Category Archives: Θέατρο Ροές

«Ο σαδομαζοχισμός καθορίζει ακόμα τις ανθρώπινες σχέσεις»

  • ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΡΟΕΣ» ΤΟ ΕΡΓΟ «ΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΛΙΣ»
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

«Φάντο και Λις». Το αιρετικό θεατρικό έργο του υπερρεαλιστή Ισπανού συγγραφέα, ποιητή, σκηνοθέτη και ζωγράφου Φερνάντο Αραμπάλ, αναμφίβολα σήμερα που ανέβηκε στο θέατρο «Ροές» -ήδη παίζεται με άλλο σχήμα και στο «Beton 7»-, δεν έχει την προκλητικότητα για την οποία διακρίθηκε όταν γράφτηκε στα τέλη του ’50 και γυρίστηκε «από μνήμης» ταινία από τον Αλεχάντρο Χοδορόφσκι.

Ο Β. Χριστοφιλάκης εξοβέλισε το στοιχείο της παιδικότητας του Αραμπάλ εστιάζοντας στο σαδομαζοχισμό του μέσα από την πανκ αισθητική

Ο Β. Χριστοφιλάκης εξοβέλισε το στοιχείο της παιδικότητας του Αραμπάλ εστιάζοντας στο σαδομαζοχισμό του μέσα από την πανκ αισθητική

Ούτε η σύριγγα με την οποία τραβάει κάποιος το αίμα της κεντρικής ηρωίδας Λις, προκειμένου να το πιει ενώπιόν μας, μας είναι μια ανοίκεια εικόνα, ούτε οι άφυλες φιγούρες που περιφέρονται στο σκηνικό καταστροφής που συνέθεσε προφητικά ο Αραμπάλ. Ομως ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, που το σκηνοθετεί με Φάντο τον Κώστα Καζανά και ανάπηρη Λις την Αντωνία Καμπάκου, αναλαμβάνοντας συγχρόνως το ρίσκο της πρώτης θεατρικής εμφάνισης της τρανσέξουαλ Μίνας Ορφανού, πρωταγωνίστριας της κινηματογραφικής επιτυχίας του Πάνου Κούτρα «Στρέλλα», έχει άλλη άποψη.

«Οντως σήμερα η φοβερή σκηνή που πίνουν το πραγματικό αίμα της Λις δεν προκαλεί τίποτα» παραδέχεται. «Ομως το κείμενο του Αραμπάλ μάς αφορά για το σαδομαζοχισμό που περιγράφει και καθορίζει ακόμα τις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτός ο σαδομαζοχισμός έβγαλε στη σκηνή ένα πανκ στοιχείο διαμαρτυρίας, το οποίο είναι υπερρεαλιστικό».

Ο σκηνοθέτης, με την αρωγή του σκηνογράφου Παντελή Ξηροχειμώνα, έστησε όλο το έργο σε ένα σκηνικό τόπο καταστροφής «μετ-αποκαλυπτικό». «Βλέπουμε παντού συντρίμμια» λέει. «Πάνω από αυτά προχωρούμε και μέσα από τους συμβολισμούς του έργου αναζητούμε τη μυθική Αρκαδία, την Ταρ. Πάντα οι σουρεαλιστές με μυστικιστικά σύμβολα προσπαθούσαν να περάσουν τα μηνύματά τους».

Ενώ στο «Φάντο και Λις» υπάρχει έντονα το στοιχείο της παιδικότητας, ο Χριστοφιλάκης το εξοβέλισε εντελώς. Ο Φάντο, που θα μπορούσε, σύμφωνα με τον Χριστοφιλάκη, να είναι «ένας νέος και στα 20 και στα 30 και στα 50», συμβολίζει «το παιδί που κρύβουμε οι άνδρες μέσα μας». Η Λις είναι «το θύμα γενικότερα. Ολες οι γυναίκες που ασφυκτιούν σε μια σχέση και το μόνο που τους μένει τελικά είναι η υστερία για τα πάντα. Από την άλλη, επειδή είναι ανάπηρη και εξαρτάται από τον Φάντο, θα μπορούσε να συμβολίσει όλες τις αναπηρίες και τα καροτσάκια που έχουμε μέσα μας» συνοψίζει.

Ο Χριστοφιλάκης στο πρόσωπο της Μίνας Ορφανού ανακάλυψε την ιδανική Μιτάρο, ένα από τα τρία άφυλα πλάσματα (μαζί με τους Νίκη Σερέτη και Πάνο Πανάγου), που εμφανίζονται σαν σιαμαία στο δρόμο προς τη μυθική Ταρ. «Βρήκα στη Μίνα βαθιά αλήθεια» τονίζει. «Γιατί η Μίνα ενσαρκώνει με σατανική σύνθεση το σύνθημα των σουρεαλιστών και επομένως και του Αραμπάλ: να ξεφύγουμε από οικογενειακούς, κοινωνικούς δεσμούς, να απελευθερώσουμε το σώμα, τη διανόηση και τη σεξουαλικότητά μας. Αυτό έκανε η Μίνα φεύγοντας από ένα συντηρητικό νησί, την Κάλυμνο. Ηθελα την ατόφια αλήθεια της στη σκηνή». *

Καταφύγιο για τη… Στρέλλα

  • Η Μίνα Ορφανού πρωταγωνιστεί στο έργο του Φερνάντο Αραμπάλ που μας ταξιδεύει στην Ταρ, την πόλη της αιωνιότητας

Η Μίνα Ορφανού υπήρξε αφοπλιστική «Στρέλλα». Η πρώτη της κινηματογραφική παρουσία κέρδισε τις εντυπώσεις αλλά και βραβεία. Η ηθοποιός δοκιμάζεται τώρα και στο θέατρο, στο έργο του Φερνάντο Αραμπάλ «Φάντο και Λις», που σκηνοθετεί ο Βασίλης Χριστοφιλάκης στο θέατρο «Ροές», από τις 4 Ιανουαρίου. Το έργο εντάσσεται στο Κίνημα του Πανικού, που ιδρύθηκε από τον Φερνάντο Αραμπάλ, τον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι και τον Ρολάντ Τοπόρ στο Παρίσι το 1962. Εμπνευσμένο από τον θεό Πάνα και επηρεασμένο από τον Μπουνιουέλ και τον Αρτό ήταν ένα θέαμα χαοτικής περφόρμανς αρτ και σουρεαλιστικών εικόνων.

Στο «Φάντο και Λις» παίζουν: Κώστας Καζανάς, Μίνα Ορφανού, Αντωνία Καμπάκου, Νίκη Σερέτη, Πάνος Πανάγου

Στο «Φάντο και Λις» παίζουν: Κώστας Καζανάς, Μίνα Ορφανού, Αντωνία Καμπάκου, Νίκη Σερέτη, Πάνος Πανάγου

«Ποτέ δεν κατάλαβα το «Φάντο και Λις». Και δεν θέλω να το καταλάβω γιατί αν τα καταφέρω θα το αγαπήσω λιγότερο» αναφέρει ο ανατρεπτικός, προκλητικός «Φάντο», όπως είναι το προσωνύμιο του Φερνάντο Αραμπάλ. «Στο σήμερα που δεν υπάρχει κυρίαρχη ιδεολογία, το θέατρο της γης και της καρδιάς αποτελεί καταφύγιο. Το θέατρο του Αραμπάλ μάς βοηθά να προσθέσουμε στην έρημο που μας περιβάλλει την ανθοφορία της ψυχής μας» λέει ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, αιτιολογώντας την επιλογή του.

  • Τι λένε οι συντελεστές

«Ηρθε επιτέλους η ώρα, μέσα από κάθε μορφή τέχνης να υμνήσουμε και ταυτόχρονα να καταλάβουμε το διαφορετικό» υποστηρίζει η Μίνα Ορφανού, η οποία στην παράσταση υποδύεται τη Μιτάρο. Ο Φάντο-Κώστας Καζανάς υπογραμμίζει: «Ο δυσκολότερος ρόλος σε όλη μου την προσπάθεια αυτά τα χρόνια είναι ο ρόλος του Φάντο. Γιατί ο Φάντο είμαστε όλοι εμείς».

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε μια μεγάλη και θαυμαστή πόλη που την έλεγαν Ταρ. Την εποχή εκείνη όλες οι πόλεις ήταν ισχυρές και σε άνθηση, γιατί ο μεγάλος Πόλεμος δεν είχε ξεκινήσει ακόμα. Οταν ήρθε η καταστροφή, οι πόλεις έπεσαν. Ολες εκτός από την Ταρ. Η Ταρ υπάρχει ακόμη. Εάν ξέρεις πού να ψάξεις, θα τη βρεις. Και όταν φτάσεις εκεί θα σου προσφέρουν κρασί και νερό και θα ακούσεις μουσική από γραμμόφωνο. Οταν φτάσεις εκεί, όλη μέρα θα μαζεύεις σταφύλια και σκορπιούς κρυμμένους κάτω από άσπρους βράχους. Οταν φτάσεις εκεί θα γνωρίσεις την αιωνιότητα. Θα δεις το πουλί που πίνει μια σταγόνα από τον ωκεανό κάθε εκατό χρόνια. Θα φορέσεις στέμμα χρυσό στο κεφάλι και θα κρατήσεις στο χέρι το κλειδί όλων των λαβυρίνθων. Οταν φτάσεις εκεί θα καταλάβεις τη ζωή και θα γίνεις ό,τι θελήσεις. Θα είσαι μόνος και με συντροφιά. Θ’ αγαπάς και θ’ αγαπιέσαι. Καθώς θα βαδίζεις προς το μέλλον θα βρεις την Εκσταση.

Τη μετάφραση υπογράφει η Εφη Γιαννοπούλου, τη σκηνοθεσία (και τους φωτισμούς) ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, τα σκηνικά ο Παντελής Ξηροχειμώνας, τα κοστούμια η Παναγιώτα Κοκορού, την κίνηση η Βάσω Γιαννακοπούλου και τη διδασκαλία τραγουδιών – φωνητικά η Τζίνα Πούλου.

  • ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ
    To «Φάντο και Λις» έχει ανεβεί στην Ελλάδα, από το «Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης» σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη, τη Ρούλα Πατεράκη στον ρόλο της Λις και από τον θίασο «Κυκλόραμα», σε σκηνοθεσία Μελίνας Σαρδή (1997). Τον Δεκέμβριο του 2010 παρουσιάστηκε στο «Beton 7».

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 22/12/2010

Στη φυλακή του φύλου

  • Μια αλληγορική παράσταση για τα στενά όρια της κοινωνίας με πρωταγωνίστρια την κινηματογραφική «Στρέλλα»
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – Φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010

Οταν μιλούσε για το έργο του «Φάντο και Λις», ο υπερρεαλιστής Φερνάρντο Αραμπάλ ήταν ειλικρινής: «Δεν ξέρω γιατί το έγραψα, ούτε θέλω να μάθω, γιατί τότε δεν ξέρω αν θα μου αρέσει»…

Νίκη Σερέτη, Αντωνία Καμπάκου, Κώστας Καζανάς και Μίνα Ορφανού στην παράσταση «Φάντο και Λις» του Βασίλη Χριστοφιλάκη.

Νίκη Σερέτη, Αντωνία Καμπάκου, Κώστας Καζανάς και Μίνα Ορφανού στην παράσταση «Φάντο και Λις» του Βασίλη Χριστοφιλάκη.

Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του ’50, το έργο ανεβαίνει στις «Ροές» στις 4 Ιανουαρίου σε μετάφραση Εφης Γιαννοπούλου και σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη. Στον θίασο και μια μη ηθοποιός, η τρανσέξουαλ Μίνα Ορφανού, που έγινε πασίγνωστη και βραβεύτηκε ως πρωταγωνίστρια της ταινίας του Πάνου Κούτρα «Στρέλλα».

Το έργο του Αραμπάλ άνθησε το 1968 και, όταν ο Αλεχάντρο Χοδορόφσκι το μετέφερε στον κινηματογράφο, δημιούργησε σάλο. Ο κόσμος παραλίγο να λιντσάρει τον συγγραφέα, αφού πέρα από τα φιλιά μεταξύ αντρών και την παρουσία τρανσέξουαλ, υπήρχε μία σκηνή απολύτως ρεαλιστική: δύο πλανόδιοι, χρησιμοποιώντας σύριγγα, παίρνουν αίμα από την ηθοποιό που υποδύεται την Λις και το πίνουν!

Ενας νέος με ταμπούρλο (Κώστας Καζανάς) κουβαλά μια ανάπηρη (Αντωνία Καμπάκου) προχωρώντας προς την Ταρ, πόλη μαγική όπου «μέχρι σήμερα κανείς δεν έφτασε ούτε κανείς ελπίζει να φτάσει»… Ο Φάντο και η Λις, σαν δυο άλλοι Εστραγκόν και Βλαντιμίρ («Περιμένοντας τον Γκοντό»), «πάνε γρήγορα αλλά πάντα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο». Η σχέση τους σαδομαζοχιστική: εκείνη, πότε στο αναπηρικό της καροτσάκι και πότε στους ώμους του Φάντο, πότε χαρούμενη και πότε ικετεύοντας να σταματήσει να της φέρεται τόσο βίαια. Εκείνος τη χαϊδεύει, την κτυπά, την παρηγορεί, της υπόσχεται, την αφήνει γυμνή όλη νύχτα στη μέση του δρόμου «για να βλέπουν οι άντρες πόσο όμορφη, άσπρη, απαλή είναι και να γίνονται ευτυχισμένοι».

Τρία άφυλα πλάσματα (Μίνα Ορφανού, Νίκη Σερέτη, Πάνος Πανάγου) μπαίνουν στη σκηνή σαν ένα σώμα. Ο μεσαίος κρατά μια μεγάλη μαύρη ομπρέλα που καλύπτει και τους τρεις. «Να μάθουμε από πού έρχεται ο άνεμος» λέει ο πρώτος. «Να μάθουμε από πού φεύγει» επιμένει ο δεύτερος, ενώ ο τρίτος προτείνει να πέσουν να κοιμηθούν κάτω απ’ την ομπρέλα και «ν’ αφήσουν τον άνεμο στην ησυχία του». «Αυτό κι αν είναι πολιτικό σχόλιο» υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. «Τα τρία πλάσματα είναι η κοινωνία και η κουβέντα για τον άνεμο δείχνει τη στάση μας στα πράγματα. Ο ύπνος κάτω απ’ την ομπρέλα δεν είναι παρά ο παροπλισμός, ο «καναπές»».

Ο χώρος (σκηνικά-κοστούμια Αγγέλου Μέντη) είναι γυμνός. Ο Φάντο άλλωστε «φέρνει» τα πράγματα: λουλούδια, ζώα, δέντρα, βράχους. Η ατέρμονη πορεία προς την Ταρ βρίθει συμβολισμών: στις διαπροσωπικές σχέσεις, την άσκηση εξουσίας, τον εγωκεντρισμό, την κυκλοθυμία. Το καροτσάκι, όχημα της αναπηρίας και ανωριμότητάς μας. Το τύμπανο, με τα οποίο ο Φάντο παίζει συνεχώς το ίδιο εμμονικό τραγούδι, μέσον εξέγερσης.

Κατά τον σκηνοθέτη, η Μίνα Ορφανού είναι σαν σφουγγάρι που αφομοιώνει γρήγορα τα πάντα: «Φέρει μια ατόφια αλήθεια που ήθελα να συμπράξει στην παράσταση μέσα από το ρόλο της Μιτάρο. Το κίνητρο δεν ήταν η εμπορικότητα της περίπτωσής της. Πρόκειται για προσωπικότητα «παρά τη λογική» γι’ αυτό και αντιμετωπίζει το έργο εύστοχα».

Πώς και δέχθηκε η ίδια να ανέβει στη σκηνή; «Με προβλημάτισε, γιατί ο ρόλος είναι τελείως διαφορετικός και το θέατρο δεν έχει cut. Δεν υπάρχει «πάμε πάλι», αλλά μόνο μπρος. Τελικά ρισκάρισα, δούλεψα πολύ».

Στα 28 της χρόνια, είναι αυτοδίδακτη και στις τρεις τέχνες με τις οποίες έχει καταπιαστεί: ζωγραφική, κινηματογράφο και τώρα θέατρο. Δεν θέλει να τελειώσει κάποια δραματική σχολή, πιστεύει στην κλίση και τη θέληση. «Πόσοι σπουδάζουν σήμερα χωρίς να διαθέτουν το πρώτο; Γνώσεις αποκτά κανείς και με άλλους τρόπους κάθε μέρα. Χωρίς μαθήματα ζωγραφικής, έχω κάνει εννιά εκθέσεις, πουλάω έργα μου και μάλιστα καλά. Κι έπειτα, μερικές φορές, νομίζω πως οι πιο κακοί άνθρωποι είναι οι γραμματιζούμενοι».

  • «Οπως στο δημοτικό»

Δεν τρομάζει που παίζει με επαγγελματίες ηθοποιούς. «Το θέμα είναι τι χαρακτήρα βγάζεις. Αν είσαι σκύλα-ντίβα θα σε μισήσουν. Αν πας με φιλότιμο και την διάθεση να συνεργαστείς, όλα καλά. Αλλωστε μιλάμε για ταλαντούχους ηθοποιούς. Κι επειδή, όσο ισχυρό κι αν είναι το ένστικτό μου δεν φτάνει, σε πολλά πράγματα που δεν κατανοώ, με βοηθούν. Είναι λίγο σαν να επιστρέφω στο Δημοτικό, αλλά μ’ αρέσει»…

Η μεγάλη επιτυχία της «Στρέλλας» τής άφησε μια… παράξενη γεύση, που μεταφέρει με μια εικόνα: «Η εξής μικρή σκηνή: η θέα τριών χιλιάδων άγνωστών μου ανθρώπων στο Μέγαρο Μουσικής όταν βραβεύτηκα. Οι πέντε που ήρθαν απ’ όλους αυτούς για να με συγχαρούν. Ενα ποτήρι κρασί που ήπια ξερά σαν παρακατιανή για να φύγω γρήγορα γρήγορα. Οι έλληνες ηθοποιοί είναι πουριτανοί και μπρουτάλ στην ψυχή, παρόλο που υποδύονται ρόλους από τρανσέξουαλ και γκέι μέχρι αστούς. Οσο για μένα, ξέρω να ισορροπώ. Ολοι περίμεναν ότι, μέσω του φύλου μου, θα γίνω ρόμπα. Αλλά δεν τους έδωσα τη χαρά». *

37 έργα σε 60 λεπτά ή… τα λεφτά σας πίσω

Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Αμλετ και Ριχάρδος συναντιούνται επί σκηνής

Σακελλαρίου, Δραγούμη, Λουδάρος, Γεννατάς παίζουν τα... Απαντα του Σαίξπηρ μέσα σε μία ώρα
Σακελλαρίου, Δραγούμη, Λουδάρος, Γεννατάς παίζουν τα… Απαντα του Σαίξπηρ μέσα σε μία ώρα

«Ακατάλληλο για όσους τρέφουν παθολογική λατρεία στον Σαίξπηρ. Συνιστάται επίσης να το αποφεύγουν άτομα υπερ-σοβαρά». Eτσι συστήνει ο Aκης Σακελλαρίου το «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα» των Aνταμ Λονγκ, Τζες Ουίνφιλντ και Ντάνιελ Σίνγκερ, παράσταση που ανέβηκε πρώτη φορά πριν από 17 χρόνια κι από τότε επανέρχεται από καιρού εις καιρόν, για να χαρίσει γέλιο στο θεατρόφιλο κοινό.

Ο Ακης Σακελλαρίου, η Ναταλία Δραγούμη, ο Γεράσιμος Γεννατάς κι ο Αντώνης Λουδάρος ανεβάζουν για μία ακόμη φορά τα «Απαντα» του Σαίξπηρ, από τις 19 Νοεμβρίου, στο θέατρο «Ροές», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σε μία ώρα. Ητοι 37 έργα σε 60 λεπτά ή… «τα λεφτά σας πίσω!».

Γιατί επιστρέφουν στο ίδιο έργο; Η απάντηση κάπως… θολή. Υπόσχονται ότι η παράσταση αυτή τη φορά θα είναι «ανανεωμένη με πλειάδα σκηνικών εφέ, μουσικών εφέ, φωτιστικών εφέ και γενικώς… εφέ – αλλά στην ουσία πολύ καλύτερη γιατί απαγόρευσαν στον σκηνοθέτη να έρχεται στις πρόβες».

Το επόμενο επιχείρημά τους, πάντως, ακούγεται κάπως πιο καίριο στις στριμωγμένες εποχές που βιώνουμε: «Πριν απ’ αυτή την παράσταση, για να πείτε πως «έχετε δει Σαίξπηρ» θα έπρεπε να πάτε στο θέατρο 37 φορές, κάτι εντελώς αντιοικονομικό για την περίοδο λιτότητας που διανύουμε! Τώρα όμως σας δίνεται η ευκαιρία με ένα και μόνο εισιτήριο (άντε δύο αν θέλετε να κάνετε επίδειξη στην/στον συνοδό σας) να μαλώνετε με πραγματικά επιχειρήματα πλέον για το αν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα θα είχαν μέλλον ως ζευγάρι, για το αν ο Αμλετ ήταν όντως αναβλητικός ή απλώς περίμενε βοήθεια από την Ευρώπη, ή για το ποιον Ελληνα πολιτικό σάς θυμίζει ο Ριχάρδος ο Γ’. Κι ας μην ξεχνάμε φυσικά και την ιντεράκτιβ ψυχανάλυση της Οφηλίας που λειτουργεί σαν μπόνους! Μπόνους γιατί αποφασίζεται ανάλογα με τον οίστρο και την έμπνευση της στιγμής!».

Τη μετάφραση-σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, τα σκηνικά η Αναστασία Αρσένη, τα κοστούμια η Βίκυ Ρουμπέκα και τη μουσική επιμέλεια ο Κώστας Σουρβάνος. Η μουσική-διασκευή στίχων του «Οθέλλου» είναι του Niνo.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 12/11/2010

Το Meet Market στο θέατρο «Ροές»

«Θα σπάσω τη βιτρίνα μου, εάν σπάσεις εσύ πρώτα τη δική σου…». Στο έργο της Χριστίνας Θανάσουλα που παρουσιάζεται στο θέατρο «Ροές» οι ήρωες είναι εγκλωβισμένοι στις βιτρίνες. Ενας άντρας, μια γυναίκα, ο καθένας στη δική του. Υποταγμένοι στα πρότυπα του λάιφ στάιλ της εποχής μας, έχουν ως μοναδικό στόχο της ζωής τους το «φαίνεσθαι».

Το «Meet market» είναι το πρώτο έργο της Χριστίνας Θανάσουλα, που φωτίζει χρόνια τώρα παραστάσεις στο θέατρο και τις μουσικές σκηνές. Αρχικά ως βοηθός της Ελευθερίας Ντεκό, τα τελευταία χρόνια μόνη της. Κι όταν τη ρωτάει κανείς πού βρήκε καιρό για τη συγγραφή, έχει έτοιμη την απάντηση. «Το γράψιμο δεν μου είναι ξένη συνήθεια». Προέκυψε πολύ πριν τους φωτισμούς. Αλλωστε, οι σπουδές ήταν στο Τμήμα θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 2001 έστειλε ένα μονόπρακτό της σε διαγωνισμό του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. Απέσπασε βραβείο αλλά παρότι επρόκειτο να ανέβει το έργο όπως προβλεπόταν από τη διαδικασία, δεν το είδε ποτέ.

«Πάντα γράφω, το κάνω για να χαλαρώσω. Σαν ψυχανάλυση. Μου αρέσουν και τα δυο. Και η συγγραφή και οι φωτισμοί. Δεν θα μπορούσα να γράφω συνέχεια. Με τους φωτισμούς περνάω καλά».

Το «Meet market», στο οποίο υπογράφει και τον σχεδιασμό των φωτισμών, σκηνοθετεί η Αλεξάνδρα Γεωργοπούλου. Σκηνογράφος ενδυματολόγος η Ανθούλα Μάμαλου, ενώ την επιμέλεια κίνησης έχει η Ολίβια Θανάσουλα. Η παράσταση, 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα, θα παίζεται κάθε Τρίτη και Τετάρτη από τους: Ράσμι Σούκουλη και Τάκη Σακελλαρίου.