Category Archives: Θέατρο Σημείο

«Ασανσέρ» στο Σημείο

Το βραβευμένο από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου Ασανσέρ του Σταυριανού Κιναλόπουλου, μια «ποπ τραγωδία» ενός μίζερου, αντικοινωνικού άντρα κι ενός πλουσιοκόριτσου που νοιάζεται μόνο για το μακιγιάζ του, οι οποίοι κλείνονται μέσα σε ένα ασανσέρ, παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 3/10 στο Θέατρο Σημείο, σε σκηνοθεσία Δέσποινας-Μαρίνας Σαμαρά, με τον συγγραφέα και την Αλέξια Παπαθανασίου να ερμηνεύουν τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους. Επίσης κάθε Τετάρτη και Πέμπτη επαναλαμβάνεται το έργο του Στέλιου Χατζηαδαμίδη Έσπασε.

Advertisements

Ολοι για τον «Κανέναν»

  • Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
  • Ασφυκτικά γεµάτο, το θέατρο «Σηµείο» στην Καλλιθέα έζησε µια από τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές του. Θεατές όρθιοι, καθισµένοι στο πάτωµα, στριµωγµένοι σε λίγα εκατοστά χώρου, παρακολούθησαν για πάνω από ένα δίωρο την… ιεροτελεστία του «Κανενός»

Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση για το ανατριχιαστικό δυστύχηµα (τον Οκτώβριο) θα πέρναγε – όπως συνήθως – στον κάδο της δικής µας ανακύκλωσης, αν το γεγονός δεν γινόταν αφορµή να το σχολιάσουν άνθρωποι του θεάτρου, λογοτέχνες, ποιητές, δοκιµιογράφοι, ο καθένας µε τον δικό του τρόπο.

Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος Διαµαντής είχαν την ιδέα νααπευθύνουν την πρόσκληση και ο ίδιος µαζί µε τους συνεργάτες του να συντονίσουν την προσπάθεια και να δώσουν στα κείµενα αυτά (γύρω στα 25 ) την µορφή παράστασης.

«Ο Κανένας» σαν ένα σχόλιο ανθρωπιάς, σαν δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα είδος αντίστασης στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.

Αυτό που σου έκανε κατ’ αρχήν εντύπωση ήταν η προσέλευση του κόσµου. Νεαροί και νεαρές, 45άρηδες αλλά και ηλικιωµένοι. Κόσµος που θα έβλεπες συνήθως σε µια ταινία σινεφίλ. Στριµωγµένοι, υποµονετικοί, απόλυτα παρόντες (το καταλάβαινες από τα παλαµάκια), προσηλωµένοι στη σκηνή. Το δεύτερο που σου έκανε εντύπωση ήταν η ζωντάνια και η ποικιλία των κειµένων (που σηµειωτέον είχαν γραφτεί ειδικά γι’ αυτή την εκδήλωση).

«Ο Κανένας» στο µικροσκόπιο της κοινωνικής, πολιτικής, συναισθηµατικής, φαντασιακής µας πλευράς. Πώς µπορεί να σχολιαστεί το γεγονός αν δεν αγγίξει κανείς (και ξύσει) τους λόγους που οδήγησαν σ’ αυτή τη φρίκη;

Τα σχόλια (δηµοσιογραφικά και κοινωνιολογικά) και τα ποιητικά κείµενα είχαν τη λειτουργία συνδετικών κειµένων ανάµεσα στους µονολόγους και τα θεατρικά και τα µετέφεραν στο κοινό εν είδει Χορού η Ελένη Αρβανίτη, η Ελένη Ζαραφίδου και η Ειρήνη Μαργαρίτη, πουµπαινόβγαιναν στη σκηνή σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Οσο για τα µικρά θεατρικά που τα ερµήνευαν ηθοποιοί;

Πώς αισθάνεται ένας απόκληρος που περιφέρεται χωρίς δουλειά, φίλους, στέγη, οικογένεια στα παγκάκια της Αθήνας; Πώς την αισθάνεται τη µοναξιά του, πώς βλέπει τον κόσµο γύρω του; «O σουγιάς» του Παναγιώτη Μέντη διείσδυσε στην ψυχή ενός θυµωµένου απόκληρου που εκδηλώνει την απελπισία του, αλλά και την ελπίδα του – γιατί αυτή πεθαίνει τελευταία… Η κατάληξη ενός «ανθρώπου σκουπιδιού», η φρίκη εκείνων που προκαλούν (έστω καιάθελά τους) τον θάνατότου και παράλληλα η δηµοσιοϋπαλληλίστικη και εντελώς αποπροσανατολισµένη νοοτροπία της εξουσίας, που το µόνο που τη νοιάζει είναι να µην µπλέξει στα κανάλια και στις εφηµερίδες ο δήµαρχος της περιοχής. Αυτό ήταν το «Under» του Νίκου Παναγιωτόπουλου που µας έκανε και γελάσαµε, αλλά µε εκείνο το πικρό γέλιο που αναγνωρίζει στους φανταστικούς διαλόγους των δυο υπαλλήλων του δήµου τη δική µας – φαιδρή – πραγµατικότητα.

Κείµενα και θεατρικά που εξέφραζαν την ευαισθησία και τηµατιά µιας γκάµας ηλικιών λογοτεχνικής γραφής: Καταξιωµένοι ποιητές και συγγραφείς (Κώστας Μουρσελάς, Γιάννης Κοντός, Θανάσης Νιάρχος, Βασίλης Βασιλικός, Μαρία Λαϊνά, Ρέα Γαλανάκη, Κωστής Γκιµοσούλης κ.ά.) αλλά και νεώτεροι συγγραφείς, όπως ο Νίκος Βλαντής, η Λίλα Κονοµάρα, ή ακόµακαι πρωτοεµφανιζόµενα ονόµατα, όπως του νεαρού Στέλιου Χατζηαδαµίδη που έγραψε και έπαιξε ο ίδιος το«Γυρίζει τρελά» και,όπως φάνηκε από τιςσυζητήσεις που έγιναν εκ των υστέρων, µάλλον ήταν το όνοµα που έκλεψε την παράσταση. Το ίδιο συνέβη και µε τον Στέλιο Μάινα που απέδωσε (σχεδόν έπαιξε) ένα µεγάλο και δύσκολο ποιητικό κείµενο της Μαρίας Λαϊνά («Εδώ») κι έβλεπες µπροστά σου, µε τον πιο χειροπιαστό τρόπο, τι σηµαίνει η λέξη «ηθοποιός».

«Ο άνθρωπος σκουπίδι», «Ο Κανένας» ήταν η αφορµή για να µιλήσουν κάποιοι που έχουν να µας πουν. Οχι εκείνα που βλέπουµε στις ειδήσεις. Οχι. Εκείνα µας περισσεύουν. Τείνουµε να τα σκεπάσουµε παρασυρµένοι απο την ταχύτητα µιας καθηµερινότητας που χάνει σιγά – σιγά την ανθρωπιά της. Το «Γράµµα στον γιο που δεν έζησα» που έγραψε ο Νίκος Βατόπουλος και ήταν κι αυτό µια υπενθύµιση πως ό,τι και να γίνει στη ζωή µας, όποια κατάληξη κι αν έχει κανείς, είναι πάντα το παιδί µιας µάνας που ανησυχεί αν πεινάει, αν κρυώνει. Ανθρωποι σκουπίδια δεν υπάρχουν, άνθρωποι γεννιούνταιόλοι, όλοι από µια µητέρα…

  • «Εδώ µέσα είναι σκοτεινά»

Η βραδιά έκλεισε µε το κείµενο του Θανάση Νιάρχου, χωρίς τίτλο – δεν χρειαζόταν γιατί µίλαγε σε πρώτο πρόσωπο ο άνθρωπος που δεν θα γνωρίσουµε ποτέ. «Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τι ευτυχία, αν ήταν κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευε να τον πάρουν είδηση οι άλλοι και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε από τον κάδο των σκουπιδιών και µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για να µην καταλάβω τίποτα…».

Τα ονόµατα που συµµετείχαν – όλοι συµµετείχαν αφιλοκερδώς και τα περισσότερα κείµενα ήταν νέα – ήταν οι: Βασίλης Κατσικονούρης, Ενη Κούκουλου, Κωστής Γκιµοσούλης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ρέα Γαλανάκη, Βασίλης Βασιλικός, Λίλα Κονοµάρα, Γιάννης Κοντός, Παναγιώτης Μέντης, Γιάννης Χρυσούλης, ∆ιονύσης Βυθούλκας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Μανιώτης, Νικος Βλαντής, Στέλιος Χατζηαδαµίδης, Κατερίνα Σχινά, Γιωργος Μαρκόπουλος, Κωστής Μουρσελάς, Ηλίας Κανέλλης, Νίκος Βατόπουλος, Μαρία Λαϊνά, Θανάσης Νιάρχος.

Ζωές στα σκουπίδια

  • Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
  • Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση γιατο ανατριχιαστικό δυστύχηµα έκανε τον γύρο της στα δελτία των ειδήσεων και µετά χάθηκε (ως συνήθως) µέσα στη ροή µιας καθηµερινότητας που είχε πιο «ενδιαφέροντες» τίτλους: το θρίλερ της ελληνικής οικονοµίας, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, την πεσµένη κίνηση στην αγορά… Ολα κοµµάτια µιας επικαιρότητας που (όπως φαίνεται) δεν έχει χρόνο για αλτρουισµούς.

Το στοµάχι του«ανθρώπου του καναπέ» έχει αναπτύξει δυνατά αντισώµατα. Και µια τάση να ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα έχουν άµεση σχέση µε το πορτοφόλιτου. Αλλωστε, το διαµελισµένο σώµα δεν είχε καν όνοµα. ∆εν τοαναζήτησε κανείς…

Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος ∆ιαµαντής, αντιδρώντας στην είδηση της φρίκης, απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες, ανθρώπους του λόγου και της διανόησης, ζητώντας το «σχόλιό» τους σαν µια δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα µικρό κοµµάτι αντίστασης στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.

Ετσι γεννήθηκε µια ιδιότυπη παράσταση υπό τον τίτλο «Κανένας». Μέσα στα κείµενα που παρουσιάζονται απόψε στο θέατρο περιλαµβάνονται θεατρικοί µονόλογοι, ποιήµατα, δοκίµια, πεζά. «Η δουλειά µας είναι να ανταποκρινόµαστε εν θερµώ», λέει ο Νίκος ∆ιαµαντής. «∆εν θέλουµε να καταγγείλουµε ούτε να αποκαταστήσουµε τη δουλειά που πρέπει να κάνουν οι φορείς της Πολιτείας. Απλά θέλουµε να υπενθυµίσουµε ότι είµαστε παρόντες. Οτι σ’ αυτή την άγρια κοινωνική κρίση όπου ζούµε υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας: η ανθρωπιά».

«Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τιευτυχία, αν ήταν κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευενα τον πάρουν είδηση οι άλλοι και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε από τον κάδο των σκουπιδιών και µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για να µην καταλάβω τίποτα…». Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος ήταν από τους πρωτεργάτες της εν λόγω συνάντησης. Το κείµενο που έγραψε ειδικά για τη βραδιά (όπως και όλοι οι συµµετέχοντες) εισχωρεί στο µυαλό και την ψυχή του άτυχου ανθρώπου και του δίνει φωνή – µια φωνή που αλλιώς δεν θα ακουγόταν ποτέ.

«Ειναι εξωφρενικό αυτό που συνέβη. Επειτα από µια τέτοια φρίκη, οι εκλογές έπρεπε να γίνουν µυστικά», µας λέει ο Θανάσης Νιάρχος.

Και οι 23 συµµετέχοντες, συγγραφείς, ποιητές, δηµοσιογράφοι, δοκιµιογράφοι, ανταποκρίθηκαν στην ιδέα του Νίκου ∆ιαµαντή, σαν να περίµεναν µια ευκαιρία για αυτή την εκδήλωση.

«Η φιλανθρωπία είναι πιο δύσκολος τρόπος να δηλώσει κανείς τη συντριβή του», λέει ο δηµοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ένας από τους συµµετέχοντες. «Χρειάζεται λεφτά και δηµοσιότητα κι έχει το µειονέκτηµα ότι οι φιλάνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για τον εαυτό τους (τη φήµη τους, τους λογαριασµούς τους, την ισοσκέλιση των φορολογικών τους εξόδων, τον µύθο τους) παρά για εκείνους που ελεούν. Πάντως, από ολότελα, καλή κι η φιλανθρωπία. Αλλά δεν φτάνει. Από τη λύπη έως την υστερόβουλη καλοσύνη δεν µεσολαβεί παρά η πολιτική. Μόνο στην επικράτεια της πολιτικής και, κυρίως, της διά της πολιτικής κατάφασης στην κοινωνική δικαιοσύνη υπάρχει ελπίδα να µειωθούν τόσο φρικτά συµβάντα».

Οσοι βρεθούν απόψε στο θέατρο «Σηµείο» θα ακούσουν κείµενα των Βασίλη Βασιλικού, Nίκου Βατόπουλου, Νίκου Βλαντή, ∆ιονύση Βυθούλκα, Ρέας Γαλανάκη, Κωστή Γκιµοσούλη, Βασίλη Kατσικονούρη, Λίλας Κονοµάρα, Γιάννη Κοντού, Ενης Κούκουλα, Γιώργου Λαζόγκα, Μαρίας Λαϊνά, Γιώργου Μανιώτη, Γιώργου Μαρκόπουλου, Παναγιώτη Μέντη, Κώστα Μουρσελά, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Κατερίνας Σχινά, Στέλιου Χατζηαδαµίδη, Γιάννη Χρυσούλη.

< INFO

Στο Θέατρο «Σηµείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, Καλλιθέα, πίσω από το Πάντειο, τηλ. 210-9229.579) στις 21.00. Είσοδος ελεύθερη

Η ανθρωπιά μας στα σκουπίδια

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

Η είδηση του τραγικού θανάτου ενός συνανθρώπου μας -αγνώστων στοιχείων- που αποκοιμήθηκε μέσα σε κάδο σκουπιδιών και πολτοποιήθηκε από απορριμματοφόρο του Δήμου Ταύρου, είναι από αυτές που θέλεις λίγα λεπτά για να συνειδητοποιήσεις. Σοκάρεσαι, τις συζητάς κι έπειτα έρχεται η λήθη. Σκληρότερη κι από το ίδιο το συμβάν.

Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Χάρης Χιώτης πρωταγωνιστες της παράστασης

Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Χάρης Χιώτης πρωταγωνιστες της παράστασης

Ο Νίκος Διαμαντής του θεάτρου «Σημείο» σκέφτηκε να σταθεί στο τραγικό περιστατικό και να δώσει αφορμή να ξεδιπλωθούν μια σειρά ερωτημάτων.

Στο πλευρό του συσπειρώθηκαν είκοσι τρεις ακόμη άνθρωποι, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και κυρίως θεατρικοί συγγραφείς:

Βασίλης Βασιλικός, Νίκος Βατόπουλος, Νίκος Βλαντής, Διονύσης Βυθούλκας, Ρέα Γαλανάκη, Κωστής Γκιμοσούλης, Ηλίας Κανέλλης, Βασίλης Κατσικονούρης, Λίλα Κονομάρα, Γιάννης Κοντός, Ενη Κούκουλα, Γιώργος Λαζόγκας, Μαρία Λαϊνά, Γιώργος Μανιώτης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Παναγιώτης Μέντης, Κώστας Μουρσελάς, Θανάσης Νιάρχος, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Στέλιος Χατζηαδαμίδης, Γιάννης Χρυσούλης.

Η αυριανή βραδιά στο «Σημείο» με τίτλο «Ο κανένας» είναι αφιερωμένη στον συνάνθρωπό μας, τον οποίο πιθανότατα δεν θρήνησε κανείς. Είναι και μια πράξη αλληλεγγύης και εν τέλει μια πολιτική δήλωση.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει από το πραγματικό γεγονός μέσα από δημοσιογραφικά κείμενα. Θα ακολουθήσουν σύντομες απόψεις, που η καθεμία τους θα φωτίζει και μια διαφορετική πτυχή. Στο τέλος θα παρουσιαστούν δέκα μικρά θεατρικά μονόπρακτα.

«Ο κανένας θα μπορούσε να είναι ο καθένας», τονίζει ο Νίκος Διαμαντής. «Το περιστατικό αυτό ήρθε σε μια ιδιαίτερη χρονική στιγμή κοινωνικής φλυαρίας, που όλοι συζητάμε τρόπους να σηκωθεί η χώρα. Ξεχνάμε, όμως, πως η ιστορία μιας κοινωνίας συντίθεται από πολλές μικρές ιστορίες των διπλανών μας.

»Το θέατρο, αντί να φλυαρεί, καλό είναι να περνάει στην πράξη. Δεν έχουμε απαντήσεις, ούτε θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο ευαίσθητους. Είναι σημαντικό μια κοινωνία και οι καλλιτέχνες της να θέτουν το όριο: «Μέχρις εδώ και μη παρέκει. Δεν θα κυλήσουμε παραπέρα». Δημιουργείται αυτόματα μια ελπίδα».

«Οδηγούμαστε στο μηδέν», συμπεραίνει και ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Οχι με ηθικιστικούς όρους. Οδηγούμαστε προς την πλήρη μηχανοποίηση, που, τελικά, σαν μια τρύπα απορριμματοφόρου μάς καταπίνει όλους. Η σκουπιδιάρα δεν κατάπιε μόνο τις σάρκες και τα κόκαλα ενός ανθρώπου, αλλά και κάποια από τα κομμάτια του λεγόμενου πολιτισμού».

«Απάνθρωπο, ακραίο αλλά και αναμενόμενο», χαρακτηρίζει το συμβάν ο ποιητής Γιάννης Κοντός. «Δημιουργεί φόβο, απέχθεια και συνάμα συμπόνια. Μου θυμίζει ιστορίες από το θέατρο του παραλόγου, όπου ο άνθρωπος είναι υπαρξιακά ένα τίποτα, ένα κατακάθι, που το απορρίπτουμε και το σκοτώνουμε από αδιαφορία και εγωισμό. Ενα ανώνυμο θύμα-μάρτυρας που πάει στη χωματερή με τα άλλα αζήτητα».

Την αδιαφορία προτάσσει ως πρόβλημα και ο Κώστας Μουρσελάς, που έγραψε μέσα σε είκοσι λεπτά ένα μονόπρακτο ύστερα από μακρά -θεατρική- απουσία. «Τη θεωρώ το χειρότερο αποτέλεσμα της εποχής και της κρίσης», λέει. Στο έργο του τη στάση αυτή αποτυπώνει «ένας αστός, που έχει μάθει να συμπεριφέρεται λίγο φασιστικά, απότομα, βίαια και δεν δέχεται τους μετανάστες. Ερχεται σε σύγκρουση με τη γυναίκα του, που εκπροσωπεί την πιο ευαίσθητη και ανθρωπιστική πλευρά και η οποία, τελικώς, τον απομυθοποιεί».

Ενα ανδρόγυνο ξαφνικά βρίσκει στο σαλόνι του ένα ζευγάρι «Μποτάκια» από έναν άστεγο. Είναι ο πυρήνας του μονόπρακτου που έγραψε ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Με συγκλονίζει που το μόνο στίγμα από την ύπαρξη αυτού του ανθρώπου είναι ο θάνατός του, ανεξιχνίαστος κι αυτός», λέει. «Είναι σαν να υπήρξε και να μην υπήρξε».

Τα δέκα μονόπρακτα που θα παρουσιαστούν, ανήκουν, όπως λέει ο Νίκος Διαμαντής, «σε συγγραφείς διαφορετικών ηλικιών και θερμοκρασιών, με εντελώς διαφορετικές οπτικές που ποικίλλουν από τον ρεαλισμό ώς τον ποιητικό ρεαλισμό και από τον κοινωνικό σχολιασμό ώς τη μεταφυσική».

«Είναι μια απάντηση στο τι κάνουν οι άνθρωποι της τέχνης σε σχέση με όλα αυτά που συμβαίνουν», σχολιάζει ο Βασίλης Κατσικονούρης. Υποστηρίζει, όμως, πως δεν χρειάζεται να βρίσκονται σε ετοιμότητα. «Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να παρεμβαίνεις. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος της καπηλείας, που βέβαια στην παρούσα περίπτωση έχει εξ ορισμού αποφευχθεί. Χρειάζεται χρόνος για να κατασταλάξουν τα πράγματα».

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Ελένα Αρβανίτη, Νίκος Διαμαντής, Γεράσιμος Δεστούνης, Ελένη Ζαραφίδου, Βάσω Ιατροπούλου, Στέφανος Κοσμίδης, Γιώργος Κώνστας, Ιωάννα Μακρή, Ειρήνη Μαργαρίτη, Στέλιος Μάινας, Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Χάρης Χιώτης.

Στις 9 μ.μ., θέατρο «Σημείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, όπισθεν Παντείου). Είσοδος ελεύθερη. *

Βραδιά μνήμης για τον τραγικό θάνατο του «Κανένα»

Ο Νίκος Διαμαντής, ευαισθητοποιημένος όχι μόνο καλλιτέχνης αλλά και πολίτης, ετοιμάζει μια βραδιά, στις 28 Δεκεμβρίου, στο θέατρο «Σημείο», με τίτλο «Ο κανένας». Είναι αφιερωμένη στον συνάνθρωπό μας, ο οποίος τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Οκτωβρίου βρήκε καταφύγιο μέσα στα σκουπίδια, αποκοιμήθηκε και εν τέλει βρήκε τραγικό θάνατο από το απορριμματοφόρο, το οποίο τον πολτοποίησε. «Το συμβάν αυτό μας ευαισθητοποίησε όλους μας πρώτα ως ανθρώπους και μετά ως καλλιτέχνες, και θέλοντας να εκφράσουμε την οργή μας για τη βαρβαρότητα πολιτισμού, παρουσιάζουμε κείμενα που το καθένα με τον τρόπο του σχολιάζει το ειδεχθές αυτό έγκλημα.

Η βραδιά αυτή μέσα στο κλίμα των εορτών είναι μια χειρονομία προς τον διπλανό μας. Η παράσταση δεν είναι παρά μια μικρή, ελάχιστη στην πραγματικότητα, οφειλή προς την ανθρωπιά μας», σημειώνει ο Νίκος Διαμαντής.

Το θέατρο «Σημείο» απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες, σε ανθρώπους του λόγου, συγγραφείς κατά κύριο λόγο, ζητώντας μια συμμετοχή ενεργοποίησης, μια συμμετοχική ενεργό δήλωση αλληλεγγύης, ενάντια στη βαρβαρότητα του γεγονότος. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

«Η Αγγλίδα ερωμένη» στο «Σημείο»

«Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης. Είναι η Χιροσίμα της αγάπης. Η συντριβή, η απώλεια, η έξαρση, το πένθος…». Ετσι μιλάει ο Νίκος Διαμαντής για το έργο «Η Αγγλίδα ερωμένη» της Μαργκερίτ Ντιράς που ανεβάζει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο «Σημείο». Ενας σκηνοθέτης με ευαισθησία, καλλιέργεια και ουσιαστική αγάπη για το θέατρο, ο οποίος ξεχωρίζει κάθε φορά για τα έργα που επιλέγει αλλά και για τον τρόπο που τα σκηνοθετεί.

Παράσταση «δωματίου», όπως όλες του εξάλλου, όπου οι θεατές αισθάνονται σαν να ζουν στον κόσμο των πρωταγωνιστών της, είναι η «Αγγλίδα ερωμένη» («L’ amante anglaise»). Ο τίτλος της στα γαλλικά ένα παιχνίδι παρήχησης που δημιουργείται από τη συγγραφέα, ανάμεσα στην πραγματική σημασία του που είναι η Αγγλίδα ερωμένη και την παρήχηση που είναι η αγγλική μέντα, το φυτό έρωτας.

  • Το ανεξιχνίαστο

«Πρόκειται για ένα έργο που ανιχνεύει τη γυναικεία προσωπικότητα, τη μοναξιά, τη συνήθεια και το ανεξιχνίαστο της ανθρώπινης φύσης. Βαθιά ρομαντικό, ερωτικό, ανθρώπινο» αναφέρει ο Νίκος Διαμαντής, ο οποίος παίζει στην παράσταση μαζί με την Ιωάννα Μακρή και τον Γεράσιμο Δεστούνη.

Η Μαργκερίτ Ντιράς εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε τη Γαλλία. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακάλυψαν σ’ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα κομμάτι από ανθρώπινο σώμα. Κατά τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού συνέχισαν να βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Χάρη στις διασταυρώσεις των σιδηροδρομικών τροχιών η έρευνα οδήγησε στην αποκάλυψη του δράστη. Μια γυναίκα, η Κλερ Αμελί Λαν, παντρεμένη, που ομολόγησε ότι δολοφόνησε την ξαδέλφη της Μαρί Τερέζ Μπουσκέ, κωφάλαλη. Παρά την προφανή καλή της θέληση σε όλη τη διάρκεια της δίκης, η Κλερ Λαν δεν κατάφερε ποτέ να δώσει εξήγηση στο έγκλημα αυτό. «Η Ντιράς προσπαθεί να «διαβάσει» ένα πρόσωπο που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη ζωή. Μια γυναίκα που έζησε, καθισμένη σε ένα κήπο επί είκοσι πέντε χρόνια, μόνη της, βυθισμένη στη σιωπή και στις σκέψεις της που τελικά την οδήγησαν στην οριακή πράξη» λέει ο Νίκος Διαμαντής για ό,τι τον γοήτευσε και τον συνεπήρε να ασχοληθεί θεατρικά με την «Αγγλίδα ερωμένη», γιατί: «Η ευαισθησία των ανθρώπων είναι το μέτρο της δύναμής τους. Και της αντοχής τους».

  • «Σημείο», Χαρ. Τρικούπη 10, Καλλιθέα, τηλ. 210 9229579

Της Σαντρας Bουλγαρη, Η Καθημερινή, 08/12/2010

Ερωτας στο τρένο

  • Ιστορίες ιδανικής αγάπης, γεµάτες περιπέτειες, ροµαντισµό, ασυγκράτητα πάθη εκτυλίσσονται στις «Αισθηµατικές νουβέλες δρχ. 35» που παρουσιάζονται στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη (Θεµιστοκλέους 104, Εξάρχεια, τηλ.210-3826.185) στις 21.30. Με τους Γεωργία Τσαγκαράκη, Αγγελίτα Τσούγκου, Κωνσταντίνο Κακούρη.

* «Ακρόπολις, Reconstruction», µία παράσταση βασισµένη στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι που κάνει πρεµιέρα στο Θησείον, Ενα Θέατρο για τις Τέχνες (Τουρναβί του 7, τηλ. 210-3255.444) στις 20.30. Η σκηνοθεσία και η δραµατουργική επεξεργασία είναι του Μιχαήλ Μαρµαρινού. Παίζουν: Θεοδώρα Τζήµου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Αγγελική Δηµητρακοπούλου, Λάµπρος Φιλίππου, Τατιάνα Πίττα, Γιώργος Κριθάρας, Γιώργος Χριστοδούλου.
* Ολοκληρώνονται (στις 16 Μαΐου) οι παραστάσεις του έργου «Το κολιέ της Ελένης» στο Τρένο στο Ρουφ (Σιδηροδροµικός Σταθµός Ρουφ, οδός Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210-5298.922) στις 21.00. Σκηνοθετεί και παίζει η Τατιάνα Λύγαρη. Μαζί της εµφανίζονται οι Βαγγέλης Ρόκκος, Ανατολή Αθανασιάδου.
* Οι παραστάσεις του έργου «L’ Αmante Αnglaise» («Η αγγλίδα ερωµένη») της Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζονται στο Θέατρο Σηµείο (Χαριλάου Τρικούπη 10, όπισθεν Παντείου Πανεπιστηµίου, τηλ. 210-9229.579). Σκηνοθετεί και παίζει ο Νίκος Διαµαντής. Μαζί του εµφανίζονται οι Ιωάννα Μακρή, Γεράσιµος Δεστούνης.
* «Το σπίτι της κούκλας» του Ερρίκου Ίψεν παρουσιάζεται στο Studio Μαυροµιχάλη (Μαυροµιχάλη 134, τηλ. 210-6453.330) σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Παίζουν: Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Λεωνίδας Χρυσοµάλλης, Αντώνης Ραµπαούνης, Βασίλης Βλάχος.

Σίλα Στίβενσον «Δρόμος μακρύς», σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη

Στο θέατρο «Ορφέας», κάθε Δευτέρα – Τρίτη, παρουσιάζεται το έργο της Σίλα Στίβενσον «Δρόμος μακρύς», σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη. Ενα έργο με θέμα τη «συγχώρεση». Ζώντας τις συνέπειες της άδικης δολοφονίας του γιου της, μια οικογένεια δίνει αγώνα για να βρει το νόημα της συγχώρεσης. Το «Θέατρο της συνέργειας», σε συνεργασία με το «Πρόγραμμα της Συγχώρεσης» του βρετανικού υπουργείου Δικαιοσύνης ανέθεσαν στη Σίλα Στίβενσον τη συγγραφή του έργου μετά από έρευνα στις φυλακές του Λονδίνου. Το έργο γράφτηκε για να παιχτεί στο θέατρο, αλλά και στις φυλακές, γι’ αυτό και απευθύνεται στο κοινό. Μετάφραση: Δημήτρης Μοθωναίος – Βάσια Παναγοπούλου. Σκηνικά – Κοστούμια: Μυρτώ Αναστασοπούλου. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Παίζουν: Κατερίνα Διδασκάλου, Χρήστος Καρτέρης, Μέλπω Κωστή, Αγγελική Λάμπρη, Χριστόδουλος Στυλιανού.

  • Από τις 15/2, κάθε Δευτέρα – Τρίτη, στο θέατρο «Σημείο», θα παίζεται η παράσταση «Δυο μεγάλες μύτες», σε κείμενο – σκηνοθεσία Χάρη Χιώτη. Κάποτε, ζούσε ένα ζευγάρι …γκρινιάρης ο άντρας ..ευγενική η γυναίκα! Δυο ερωτευμένοι που ξεχώριζαν, γιατί είχαν πολύ μεγάλες μύτες… Το έργο έχει θέμα την αδελφική φιλία ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Μια γνωριμία σε πολύ μικρή ηλικία σημαδεύει τις ζωές δύο εφήβων, δημιουργώντας τους μια κοινή πορεία και πραγματικότητα. Πόσο μπορεί μια τυχαία γνωριμία να επηρεάσει τις ζωές τους; Kείμενο – σκηνοθεσία Χάρη Χιώτη, σκηνικά Μαρίας Αγγελή. Παίζουν: Αννα Βουρλιώτου, Χάρης Χιώτης.

Στυγερό έγκλημα σε θέατρο ημιτονίων

  • Φαίνεται πως η Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζει να είναι μια «θάλασσα» δημιουργικής γονιμότητας, η οποία μυστηριωδώς «επαναφορτιζόμενη» δίνει διαρκώς ζεστή «τροφή» στο θέατρο και το σινεμά.

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Απόψε η «Αγγλίδα ερωμένη» της, έργο «ημιτονίων» και λεπτών ψυχικών ανακλήσεων -παρ’ ότι βασίζεται σε ένα στυγερό έγκλημα- κάνει πρεμιέρα στο θέατρο «Σημείο». Τη μετάφραση της Μπουμπουλίνας Νικάκη σκηνοθετεί πρωταγωνιστώντας ο Νίκος Διαμαντής. Είναι μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουμε γιατί η δημιουργός του «Εραστή» και του «Χιροσίμα, Αγάπη μου» δεν ξεπεράστηκε από τον χρόνο.

Το θεατρικό «πατάει» γερά σε ένα πραγματικό γεγονός, που όμως η Ντιράς φέρνει στα δικά της «μέτρα». Βουτάει στο απύθμενο «πηγάδι» του γυναικείου ψυχισμού αναζητώντας το σημείο όπου ο έρωτας τέμνεται με τον θάνατο. Το πραγματικό γεγονός είναι ότι η Κλερ Αμελί Λαν τον Απρίλιο του 1949 δολοφόνησε και τεμάχισε τον σύζυγό της. Τα κομμάτια του τα πέταξε στα βαγόνια διερχόμενων εμπορικών αμαξοστοιχιών.

Η Ντιράς διασώζει τη low profile θύτη -κανείς στη γαλλική μικροκοινωνία δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ήρεμη Κλερ Λαν ήταν ικανή για φόνο- αλλάζοντας την ταυτότητα του θύματος: στα βαγόνια της «Αγγλίδας ερωμένης» «ταξιδεύουν» τα μέλη της κωφάλαλης υπηρέτριας Μαρί-Τερέζ Μπουσκέ. Η ένοχη παραδέχτηκε το έγκλημα. Με μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: ποτέ δεν εξήγησε τους λόγους.

Η Ντιράς φέρνει την Κλερ Λαν (Ιωάννα Μακρή) και τον σύζυγό της Πιερ Λαν (Νίκος Διαμαντής) ενώπιον του ανακριτή (Γεράσιμος Δεστούνης). Το έγκλημα είναι η αφορμή για να ξαναφέρει αντιμέτωπους τον αντρικό και τον γυναικείο κόσμο «μιλώντας για τη συντριβή εντέλει και των δύο».

«Αντικαθιστώντας τον σύζυγο με την κωφάλαλη υπηρέτρια η Ντιράς καθιστά ακόμα πιο δραματικούς τους λόγους του εγκλήματος», υποστηρίζει ο Διαμαντής. «Δίνει φωνή και στον άντρα, προκειμένου να ξετυλίξει τη δική του ιστορία και να αποδειχτεί ο πραγματικός «κωφάλαλος» της ιστορίας».

Σε μια κρίσιμη για το θέατρο περίοδο ο Διαμαντής αποφάσισε να ανεβάσει ένα βίαιο κείμενο με ισορροπίες «τρόμου». Ηταν συνειδητή επιλογή, ξεκαθαρίζει, καθώς πρόκειται για ένα έργο που «γράφτηκε το 1968, τη στιγμή που η Γαλλία έβραζε κι ο κόσμος επαναστατούσε διεκδικώντας νέα τάξη και αξίες. Οπως, δηλαδή, τώρα».

Ποια ακριβώς είναι η Κλερ Λαν της Ντιράς; «Ο χείμαρρος των συναισθημάτων της ηρωίδας διυλισμένος στη μοναξιά ακουμπάει στην τρέλα», απαντάει ο σκηνοθέτης. «Η Ντιράς είναι ένας Μπέκετ του έρωτα. Μια συγγραφέας μουσικός του λόγου. Η Κλερ Λαν είναι μια γυναίκα, που δεν διεκδίκησε τίποτα στη ζωή της, παρεκτός έναν έρωτα. Μετά την απώλειά του καταδίκασε τον εαυτό της σε μια κυριολεκτική σιωπή». Μέχρι τη στιγμή του φόνου.

Ο Διαμαντής γνωρίζει ότι το θέατρο της «υγρής» Ντιράς είναι «απόλυτο». «Ενας μεταϋποκριτικός κώδικας θεάτρου», που αναζητεί συγκεκριμένη υποκριτική προσέγγιση. Κι ο ίδιος θέλησε με την παράστασή του να κτίσει «μια απόλυτη θεατρική χειρονομία, μια δωρική, σχεδόν μπεκετική χειρονομία ακροβασίας».

Γι’ αυτό το λόγο φέρνει τους θεατές ακριβώς δίπλα στους ηθοποιούς, «σε ένα διαρκές close up». «Ωστε να μπορέσουν να τους ακούσουν και να τους δουν μέσα από τα ελαττώματά τους. Και τελικά να ανακαλύψουν τη μαγεία του μικρού, του ελάσσονος, του ημιτονίου».

Υποδύεστε τον σύζυγο. Επιθυμήσατε ξαφνικά την από σκηνής έκθεση;

«Υστερα από πολύ καιρό διδασκαλίας στα Πανεπιστήμια Ναυπλίου και Πάτρας και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποφάσισα να περάσω από την άλλη πλευρά. Ηθελα να ξανακοιτάξω αυτά για τα οποία μιλάω, αμφισβητώντας όσα θεωρώ δεδομένα».

Τελευταία έχει παραδόξως «ανάψει» η συζήτηση για την αναγκαιότητα των θεατρικών επιχορηγήσεων.

«Θίγει την υπερηφάνειά μας και την καλλιτεχνική μας υπόσταση αυτή η συζήτηση. Το επιχορηγούμενο θέατρο είναι η ατμομηχανή ιδεών, πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα του θεάτρου μας. Πρέπει πάση θυσία να διασωθεί. Αν και περιμένω με υπομονή, όπως όλοι, να καταλάβω σε τι προχώρησε τη θεατρική κατάσταση στην Ελλάδα η δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού».

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Ματωμένα μυστικά της Ντιράς. ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Ο Νίκος ΔιαμαντήςΠιερ Λαν, ο σύζυγος της  φόνισσας Κλερ,  ανακρίνεται από τον  Γεράσιμο Δεστούνη  (πλάτη) στο έργο της  Μαργκερίτ Ντιράς «L΄  Αmante Αnglaise» που  σκηνοθετεί ο πρώτος

  • Βία και αίμα περνούν όλο και περισσότερο στη θεατρική σκηνή- στο εξωτερικό όπως και στην Ελλάδα, όπου το βασισμένο στην ιστορία ενός πραγματικού εγκλήματος έργο της Μαργκερίτ Ντιράς «L΄ Αmante Αnglaise» («Η Αγγλίδα ερωμένη») ανεβάζει ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» του
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Το έγκλημα αποκαλύφθηκε στις 8 Απριλίου του 1949: μεταπολεμική Γαλλία και μέσα σε βαγόνι ενός εμπορικού τρένου βρίσκουν ένα κομμάτι από τεμαχισμένο ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες μέρες σε διάφορα σημεία, στη Γαλλία αλλά και στο εξωτερικό, μέσα σε βαγόνια άλλων εμπορικών αμαξοστοιχιών συνεχίζουν να βρίσκουν και άλλα κομμάτια. Ανήκουν στο ίδιο γυναικείο σώμα. Λείπει μόνο το κεφάλι. Δεν θα βρεθεί ποτέ.

Η Αστυνομία, συνδυάζοντας τις διασταυρώσεις, ανακαλύπτει ότι όλα τα τρένα που μετέφεραν κομμάτια του σώματος έχουν περάσει- όποιος κι αν ήταν ο προορισμός τους- από ένα κοινό σημείο: κάτω από τη γέφυρα ντε λα Μοντάν Παβέ, στο Βιορν, στην περιφέρεια του Κορμπέιγ. Πολύ σύντομα, στην κοινότητα του Κορμπέιγ2.500 κάτοικοι εκ των οποίων 75 Πορτογάλοιπου ερευνάται εξονυχιστικά, ανακαλύπτεται το πρόσωπο που τεμάχισε το πτώμα: η Κλερ- Αμελί Λαν, κάτοικος του Βιορν εδώ και είκοσι χρόνια, παντρεμένη με τον Πιερ Λαν.

Η Λαν, μόλις βρεθεί απέναντι στους αστυνομικούς, ομολογεί το έγκλημά της: έχει, δηλώνει, δολοφονήσει την κωφάλαλη εξαδέλφη της ΜαρίΤερέζ Μπουσκέ. Παρά την προφανή καλή της θέληση σε όλη τη διάρκεια της δίκης, η Κλερ Λαν δεν θα καταφέρει ποτέ να δώσει κάποια εξήγηση για το έγκλημα.

Η Μαργκερίτ Ντιράς βρήκε ιδιαίτερα ερεθιστική την ιστορία αυτή που συγκλόνισε όλη τη Γαλλία – την «αθώα» εκείνη εποχή, τα εγκλήματα δεν είχαν γίνει κοινός τόπος…- και η οποία την ενέπνευσε: το 1959 γράφει το θεατρικό της έργο «Οι οδογέφυρες του Σεν ε Ουάζ»- έχει μεταφραστεί από την Κωστούλα Μητροπούλου, έχει εκδοθεί και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γκοβόστης. Πάντα ανήσυχη ξαναπιάνει το θέμα αργότερα, με καρπό τη μυθιστορηματική εκδοχή του (1967) με τον τίτλο «L΄ Αmante Αnglaise» («Η Αγγλίδα ερωμένη»). Το 1968 παρουσιάζεται, με τον ίδιο τίτλο, η τρίτη εκδοχή του θέματος: μετασχηματισμός του μυθιστορήματος σε θεατρικό έργο για τρία πρόσωπα.

Το έργο αυτό ανεβάζει εδώ και τώρα ο Νίκος Διαμαντής. Σε μετάφραση Μπουμπουλίνας Νικάκη, με σκηνικό και κοστούμια Νίκου Νατσούλη. Και με την Ιωάννα Μακρή, τον Γεράσιμο Δεστούνη και τον ίδιο τον σκηνοθέτη στους τρεις ρόλους. «Η Μαργκερίτ Ντιράς, γοητευμένη από την προσωπικότητα της Κλερ, προσπαθεί μέσα στο έργο να βρει τους λόγους που οδήγησαν σ΄ αυτή τη σκληρή πράξη μία τόσο ήσυχη γυναίκα, μία γυναίκα της διπλανής πόρτας, ένα συνηθισμένο πρόσωπο, μία γυναίκα που περνούσε τις ώρες της καθισμένη ακίνητη, σιωπηλή μέσα στο δωμάτιό της ή στον κήπο της», σημειώνεται. «Πρόκειται για ένα ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο, γραμμένο με μαεστρία από μία σπουδαία συγγραφέα. Ανιχνεύει τη γυναικεία προσωπικότητα, τη μοναξιά, τη συνήθεια και το ανεξιχνίαστο της ανθρώπινης φύσης. Ένα ρομαντικό, ερωτικό και βαθιά ανθρώπινο δράμα».

Και συμπληρώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής: «Αυτή είναι μία ιστορία αγάπης. Είναι μία Χιροσίμα της αγάπης. Η συντριβή, η απώλεια, η έξαρση, το πένθος, όλα θέματα ενός έρωτα απελπισμένου, οδηγούν τη γυναίκα στα μονοπάτια μιας μοναχικής ζωής. Την οδηγούν στην άλλη πλευρά της ζωής, μιας ζωής που αφουγκράζεται τα ίχνη των άλλων».

  • ΙΝFΟΑπό αύριο, στο θέατρο «Σημείο» (Χ. Τρικούπη 10, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-9229.579, 6976-494.351)
  • Αυξανόμενη βία στα θεατρικά έργα

Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ανεβαίνουν όλο και πιο πολλά βίαια θεατρικά έργα. Νωπές μνήμες από την τρομοκρατική επίθεση στην καρδιά του Λονδίνου, το 2005, της Αλ Κάιντα έφερε στον νου στο Εδιμβούργο και το Μπίρμινγχαμ το «Ρornography» του Σάιμον Στίβενς, που εστιάζει στους τρομοκράτες αυτόχειρες. Σε αμερικανική σκηνή ανεβαίνει το «Race» του Ντέιβιντ Μάμετ, με πρωταγωνιστή έναν λευκό, ο οποίος κατηγορείται για άγριο βιασμό μαύρης, την ώρα που στο «Νeighbors» του Αφροαμερικανού Μπράντεν Τζέικομπς- Τζένκινς (στο οποίο ακόμα και οι λευκοί ηθοποιοί φορούν μαύρες μάσκες) περιγράφεται μια βίαιη καθημερινότητα με σοκαριστικές, όπως λένε οι Αμερικανοί κριτικοί, σκηνές επίδειξης γεννητικών οργάνων και άγριας λεκτικής βίας. Σοκ προκάλεσε προσφάτως και το «Βlasted» της Σάρας Κέιν (παίχτηκε και στο Θέατρο του Νέου Κόσμου), η οποία αυτοκτονώντας άφησε πέντε θεατρικά έργα με φαινόμενα ακραίας βίας. Στο έργο ένας μεσόκοπος κάνει άγριο σέξ με μια ανήλικη στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, όταν ένας στρατιώτης εισβάλλει και μετατρέπει τον χώρο σε εμπόλεμη ζώνη.

Σε όλες τις αγγλόφωνες χώρες (πρόσφατα στη Μελβούρνη) ανέβηκε το έργο «Τhe Share» του Ντάνιελ Κιν- οι κριτικοί θεώρησαν πως έχει «αναίτια βία»- στο οποίο δύο νέοι σκοτώνουν έναν έμπορο ναρκωτικών, παρακινούμενοι από μονόφθαλμο πιτσιρικά, τον οποίο και τυφλώνουν με σπασμένο μπουκάλι, όταν τους κάνει σεξουαλικές προτάσεις.