Category Archives: Θέατρο Αμόρε

Το «Ξύπνημα της άνοιξης» φαίνεται πως έχει «πέραση»! ΓΙΑΤΙ;

Αν κρίνω από τις «επισκέψεις» στο δημοσίευμά μας για το «Ξύπνημα της Άνοιξης», πάει να πει ότι έχει κορυφωθεί το ενδιαφέρον για το έργο και την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε μπροστά στην επιτυχία της χρονιάς. Αυτό θα το πω κι εγώ αν δω την παράσταση και αφού διαβάσω προηγουμένως και τις σχετικές κριτικές, οι οποίες δεν πιστεύω να παρασύρονται από τα «ομοφυλοφιλικά» ξεσπάσματα της παράστασης. Ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει ότι πήρε σκηνοθετικές «πρωτοβουλίες» που ξεπερνούν το κείμενο και τον συγγραφέα. Είναι, άραγε, αυτό νόμιμο και θεμιτό; Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει πολλούς λόγους να το υποστηρίζει και γι’ αυτό, άλλωστε, έφτιαξε μια παράσταση «προκλητική». Κάτι που με παραπέμπει στο κλίμα των ημερών του «Αμόρε», όπου ο τωρινός καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού είχε διαμορφώσει τότε μια ατμόσφαιρα πρόκλησης και ψευδο-πρωτοπορίας που «άκμασε» πριν από δεκαετίες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δεν υπάρχει λόγος να υπενθυμίσω «πρωτοποριακές» σεξουαλικές πράξεις που επεσυνέβησαν στις σκηνές του «Αμόρε». Ωστόσο, εκείνες ήσαν που δημιούργησαν κύματα θεατών και υποστηρικτών του. Τώρα, δηλαδή, θα συμβεί κάτι παρόμοιο και με το Εθνικό Θέατρο; Δεν ξέρω κι ούτε πιστεύω σε αραχνιασμένες παραστάσεις. Αλλά έχω την εντύπωση ότι το θέατρο είναι τόσο ελεύθερη τέχνη που δεν εγκλωβίζεται στην ελευθεριότητα μιας παράστασης. Είναι πολύ πιο «ανοιχτή» απ’ όσο νομίζουν ορισμένοι θεράποντές της

ΕΡΑΝΙΣΤΗΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Χωρίς αναστολές και στο Εθνικό

Το «Ξύπνημα της άνοιξης» στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας φέρνει… ερωτευμένα αγόρια στη σκηνή, «Μέχρι ο έρωτας» του «Αμιράλ» να δείξει τις ολέθριες συνέπειες του πάθους. Οι γυμνές ή και ημίγυμνες εμφανίσεις με ένα φιλί μεταξύ ομοφυλόφιλων δίνουν τον τολμηρό τόνο στο «Ξύπνημα της άνοιξης» και η… θανατηφόρα σχέση μεταξύ δύο αγοριών- εγκληματιών δίνουν τον ανάλογο τόνο στο μιούζικαλ «Μέχρι ο έρωτας».

Χωρίς αναστολ�ς και     στο Εθνικό

Το πρώτο ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο από τον Νίκο Μαστοράκη και το δεύτερο έχει πρεμιέρα την Τρίτη στο θέατρο «Αμιράλ». Γραφή τολμηρή, τολμηρές σκηνές κι αποκαλυπτικές. Θα σοκάρουν ή όχι το κοινό; Η απάντηση θα έρθει μέσα στις επόμενες μέρες…

«Πορνογραφικό»

Το «Ξύπνημα της άνοιξης», που γράφτηκε το 1891 από τον Φρανκ Βέντεκιτ, χαρακτηρίστηκε «πορνογραφικό» μα και «έργο-σκάνδαλο» και στο πέρασμα του χρόνου ανέβαινε με περικοπές λόγω της τολμηρότητας των σκηνών του. Ο Νίκος Μαστοράκης τολμά να το παρουσιάσει στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, υπό τη «σκέπη» της πρώτης κρατικής μας σκηνής χωρίς την οποιαδήποτε περικοπή…

Καταθέτει τη δική του σύγχρονη, τολμηρή πρόταση χωρίς να κόβει το φιλί που ανταλλάσσουν δύο νεαρά αγόρια και με αρκετές γυμνές σκηνές.

Για τις ανάγκες της παράστασής του θα βρεθούν ολόγυμνοι στη σκηνή η Ιωάννα Παππά αλλά και οι Κωνσταντίνος Παπαχρόνης-Προμηθέας Αλειφερόπουλος, ενώ οι περισσότεροι ηθοποιοί της διανομής θα εμφανιστούν ημίγυμνοι. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της παράστασης θα δούμε τρεις σκηνές αυνανισμού.

«Το απαιτεί το έργο και δεν γίνεται διόλου για να προκαλέσει» μου τονίζει ο Νίκος Μαστοράκης σε μια μικρή ανάπαυλα των εντατικών προβών. «Δεν με αφορά η… πρόκληση για την πρόκληση! Είναι επιταγή του έργου και το φιλί μεταξύ των δύο αγοριών και οι γυμνές εμφανίσεις αλλά και οι σκηνές αυνανισμού είναι ενταγμένες στο έργο».

Του ζητώ να μου μιλήσει για το τολμηρό αυτό έργο του Φρανκ Βέντεκιντ που τον φέρνει να σκηνοθετεί πάλι για το Εθνικό μας θέατρο – το «Γάλα» του είχε αποσπάσει θερμότατες κριτικές και πολλά βραβεία, με τον κόσμο να κάνει ουρές στις σολντ άουτ παραστάσεις του.

«Ήρωες του έργου είναι οι μαθητές ενός επαρχιακού σχολείου στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας, που έρχονται αντιμέτωποι με τον καταπιεστικό περίγυρό τους. To ξύπνημα της ερωτικής επιθυμίας τους συναντάει τις βίαιες αντιδράσεις του σχολείου και της οικογένειάς τους… Οι νέοι επαναστατούν διεκδικώντας την απόλυτη ελευθερία μέσα από ένα παιχνίδι με τον έρωτα και τον θάνατο… Μέσα σε μια ποιητική ατμόσφαιρα, γεμάτη ευαισθησία και λυρισμό, ο συγγραφέας θέτει διαχρονικά ερωτήματα για το… ξύπνημα της σεξουαλικότητας – κι εκεί παραπέμπει ο τίτλος «Το ξύπνημα της άνοιξης».

Αναρωτιέμαι, του λέω, πόσο αγγίζει το σήμερα αυτό το έργο, που τα παιδιά γνωρίζουν τα πάντα για το σεξ σερφάροντας στο Ιντερνετ. «Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά σήμερα γνωρίζουν περισσότερα πάνω στο θέμα και από πολύ μικρή ηλικία…Αυτό που δεν έχει αλλάξει κατά τη γνώμη μου είναι η στάση των γονιών – γι’ αυτό και εμφανίζω τα παιδιά με σύγχρονα ρούχα και τους μεγάλους με παλαιικά. Οι γονείς και του χθες και του σήμερα και του αύριο θεωρούν απαγορευτική τη σχέση των παιδιών με το σεξ μέχρι κάποια ηλικία… Η απαγόρευση είναι πάντα απαγόρευση».

Εχει «πειράξει» το έργο ο Νίκος Μαστοράκης και ποια είναι η θέση του; Να «πειράζει» κανείς τα κείμενα ή όχι; «Να κάνει την όποια πρόταση, ή ανάγνωση θέλει, όσο τολμηρή ή ακόμα και προκλητική να είναι, χωρίς να αλλοιώνει το ίδιο το έργο, το λόγο του συγγραφέα… Να κάνει ίσως κάποιες πολύ μικρές τροποποιήσεις, να κόβει κάτι που περιττεύει, αλλά όχι να αλλοιώνει το έργο, το ξανατονίζω. Πας να δεις μια παράσταση και έχει γίνει τέτοιο…λίφτινγκ, που δεν αναγνωρίζεις καν το έργο. Προδίδεις τον συγγραφέα έτσι… Αν δεν θες να κρατήσεις το κείμενο, το πιο τίμιο είναι να πεις ότι κάνεις μια παράσταση πάνω στο έργο του τάδε και όχι ότι κάνεις το έργο του! Οχι, εγώ δεν παραποιώ το λόγο, δεν τον αλλοιώνω, δεν τον καπελώνω. Κρατώ το κείμενο, φωτίζω τη διαχρονικότητά του…». Δεκαέξι ηθοποιοί -«μια εξαιρετική ομάδα» τονίζει ο ίδιος- παίζουν τους σαράντα πέντε ρόλους του έργου «δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό…».

Η ταυτότητα της παράστασης

Το «Ξύπνημα της άνοιξης» του Φρανκ Βέντεκιτ παίζεται στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια Νίκου Μαστοράκη, σε σκηνικά – κοστούμια: Εύας Μανιδάκη, κίνηση της Αμάλιας Μπένετ και φωτισμούς του Τάσου Παλαιορούτα.

Παίζουν Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, Ιωάννα Παππά, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ομηρος Πουλάκης, Αλκηστις Πουλοπούλου, Αννίτα Κούλη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Θάνος Τοκάκης, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Νατάσσα Ζάγκα, Αγγελική Καρυστινού, Δημήτρης Καρτόκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Μιχάλης Φωτόπουλος, Μίλτος Σωτηριάδης και Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος. Η παράσταση είναι κατάλληλη άνω των 15 ετών.

ΜΕΧΡΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

«Μέχρι ο έρωτας…» είναι η θεατρική απόδοση της περίφημης στα ποινικά χρονικά ιστορίας των Λέοπολντ και Λομπ. Η… θανατηφόρα σχέση των δύο αγοριών που έζησαν μα και που εγκλημάτησαν τη δεκαετία του ’20. Το έργο, που έγραψε με δεινότητα ο Στίβεν Ντόλτζινοφ, τονίζει η σκηνοθέτιδα της παράστασης Αθανασία Καραγιαννοπούλου, που είναι κατά γενική ομολογία από τις αξιότερες «φωνές» της γενιάς της, «δεν επικεντρώνεται στην εγκληματική συμπεριφορά του ζευγαριού, αλλά στον έρωτα και στις καταστροφικές του συνέπειες.

Για τον ισχυρότερο της σχέσης, τον Ρίτσαρντ, το αναίτιο έγκλημα μοιάζει σαν παιχνίδι, ενώ για τον αδύναμο Νέιθαν, η συνέργεια στο τέλειο έγκλημα είναι μια ακόμα απόδειξη της αγάπης και της αφοσίωσής του. Το τέλος της άγριας περιπέτειάς τους είναι αναπάντεχο και ανατρεπτικό.

Έργο με σκοτεινό χιούμορ, καταπληκτική μουσική, τραγούδια που εξελίσσουν τη δράση και εντείνουν την αγωνία, που κατορθώνει να μεταλλάξει μια ψυχρή αστυνομική ιστορία σε θερμό παραμύθι ακραίου έρωτα…». Το δυνατό μιούζικαλ, που έχει… σπάσει ταμεία ανά τον κόσμο, ανεβαίνει στο θέατρο «Αμιράλ» σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, μουσική διδασκαλία Γιώργου Θεοδοσιάδη και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Τους δύο ρόλους ερμηνεύουν οι Νίκος Νίκας, Δημήτρης Μάριζας. [Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 16/11/2008]