Category Archives: Ελληνικός Κόσμος

Ο Βιοπαλαιστής, ο Ιώβ και η… διαφορετικότητα

  • Με τις παραστάσεις τεσσάρων θεατρικών δημιουργών (Λάκης Λαζόπουλος, Κάρμεν Ρουγγέρη, Σταύρος Τσακίρης και Γιώργος Κοτανίδης) ξεκινά τη φετινή θεατρική σεζόν το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Από την παράσταση «Ιώβ, μια αυτοβιογραφία»
Από την παράσταση «Ιώβ, μια αυτοβιογραφία»

Ως ευέλικτος, πολυσυλλεκτικός χώρος με εναλλακτικές δυνατότητες φιλοξενίας, ο «Ελληνικός Κόσμος» δίνει στέγη σε τέσσερις τελείως διαφορετικές ως προς το ύφος και τις απαιτήσεις παραστάσεις, που καλύπτουν πολλαπλά είδη θεάτρου: από μεγάλη θεατρική παραγωγή μέχρι παιδική παράσταση και από εναλλακτικό θέατρο μέχρι θεατρικό έργο με ψηφιακές αναπαραστάσεις που απαιτεί τη συνδρομή της τεχνολογίας.

Με τον τρόπο αυτόν φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως ένα πολυσυλλεκτικό κέντρο της σύγχρονης θεατρικής δημιουργίας, καλύπτοντας όσο το δυνατόν ευρύτερο φάσμα της θεατρικής παραγωγής στην πόλη.

Η αρχή έγινε πέρυσι με τον Λάκη Λαζόπουλο και την Κάρμεν Ρουγγέρη (Ομήρου Ιλιάδα «Τρωικός Πόλεμος»), που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, καθώς χιλιάδες θεατές παρακολούθησαν τις δύο μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς.

Φέτος, ο Σταύρος Τσακίρης και ο Γιώργος Κοτανίδης συμβάλλουν στους στόχους του «Ελληνικού Κόσμου» με δύο «διαφορετικές» παραστάσεις, που μαζί με την παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου και τη νέα παραγωγή της Κάρμεν Ρουγγέρη, θα ικανοποιήσουν το σύνολο του θεατρικού κοινού.

Εκτός από την αίθουσα Αντιγόνη του «Θέατρον», που κέρδισε τις εντυπώσεις του θεατρόφιλου κοινού την προηγούμενη σεζόν («Ο Βιοπαλαιστής στη στέγη»), φέτος δύο νέοι χώροι του «Ελληνικού Κόσμου» φιλοξενούν, για πρώτη φορά, θεατρικές παραστάσεις: η αίθουσα «Ιφιγένεια» στο «Θέατρον» («Ιώβ, μια αυτοβιογραφία») και η «Θόλος», το θέατρο Εικονικής Πραγματικότητας του «Ελληνικού Κόσμου» («QΕD ή Τι απέδειξε ο κύριος Φάινμαν»).

Η αίθουσα «Ιφιγένεια» προορίζεται ως ο χώρος των μικρών θεατρικών παραγωγών, ενώ η «ΘΟΛΟΣ», που έως σήμερα φιλοξενούσε μόνο προβολές Εικονικής Πραγματικότητας, ανοίγεται στα θεατρικά και αργότερα στα μουσικά δρώμενα.

Εγκαίνια νέας θεατρικής αίθουσας στον Ελληνικό Κόσμο

  • Με την παράσταση «Ιώβ», σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, εγκαινιάζεται ακόμη μια θεατρική αίθουσα του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», (Πειραιώς 254), το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου.

Επάνω ακριβώς από την μεγαλύτερη και επίσης πολυμορφική «Αντιγόνη», που εγκαινιάστηκε πέρσι από τον «Βιοπαλαιστή στη Στέγη « του Λάκη Λαζόπουλου και φιλοξένησε το καλοκαίρι παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, τώρα, στην εντυπωσιακών δυνατοτήτων αίθουσα « Ιφιγένεια», ο Σταύρος Τσακίρης με 15 πρωτοεμφανιζόμενους νέους ηθοποιούς, θα επιχειρήσει να ερμηνεύσει την έννοια της φοβίας του σύγχρονου ανθρώπου, την ένταση και τον χώρο που καταλαμβάνει στην καθημερινή ζωή από καταβολής του ανθρώπινου γένους, χρησιμοποιώντας σαν όχημα την παραβολή του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη.

«Τι είναι υπομονή; Ν΄αντέχεις τις εξελίξεις ή μια κυνική σκέψη για το αναπόφευκτο;», είναι τα ερωτήματα με τα οποία καταπιάνεται ο σκηνοθέτης.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ, η μουσική του Γιάννη Κουμεντάκη, οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ, συνδράμουν την άποψη του Σταύρου Τσακίρη για μια παράσταση που απευθύνεται σε όλους «που φοβούνται και ξορκίζουν το απρόοπτο από τη ζωή τους, σαν να είναι ατύχημα, κακή πρόβλεψη, πληρωμή για κάτι άδικο αλλά που ενδέχεται να μην είναι τίποτε απ΄όλα αυτά, ούτε καν απρόοπτο, αφού γεννηθήκαμε φθαρτοί, είναι φυσική η όποια εξέλιξη του βίου μας.».  Η παραγωγή είναι της εταιρίας «Οmicron 2», που ίδρυσε ο σκηνοθέτης το 2003. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ]

Το «άνω διάζωμα» του Ηρωδείου κατέβηκε στην Πειραιώς. Νέοι, περίεργοι, ώριμοι, φιλότεχνοι, το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών

  • Για ενάμιση μήνα το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών είχε συγκεκριμένες διαδρομές: Πειραιώς 260, Ελληνικός Κόσμος, Σχολείον, Μέγαρο, Ηρώδειο. Σ’ αυτούς τους χώρους συναντήθηκαν θεατρόφιλοι, φιλόμουσοι, πάρα πολλοί νέοι, άνθρωποι του θεάτρου, των γραμμάτων, του χορού, Αθηναίοι και αρκετοί ξένοι. Για ποιο κοινό ακριβώς πρόκειται όμως; Μήπως αφορά μια συγκεκριμένη μερίδα του κοινού, που αναζητεί το νέο και το διαφορετικό και είναι «εκπαιδευμένο» στις νέες τάσεις και στην avant garde ή στόχο έχει και τα ευρύτερα στρώματα;
  • Η απάντηση δεν είναι μία. Υπήρχαν παραστάσεις που συγκέντρωσαν ευρύτερο κοινό, διαφορετικό από τους φανατικούς «πιστούς» του φεστιβάλ. Υπήρχαν κι εκείνες με τα μεγάλα ονόματα και τη μεγάλη προσμονή που έγιναν sold out όχι μόνο για την καλλιτεχνική τους πρόταση, αλλά και εξαιτίας της φήμης που τις συνόδευε. Υπήρχαν και οι πειραματικές, που αφορούσαν λίγους.
  • «Αυτό που διαπιστώσαμε από την αρχή, ήταν ότι υπήρχε ένα εν δυνάμει κοινό, που ακόμα κι από περιέργεια έρχονται να δουν τι προτείνει το φεστιβάλ, κι αυτό μας αρέσει», λέει στην «Κ» η υπεύθυνη επικοινωνίας του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιούλη Παπαθεοδώρου, που έχει πληρέστερη προσωπική άποψη για τις εκδηλώσεις σοβαρής μουσικής. «Πιστεύω ότι σ’ αυτό το κομμάτι, που ήταν πάντα το πιο αδύναμο από πλευράς κοινού, πήγαμε καλύτερα φέτος, παρ’ όλο που μας κατηγόρησαν ότι το πρόγραμμά μας δεν ήταν το αναμενόμενο. Σε εκδηλώσεις που πέρυσι ή πρόπερσι η ανταπόκριση ήταν από κακή έως μέτρια, φέτος ήταν από μέτρια έως καλή. Και δεν εννοώ τη συναυλία του Μπαρενμπόιμ, που ήταν αναμενόμενη η επιτυχία της. Για παράδειγμα οι συναυλίες του Μινκόφσκι ή του Πεντερέτσκι, πήγαν πολύ καλά. Οι συναυλίες στον “Παρνασσό”, με νέους εκτελεστές, είχαν το κοινό τους. Επίσης δούλεψαν πολύ καλύτερα από πέρυσι τα πακέτα των εισιτηρίων. Ενα στοιχείο που κρατάμε για του χρόνου –και μας το έδειξε η μεγάλη συμμετοχή παιδιών στις παραστάσεις του “Αόρατου τσίρκου” – είναι θεάματα που απευθύνονται σε παιδιά, και τα ζητάνε πολλοί. Νομίζω, πάντως, ότι μπορούμε να ελπίζουμε», πρόσθεσε η Γιούλη Παπαθεοδώρου.
  • Οι θεατές, για τους θεατές
  • Και οι άνθρωποι που είναι μέρος των θεατών, και μάλιστα των πιο σταθερών, πώς περιγράφουν το κοινό του φεστιβάλ; Ο μεταφραστής Γιάννης Χάρης πιστεύει ότι «επί Λούκου πραγματοποιήθηκε ένα ουσιαστικό άνοιγμα στο ευρύτερο κοινό, αν συμφωνούμε ότι “ευρύ κοινό” δεν είναι αυτό που γέμιζε ασφυκτικά τις παραστάσεις λ. χ. του Μπολσόι. Μιλάμε λοιπόν για ευρύτερο φιλότεχνο κοινό, αυτό στο οποίο απευθύνεται αυτομάτως και εξ ορισμού ένα φεστιβάλ, ένα φεστιβάλ με πρόσωπο και με προτάσεις. Με έμφαση στην πρωτοπορία, οι προτάσεις του καινούργιου φεστιβάλ καλύπτουν ένα φάσμα που εκτείνεται από την πιο ενημερωμένη αβάν γκαρντ έως την παραδοσιακή μουσική και τέχνη – ακόμα και τσίρκο είδαμε φέτος. Ελπιδοφόρα πράγματα».
  • Η συγγραφέας και μεταφράστρια Μαρία Ευσταθιάδη λέει: «Νομίζω ότι δεν απευθύνεται σ’ ένα πολύ μεγάλο κοινό, αλλά σ’ ένα κοινό που ψάχνει καινούργια πράγματα, παρακολουθεί καινούργιες τάσεις και σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας. Ενα κοινό που τελικά προσανατολίζεται κυρίως στην Πειραιώς. Ακόμα κι όταν δεν ξέρουν τι θα δουν, την εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα. Για μένα, πάντως, έχει ενδιαφέρον ότι πάρα πολλά πράγματα από αυτά που βλέπουμε έχουν πολιτικές νύξεις και θίγουν θέματα που απασχολούν τον κόσμο γύρω μας».
  • Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό: «Εκείνοι που παλιά ήταν το άνω διάζωμα του Ηρωδείου, μετακινήθηκαν στην Πειραιώς. Με τις νεότερες γενιές θεατών φυσικά». Δεν πιστεύει όμως ότι αφορά συγκεκριμένο κοινό το φεστιβάλ. «Το βλέπω στον κόσμο που στέκεται στις ουρές. Είναι ένα θεατρόφιλο, εκλεκτικό κοινό, με πολλούς νέους, που το έχει αγκαλιάσει και θέλει να βλέπει τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Και ανάμεσά τους είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι του θεάτρου που το παρακολουθούν συστηματικά».
  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 18 Iουλίου 2009