσία, την αφόρητη απώλεια».
    • ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Κυριακή, 01 Μαρτίου, 2009