Category Archives: Ευαγγελάτου Κατερίνα

Σβήνει 30 κεράκια με… Ψευδαισθήσεις

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ – ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
Με ένα σύγχρονο έργο, τις «Ψευδαισθήσεις» (2011), του νέου Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάγεφ (γεν. 1974), σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, θα γιορτάσει ο Λευτέρης Βογιατζής τα 30 χρόνια του Θεάτρου Οδού Κυκλάδων («Η Σπασμένη στάμνα», 12 Απριλίου 1982). Η πρεμιέρα της παράστασης δίνεται απόψε και θα ακολουθήσουν μόνο 30 παραστάσεις.

Τέσσερις νέοι ηθοποιοί μιλούν για δύο παντρεμένα ζευγάρια... Ενα έργο για την αγάπη και το νόημα της ζωής είναι οι «Ψευδαισθήσεις» του νέου Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάγεφ

Τέσσερις νέοι ηθοποιοί μιλούν για δύο παντρεμένα ζευγάρια… Ενα έργο για την αγάπη και το νόημα της ζωής είναι οι «Ψευδαισθήσεις» του νέου Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάγεφ

Με ένα σύγχρονο έργο, τις «Ψευδαισθήσεις» (2011), του νέου Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάγεφ (γεν. 1974), σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, θα γιορτάσει ο Λευτέρης Βογιατζής τα 30 χρόνια του Θεάτρου Οδού Κυκλάδων («Η Σπασμένη στάμνα», 12 Απριλίου 1982). Η πρεμιέρα της παράστασης δίνεται απόψε και θα ακολουθήσουν μόνο 30 παραστάσεις. Τέσσερις νέοι ηθοποιοί μιλούν για δύο παντρεμένα ζευγάρια. Μας αφηγούνται ιστορίες από τα νιάτα τους έως την ημέρα του θανάτου τους. Ενα έργο για την αγάπη και το νόημα της ζωής. «Η αγάπη είναι ένα απλό πράγμα προσιτό σε λίγους. Η αγάπη δεν έχει κανόνες και ορισμούς. Η αγάπη είναι μεγάλη δύναμη. Η αγάπη νικάει τον θάνατο». Αγάπη και Θάνατος, Αλήθεια και Ψέμα, Πίστη και Προδοσία, Ελπίδα και Απόγνωση εναλλάσσονται σε αυτό το συγκλονιστικό νέο έργο που μας παρασύρει σε έναν λαβύρινθο σαρκασμού και ποίησης. Συνέχεια

Advertisements

Παράξενος Δράκος

  • Πέντε πρόσωπα διηγούνται μια παράξενη πολύπτυχη ιστορία, με επίκεντρο το ασιατικό εστιατόριο «Ο Χρυσός Δράκος», κάπου στην κεντρική Ευρώπη.

Σε μια υπόγεια κουζίνα, όπου κάνει ζέστη, με φόντο τον καταιγισμό εξωτικών παραγγελιών και με γρήγορες εναλλαγές εικόνων, ξετυλίγονται μπροστά στους θεατές στιγμές από τη ζωή δεκαεπτά ανθρώπων μιας σύγχρονης πολυεθνικής κοινωνίας, που ζουν και εργάζονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Στο κέντρο της ιστορίας, ένας νεαρός Κινέζος που υποφέρει από πονόδοντο και η μικρή αδελφή του που, χωρίς να το γνωρίζει, ζει φυλακισμένη μερικά μέτρα μακριά του. Δύο παράνομοι μετανάστες οι οποίοι αγωνίζονται για την επιβίωσή τους και στο τέλος χάνουν.

Στο καινούργιο έργο του πιο γνωστού και πολυπαιγμένου σύγχρονου Γερμανού συγγραφέα Ρόλαντ Σίμελπφενιχ, που παρουσιάζεται στη «Νέα Σκηνή-Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου, πέντε ηθοποιοί αφηγούνται, σχολιάζουν και υποδύονται διαφορετικούς χαρακτήρες, συνθέτοντας με χιούμορ και απλότητα ένα ψηφιδωτό από ζωές που τέμνονται. Οι σαράντα οκτώ σύντομες σκηνές μιλούν για το πεπρωμένο, τον χρόνο, τον έρωτα, τη μοναξιά, την απληστία, την ωμότητα, την ξενοφοβία, τη μετανάστευση.
Ενα από τα βασικά θέματα του έργου, η εκμετάλλευση των αδυνάτων -οικονομική και σεξουαλική- στην εποχή της παγκοσμιοποίησης συνδέεται εδώ με τους μετανάστες ως θέσει αδύναμους. Παράλληλες ιστορίες, διαλυμένες σχέσεις, διαψεύσεις και αποτυχίες οδηγούν σε σπασμωδικές ενέργειες και πράξεις βίας. Ανάμεσα στις παράλληλες αφηγήσεις παρεμβάλλεται ένας μύθος, η αλληγορία του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα που συνδέεται με τα ρεαλιστικά στοιχεία του έργου. Ο συγγραφέας θέλοντας να αποφύγει το (αμιγώς) κοινωνικό δράμα, το διανθίζει με στοιχεία παραμυθιού, σουρεαλισμού, γκροτέσκο, τραγωδίας. 

  • Σκηνοθεσία

Στο γκροτέσκο στέκεται και η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου στο πρώτο μέρος της παράστασης, για να μας οδηγήσει σιγά σιγά σε ένα τραγικό αιματοβαμμένο φινάλε. Κι από ‘κει που ένα δόντι εκσφενδονίζεται από το στόμα του Κινέζου υπαλλήλου του ταχυφαγείου, το οποίο όλοι παρακολουθούν σε σλόου μόσιον να «πετάει» και να πέφτει στο γουόκ κι ύστερα, όταν το βρίσκουν, να ξεγλιστράει πάλι, να καταλήγει στη σούπα που θα σερβιριστεί σε μία αεροσυνοδό, έχουμε στο τέλος έναν νεκρό Κινέζο μέσα σε «λίμνες» αίματος, το κουφάρι του οποίου οι υπόλοιποι ρίχνουν στο ποτάμι για να «ταξιδέψει» και να φτάσει στην οικογένειά του.

Επιλέγοντας η σκηνοθέτρια την οδό της «ανοιχτής πρόβας», οι ηθοποιοί διηγούνται φανερά την ιστορία του έργου στο κοινό, ενώ, χτυπώντας (οι ίδιοι) ένα κουδούνι, οι σκηνές αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα. Από την αρχή παρόντες, τους βλέπουμε να πραγματοποιούν τις παύσεις του κειμένου απευθυνόμενοι στην πλατεία, να προετοιμάζονται για τον ήρωα που θα υποδυθούν βγάζοντας τη λευκή τους ποδιά και το καπέλο του υπαλλήλου του ταχυφαγείου και να παίρνουν από τα κρεμασμένα σε τσιγκέλια (ετερόκλητα) αντικείμενα του σκηνικού (Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα- Ράνια Υφαντίδου), το αντίστοιχο για τη «μεταμόρφωσή» τους.
Στο αφηγηματικό πείραμα του συγγραφέα (οι γυναίκες καλούνται να υποδυθούν τους αντρικούς ρόλους, οι άντρες αντίστοιχα τους γυναικείους, οι νέοι παίζουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία και το αντίθετο), ένας τρόπος αποστασιοποίησης και αποφυγής του ρεαλισμού, οι πέντε ηθοποιοί της παράστασης ανταποκρίθηκαν σπουδαία, αποτελώντας και το μεγάλο ατού της. Ετσι η εξαιρετική Εύη Σαουλίδου είναι ο Κινέζος υπάλληλος με τον πονόδοντο αλλά και ο άντρας με το ριγέ πουκάμισο.
Η Φιλαρέτη Κομνηνού ένα έξοχο μυρμήγκι αλλά και μια 19χρονη εγγονή κι ένας παντοπώλης. Ο Νίκος Χατζόπουλος πειστικότατος ως μια «σεξουαλική» αεροσυνοδός, ο Δημήτρης Παπανικολάου υπέροχος ως άπιστη σύζυγος και ο Νικόλας Αγγελής μια σερβιτόρα, ένας ηλικιωμένος παππούς με μπαστούνι αλλά και το τζιτζίκι της παραβολής -η νεαρή Ασιάτισσα την οποία κρατά ο παντοπώλης σαν παλλακίδα και στο τέλος ένας από τους μνηστήρες της γειτονιάς τη συνθλίβει. 

  • «Πατάρι»

Πάνω σε ένα πολύ ωραία φωτισμένο, διαφορετικά για κάθε σκηνή (Σάκης Μπιρμπίλης), άδειο «πατάρι» εξελίσσεται η δράση του «Χρυσού Δράκου», υπό τη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.

Αντιγόνη Καράλη, Εθνοσ, 01/11/2010

  • Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επέλεξε την οδό της «ανοιχτής πρόβας», ενώ οι σκηνές αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα

Πείνα για ζωή

Νουντλς και ανθρώπινα απωθημένα σερβίρει το εστιατόριο, όπου εκτυλίσσεται η νέα παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου στο Εθνικό

Σε ένα ασιατικό εστιατόριο με το όνομα «Ο χρυσός δράκος», οι παραγγελίες εξωτικών πιάτων πάνε κι έρχονται. Το ίδιο και οι ζωές των πελατών, των ανθρώπων που εργάζονται εκεί αλλά κι εκείνων που μένουν στα τριγύρω διαμερίσματα.

Ενας πικραμένος μικρόκοσμος, που αποτελείται από παράνομους μετανάστες, γυναίκες-θύματα του trafficking, παντρεμένους που ασφυκτιούν στο γάμο τους, ηλικιωμένους απεγνωσμένους από τη μοναξιά, ζευγάρια που πανικοβάλλονται από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ξετυλίγεται μέσα από την ιστορία του «Χρυσού δράκου», του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ. Το έργο κάνει πρεμιέρα πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 21 του μηνός στο Εθνικό Θέατρο, στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» (κτίριο Τσίλερ) σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Η νεαρή σκηνοθέτις καταπιάνεται με ένα έργο που αγγίζει τα αγαπημένα της κοινωνικά θέματα και είναι αρκετά ιντριγκαδόρικο.

Βίαιο και ποιητικό

«Ο χρυσός δράκος» είναι μια πολύπτυχη ιστορία που διαδραματίζεται σε μια πρωτεύουσα κάπου στην Κεντρική Ευρώπη. Από το πρώτο κιόλας ανέβασμά του χάρισε στον γερμανό συγγραφέα το Βραβείο Καλύτερου Θεατρικού του 2009 (Φεστιβάλ του Μιλχάιμ), ενώ την ίδια διάκριση απέσπασε από το έγκυρο θεατρικό περιοδικό «Theater Heute». «Είναι ένα έργο εξαιρετικά βίαιο αλλά και ποιητικό, με γρήγορες εναλλαγές εικόνων και παρουσιάζει στιγμές από τη ζωή δεκαεπτά ανθρώπων μιας σύγχρονης πολυεθνικής κοινωνίας. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας νεαρός Κινέζος που εργάζεται στο εστιατόριο, υποφέρει από πονόδοντο αλλά δεν μπορεί να πάει στο νοσοκομείο γιατί έχει μπει στη χώρα παράνομα και δεν δικαιούται περίθαλψης. Συγχρόνως αγωνιά για τη μικρή αδελφή του η οποία, χωρίς αυτός να το γνωρίζει, ζει φυλακισμένη μερικά μέτρα μακριά του», λέει η Κατερίνα Ευαγγελάτου που επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο μετά τα επιτυχημένα «Βόλφ-γκανγκ» και «Πλαστελίνη».

Εκτός από τα ενδιαφέροντα θέματα που θίγει, το έργο έχει μια καινοτομία που προκαλεί τη σκηνοθέτρια: όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονται από ηθοποιούς του αντίθετου φύλου και ηλικίας. Οι άντρες, δηλαδή, υποδύονται τις γυναίκες, οι νέοι τους πιο ηλικιωμένους κ.λπ. «Ο συγγραφέας, ο οποίος σκηνοθέτησε και το πρώτο ανέβασμα του «Χρυσού δράκου», κινήθηκε σε αυτό το ιδιαίτερο πλαίσιο και πλέον ζητά από όσους θέλουν το έργο του να το σεβαστούν. Επίσης οι πέντε ηθοποιοί αφηγούνται, σχολιάζουν και υποδύονται πολλαπλούς χαρακτήρες ο καθένας».

Δεν «περιορίζουν» άραγε όλα αυτά έναν σκηνοθέτη; «Οχι καθόλου, ίσα ίσα που συμφωνώ. Οταν οι ηθοποιοί κρατούν αποστάσεις από τους ρόλους τους, τότε είναι ευκολότερο για τους θεατές να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες. Θέλουμε φυσικά να βρούμε την ιστορία που μιλά στην ψυχή μας, αλλ’ αυτό δεν σημαίνει ότι για να το πετύχουμε πρέπει ο ηθοποιός να έχει και την αντίστοιχη μεταμόρφωση. Αλλωστε για τους ίδιους λόγους κανένας ρόλος δεν έχει όνομα. Ολοι αναφέρονται με κάποιο χαρακτηριστικό τους», αποκαλύπτει η ίδια.

Ανθρωποι μονάχοι

Με αυτή τη λογική, λοιπόν, θα δούμε τη Φιλαρέτη Κομνηνού να υποδύεται -μεταξύ άλλων- τον παντοπώλη προαγωγό, τον Νίκο Χατζόπουλο την 28χρονη αεροσυνοδό με το ψευδώνυμο Μπάρμπι, την Εύη Σαουλίδου ως Μικρό Κινέζο, τον Δημήτρη Παπανικολάου ως γυναίκα που εγκαταλείπει τον άντρα της γιατί ερωτεύτηκε, τον Νικόλα Αγγελή ως παππού της Φιλαρέτης! Τι κάνουν, όμως, όλοι αυτοί και πώς συναντιούνται; «Ολοι με κάποιο τρόπο περνούν από το εστιατόριο. Αυτό, όμως, που τους ενώνει είναι η κοινή τους μοίρα. Ανθρωποι με κάποιο τρόπο αποκλεισμένοι από την κοινωνία. Σαν να ζουν στο σκοτεινό της κομμάτι. Είναι ένα ψηφιδωτό ανθρώπων που μέσα από σαράντα οκτώ σύντομες σκηνές μιλούν για το πεπρωμένο, το χρόνο, τη νοσταλγία, τον έρωτα, τη μοναξιά, τη μετανάστευση. Είναι σαν να θέλουν όλοι μαζί να φωνάξουν: «Μακάρι να ήμουν κάποιος τελείως διαφορετικός από αυτόν που είμαι».

Οσο για το σκηνικό, είναι εξαρετικά απλό, λευκό και στον έναν τοίχο υπάρχουν τσιγκέλια όπου κρέμονται ρούχα και αντικείμενα που εξυπηρετούν την πλοκή. Εξαιρετικά λειτουργικό και το φωτιζόμενο πάτωμα που ανάβει και ορίζει το χώρο όπου διαδραματίζονται οι σκηνές. «Δυστυχώς αυτό το λευκό στο τέλος ματώνει. Οσο χιούμορ κι αν έχει επιστρατεύσει ο Σίμελπφενιχ, ένα κείμενο που πραγματεύεται τη σκοτεινή πλευρά της ζωής δεν μπορεί παρά να έχει βίαιη κατάληξη».

* Τη μετάφραση του «Χρυσού δράκου» έκανε η Ρούσα Δάλλα, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα και η Ράνια Υφαντίδου, τη μουσική ο Σταύρος Γασπαράτος και τους φωτισμούς ο Σάκης Μπιρμπίλης. * Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Μια εκδίκηση… κέντημα

  • Πώς χωράει κι εκτυλίσσεται μια ελισαβετιανή τραγωδία με είκοσι και πλέον πρόσωπα σε μια σκηνή τρία επί τέσσερα χωρίς να γίνεται καρικατούρα αλλά δαντέλα;

Η απάντηση βρίσκεται στον λιλιπούτειο διπλανό χώρο της κεντρικής σκηνής του «Αμφιθεάτρου» στην Πλάκα. Εκεί παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη το έργο του Βρετανού Τόμας Κιντ «Εκδίκηση» (1592), με τη σκηνοθετική σφραγίδα της 30χρονης Κατερίνας Ευαγγελάτου, αντάξιας κόρης του καταξιωμένου δημιουργού του «Αμφιθεάτρου» Σπύρου Ευαγγελάτου.

Ενα προικισμένο κορίτσι με εξαιρετική αίσθηση του μέτρου, του τάιμινγκ, του λεπτού χιούμορ, της σκηνικής ατμόσφαιρας και δράσης. Με ευφάνταστο και λειτουργικό τρόπο μετατρέπει το ελάχιστο σε ουσιώδες, προσφέροντας την ακριβοθώρητη θεατρική μαγεία στον θεατή (η ίδια έχει κάνει και τη χυμώδη μετάφραση του έργου σε συνεργασία με την Κατερίνα Τσαμαδιά).

Με μικρά κινούμενα τελάρα που αλλάζουν μορφές (καθρέφτες, τραπέζια, θρόνοι) δημιουργεί μια κεντημένη παράσταση με ταμπλό-βιβάν, εικαστικούς «πίνακες», ενίοτε με θέατρο σκιών, τους υποβλητικούς φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη και επτά ταλαντούχους ηθοποιούς σε πολλαπλούς ρόλους.

Το αριστοτεχνικό έργο του Κιντ, που αγγίζει τα όρια της αρχαίας τραγωδίας και προαναγγέλλει κατά κάποιον τρόπο τον «Αμλετ» του Σέξπιρ, έχει κυρίαρχο μοτίβο την εκδίκηση απέναντι στην αδικία. Ενα γαϊτανάκι πολέμου, δολοπλοκιών, φατριών, δολοφονιών. Ενας έρωτας ακυρωμένος δύο φορές και πληρωμένος άδικα με το αίμα δύο φίλων ζητάει εκδίκηση για να απονεμηθεί δικαιοσύνη στον πάνω και στον κάτω κόσμο.

Ο Νικόλας Παπαγιάννης εξαιρετικός ως δικαστής Ιερώνυμος, που βασανίζεται εσωτερικά από τη δολοφονία του γιου του και με ψυχραιμία υφαίνει την εκδίκησή του (ο ίδιος υποδύεται νωρίτερα εξίσου καλά τον γιο του Οράτιο). Αρκετά καλοί στις ποικίλες μεταμορφώσεις τους οι Σωτήρης Τσακομίδης, Σεραφείτα Γρηγοριάδου, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Κωστής Καλλιβρετάκης, Λευτέρης Πολυχρόνης, Βαγγέλης Ψωμάς (η «Εκδίκηση» θα παίζεται έως τέλη Μαΐου).

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Η εκδίκηση βγήκε απ’ τον παράδεισο

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 15 Απριλίου 2010

Δολοφονίες, απαγχονισμοί, αυτοκτονίες, φαντάσματα αδικοσκοτωμένων που ζητούν απεγνωσμένα εκδίκηση και θέατρο εν θεάτρω, με φόντο τον άγριο πόλεμο μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας. Για πρώτη φορά ανεβαίνει απόψε στην Ελλάδα η «Ισπανική τραγωδία» του μυθικού, αν και άγνωστου στη χώρα μας, ελισαβετιανού δραματουργού Τόμας Κιντ (1558-1594).

Περνώντας από το φως στη σκιά, οι 7 ηθοποιοί του «Αμφι-Θεάτρου θα  ενσαρκώσουν στην «Εκδίκηση» 35 ρόλους

Περνώντας από το φως στη σκιά, οι 7 ηθοποιοί του «Αμφι-Θεάτρου θα ενσαρκώσουν στην «Εκδίκηση» 35 ρόλους

Την πανελλαδική πρωτιά του «δημοφιλέστερου έργου της εποχής του Σέξπιρ» στη σκηνή «Είσοδος Κινδύνου» του «Αμφι-Θεάτρου» του Σπύρου Ευαγγελάτου την οφείλουμε στην Κατερίνα Ευαγγελάτου. Σκηνοθετεί το ρηξικέλευθο θεατρικό που επηρέασε δραματουργούς όπως ο Σέξπιρ, ο Μπεν Τζόνσον και ο Κρίστοφερ Μάρλοου, «μεταγράφοντας» τον τίτλο του μονολεκτικά σε «Εκδίκηση».

Στην «Ισπανική τραγωδία» ο επικεφαλής των Πορτογάλων δολοφονεί με δόλο τον Ισπανό αξιωματούχο Ανδρέα. Το φάντασμα του τελευταίου, παρέα με το πνεύμα της Εκδίκησης, βρίσκονται διαρκώς επί σκηνής και παρακολουθούν την αποτρόπαιη δράση, που αφήνει μπροστά τους και ενώπιον των θεατών τέσσερα πτώματα.

«Η ηθική της Εκδίκησης και η έννοια της Δικαιοσύνης βρίσκονται στον πυρήνα του έργου» τονίζει η Κ. Ευαγγελάτου. «Ο Ιερώνυμο, δικαστής στο ισπανικό παλάτι, παλεύει να αποφασίσει για το αν δικαιούται να εκδικηθεί τον βάρβαρο φόνο του γιου του από τον Λορέντζο και τον Μπαλτάζαρ, αφού δεν βρίσκει καμιά βοήθεια ούτε από τους ανθρώπους ούτε από τους θεούς». Ενώ όμως νομίζει ότι δρα αυτοβούλως, η προσωποποιημένη Εκδίκηση …γνωρίζει απ’ την αρχή την έκβαση της ιστορίας.

Στο σημείο αυτό εισέρχεται ακόμα ένα μείζον ζήτημα. «Υπάρχει ελεύθερη βούληση ή ο άνθρωπος κατευθύνεται από μια ανώτερη δύναμη;» Η σκηνοθέτιδα δεν δίνει έτοιμες απαντήσεις. Το ίδιο και ο Κιντ. «Ο Ιερώνυμο, εκδικητής-τιμωρός ενός αναμφίβολα άδικου φόνου, ευθύνεται για τρεις θανάτους. Κι όμως, μετά την αυτοκτονία του τον στέλνουν στον «Παράδεισο», κόντρα στη χριστιανική ηθική» αποκαλύπτει η Κ. Ευαγγελάτου την πλοκή ενός έργου που έφερε στην εποχή του επανάσταση.

«Η «Ισπανική τραγωδία» είναι η πρώτη «τραγωδία εκδίκησης» και μάλιστα με τον πρώτο «μακιαβελικά κακό» χαρακτήρα, τον Λορέντζο» τονίζει η σκηνοθέτιδα. «Συγχρόνως είναι το πρώτο έργο στο διεθνές δραματολόγιο που χρησιμοποιεί με επιτυχία το τέχνασμα του θεάτρου εν θεάτρω και τη μείξη κωμικών και δραματικών στοιχείων αποτελώντας τεράστια επιτυχία στην εποχή του».

  • Εν τούτοις ο Κιντ παραμένει ένας μεγάλος άγνωστος για την ελληνική σκηνή. Τι έφταιξε;

«Επεσε στην αφάνεια εξαιτίας του σαρωτικού Σέξπιρ. Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ενώ όλοι εμείς ανακαλύψαμε τον Κιντ μετά τον Σέξπιρ, ο Κιντ έγραψε τα έργα του πριν απ’ αυτόν, είναι προγενέστερος. Είναι λάθος λοιπόν να μελετάμε τον Κιντ αφού πάρουμε ως δεδομένο τον Σέξπιρ -μη διαβάζετε τον «Τίτο Ανδρόνικο» πριν από την «Ισπανική τραγωδία»! Κι τι να πούμε για τον πρώτο, χαμένο πια, Αμλετ (UR-HAMLET) του Κιντ, που γράφτηκε 13 χρόνια πριν από τον «Αμλετ» του Σέξπιρ… Σίγουρα ο Κιντ πρέπει κάποτε να πάρει την Εκδίκησή του!!!»

  • Πώς βλέπετε την παρούσα συγκυρία για το ελληνικό θέατρο; Αισιοδοξείτε;

«Παραμένω αισιόδοξα απαισιόδοξη θα έλεγα, αν και τα πράγματα πάνε κατά διαόλου: σύσσωμο το ελληνικό θέατρο καταχρεωμένο παλεύει να επιβιώσει, ενώ το κράτος απαντά στις εκκλήσεις με εκκωφαντική σιωπή και πρωτοφανή, βάρβαρη θα έλεγα, αδιαφορία. Πώς νομίζουν ότι λειτουργούμε; Εχει καταντήσει γραφικό να φτιάχνονται επιτροπές επί επιτροπών και να μας καλούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να συζητήσουμε, να προτείνουμε και τίποτα τελικά να μη συμβαίνει».

  • INFO: Μετάφραση Κ. Τσαμαδιάς και Κ. Ευαγγελάτου. Σκηνικά – κοστούμια: Αλ. Μπουσουλέγκα – Ρ. Υφαντίδου. Μουσική: Στ. Γασπαράτος. Τους τριάντα πέντε ρόλους ενσαρκώνουν εφτά ηθοποιοί: Νικόλας Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Βαγγέλης Ψωμάς, Κωστής Καλλιβρετάκης, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Λευτέρης Πολυχρόνης, Σωτήρης Τσακομίδης. *

Η ώρα της εκδίκησης

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
  • Επτά, Κυριακή 11 Απριλίου 2010

«Να περιμένω τη Δικαιοσύνη να πράξει το έργο της ή να πάρω τον νόμο στα χέρια μου;» Ο… δικαστής δεν ταλαντεύεται και πολύ και αποφασίζει να εκδικηθεί τη δολοφονία των παιδιών του.

Η «Εκδίκηση» του Τόμας Κιντ, που ανεβάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα, στη σκηνή Είσοδος Κινδύνου του «Αμφιθεάτρου», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, υπήρξε το χιτ στο θέατρο της ελισαβετιανής περιόδου αλλά από τον 10ο αιώνα μέχρι σήμερα έχει ανεβαστεί λιγότερες από δέκα φορές.

  • Ο προάγγελος του Σέξπιρ

Ο Κιντ, έξι χρόνια μόνο μεγαλύτερος από τον Σέξπιρ, θεωρείται ο συγγραφέας του πρώτου, χαμένου, «Αμλετ». Από το δικό του κείμενο εμπνεύστηκε αργότερα ο Σέξπιρ το ομότιτλο έργο. Η «Ισπανική τραγωδία», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του έργου, είναι το πρώτο έργο στην παγκόσμια δραματουργία που ανοίγει την κατηγορία «τραγωδίες εκδίκησης», το πρώτο που συνδυάζει το δραματικό με το κωμικό στοιχείο. Επίσης, είναι το πρώτο που παρουσιάζει θέατρο εν θεάτρω και μάλιστα σε τρία επίπεδα-«σκηνές». Οι θεατές δηλαδή του «Αμφιθεάτρου» θα παρακολουθούν την παράσταση που παίζεται μπροστά στα μάτια ενός Φαντάσματος και της προσωποποιημένης Εκδίκησης. Αλλά μέσα σ’ αυτή την παράσταση παίζεται ακόμη μία: ένα θεατρικό δρώμενο ενώπιον του βασιλιά της Ισπανίας, του αντιβασιλιά της Πορτογαλίας και του δούκα της Καστίλης. Το ειδοποιό στοιχείο της τελευταίας «παράστασης» είναι ότι ο «σκηνοθέτης» θα σκοτώσει τους «ηθοποιούς», χωρίς εκείνοι να γνωρίζουν ότι παίζουν στο παιχνίδι της εκδίκησης.

Ιστορικό φόντο του έργου είναι ο πόλεμος ανάμεσα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Οι Ισπανοί νικούν, στη μάχη όμως σκοτώνεται ύπουλα ο ιππότης Αντρέα. Οταν κατεβαίνει στον Αδη, οι υπεύθυνοι δεν ξέρουν πού να τον κατατάξουν. Η Περσεφόνη φωνάζει την Εκδίκηση να επιληφθεί του θέματος. Εκείνη τον οδηγεί σ’ ένα σημείο όπου παρακολουθούν την παράσταση που παίζεται στη γη μετά τον θάνατό του. Ο Αντρέα βλέπει τον αιχμάλωτο πρίγκιπα του πορτογαλικού θρόνου Μπαλτάζαρ να φλερτάρει με την αγαπημένη του Μπελιμπέρια κι εκείνη να φλερτάρει με κάποιον άλλον, τον Οράτιο. Ισπανία και Πορτογαλία, θέλοντας να ενώσουν τα βασίλειά τους, προωθούν τον γάμο της κοπέλας με τον πρίγκιπα. Αρωγός στο σχέδιο και ο αδελφός της Λορέντζο, ο οποίος μαζί με τον Μπαλτάζαρ σκοτώνει τον ενοχλητικό εραστή της. Τότε η Μπελιμπέρια μαζί με τον Ιερώνυμο, πατέρα του νεκρού Οράτιου, οργανώνουν την εκδίκησή τους…

Τη μουσική έχει γράψει ο Σταύρος Γασπαράτος, ενώ οι αλλαγές σκηνικών και ρούχων (Ράνια Υφαντίδου-Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα) γίνονται επιτόπου με τη βοήθεια των φωτισμών του Σάκη Μπιρμπίλη. Το γκροτέσκο στοιχείο του έργου, με ήρωες χαρακτηριστικούς τύπους δούλων και φρουρών, δημιουργεί τα κωμικά επεισόδια. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μετέφρασε το έργο μαζί με την Κατερίνα Τσαμαδά κι έκανε τη δραματουργική επεξεργασία. Οι επτά ηθοποιοί της παράστασης (Νικόλας Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Βαγγέλης Ψωμάς, Κωστής Καλλιβρετάκης, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Λευτέρης Πολυχρόνης, Σωτήρης Τσακομίδης) παίζουν τρεις-τέσσερις ρόλους ο καθένας.

  • Η πίστη στο νόμο

«Το κείμενο δεν άλλαξε δομή» λέει η σκηνοθέτρια. «Μερικές σκηνές μετατέθηκαν και κάποιοι ρόλοι κόπηκαν. Οταν διάβασα το έργο ενθουσιάστηκα, κατάλαβα όμως πως η πολυπληθής διανομή κάνει το ανέβασμά του απαγορευτικό. Από «Ισπανική τραγωδία» το ονομάσαμε «Εκδίκηση» προς αποφυγήν παρανοήσεων για το ελληνικό κοινό. Πυρήνας του έργου είναι το δικαίωμα στην εκδίκηση, η πίστη στον νόμο και τη δικαιοσύνη. Ο κεντρικός ήρωας, ο Ιερώνυμος, δεν κινείται αμέσως. Περιμένει να λειτουργήσουν οι θεσμοί. Αναλογίζεται αμλετικά γύρω από την εκδίκηση και την αυτοκτονία. Βλέποντας όμως την αδράνεια της εξουσίας, αποφασίζει να δράσει. Με απασχολεί το ζήτημα περί δικαίου και αδίκου. Αν η μοίρα του ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένη ή αν όλα σχετίζονται με την ελεύθερη βούλησή του». *

Τραγωδία εκδίκησης με μουσική χέβι μέταλ

  • Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, κόρη του Σπύρου Ευαγγελάτου, σκηνοθετεί ελισαβετιανό έργο στο θέατρο του πατέρα της

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου διανύει την τέταρτη χρονιά ως σκηνοθέτις. Η αρχή έγινε το 2007 από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ανεβάζοντας μία από τις «Δέκα Εντολές», ενώ στη συνέχεια εγκαινίασε την «Είσοδο κινδύνου», μια δεύτερη σκηνή 40 θέσεων στο Αμφι-Θέατρο του πατέρα της Σπύρου Ευαγγελάτου. Αν και άρχισε από ηθοποιός, προς το παρόν δείχνει να γοητεύεται περισσότερο από τη σκηνοθεσία- στην «Ερωτευμένη νεκρή» του Τεοφίλ Γκοτιέ έδωσε και το προσωπικό της στίγμα, κερδίζοντας τη θέση της στον χώρο.

Κινούμενη κατά βάση μεταξύ της πρώτης σκηνής της χώρας και του θεάτρου που ίδρυσαν οι γονείς της η Κατερίνα Ευαγγελάτου βιώνει παντού, όπως ομολογεί, την ελευθερία της δημιουργίας της- με μικρότερες ή μεγαλύτερες πρακτικές δυσκολίες, με περισσότερο ή λιγότερο χρόνο στην προετοιμασία μιας δουλειάς. Μπορεί η μητέρα της να μην πρόλαβε να τη δει επαγγελματία (η Λήδα Τασοπούλου πέθανε το φθινόπωρο του 2005), ωστόσο το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε τής έδωσε γερές βάσεις.

Με τον πατέρα της μοιράζεται συγκλίσεις και αντιθέσεις, απόψεις και σκέψεις, όχι όμως κατά τη διάρκεια επιλογής και στησίματος της δουλειάς της. Συνήθως το συζητούν μετά. «Είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου αυτό, ωστόσο το σπίτι όπου μεγάλωσα μού καλλιέργησε από πολύ νωρίς την κρίση» αναφέρει και υπογραμμίζει πόσο υπερήφανη αισθάνεται για το επώνυμό της- αν και πιστεύει ότι πλέον λειτουργεί αυτόνομα.

Την «Εκδίκηση», ένα έργο ιστορικής σημασίας για το θέατρο (πρωτότυπος τίτλος «Τhe Spanish tragedy»), επέλεξε η Κατερίνα Ευαγγελάτου για να ανεβάσει, στις 15 Απριλίου, στη μικρή σκηνή του Αμφι-Θεάτρου. Γραμμένο το 1587 από τον Τόμας Κιντ (συγγραφέα του πρώτου αλλά χαμένου «Αμλετ»), σύγχρονου του Σαίξπηρ, του Τζόνσον και του Μάρλοου, γνώρισε τεράστια επιτυχία στην εποχή του και παράλληλα εγκαινίασε ένα νέο είδος θεάτρου. «Κατ΄ αρχάς είναι η πρώτη τραγωδία εκδίκησης, το πρώτο έργο με πολλαπλό θέατρο εν θεάτρω. Επίσης, συστήνει στο κοινό τον πρώτο μακιαβελικό ήρωα, τον Λορέντζο, ενώ συνδυάζει με μεγάλη ισορροπία το κωμικό με το δραματικό στοιχείο. Και απορώ πώς ένα τέτοιο σημαντικό έργο δεν έχει ανεβεί παρά οκτώ- εννιά φορές παγκοσμίως» τονίζει η σκηνοθέτις, εξηγώντας αυτή τη συνειδητή επιλογή της.

Με αφετηρία την επιθυμία της να κινηθεί στην ελισαβετιανή εποχή και να επεξεργαστεί ένα έργο που, εκτός πλοκής και δράσης, διαθέτει ποιητικό λόγο και έντονο μεταφυσικό στοιχείο, η Κατερίνα Ευαγγελάτου εξηγεί πως, αν το θέατρο δεν θέτει ερωτήματα και δεν προβληματίζει καλλιτέχνες και κοινό, «δεν έχει καμία αξία για μένα». Συνδυάζοντας σύγχρονα στοιχεία με κλασικές αξίες επιλέγει για την παράστασή της μέταλ ροκ μουσική, καθρέφτες και οθόνες- εξ ου και η νύξη θεάτρου σκιών στις φωτογραφίες της «Εκδίκησης».

  • «Ξεφτίλα η ιστορία με τις επιχορηγήσεις»

«Απορώ πώς ένα τέτοιο σημαντικό έργο δεν έχει ανεβεί παρά οκτώ – εννιά φορές παγκοσμίως» τονίζει η σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου

«Με ανησυχεί η πλημμύρα παραστάσεων και παραγωγών και με εξοργίζει η έλλειψη Παιδείας και η στάση της πολιτείας απέναντι στον πολιτισμό. Πραγματικά θεωρώ μεγάλη ξεφτίλα την ιστορία με τις επιχορηγήσεις. Ας βγει τουλάχιστον κάποιος να πει ότι τις κόβουν. Είμαι υπέρ μιας πιο ισχυρής αντίδρασης και διεκδίκησης από την πλευρά μας» υποστηρίζει η Κατερίνα Ευαγγελάτου. Και δείχνει να το εννοεί απολύτως.

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • Αμφι-Θέατρο, Σκηνή «Είσοδος κινδύνου» (Αδριανού 111, Πλάκα), τηλ. 210 3233.798
  • Πρεμιέρα 15 Απριλίου, στις 21.00.
  • Τιμές εισιτηρίων: 24, 20, 17 και 12 ευρώ

Οι δανεικοί αυτόχειρες

  • Σας προσφέρουμε την αυτοκτονία των ονείρων σας» θα μπορούσε να είναι το σλόγκαν ενός κλαμπ που εγγυάται στα μέλη του τον επιθυμητό θάνατο…

  • Και πού θα έβρισκε καλύτερη στέγη ένα έργο με τίτλο «Η λέσχη της αυτοκτονίας» παρά στη σκηνή «Είσοδος κινδύνου» του Αμφιθεάτρου με ηθικό αυτουργό και εκτελεστή την Κατερίνα Ευαγγελάτου, η οποία περνά ταχύτατα από τη μια σκοτεινή παράσταση στην επόμενη. Τώρα δανείστηκε την κεντρική ιδέα και κάποιους χαρακτήρες από τη νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον «Η λέσχη της αυτοκτονίας», για να γράψει μαζί με τους ηθοποιούς, στη διάρκεια των δοκιμών, ένα καινούριο κείμενο με ολότελα διαφορετικό φινάλε.
  • Το έργο ξεκινάει με δύο άντρες να διαβάζουν την πρώτη παράγραφο από τη νουβέλα του Στίβενσον, αλλά γρήγορα οι ήρωες δραπετεύουν από το βιβλίο παίρνοντας θεατρικούς δρόμους. Ενας άγνωστος τους μπλέκει σε μια απίστευτη περιπέτεια. Τους οδηγεί σε μια μυστική λέσχη μόνο για άντρες, που απευθύνεται σε όσους θέλουν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν. Μετά από μια σκληρή δοκιμασία την οποία διευθύνει ο πρόεδρος -δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του, αλλά ακούμε τη φωνή του, δηλαδή τη φωνή του… Σπύρου Ευαγγελάτου- τα νέα μέλη γίνονται δεκτά. Η υπόσχεση που παίρνουν οι έχοντες την επιθυμία της αυτοκτονίας είναι ότι σε λίγες μέρες θα απαλλαγούν επιτέλους από τη θλιβερή ύπαρξή τους. Ομως δεν γίνεται καμιά κουβέντα για τις μεθόδους, τον τρόπο που θα οδηγήσει τους δειλούς αυτόχειρες στο… απαίσιο τέλος. Αγνοούν ότι θα γίνουν δολοφόνοι αλλήλων.
  • «Πήραμε στοιχεία από τη νουβέλα και πλάσαμε τη δική μας ιστορία σε τέσσερις μήνες προβών» λέει η Κ. Ευαγγελάτου. «Η παράσταση αρχίζει μ’ ένα ξέφρενο πάρτι, αλλά η ατμόσφαιρα σταδιακά σκοτεινιάζει. Αλλο να θέλεις να πεθάνεις κι άλλο να γίνεσαι δολοφόνος. Οι ακραίες καταστάσεις βγάζουν μαύρο χιούμορ και στη συνέχεια γίνεται κατάμαυρο… Το ενδιαφέρον μου ξεκίνησε από τις λέξεις «λέσχη», «οργάνωση» αλλά και «αυτοκτονία». Ενα θέμα που στις μέρες μας παίρνει διαστάσεις επικίνδυνες, κυρίως στους νέους.
  • »Μεγάλο μέρος της έρευνας που κάναμε για την αυτοκτονία ως κοινωνικό φαινόμενο και φιλοσοφικό ζήτημα είναι δραματουργικά παρόν στην παράσταση. Επίσης, έχουμε συμπεριλάβει ένα απόσπασμα από τον «Αμλετ» αλλά και σύγχρονες αναφορές που με χιούμορ απαριθμούν κάποια καλά που προσφέρει η αυτοκτονία: Απαλλάσσεσαι από ένα ακόμα άλμπουμ της Μαντόνα, από ένα πλήθος αμήχανων μηνυμάτων στο κινητό σου, από το μποτιλιάρισμα, τις τηλεοπτικές ατάκες του τύπου: «τραγική φιγούρα η μάνα» κ.λπ.»…

Ωδή στη ζωή

  • Και πώς ν’ αποφύγεις την ερώτηση κλισέ: Γιατί σας ελκύουν αυτά τα θανατερά έργα; «Είναι απορία πολλών, αλλά εγώ δεν την καταλαβαίνω. Θεωρώ ότι τέτοιες επιλογές είναι αναμενόμενες από ένα νέο άνθρωπο. Θα ήταν καλύτερα να έκανα ένα μπουλβάρ; Δεν λέω ότι δεν υπάρχει η φωτεινή πλευρά, αλλ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου το συγκεκριμένο ρεπερτόριο με ιντριγκάρει. Το μοναδικό θεμελιώδες ερώτημα θα είναι πάντα: «να ζει κανείς ή να μη ζει». Δεν με ταλανίζει, φυσικά, η ιδέα της αυτοκτονίας! Αυτό που λέω είναι ότι η ιδέα του θανάτου όπως και της ζωής είναι πράγματα που σε βάζουν σε ωφέλιμους στοχασμούς. Αλλωστε είναι πολλοί αυτοί που «αυτοκτονούν» ζωντανοί. Παραιτούνται από τη ζωή, συνθηκολογούν ή επιλέγουν εξαρτήσεις που γίνονται ζωτικά ψεύδη».
  • Η σκηνή ορίζεται από ένα μακρόστενο διάδρομο με δύο μεγάλους καθρέφτες στις δύο άκρες του, ένα τραπέζι που ανεβοκατεβαίνει από την οροφή στο κέντρο για να στηθεί η «ρώσικη ρουλέτα» (σκηνικά-κοστούμια Κωνσταντίνος Ζαμενής). Τη μουσική έχει γράψει ο Σταύρος Γασπαράτος. Οι ηθοποιοί (Νίκος Παπαγιάννης, Στάθης Μαντζώρος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Τάσος Δαρδαγάνης και Φώτης Μπατζάς) παίζουν σε απόσταση αναπνοής απ’ τους θεατές απευθυνόμενοι προς αυτούς.
  • Η Κατερίνα Ευαγγελάτου θεωρεί τη συγκεκριμένη παράσταση ως το μεγαλύτερό της στοίχημα μέχρι τώρα: «Γράψαμε ένα έργο απ’ την αρχή μεταφέροντας την ιδέα του Στίβενσον στο σήμερα. Το θέμα της αυτοκτονίας απαιτεί πολύ λεπτές ισορροπίες ειδικά όταν σε απασχολεί συγχρόνως η κωμική πλευρά. Δεν πρόκειται για μια παράσταση-πραγματεία πέριξ της αυτοκτονίας. Θέτουμε ερωτήματα και νομίζω πως είναι δίκαιο ν’ ακουστούν οι θέσεις εκείνων που συναινούν στο δικαίωμα επιλογής τού «να ζήσω ή να πεθάνω;». Γιατί να περιμένουμε πότε θα μας επιλέξει ο θάνατος και να μην αποφασίσουμε εμείς;»… *

Ανοιξιάτικες πρεμιέρες από νεότερες ομάδες. Νέος κύκλος στις αθηναϊκές σκηνές

  • Οι σκηνές της άνοιξης εξορμούν στο ταλαιπωρημένο –εξ αιτίας της καθυστέρησης των επιχορηγήσεων– τοπίο, με καινούργια έργα, νέα ανεβάσματα και πολλές ελπίδες. Με μότο όλων τις λίγες παραστάσεις, διεκδικούν θεατές λίγο πριν αρχίσει ο δεύτερος κύκλος νέων παραγωγών από νεότερες ακόμη ομάδες.

Για δέκα μόνο παραστάσεις το Θέατρο Αττις παρουσιάζει από τις 22 του μηνός τον «Χορευτή» του Γερμανού ποιητή Εριχ Αρεντ σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου και μετάφραση του Τόρστεν Ισραελ. Τον βασικό ρόλο ερμηνεύει ο Τάσος Δήμας. Στην παράσταση συμμετέχει και ο σκηνοθέτης. Το κείμενο στο οποίο βασίζεται η σκηνική σύνθεση του Θ. Τερζόπουλου, είναι εμπνευσμένο από τη γνωστή μινωική τοιχογραφία με την ταυρομαχία. Πρόκειται για το πιο πολυσυζητημένο και σχολιασμένο από τα λεγόμενα ελληνικά ποιήματα του Αρεντ. «Και όχι άδικα, καθώς ο ποιητής με το έργο αυτό πραγματοποιεί μια καλλιτεχνική υπέρβαση, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα καινούργιο λογοτεχνικό είδος, στο μεταίχμιο της ποίησης και του θεατρικού λόγου», σημειώνει ο σκηνοθέτης. Το βασικό θέμα του «Χορευτή» είναι η σύγκρουση δύο δυνάμεων, που καταλήγει σε καταστροφή.

Η ομάδα Gestus σε συνεργασία με το θέατρο Σημείο παρουσιάζει κι αυτή για δέκα παραστάσεις το «Touch me in the morning». Μια παράσταση devised theatre βασιμένη στο άγγιγμα και στην αναζήτηση επαφής. Ανθρώπινες στιγμές, διαπροσωπικές σχέσεις, οικογενειακές ιστορίες και ερωτικά απρόοπτα απαντώνται μέσα από τις σχέσεις πέντε προσώπων. Τα κείμενα και τη δραματουργική επεξεργασία έχουν οι συντελεστές της ομάδας, τη σκηνοθεσία ο Μάνος Χασάπης. Παίζουν οι: Ελευθερία Γιαμβριά, Αλέξανδρος Μητρόπουλος, Βασίλης Νταρλαντάνης, Ελεάννα Παπαχρήστου, Μαρία Φραγκούλη.

Σε μια άλλη γειτονιά, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου από τις 23/4 ανεβαίνει «Η λέσχη αυτοκτονίας». Μια συνταρακτική ιστορία για τη ζωή και το θάνατο, την ηδονή του ρίσκου και το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι η φετινή πρόταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου στη σκηνή «Είσοδος Κινδύνου», που ίδρυσε πριν από τρία χρόνια. Το κείμενο της παράστασης προέκυψε κατά τη διάρκεια των προβών από τη σκηνοθέτιδα και τους ηθοποιούς με αφορμή το ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. «Η λέσχη αυτοκτονίας» θα παίζεται για 20 παραστάσεις από τους: Νικόλαο Παπαγιάννη, Στάθη Μαντζώρο, Λευτέρη Πολυχρόνη, Τάσο Δαρδαγάνη, Φώτη Μπατζά, στο σκηνικό που ετοίμασε ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης.

Στον ιστορικό χώρο μνήμης, στα πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ στην οδό Κοραή (Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής), στις 24 του μηνός ανεβαίνει το θεατρικό έργο «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη, που σκηνοθετεί η Ρούλα Πατεράκη.

Αρθρωμένο σε 24 σκηνές, πρόκειται για μια σύγχρονη διασκευή πάνω στον «Βόυτσεκ» του Μπύχνερ. Σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατούμενου Bukner. Οι ήρωες του έργου, που υποδύονται οι: Κοσμάς Φοντούκης, Διονύσης Ποταμίτης, Ενκε Φεζολάρι, Λένικα Αρφάνη, Κώστας Σειραδάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σαράντος Ρηγάκος, Αλέξης Πασπαρδάνης, Ανδρέας Αντωνιάδης, Ρίτα Λυτού, Ευτυχία Γιομελά, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχά Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, προσπαθούν να επιζήσουν σε έναν υπό κατάρρευση κόσμο. Ενα σύμπαν σε μέγιστη κρίση. Μια οργανωμένη φρίκη που οδηγεί στην πλήρη αποδιοργάνωση και την καταστροφή.

Το ίδιο βράδυ στο «Αλεκτον», με ελεύθερη μάλιστα είσοδο, η σκηνοθέτις Ελλη Παπακωνσταντίνου, η ηθοποιός Αγλαΐα Παπά και ο μουσικός Τηλέμαχος Μούσας προτείνουν κάτι διαφορετικό, αυτοσχεδιάζουν πάνω στο επεισόδιο της Οδύσσειας που εσείς διαλέγετε να ακούσετε.

Η παράσταση με τίτλο «ΟΔC» εντάσσεται σε έναν πολυετή κύκλο ερευνητικής δουλειάς της σκηνοθέτιδος πάνω στην ομηρική «Οδύσσεια».

Σε μιαν άλλη γειτονιά, στο Θέατρο Τέχνης (το υπόγειο), παρουσιάζεται η «Αγαπητή Ελένα» της Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Eίναι η κεντρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, όπου οι ήρωες (παίζουν οι: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κολάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης) υποδύονται τέσσερις μαθητές οι οποίοι, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους για μια δεύτερη ευκαιρία. Την «αρπάζουν», βρίσκοντας το κλειδί του χρηματοκιβωτίου στο οποίο φυλάσσονται τα γραπτά τους.

Ομως και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας από τις 24/4 παρουσιάζει τη δουλειά του στο αθηναϊκό κοινό. Την παραγωγή του «Λόγω φάτσας», στο Θέατρο Βικτώρια. Στo γλυκόπικρο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Κομνηνός, παίζουν οι: Ελεάνα Απέργη, Αννα Πολυτίμου, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Χαρά Τσιώλη. [Γιωτα Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/04/2009]

Μεταπασχαλινές αυλαίες

«Puerto Grande», από το «Δραματικό Θέατρο»

Το έργο του Μάνου Λαμπράκη «Puerto Grande» θα παρουσιάσει το «Δραματικό Θέατρο» της Ρούλας Πατεράκη (24/4-10/6), στο Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής Κοραή 4 (πρώην κρατητήρια Κομαντατούρ). Το «Puerto Grande» (Μεγάλο Λιμάνι ή Μεγάλο Πέρασμα), αρθρωμένο σε 24 σκηνές, αποτελεί διασκευή του «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ. Σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατουμένου Bunker. Γύρω του, οι δήμιοι επινοούν ολοένα και πιο «εκλεπτυσμένες» μεθόδους ψυχοσωματικού μαρτυρίου, με ψευδή επιχειρήματα. Η φρίκη της εξουσίας, η επιστήμη ως αυτοσκοπός, ο άνθρωπος χωρίς όνομα, άθυρμα ενός παράλογου συστήματος που τον καταστρέφει αλλά καταστρέφεται, που οδηγεί στο αδιέξοδο και τον αφανισμό. Σκηνικά – κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Κίνηση: Μπέτυ Δραμισιώτη. Μουσική επιμέλεια: Μάνος Λαμπράκης. Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωστής Συραδάκης, Λένικα Αρφάνη, Ενκε Φεζολάρι, Ρίτα Λυτού, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχία Γιομελά, Ευτυχία Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, Ανδρέας Αντωνιάδης, Σαράντος Ρηγάκος, Διονύσης Ποταμίτης, Αλέξης Πασπαρδάνης. Παραγωγή: Δραματικό Θέατρο Ρούλα Πατεράκη.

  • Από τις 23/4-31/5 στο «Αμφι-Θέατρο», θα παρουσιαστεί το έργο «Η λέσχη της αυτοκτονίας». Δυο φίλοι μπλέκουν στα δίχτυα μιας αδίστακτης εγκληματικής οργάνωσης, μιας λέσχης της αυτοκτονίας. Στο βυθό μιας σύγχρονης μητρόπολης, δεκάδες νέοι άνδρες παίζουν κάθε βράδυ ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου, με επικεφαλής τον μυστηριώδη πρόεδρο της λέσχης. Η περιπλάνηση ξεκινά από το φουαγιέ και καταλήγει στη σκηνή. Το κείμενο της παράστασης, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, γράφτηκε στις πρόβες από την σκηνοθέτρια Κατερίνα Ευαγγελάτου και τους ηθοποιούς. Σκηνικό – κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος. Παίζουν: Νικόλας Παπαγιάννης, Στάθης Μαντζώρος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Τάσος Δαρδαγάνης, Φώτης Μπατζας. Μετά το Πάσχα συνεχίζονται επίσης οι παραστάσεις του έργου «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» (σκηνοθεσία Σπ. Ευαγγελάτου) σε εναλλασσόμενο δραματολόγιο με τη «Λέσχη της αυτοκτονίας». Το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» θα παιχτεί εκτάκτως και τη Δευτέρα του Πάσχα (9μ.μ.).