Category Archives: Θέατρο Μεταξουργείο

«Νο 44» στο «Μεταξουργείο», σε κείμενο – σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη

«Νο 44» τιτλοφορείται η παράσταση που ανεβάζει (16/2, Δευτ. Τρ.) το «Μεταξουργείο», σε κείμενο – σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη. Πρόκειται για τη δεύτερη παράσταση της θεματικής ενότητας «Αγιογραφίες» (η πρώτη ήταν «Η περίπτωση Ευρυδίκη», ενώ η τρίτη θα είναι το «Delirium Tremens» σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούργιου). Το κείμενο βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, φυλακισμένο (με τον οποίο ο θίασος επικοινωνούσε). Η παράσταση θέλει να δείξει με κριτικό βλέμμα τα βιώματα και κίνητρα των πράξεων του φυλακισμένου (έχει καταδικαστεί για χρήση και εμπορία ναρκωτικών) και να σχολιάσει το κοινωνικο-σωφρονιστικό σύστημα, την έννοια της τιμωρίας και τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Σκηνικά: Λουκία Μινέτου. Μουσική: Βαλάντης Στραβαλέξης (dj Alex). Παίζουν: Εκάβη Ντούμα, Γιάννης Λεάκος, Μάνος Κανναβός. Ράπερ: Παναγιώτης Στραβαλέξης (Τακί Τσαν).

Advertisements

Στο θέατρο «Μεταξουργείο» η παράσταση «Νο 44» του Γιώργου Παλούμπη

Στις 16 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη ανεβαίνει στο θέατρο «Μεταξουργείο» η παράσταση «Νο 44». Το κείμενο έχει επινοηθεί και δημιουργηθεί απο το σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη και τους ηθοποιούς της παράστασης. Το «Νο 44» είναι η δέυτερη κατά σειρά παράσταση της θεμάτικης ενότητας «Αγιογραφίες» που δημιούργησε ο Στάθης Λιβαθινός σε συνεργασία με την Άννα Βαγενά (στην ίδια ενότητα προηγήθηκε η παράσταση «Περίπτωση Ευριδίκη» της Κατερίνας Μάτσα σε σκηνοθεσία Όλιας Λαζαρίδου και θα ακολουθήσει το «Delirium Tremens» σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούργιου).

  • Λίγα λόγια για το έργο…

Πρόκειται για ένα έργο που δημιούργησε ο θίασος της παράστασης μέσα από μελέτη και αυτοσχεδιασμούς. Το υλικό και τα γεγονότα που παρουσιάζονται βασίζονται σε πραγματικό πρόσωπο (με το οποίο ο θίασος επικοινωνούσε) που εκτίει την ποινή του σε ελληνική φυλακή. Στόχος της παράστασης είναι να παρουσιάσει με κριτικό βλέμμα, χωρίς τάσεις αγιοποίησης τα βιώματα του προσώπου αυτού καθώς και τα κίνητρα των πράξεών του και να κάνει ενα ισχυρό σχόλιο για το σωφρονιστικό και το γενικότερο κοινωνικό σύστημα.

Μέσω της μελέτης μιας τόσο αμφιλεγόμενης προσωπικότητας -εφόσον έχει καταδικαστεί για χρήση και εμπορία ναρκωτικών- η παράσταση αποπειράται να θίξει ερωτήματα για τις επιλογές που ορίζουν τις προσωπικότητες, για την έννοια της τιμωρίας και τη θέση του ανθρώπου μέσα στις κοινωνίες που έχει δημιουργήσει.

Η βιογραφία ξεδιπλώνεται με κεντρικό άξονα τη μέρα της αποφυλάκισης όταν το πρόσωπο βρίσκεται αντιμέτωπο με το μέλλον του και το παρελθόν του.

Η παράσταση επεξεργάζεται το θέμα της μέσα απο μια σύνθεση σκηνών ρεαλισμού, αφηγήσεων, χιούμορ και ζωντανής χιπ-χοπ μουσικής – της κατεξοχήν μουσικής που καταπιάνεται με τα κοινωνικα ζητήματα.

  • Λίγα λόγια απ΄ το έργο…

…Πρώτες στιγμές στη φυλακή… Περπατάω με ένα φύλακα και ακούγεται παντού βουητό… Τι ‘ν αυτό το βουητό; Σκέφτομαι… Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις κλειστές πόρτες; Τι να κάνουν άραγε όλοι αυτοί οι εγκληματίες εκεί μέσα κλεισμένοι…; Τρελλά πράγματα μέσα στο κεφάλι μου…

Μετά βέβαια κατάλαβα ότι είναι ένα σωρό βαρεμένοι τύποι που βλέπουν τηλεόραση. Μεσημεριανά και τέτοια. Λαμπίρη, Κους Κους, κάργα…

…Το πράγμα έχει ως εξής: Στην αρχή φοβάσαι, μετά μαθαίνεις, μετά συνηθίζεις, μετά βαριέσαι, μετά σαπίζεις. Είναι λίγο όπως στη ζωή. Μόνο που στη ζωή σαπίζεις όταν πεθάνεις. Στη φυλακή είσαι ζωντανός – σαπισμένος και συνεχίζεις….

Μη φαντάζεστε όπως στις ταινίες το τρελλό μαχαίρωμα στην τραπεζαρία….. γιατί δεν υπάρχει τραπεζαρία… ούτε κινδυνευεις στο μπάνιο, αν σου πέσει το σαπούνι… γιατί εγώ τουλάχιστον δε γνώρισα κανέναν με τέτοιες ορέξεις μες το χειμώνα με το νερό στους 0 βαθμούς….

…Δυστυχώς οι συρράξεις είναι σπάνιες…. Αλλά δόξα τω θεώ που υπάρχουν… η βία είναι συσσωρευμένη σαν απόστημα… πετάγεσαι έξω απο το κελί σου κι έχεις τσάμπα θέαμα έξω απο την πόρτα σου… μπουνιές, κλωτσιές, αίματα….Επιτέλους λίγη ζωή….!

  • Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, σκηνικά: Λουκία Μινέτου, μουσική: Βαλάντης Στραβαλέξης (dj Alex)

Ηθοποιοί: Εκάβη Ντούμα, Γιάννης Λεάκος, Μάνος Κανναβός. Ράπερ : Παναγιώτης Στραβαλέξης (Τακι Τσαν)

Παραγωγή : Θέατρο «Μεταξουργείο»

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Δευτέρα : 21:00
Τρίτη : 21:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Γενική Είσοδος : 22 €
Φοιτητικό – μαθητικό : 15 €

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Κατά λάθος… ήρωας

Γραφή απλή, με στέρεα ψυχογραφημένους χαρακτήρες από τη συμβατική αλλά και φασαριόζικη καθημερινότητα της ιρλανδέζικης επαρχίας. Παλλόμενα αισθήματα κι ένστικτα. Διαβρωτικό χιούμορ. Σαν παλιό καλό κρασί, το έργο του Τζον Μίλινγκτον Σινγκ «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» (1907) στο θέατρο «Μεταξουργείο». Εξαιρετικά σερβιρισμένο από την ομάδα του Στάθη Λιβαθινού στο φιλόξενο θέατρο της Αννας Βαγενά. Σ’ απομακρυσμένο χωριό της Ιρλανδίας φθάνει αλαφιασμένος νεαρός και σ’ ένα καπηλειό θα εξομολογηθεί πως σκότωσε τον αυταρχικό πατέρα του, αποκτώντας… ηρωική υπόσταση στα μάτια κάποιων. Αλλοι τον θαυμάζουν, άλλοι τον φθονούν, ενώ γυναίκες τον λιμπίζονται και τον πολιορκούν ερωτικά. Η αυτοπεποίθησή του θα γκρεμιστεί, όταν εμφανιστεί ξαφνικά ο διασωθείς πατέρας του. Έπονται απρόβλεπτες εξελίξεις.

Μια… αγροτική συμφωνία περί τύχης, παραλόγου, προκαταλήψεων και ήττας, ερμηνευμένη υποδειγματικά από ενδεκαμελή «ορχήστρα», καθοδηγούμενη με σκηνοθετική μαεστρία από τον Στάθη Λιβαθινό. Στα συν: το αχυρένιο δάπεδο του φτωχικού καπηλειού με πάγκο, σκαμπό, ράφια γεμάτα μπουκάλια ουίσκι (σκηνικό Ελένης Μανωλοπούλου). Τα ιρλανδέζικης υφής τραγούδια του Κώστα Μαγγίνα, που συνοδεύει τους ηθοποιούς με κιθάρα μερικές στιγμές.

Σολίστες επιδέξιοι, ο κατά λάθος ήρωας-Νίκος Καρδώνης, η ασφυκτιώσα αλλά θαρραλέα κόρη του ταβερνιάρη-Αννα Κουτσαφτίκη με τον υποβόσκοντα απατηλό έρωτά τους. Κοντοκουρεμένη, αγέρωχη και στωική, η Μαρία Ναυπλιώτου ξαφνιάζει ευχάριστα ως στραπατσαρισμένη χήρα, διψασμένη ερωτικά. Αντάξιοι στους μικρότερους ρόλους οι ηθοποιοί: Αρης Τρουπάκης, Δημήτρης Παπανικολάου, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Κουκουλάνι, Γιώργος Δάμπασης, Μαρία Σαββίδου, Καλλιόπη Σίμου, Σοφία Τσινάρη. Η μαγεία του θεάτρου δεν έχει χαθεί ακόμα. Αξίζει να την ανακαλύψετε.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/12/2008

Τέσσερα θέατρα δίνουν παραστάσεις τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου


Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ
Κυριακάτικα μεσημέρια με ήλιο και ενώ τα μαγαζιά στου Ψυρρή και στην Καισαριανή γεμίζουν, κάποιοι Αθηναίοι επιλέγουν διαφορετικά και κλείνονται σε σκοτεινές αίθουσες για να δουν θέατρο. Κι όμως: ένας θεσμός που πάντα λειτουργεί στην Ευρώπη και κάποτε υπήρχε και στη χώρα μας, επανέρχεται και μάλιστα επιτυχημένα.

«ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ, ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»

Είναι ο θεσμός των «ματινέ», των μεσημβρινών παραστάσεων δηλαδή ή, για να το πούμε καλύτερα, εκείνων που αρχίζουν τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Πριν από δεκαετίες, όταν τα αθηναϊκά θέατρα έδιναν τρεις παραστάσεις την ημέρα, όντως υπήρχε κοινό το οποίο πήγαινε στο θέατρο νωρίς το απόγευμα. Μετά, οι συνθήκες εργασίας των ηθοποιών έγιναν καλύτερες, οι παραστάσεις μειώθηκαν σε οκτώ ή και σε εφτά την εβδομάδα και η μόνη παραχώρηση εκτός ωραρίου ήρθε με τις μεταμεσονύκτιες, που στον καιρό τους γνώρισαν κι αυτές την επιτυχία. Είναι τέσσερα τα θέατρα στα οποία αυτή τη στιγμή δίνουν τις Κυριακές «ματινέ»: το «Μεταξουργείο» με το «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» του Τζον Μίλιγκτον Σινγκ, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Η «Σχεδία» με το «Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο Ούι» του Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Βασίλη Κανελόπουλου. Το «Βεάκη», όπου ο Δήμος Αβδελιώδης υπογράφει την παράσταση που βασίζεται στον Καραγκιόζη με τίτλο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος». Στη διάρκεια της εβδομάδας δίνουν κανονικά και τις βραδινές τους παραστάσεις.

Υπάρχει, όμως, και το «Χώρα» με το «Τα λέμε στο διάλειμμα» των Γρηγόρη Χατζάκη και Βύρωνα Ταμπάσκου σε σκηνοθεσία του πρώτου, που παίζεται μόνο κάθε Σάββατο στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα και στις 2.30 το μεσημέρι της Κυριακής.

  • Θεσμός στην Ευρώπη

* Το θεσμό επανέφερε ο Λιβαθινός το 2004 στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού με το «Αυτό που δεν τελειώνει». Ακολούθησε ο «Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι. Τα δύο του μέρη παίζονταν από τις 3 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ μ’ ένα διάλειμμα μισής ώρας.

Το έργο παίχτηκε σε γεμάτη αίθουσα επί δύο σεζόν. «Το κοινό που ερχόταν και που εξακολουθεί να μας παρακολουθεί δεν εντάσσει το θέατρο στις βραδινές του εξόδους, αλλά το βλέπει ως αυτοσκοπό», λέει ο σκηνοθέτης επισημαίνοντας πως δεν είναι οι νεότεροι αλλά μάλλον οι μεγαλύτερες ηλικίες που προτιμούν τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Τις Κυριακές, η παράσταση ανεβαίνει στις 2.30 το μεσημέρι και στις 6.30 το απόγευμα. Συνυπολογίστε πως ο συγγραφέας τού «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» είναι ο κορυφαίος Ιρλανδός και πως πρόκειται για τραγικομωδία. Με λίγα λόγια ένας νεαρός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα χωριό, δηλώνει πως σκότωσε τον πατέρα του, γίνεται ο ήρωας των κατοίκων μέχρι που εν τέλει ο πατέρας κάποια στιγμή εμφανίζεται ολοζώντανος.

«Στην Ευρώπη οι ματινέ παραστάσεις είναι θεσμός», επισημαίνει ο σκηνοθέτης, «νομίζω πως σύντομα ως τέτοιον θα τις αντιμετωπίζουμε και στην Ελλάδα».

* Ο Βασίλης Κανελόπουλος και οι συνεργάτες του στη «Σχεδία» στο Γκάζι πρωτοτυπούν ακόμα περισσότερο: ενώ παίζουν στις κανονικές ώρες παραστάσεων στη διάρκεια της εβδομάδας, προτείνουν βραδινή τη Δευτέρα και ματινέ στις 4 το απόγευμα της Κυριακής… δωρεάν!

«Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥΡΟ ΟΥΙ»

«Την Κυριακή ο κόσμος είναι αγχωμένος, αφού τη Δευτέρα θα πάει στη δουλειά», λέει ο σκηνοθέτης. «Χρειάζεται χρόνο να σκεφτεί, να ξεκουραστεί ψυχικά ώστε να αντιμετωπίσει την εβδομάδα που έρχεται. Αυτό μας οδήγησε στο να βάλουμε νωρίς την παράσταση. Κι ύστερα είναι κοινός τόπος πια, ότι οι γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του θεατρόφιλου κοινού. Ε, την ώρα που οι σύζυγοι ετοιμάζονται για το ποδόσφαιρο, αυτές μπορούν να ετοιμάζονται αντίστοιχα για το θέατρο».

Εχει ανεβάσει ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό έργο, όπου ο Μπρεχτ παραλλήλιζε την άνοδο (και την πτώση) ενός γκάνγκστερ με εκείνη του Χίτλερ.

«Στην παράσταση κρατήσαμε τους βασικούς ρόλους, τη ραχοκοκαλιά του έργου. Και ξεκινήσαμε με τη βασική αρχή πως, ενώ η Δημοκρατία συνήθως βασίζεται σε πρόσωπα, πρέπει αντιθέτως να βασίζεται σε θεσμούς. Κι ακόμα προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι η Πολιτεία δεν είναι επιχείρηση κι έτσι ο βασικός της στόχος δεν μπορεί να είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και η μεγιστοποίηση του κέρδους».

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι τού Οδ. Καψάλεω, και παίζουν οι Λένα Μακρή, Ντίνος Ποντικόπουλος, Χ. Κασαρτζιάν, Αν. Αβδελιώτη, Τζίνα Αποστολοπούλου, Μαρ. Νατσιώτη κ.ά.

Ο Β. Κανελόπουλος ευελπιστεί και αυτός στις παραστάσεις που δίνονται νωρίς το απόγευμα και που εξανθρωπίζουν τη ζωή ηθοποιών και κοινού και επιμένει πως εν τέλει είναι πολιτική πράξη το να βλέπει κανείς ζωντανό θέαμα ή να κάνει έναν περίπατο αντί να σκλαβώνεται στην τηλεόραση, όπως και πολιτική πράξη είναι να θέλει να ζήσει κανείς με αξιοπρέπεια, ενώ η περιρρέουσα κατάσταση δεν διευκολύνει καθόλου.

  • Καραγκιόζης για όλους

* Ο Δ. Αβδελιώδης επιμένει πως η παράστασή του απευθύνεται σε παιδιά από 4 ώς… 104 χρόνων.

«Εχω δει πολύ Καραγκιόζη ως παιδί, και βεβαίως έχω παίξει. Εχω δει, ακόμα, τις σχετικές παραστάσεις του Κουν και του Σπαθάρη, που επίσης ανέβασε Θέατρο Σκιών με ηθοποιούς. Στην παράστασή μας η προσπάθεια μας ήταν να αποφύγουμε το φολκλόρ, να γδύσουμε τον Καραγκιόζη από κάθε μουσειακό στοιχείο», λέει. Και αμέσως μεταφέρει μια μνήμη του, όταν πιτσιρικάς, παρακολουθώντας τα παθήματα του λαϊκού ήρωα και ενώ όλοι γύρω του γελούσαν, αυτός είχε μείνει άλαλος, γοητευμένος. Ολα αυτά επανέρχονται τώρα.

«Χρησιμοποίησα στοιχεία του μύθου και τον μετέτρεψα σε αλληγορία. Το θέμα μας είναι η παγκοσμιοποίηση, η έλλειψη τροφής και νερού, όμως πιο πολύ μ’ ενδιέφερε να βγάλω αισθήματα παρά συνθήματα. Πιστεύω ότι το έργο είναι γραμμένο για ευφυές κοινό, εκείνοι όμως που εκπλήσσονται ιδιαίτερα είναι οι ενήλικες, που από τη μια βλέπουν πόσο άλλαξαν οι καιροί και από την άλλη δεν αναγνωρίζουν τον Καραγκιόζη που ήξεραν», συνεχίζει. Το έργο παίζεται σε μουσική Β. Γιαννάκη, σκηνικά Ε. Χρήστου, Κοστούμια Μ. Πασσαλή και με τους ηθοποιούς Κων. Πασσά, Θ. Ζέρβα, Μ. Γεωργαλά, Φ. Μάγιου, Α. Δημητροκάλη κ.ά.

Ο σκηνοθέτης βλέπει πως οι ματινέ έχουν επιτυχία, αφού μέχρι σήμερα έχουν δει την παράσταση στην Πάτρα όπου πρωτοπαίχτηκε αλλά και στην Αθήνα περί τους 20.000 θεατές, εκ των οποίων το 80% είναι παιδιά. Παλεύει άρα δε διπλό μέτωπο: και να μπάσει τους μεγαλύτερους, ώστε να παρακολουθήσουν «αυτό το λαϊκό μιούζικαλ, στο οποίο συμμετέχουν πέντε ηθοποιοί και τέσσερις μουσικοί» αλλά και να αλλάξει τις ώρες που το κοινό είναι συνήθως μαθημένο να βλέπει θέατρο.

* «Είπαμε ότι αφού το θέμα είναι παράξενο και η παράσταση σουρεαλιστική, όφειλε να παίζεται και σε περίεργες ώρες», λέει, με τη σειρά του, ο Γρηγόρης Χατζάκης. Οχι απλώς παίζει το «Τι λέμε στο διάλειμμα» στις 12.30 το ξημέρωμα της Κυριακής και στις 2.30 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, αλλά τοποθετεί τους ηθοποιούς στην πλατεία και τους θεατές στη σκηνή. Αυτό είναι άλλωστε το θέμα: οι συζητήσεις των θεατών στο διάλειμμα.

*Εκεί λοιπόν που αρχικά τα κατάφερε ο Λιβαθινός μένει να αποδειχτεί αν θα μπορέσουν και άλλοι. Ισως χαθεί μια δυο φορές η κυριακάτικη ραστώνη, θα αντικατασταθεί όμως με κάτι απείρως σημαντικότερο.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 30/11/2008

* «Η περίπτωση Ευρυδίκη», Θέατρο Μεταξουργείο

Κριτική Θεάτρου

Η επιστροφή της Ευρυδίκης

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Η Ευρυδίκη είναι περίπτωση που πρέπει να μας απασχολήσει πολλαπλά. Σαν κοινωνικό ζήτημα, πολιτικό μήνυμα, θεατρική φόρμα και σκηνική μορφή. Στο στέκι της Αννας Βαγενά, που φιλοδοξεί φέτος να γίνει κέντρο θεατρικής και κοινωνικής έκφρασης στο Μεταξουργείο, οι «Αγιογραφίες», παρουσίες ανθρώπων του αποκλεισμού που ζητούν την αδιαμεσολάβητη επικοινωνία, ξεκινούν με την αναπαράσταση μιας καταρχήν ψυχιατρικής διατριβής.

Μάγια Μοσχανδρέου, Μαρία Λιβαδάρου, Γιούλη Τασίου και Σοφία Γεωργοβασίλη, οι τέσσερις Ευρυδίκες της παράστασης

Συγγραφέας -υπεύθυνη για τη δημοσίευση της συγκεκριμένης περίπτωσης- είναι η Κατερίνα Μάτσα, γνωστή από τους αγώνες της για την καταπολέμηση της τοξικομανίας και την αναγνώριση των «ξηρών κέντρων» αποτοξίνωσης (αυτών δηλαδή που ακολουθούν την αποχή από υποκατάστατα, σε αντίθεση με τα κέντρα μεθαδόνης).

Με δυο λόγια, οπωσδήποτε άτσαλα διατυπωμένα από κάποιον μη ειδικό, η Μάτσα στηρίζει το έργο της στη θεώρηση της τοξικομανίας σαν σύμπτωμα ψυχικής και κοινωνικής νόσου, που για να εκριζωθεί πρέπει να τύχει σοβαρής υποστήριξης από τον θεραπευτή και από το κράτος. Οταν άλλες μέθοδοι, όπως της μεθαδόνης, ζητούν να θεραπεύσουν τα αποτελέσματα της τοξικομανίας (κυρίως την παραβατικότητα), το Κέντρο «18 άνω», που η ίδια διευθύνει, στρέφεται στα αίτια. Κάθε ασθενής έχει τη δική του περιπέτεια που τον οδήγησε στα ναρκωτικά. Ωστόσο, μια από τις βασικές αιτίες της τοξικομανίας είναι η προβληματική σχέση με τον άλλον, η αδυναμία συνύπαρξης και αποδοχής. Η απουσία σχέσεων δημιουργεί ένα ψυχικό κενό που όταν εγκατασταθεί δεν καλύπτεται πλέον αυτόματα με την ανθρώπινη παρουσία. Χρειάζεται εμπιστοσύνη, επαφή που καλλιεργείται με κόπο και χρόνο, δράση και υπομονή. Τελικά δύο δρόμοι διαλεκτικής φαίνεται να οδηγούν στην άνοδο κάθε Ευρυδίκης από τον Αδη: η τέχνη (μέσον προσωπικής έκφρασης, όπως και οδηγός αυτο-ψυχανάλυσης) και η πολιτική δραστηριοποίηση. Ανακαλύπτω τον εαυτό μου σημαίνει, πέρα από την περιβόητη «κοινωνική επανένταξη», την ελεύθερη, συνειδητή παρουσία του ενεργού πολίτη.

Η περίπτωση της Ευρυδίκης είναι γι’ αυτό απόλυτα χαρακτηριστική. Η θεραπεύτρια-συγγραφέας συνδιαλέγεται με μια τοξικομανή που στην ηλικία των 22 ετών κουβαλά ήδη δέκα χρόνια εξάρτησης. Για να ξεπεραστεί το εμπόδιο της βραδυγλωσσίας και της κλειστής προσωπικότητάς της, η Μάτσα καταφεύγει στην επιστολογραφία. Μέσα από τη γραφή η Ευρυδίκη λυτρώνεται σταδιακά από τα παιδικά τραύματα, από τα λάθη των άλλων και τα δικά της. Ο λόγος της γίνεται φορέας μιας εξομολόγησης που εκλύει λάμψεις λογοτεχνικότητας. Το έμφυτο αυτό χάρισμα δίνει στην περίπτωση τη συγκίνηση μιας δυνατότητας που θα μπορούσε αλλιώς να πάει χαμένη. Αυτό όμως είναι εδώ το επουσιώδες: τη Μάτσα ενδιαφέρει κυρίως το πώς μια προσωπικότητα καταδικάστηκε να ζει με λάθος τρόπο και λάθος επιλογές. Και το πώς η Ευρυδίκη κατάφερε να ζει σήμερα ανάμεσά μας αγωνιζόμενη, χωρίς να προκαλεί τον οίκτο ούτε καν τον παραδειγματισμό. Ζει αληθινά.

Μετά την μπρεχτική καλοκαιρινή αποκάλυψη της ομάδα «18 άνω», η Ολια Λαζαρίδου συνεχίζει με μια διαφορετική διαπραγμάτευση του ίδιου θέματος. Συγκινεί βαθιά η στάση της. Πρώτον, γιατί κρατά στη σιωπή αυτό που αξίζει να μείνει μυστικό. Ύστερα γιατί σέβεται τη βασική απαίτηση του θεάτρου-ντοκουμέντο: η φόρμα υποχωρεί μπροστά στη σημασία του θέματος. Οι ηθοποιοί, Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου και Γιούλη Τασίου, αποδίδουν τις επιστολές της Ευρυδίκης με γνώμονα τον διπλό στόχο: σεμνότητα και μετάδοση του νοήματος.* ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 2 – 29/11/2008

«Η περίπτωση Ευρυδίκη» στο Θέατρο «Μεταξουργείο»

Μετά την πρεμιέρα του έργου του John Millington Synge «Ένας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» ανεβαίνει σήμερα στο Θέατρο «Μεταξουργείο» το έργο της Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη», το οποίο εντάσσεται σε έναν ευρύτερο κύκλο παραστάσεων του Θεάτρου, με γενικό τίτλο «Αγιογραφίες». «Η περίπτωση Ευρυδίκη» είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο, καθώς αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που περιπλανήθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών για 10 χρόνια, βίωσε την οδύνη σε όλες τις εκφάνσεις της και κατάφερε μέσα από τη θεραπεία του να βγει σώο και να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Η ζωή και ο αγώνας της Ευρυδίκης παρουσιάζονται μέσα από τα κείμενα τα οποία η ίδια απευθύνει στη θεραπεύτριά της στο «18 άνω» και τα γράφει θέλοντας να εκφράσει όλη την τρομακτική ένταση που υπάρχει μέσα της, να κατανοήσει τη λειτουργία της και ταυτόχρονα να δημιουργήσει μια γέφυρα επικοινωνίας με τον εξωτερικό κόσμο.

Η σκηνοθεσία είναι της Όλιας Λαζαρίδου, η οποία επίσης δημιούργησε τα κοστούμια και διαμόρφωσε το σκηνικό χώρο, ενώ τους ρόλους ερμηνεύουν οι Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου και Γιούλη Τασίου. Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00, με τιμή εισιτηρίου 22 ευρώ (15 ευρώ το φοιτητικό).

Θέατρο «Μεταξουργείο», Ακαδήμου 14, τηλ. 210-5234382.

Από την περασμένη Πέμπτη άρχισε η προπώληση των εισιτηρίων για το «La Cage Aux Folles» (φωτό), το μιούζικαλ που θα ανεβεί στις 6 Μαρτίου στο «Παλλάς» για 20 παραστάσεις, με σκηνοθέτη τον Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί με τον Γιάννη Μπέζο και ακόμη 22 ηθοποιούς. Η προπώληση γίνεται από τα ταμεία του «Παλλάς», το 210-8108181, το http://www.ellthea.gr, το «Fnac» και το «Public».

Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη»

«Η περίπτωση Ευρυδίκη» στο θέατρο «Μεταξουργείο»

Το θέατρο «Μεταξουργείο», με καλλιτεχνική διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, μετά το έργο του John Millington Synge «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» (παίζεται από Τετάρτη έως Κυριακή), κάθε Δευτέρα και Τρίτη παρουσιάζει το έργο της Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη». Σκηνοθεσία – κοστούμια – σκηνικός χώρος: Ολια Λαζαρίδου. Φωτισμοί: Μαρία Αθανασοπούλου. Παίζουν: Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου, Γιούλη Τασίου.

Το έργο είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο για ένα κορίτσι που περιπλανήθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών για 10 χρόνια, βίωσε την οδύνη, αλλά κατάφερε μέσα από τη θεραπεία της να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή. Η ζωή της κι ο αγώνας της παρουσιάζονται μέσα από δικά της κείμενα που απευθύνει στην θεραπεύτρια της στο «18 Ανω», Κατερίνα Μάτσα, με τα οποία εκφράζει την τρομακτική ένταση που υπάρχει μέσα της και ταυτόχρονα την προσπάθειά της να δημιουργήσει μια γέφυρα επικοινωνίας με τον εξωτερικό κόσμο.