Category Archives: Η Οπερα της πεντάρας

Ακριβό το τίμημα της εισαγόμενης παράστασης

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ. Hταν ένα από τα γεγονότα του φετινού θεατρικού χειμώνα. Η «Οπερα της πεντάρας» των Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουίλσον, επιβεβαίωσε πλήρως τις υψηλές προσδοκίες χιλιάδων Αθηναίων οι οποίοι έσπευσαν να γεμίσουν και τις τέσσερις βραδιές τις θέσεις του «Παλλάς» της οδού Βουκουρεστίου, σημειώνοντας sold-out.

Παράλληλα με την καλλιτεχνική επιτυχία, η εφημερίδα μας έγινε αποδέκτης διαμαρτυριών για το υψηλό, όπως χαρακτηρίζεται, τίμημα των εισιτηρίων της παράστασης σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Χαρακτηριστική είναι η επιστολή που έστειλε στην «Καθημερινή» ο κ. Γιώργος-Κωνσταντίνος Κολλάρος από την Τήνο, όπου αναφέρει ανάμεσα σε άλλα:

«Την Κυριακή 3/1, πήγα στο θέατρο “Παλλάς” για να προμηθευτώ εισιτήρια για την “Οπερα της πεντάρας”. Εκεί πληροφορήθηκα ότι υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια των 70, 80, 90, 100, 120 ευρώ .

Γνωρίζοντας ότι τα εισιτήρια για τις παραστάσεις του Φεβρουαρίου 2010 στο Βερολίνο κοστίζουν 11- 36 ευρώ σε ένα θέατρο χωρητικότητας 738 θέσεων, διαμαρτυρήθηκα και πληροφορήθηκα από την ταμία ότι και στο Αμστερνταμ τα εισιτήρια είχαν τις ίδιες τιμές. Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο βρήκα, όμως, τα εξής: Στο Het Muziektheater του Αμστερνταμ, 1.600 θέσεων, τα εισιτήρια κόστιζαν τον Απρίλιο 20-65 ευρώ. Στο Φεστιβάλ του Σπολέτο το καλοκαίρι οι τιμές ήταν 25-50 ευρώ. Είναι πραγματικά απορίας άξιον το ότι στην Ελλάδα πρέπει να πληρώσει κανείς τόσα χρήματα για να δει μια εισαγόμενη παραγωγή -έστω και της ποιότητας της συγκεκριμένης. Αναρωτιέμαι πώς γίνονται οι τιμολογήσεις και πώς δικαιολογούνται τέτοιες αποκλίσεις από τις τιμές των εισιτηρίων για την ίδια παράσταση σε γειτονικές χώρες.

Προσωπικά, αποφάσισα να μην αγοράσω εισιτήριο και να απευθυνθώ στον Συνήγορο του Καταναλωτή, που με παρέπεμψε στο υπεύθυνο για τις τιμές υπουργείο Οικονομίας. Σε τηλεφωνική επικοινωνία μου με την εκεί Γραμματεία Καταναλωτή (τηλ. 1520) έμαθα ότι στην ουσία η κάθε επιχείρηση μπορεί να χρεώσει όσο θέλει, καθότι η αγορά είναι ελεύθερη».

Επικοινωνήσαμε με την Ελληνική Θεαμάτων, την εταιρεία διαχείρισης του «Παλλάς», και ενημερωθήκαμε ότι όλες οι σκηνές στις οποίες παίζεται η ίδια παραγωγή στο εξωτερικό επιχορηγούνται από το κράτος. Η Ελληνική Θεαμάτων είναι ιδιωτικός φορέας με μοναδική πηγή εσόδων τα εισιτήρια. Πηγές της αναφέρουν ότι το κόστος της παραγωγής στοίχισε 600.000 ευρώ, ποσόν που δεν άφησε περιθώρια κέρδους στην ελληνική εταιρεία.

«Οπερα της πεντάρας» με το «Μπερλίνερ Ανσάμπλ»

© Photo LESLEY LESLIE-SPINKS

Στο θέατρο «Παλλάς», θα παρουσιάσει το «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» – το περίφημο θέατρο που δημιούργησε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία – την «Οπερα της πεντάρας», σε σκηνοθεσία και φωτισμούς του διάσημου σκηνοθέτη Μπομπ Γουίλσον. Η παράσταση θα δοθεί στις 14,15,16/1 (9μμ) και στις 17/1 (7μμ).Η παράσταση αναμένεται με ξεχωριστό ενδιαφέρον για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το σπουδαίο, διεθνώς διάσημο και πολυπαιγμένο έργο του Μπρεχτ (έχουν δοθεί 10.000 παραστάσεις του), με τη μουσική του Κουρτ Βάιλ, βασιζόμενο στη λαϊκή όπερα του Τζον Γκέι «Η όπερα του ζητιάνου» (18ος αιώνας), υλοποίησε την θεωρία και την αισθητική πρόταση του Μπρεχτ για την ανάπτυξη μιας νέου τύπου όπερας, μια «αντιόπερας» που σε πλήρη ιδεολογική και αισθητική αντίθεση με τα οπερετικά γούστα της αστικής τάξης, να διδάσκει και να ψυχαγωγεί το λαό. Και δεύτερον, γιατί ο Γουίλσον «διάβασε» το έργο με ένα δικό του αντισυμβατικά φορμαλιστικό και με το δικό του αποστασιοποιητικό εξπρεσιονιστικό τρόπο, θεωρώντας ότι έτσι αναδείχνεται η διαχρονική δύναμη της καυστικής κριτικής που ασκεί ο Μπρεχτ στην αστική τάξη, στους θεσμούς, στα όργανα, στα μέσα και η πολύμορφη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δημιουργούν, υπηρετούν και διογκώνουν το ασύδοτο και αδυσώπητο μεγάλο κεφάλαιο. Ο διάσημος σκηνοθέτης, πρωτοπόρος του σύγχρονου πειραματικού θεάτρου, δημιουργεί μία παράσταση άψογα σχεδιασμένων σκηνών, κινηματογραφικής ατμόσφαιρας, μινιμαλιστική και ταυτόχρονα θεαματική, όπου τα συμβολικά πρόσωπα που έπλασε ο Μπρεχτ, μετασχηματισμένα σε μάσκες, σχεδόν χωρίς φύλο, κινούνται στο διεφθαρμένο, δολοφονικό «κόσμο» τους, έναν κόσμο που θυμίζει «τσίρκο» αλλά και «φυλακή».

Η πολυπρόσωπη αυτή παραγωγή, στην οποία μετέχουν 80 καλλιτέχνες του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ», πρωτοπαρουσιάστηκε το Σεπτέμβριο του 2007, επαινέθηκε από την κριτική και περιοδεύει σε διάφορες χώρες.

Τα εισιτήρια κοστίζουν από 20-120 ευρώ. Προπώληση εισιτηρίων : Βουκουρεστίου 5, πληροφορίες στο τηλ.: 210-3213100.

Θεατροδρομίες: Το κομψοτέχνημα και το χονδροτέχνημά του

  • Η «Οπερα της Πεντάρας» ως σχήμα, πρόσχημα και ξεπατίκωμα, όχι όμως ως όχημα πνευματικής και καλλιτεχνικής μαθητείας.

Aρχές καλοκαιριού στο Βερολίνο συμφιλιώθηκα, ύστερα από χρόνια, με έναν αίφνης αισθαντικό, στοχαστικό, ταυτόχρονα ανάλαφρο, ευανάγνωστο και αναγνωρίσιμο Ρόμπερτ Ουίλσον βλέποντας την «Οπερα της πεντάρας» στη δική του, πολυπαινεμένη σκηνοθεσία (πρεμιέρα Σεπτέμβριος 2007), με σκίτσα σκηνικών και σχεδιασμό φωτισμών επίσης δικά του. Θίασος ονειρεμένος, δοσμένος με πάθος στο κομψό, ιδιαίτερο και ακριβέστατο ύφος του Ουίλσον, ύφος βωβού σινεμά και ψαλιδοκοπτικής των αρχών του αιώνα ανάμεικτο με καρτούν α λα Σίμπσονς, ανδρόγυνη τόλμη στη φιγούρα του φονιά Μακ Χιθ, απόκοσμη χροιά στα λευκά πρόσωπα, μαριονετίστικες κινήσεις, χιούμορ και θεατρική εκτέλεση της μουσικής του Βάιλ, χωρίς μπελκάντο, κορόνες και βιμπράτα.

Ο Πίτσαμ του Γιούργκεν Χολτς, η Πόλι της Χριστίνας Ντρέχσλερ, η Πίτσαμ της Τράουτε Χόες, ο Μακ Χιθ του Στέφαν Κουρτ, ο Φιλτς του δικού μας Γιώργου Τσιβανόγλου και η θεσπέσια Τζένι της Ανγκελα Βίνκλερ έμειναν, μαζί με τον υπόλοιπο εξαιρετικό θίασο, για πολύ στη μνήμη μου. Και μαζί τους, το μεγάλο επίτευγμα της παράστασης να φωτίσει πίσω από φιγούρες, λόγια, τραγούδια, μύθο, τη μελαγχολία της διαχρονικότητας αυτού του τοπίου της φθοράς, της διαφθοράς και της ύφεσης των πάντων. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα αναφώνησα κι εγώ σαν την Πόλι, «χόπλα», όταν είδα ένα τηλεοπτικό τρεϊλεράκι της πανελλαδικής τουρνέ του ίδιου έργου (συμπαραγωγής δύο ΔΗΠΕΘΕ και ενός ιδιωτικού φορέα), σε απόδοση, σκηνοθεσία (τρίτη απόπειρα) Θ. Μουμουλίδη, με ηθοποιούς-σταρ και ονομαστούς συντελεστές. «Χόπλα», γιατί κάτι θετικό μού θύμισε το τρέιλερ, σε ύφος και στυλιζάρισμα. «Κυνήγησα» την παράσταση γιατί με ενδιέφερε.

Την πέτυχα αλλά με πέτυχε κι εκείνη στον σταυρό! Ηταν το χονδροτέχνημα του κομψοτεχνήματος που είχα μόλις δει στο Βερολίνο; Μήπως ήταν η ιδέα μου;Τι χρειάζονταν όλες αυτές οι παρεμβολές και επεξηγήσεις από το κείμενο και τον υπερκινητικό, νευρόσπαστο κομπέρ του Α. Μπουρδούμη; Γιατί όλα τα κορίτσια του μπορντέλου, μηδέ της προδομένης Τζένι (Κ. Καραμπέτη) εξαιρουμένης, έπρεπε να κινούνται και να μοιάζουν με «μοντέλες», χωρίς ούτε καν μια χαρακιά στον ακκισμό τους, σαν αυτή π.χ. στο πρόσωπο του, έτσι κι αλλιώς, περιγραφικού και γραφικού Μακ Χιθ του Σ. Μάινα;

Πού είχε πάει όλη η αντι-μελωδική Μπρεχτική άποψη για τη μουσική και τα τραγούδια, που τόσο μεγαλοφυώς είχε αφομοιώσει ο Βάιλ; Γιατί έπρεπε να θυμίζει Λυρική Σκηνή παλαιών καιρών το άκουσμα και να βαριούνται οι θεατές γύρω μου; Γιατί αίφνης αυτό το χονδροειδές σχόλιο για τον διευθυντή της αστυνομίας Μπράουν με τη συγκεκριμένη επιλογή ηθοποιού; Και, τέλος, γιατί στο πρόγραμμα της παράστασης αυτή η καραμπινάτη κλεψιτυπία του φωτογραφικού υλικού από τη σκηνοθεσία του Ουίλσον, χονδροειδώς ενσωματωμένου στην ύλη, δίχως την παραμικρή διευκρίνιση ή παραπομπή, έτσι που ο ανίδεος αναγνώστης να θεωρεί πως ανήκουν στη σκηνοθεσία Μουμουλίδη; Να φανταστώ πως το κλίμα φθοράς του έργου επηρέασε και το ήθος κάποιων ιθυνόντων της παραγωγής; Μετά σου λέει, ο Μπρεχτ δεν είναι επίκαιρος!

Η Όπερα της Πεντάρας των Bertolt Brecht – Kurt Weill

«Η Όπερα της πεντάρας», είναι έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή δηλαδή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη. Έκτοτε παραμένει ένα έργο επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος… Ο Bertolt Brecht δανείζεται το θέμα του από την «Όπερα του ζητιάνου» του John Gain, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο το 1728. Ο Kurt Weill γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια. Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Kurt Weill.

Η υπόθεση του έργου…

Ο κύριος Ιερεμίας Πήτσαμ (που δηλώνει ο φτωχότερος άνθρωπος του Λονδίνου) έχει στήσει τη μεγαλύτερη εταιρεία ζητιάνων στο Λονδίνο. Έτσι λοιπόν προσλαμβάνει καθημερινά ανέργους και τους εκπαιδεύει σε «εξειδικευμένους» ζητιάνους οι οποίοι εργάζονται πλέον για λογαριασμό της «Τζόναθαν Τζερεμάια Πήτσαμ Α.Ε.». Ο Μακήθ ο φονιάς – το γρήγορο μαχαίρι και διασημότερος ληστής του Λονδίνου αποφασίζει να «βάλει χέρι» στην επιχείρηση του Πήτσαμ. ΄Ετσι παντρεύεται κρυφά την Πόλυ, κόρη του Πήτσαμ. Όταν ο Πήτσαμ μαθαίνει το γεγονός, διαισθανόμενος τον επερχόμενο κίνδυνο της «εταιρείας» του, αποφασίζει να εκδικηθεί τον Μακήθ. Προσπαθεί να τον καταδώσει στην αστυνομία, πράγμα όμως δύσκολο, αφού ο αρχηγός της αστυνομίας Μπράουν ο Τίγρης, είναι στην πραγματικότητα «συνεταίρος» του ληστή Μακήθ που εν αγνοία του Μπράουν έχει ήδη παντρευτεί και την κόρη του Λούσυ… ώσπου η Τζένη, μια διάσημη πόρνη και μεγάλος έρωτας του Μακήθ αποφασίζει να τον εκδικηθεί…

Πιστεύουμε πως «Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ», αποτελεί μια ιδανικά επίκαιρη επιλογή-σχόλιο στις εποχές που διανύουμε… είναι έργο που απευθύνεται σ’ ένα ευρύτατο κοινό κάθε ηλικίας, ένα έργο λαϊκό και ταυτόχρονα μια μοναδική μουσική κωμωδία… μια σάτιρα στα όσα και σήμερα απλώς επαναλαμβάνονται στο γύρισμα του χρόνου… Παράλληλα η παράσταση αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα, καθώς πρόζα, μουσική, τραγούδι, χορός και φωτισμοί, συνυπάρχουν σε ένα σκηνικό χώρο που παραπέμπει άλλοτε σε καμπαρέ άλλοτε σε τσίρκο και άλλοτε σε μια απέραντη λεωφόρο… Η «Όπερα…» είναι μια επιλογή που, συνειδητά, στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλης αντίληψης θεάματος, ξεφεύγοντας από τη λογική μιας ακόμη παράστασης του καλοκαιριού…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση-σκηνοθεσία θέμης Μουμουλίδης
Σκηνικό-κοστούμια Γιώργος Πάτσας
Χορογραφίες Δημήτρης Παπάζογλου
Μουσική διδασκαλία Θοδωρής Οικονόμου
Φωτισμούς Θέμης Μουμουλίδης- Νίκος Σωτηρόπουλος

ΔΙΑΝΟΜΗ

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μαινας, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μάνος Βακούσης, Νάντια κοντογεώργη, Δημήτρης Βογιατζής, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, Έλενα Γεροδήμου, Θοδωρής Ευστρατιάδης, Ηλίας Κουνελάς, Αντεια Ολυμπίου, Αντώνης Δημητροκάλης, Μάρα Βλαχάκη, Χάρης Παντελιδάκης, Άννα Αθανασιάδη.

Το έργο παίζεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Πέτρας, στο Θέατρο Πέτρας (Πετρούπολη). .

Τιμές εισιτηρίων: Γεν. είσοδος 22€, Φοιτητικό-μαθητικό 17€

«Ζούμε την ‘‘Οπερα της πεντάρας”»

Ο κύριος Ιερεμίας Πίτσαμ, που δηλώνει ο φτωχότερος άνθρωπος του Λονδίνου, έχει στήσει τη μεγαλύτερη εταιρία ζητιάνων. Ο Μακίθ, ο διασημότερος ληστής και το γρηγορότερο μαχαίρι του Λονδίνου, προκειμένου να βάλει χέρι στην επιχείρηση ζητιάνων, παντρεύεται κρυφά την κόρη του, Πόλι. Ωσπου εμφανίζεται ο μεγάλος έρωτάς του, η διάσημη πόρνη Τζένι, η οποία αποφασίζει να τον εκδικηθεί. Δεκαέξι χρόνια μετά το ανέβασμα του μπρεχτικού έπους από τον Ζυλ Ντασσέν, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη καλείται να υποδυθεί ξανά την «Τζένι των πειρατών» στην «Οπερα της πεντάρας». Αφού παρουσιάστηκε για τρεις βραδιές με επιτυχία στο θέατρο Μπάντμιντον, η παράσταση θα ταξιδέψει στην ελληνική περιφέρεια και την Κύπρο. Πρώτος σταθμός το Κηποθέατρο Παπάγου στις 23 Ιουνίου.
  • Ανελέητη σάτιρα

Τι νόημα έχει όμως να ανεβεί το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ ογδόντα ένα χρόνια από τη συγγραφή του; Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη εξηγεί: «Γιατί το ίδιο έργο παίζεται δυστυχώς και σήμερα. Γράφτηκε το 1928 σε μια περίοδο όπου τα πρώτα συμπτώματα του παγκόσμιου οικονομικού κραχ του 1929 ήταν έκδηλα και στην Ευρώπη. Εκτοτε παραμένει ένα έργο ανατριχιαστικά επίκαιρο και σαρκαστικό».

Είναι μία ανελέητη σάτιρα των ηθών και των κοινωνικών σχέσεων, που, όπως λέει η ηθοποιός, «θαρρείς και γράφτηκε από Ελληνα για την ελληνική πραγματικότητα του 2009. Με τα σκάνδαλα, τις διαπλοκές, την οικονομική κρίση, τις συνεχείς δραπετεύσεις από τη φυλακή, το μεροληπτικό δικαστικό σύστημα, την ατιμωρησία παντός ενόχου, αλλά πάνω απ’ όλα το χρήμα, το οποίο έχει ανακηρυχθεί ως υπέρτατη αξία. Δεν υπάρχει βρομιά που να μην ξεπλένεται, αν υπάρχει χρήμα».

Η ίδια εξομολογείται ότι παρακολουθεί με σκεπτικισμό τις εξελίξεις των καιρών. «Μας έχουν βάλει μια θηλιά στο λαιμό και μας “τρέχουν”. Οι πραγματικές συμμορίες είναι οι ισχυροί της εξουσίας και του χρήματος, που σε κατάσταση πλήρους ασυδοσίας κακοδιαχειρίζονται το πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρα μας». Διατηρεί βέβαια την ελπίδα της αλλαγής. «Θέλω να ατενίζω το παρόν και το μέλλον μου με αισιοδοξία,  διαφορετικά δεν μπορώ να επιβιώσω. Δυστυχώς όμως η Ιστορία έχει αποδείξει ότι δύσκολα έρχεται η μεγάλη αλλαγή. Από τη μία πλευρά ελπίζουμε στους νέους που έχουν όραμα να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά από την άλλη αντιλαμβάνεσαι ότι ο τεράστιος μηχανισμός της εξουσίας παρασέρνει τους πάντες, διαφθείροντας συνειδήσεις».

Μετά την «Οπερα», θα την απολαύσουμε για άλλη μια φορά στο ρόλο της πόρνης. «Με την Ομάδα “Νάμα” θα ανεβάσουμε σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη το έργο του Περουβιανού Μάριο Βάργκας Λιόσα “La Chiunga” στο θέατρο “Επί Κολωνώ”. Είμαι χαρούμενη γιατί ξεκίνησα από τις πειραματικές ομάδες και σ’ αυτές επιστρέφω, ύστερα από καιρό».

  • ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, 21.06.09

Διαχρονική «Οπερα της πεντάρας»

Η Εταιρεία Τέχνης «5η Εποχή», σε συνεργασία με την εταιρεία «Πολιτισμός και επικοινωνία», παρουσιάζουν το καλοκαίρι του 2009, τη διασημότερη μουσική κωμωδία – σάτιρα του εικοστού αιώνα, το έργο των Μπέρτολτ Μπρεχτ – Κουρτ Βάιλ «Η Οπερα της πεντάρας».Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, σε απόδοση – σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου, μουσική διδασκαλία Θοδωρή Οικονόμου.

Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μάινας, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μάνος Βακούσης, Νάντια Κοντογεώργη, Δημήτρης Βογιατζής, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, κ.ά.

«Η Οπερα της πεντάρας», έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλούσε πλέον και την Ευρώπη, παραμένει επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος… Ο Μπρεχτ δανείζεται το θέμα του από την «Οπερα του ζητιάνου» του Τζων Γκαίη, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο (1728). Ο Κουρτ Βάιλ γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια. Αποτελεί μια ιδανικά επίκαιρη επιλογή – σχόλιο στις εποχές που διανύουμε… Ενα έργο που απευθύνεται σ’ ένα ευρύτατο κοινό κάθε ηλικίας, ένα έργο λαϊκό και ταυτόχρονα μια μοναδική μουσική κωμωδία, μια σάτιρα στα όσα και σήμερα απλώς επαναλαμβάνονται στο γύρισμα του χρόνου.

Η παράσταση ξεκίνησε στις 18 Ιούνη και παρουσιάζεται και σήμερα στην Αθήνα στο θέατρο BADMINTON και στη συνέχεια η παράσταση θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένες πόλεις και θέατρα της ελληνικής περιφέρειας και στην Κύπρο.

Η Οπερα της Πεντάρας στο Badminton

Η Οπερα της Πεντάρας στο Badminton

  • Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, σε απόδοση – σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη

Η διασημότερη μουσική κωμωδία / σάτιρα του εικοστού αιώνα, το έργο των Μπέρτολτ Μπρεχτ – Κουρτ Βάιλ «Η Όπερα της πεντάρας» θα παρουσιαστεί το καλοκαίρι στο θέατρο Badminton, αλλά και σε πολλές επιλεγμένες πόλεις της Ελλάδας. Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή, με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, σε απόδοση-σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου, μουσική διδασκαλία Θοδωρή Οικονόμου. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μάινας, Ρένια Λουιζίδου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μάνος Βακούσης, Νάντια Κοντογεώργη, Δημήτρης Βογιατζής, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Δέσποινα Πολυκανδρίτου, Θοδωρής Ευστρατιάδης, Σεδερλα Ελένη, Ηλίας Κουνέλας, Αντεία Ολύμπου, Αντώνης Δημητροκάλης, Μάρα Βλαχάκη, Χάρης Παντελιδάκης, Αννα Αθανασιάδη.

  • Επίκαιρο από το 1928

«Η Όπερα της πεντάρας» είναι έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή δηλαδή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη. Έκτοτε παραμένει ένα έργο επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος… Ο Μπρεχτ δανείζεται το θέμα του από την «Όπερα του ζητιάνου» του Τζων Γκαίη, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο [1728]. Ο Κουρτ Βάιλ γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια. «Η Όπερα της πεντάρας» είναι έργο που απευθύνεται σ’ ένα ευρύτατο κοινό κάθε ηλικίας, ένα έργο λαϊκό και ταυτόχρονα μια μοναδική μουσική κωμωδία… μια σάτιρα στα όσα και σήμερα απλώς επαναλαμβάνονται στο γύρισμα του χρόνου… Παράλληλα η παράσταση αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα, καθώς πρόζα, μουσική, τραγούδι, χορός και φωτισμοί, συνυπάρχουν σε ένα σκηνικό χώρο που παραπέμπει άλλοτε σε καμπαρέ άλλοτε σε τσίρκο και άλλοτε σε μια απέραντη λεωφόρο … Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στις 18, 19 και 20 Ιουνίου 2009, στην Αθήνα στο θέατρο BADMINTON και στη συνέχεια η παράσταση θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένες πόλεις και θέατρα της ελληνικής περιφέρειας και στην Κύπρο.