Category Archives: Διαμαντής Νίκος

Σολωμική ποίηση και ανθρώπων συμπεριφορές

«Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12»
Τη θεατρική περφόρμανς «Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς», παρουσιάζει το θέατρο «Σημείο», στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), από αύριο έως τις 7/7, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Ιστορίες, διηγήσεις, συμπεριφορές, ήχοι, τυχαίο ανθρώπινο υλικό, λογοτεχνικά και θεατρικά κείμενα, σε 15 θεματικές ενότητες, συγκροτούν ένα φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, το «μόλις» της ζωής. Το κειμενικό υλικό διαμορφώνει ένα μεταδραματικό «μωσαϊκό», παρουσιαζόμενο από ηθοποιούς που λειτουργούν ως ζωντανά εκθέματα. Με αναφορές σε ιδέες συγχρόνων φιλοσόφων και λογοτεχνών η παράσταση του «Σημείου» πραγματεύεται έννοιες και θέματα που άπτονται της δραστηριότητας του ανθρώπου. Το έργο είναι αποτέλεσμα μιας έρευνας του θεάτρου και του δημιουργού του, Νίκου Διαμαντή.Σύλληψη – σκηνοθεσία Νίκος Διαμαντής. Εικαστική επιμέλεια Αρτεμις Μουρατίδου, Κατερίνα Παπαγεωργίου. Παίζουν: Ειρήνη Αγαπητού, Ελενα Αρβανίτη, Αγγελα Βαγιονά, Πέτρος Βερβερής, Αντώνης Γαλέος, Σταύρος Γιαννακόπουλος, Γεράσιμος Δεστούνης, Ελένη Δεστούνη, Ελένη Ζαραφίδου, Απόστολος Καραούλης, Ιωάννα Μακρή, Ερμής Μαλκότσης, Τατιάνα Μύρκου, Νίκος Παντελίδης, Γιάννης Πάρτογλου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Κλειώ Σοφιανοπούλου, Ευαγγελία Σχοινά, Χρυσοβαλάντης Φράγκος, Αντιγόνη Φρυδά, Στέλιος Χατζηαδαμίδης. Συνεργάζονται Θόδωρος Γεωργίου, Σάββας Μιχαήλ, Πέπη Ρηγοπούλου. Συμμετέχουν Βασίλης Αρβανιτόπουλος, Αλέξανδρος Διαμαντής, Αννα Μαρία Καλαμάτα, Φαίδρα Μπέη, Κατερίνα Παπαδάκου, Αγγελική Πουλή, Ηλιάννα Σωτηροπούλου. Πρωτότυπα κείμενα: Κάλλια Παπαδάκη, Γιάννης Τζανετάκης, Στέλιος Χατζηαδαμίδης. Είσοδος ελεύθερη. Ωρες παράστασης: Πέμπτη 12μ. – 3μ.μ. Παρασκευή 6 – 9μ.μ. Σάββατο 6 – 9μ.μ. Συνέχεια
Advertisements

Στυγερό έγκλημα σε θέατρο ημιτονίων

  • Φαίνεται πως η Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζει να είναι μια «θάλασσα» δημιουργικής γονιμότητας, η οποία μυστηριωδώς «επαναφορτιζόμενη» δίνει διαρκώς ζεστή «τροφή» στο θέατρο και το σινεμά.

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Απόψε η «Αγγλίδα ερωμένη» της, έργο «ημιτονίων» και λεπτών ψυχικών ανακλήσεων -παρ’ ότι βασίζεται σε ένα στυγερό έγκλημα- κάνει πρεμιέρα στο θέατρο «Σημείο». Τη μετάφραση της Μπουμπουλίνας Νικάκη σκηνοθετεί πρωταγωνιστώντας ο Νίκος Διαμαντής. Είναι μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουμε γιατί η δημιουργός του «Εραστή» και του «Χιροσίμα, Αγάπη μου» δεν ξεπεράστηκε από τον χρόνο.

Το θεατρικό «πατάει» γερά σε ένα πραγματικό γεγονός, που όμως η Ντιράς φέρνει στα δικά της «μέτρα». Βουτάει στο απύθμενο «πηγάδι» του γυναικείου ψυχισμού αναζητώντας το σημείο όπου ο έρωτας τέμνεται με τον θάνατο. Το πραγματικό γεγονός είναι ότι η Κλερ Αμελί Λαν τον Απρίλιο του 1949 δολοφόνησε και τεμάχισε τον σύζυγό της. Τα κομμάτια του τα πέταξε στα βαγόνια διερχόμενων εμπορικών αμαξοστοιχιών.

Η Ντιράς διασώζει τη low profile θύτη -κανείς στη γαλλική μικροκοινωνία δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ήρεμη Κλερ Λαν ήταν ικανή για φόνο- αλλάζοντας την ταυτότητα του θύματος: στα βαγόνια της «Αγγλίδας ερωμένης» «ταξιδεύουν» τα μέλη της κωφάλαλης υπηρέτριας Μαρί-Τερέζ Μπουσκέ. Η ένοχη παραδέχτηκε το έγκλημα. Με μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: ποτέ δεν εξήγησε τους λόγους.

Η Ντιράς φέρνει την Κλερ Λαν (Ιωάννα Μακρή) και τον σύζυγό της Πιερ Λαν (Νίκος Διαμαντής) ενώπιον του ανακριτή (Γεράσιμος Δεστούνης). Το έγκλημα είναι η αφορμή για να ξαναφέρει αντιμέτωπους τον αντρικό και τον γυναικείο κόσμο «μιλώντας για τη συντριβή εντέλει και των δύο».

«Αντικαθιστώντας τον σύζυγο με την κωφάλαλη υπηρέτρια η Ντιράς καθιστά ακόμα πιο δραματικούς τους λόγους του εγκλήματος», υποστηρίζει ο Διαμαντής. «Δίνει φωνή και στον άντρα, προκειμένου να ξετυλίξει τη δική του ιστορία και να αποδειχτεί ο πραγματικός «κωφάλαλος» της ιστορίας».

Σε μια κρίσιμη για το θέατρο περίοδο ο Διαμαντής αποφάσισε να ανεβάσει ένα βίαιο κείμενο με ισορροπίες «τρόμου». Ηταν συνειδητή επιλογή, ξεκαθαρίζει, καθώς πρόκειται για ένα έργο που «γράφτηκε το 1968, τη στιγμή που η Γαλλία έβραζε κι ο κόσμος επαναστατούσε διεκδικώντας νέα τάξη και αξίες. Οπως, δηλαδή, τώρα».

Ποια ακριβώς είναι η Κλερ Λαν της Ντιράς; «Ο χείμαρρος των συναισθημάτων της ηρωίδας διυλισμένος στη μοναξιά ακουμπάει στην τρέλα», απαντάει ο σκηνοθέτης. «Η Ντιράς είναι ένας Μπέκετ του έρωτα. Μια συγγραφέας μουσικός του λόγου. Η Κλερ Λαν είναι μια γυναίκα, που δεν διεκδίκησε τίποτα στη ζωή της, παρεκτός έναν έρωτα. Μετά την απώλειά του καταδίκασε τον εαυτό της σε μια κυριολεκτική σιωπή». Μέχρι τη στιγμή του φόνου.

Ο Διαμαντής γνωρίζει ότι το θέατρο της «υγρής» Ντιράς είναι «απόλυτο». «Ενας μεταϋποκριτικός κώδικας θεάτρου», που αναζητεί συγκεκριμένη υποκριτική προσέγγιση. Κι ο ίδιος θέλησε με την παράστασή του να κτίσει «μια απόλυτη θεατρική χειρονομία, μια δωρική, σχεδόν μπεκετική χειρονομία ακροβασίας».

Γι’ αυτό το λόγο φέρνει τους θεατές ακριβώς δίπλα στους ηθοποιούς, «σε ένα διαρκές close up». «Ωστε να μπορέσουν να τους ακούσουν και να τους δουν μέσα από τα ελαττώματά τους. Και τελικά να ανακαλύψουν τη μαγεία του μικρού, του ελάσσονος, του ημιτονίου».

Υποδύεστε τον σύζυγο. Επιθυμήσατε ξαφνικά την από σκηνής έκθεση;

«Υστερα από πολύ καιρό διδασκαλίας στα Πανεπιστήμια Ναυπλίου και Πάτρας και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποφάσισα να περάσω από την άλλη πλευρά. Ηθελα να ξανακοιτάξω αυτά για τα οποία μιλάω, αμφισβητώντας όσα θεωρώ δεδομένα».

Τελευταία έχει παραδόξως «ανάψει» η συζήτηση για την αναγκαιότητα των θεατρικών επιχορηγήσεων.

«Θίγει την υπερηφάνειά μας και την καλλιτεχνική μας υπόσταση αυτή η συζήτηση. Το επιχορηγούμενο θέατρο είναι η ατμομηχανή ιδεών, πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα του θεάτρου μας. Πρέπει πάση θυσία να διασωθεί. Αν και περιμένω με υπομονή, όπως όλοι, να καταλάβω σε τι προχώρησε τη θεατρική κατάσταση στην Ελλάδα η δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού».

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Ματωμένα μυστικά της Ντιράς. ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Ο Νίκος ΔιαμαντήςΠιερ Λαν, ο σύζυγος της  φόνισσας Κλερ,  ανακρίνεται από τον  Γεράσιμο Δεστούνη  (πλάτη) στο έργο της  Μαργκερίτ Ντιράς «L΄  Αmante Αnglaise» που  σκηνοθετεί ο πρώτος

  • Βία και αίμα περνούν όλο και περισσότερο στη θεατρική σκηνή- στο εξωτερικό όπως και στην Ελλάδα, όπου το βασισμένο στην ιστορία ενός πραγματικού εγκλήματος έργο της Μαργκερίτ Ντιράς «L΄ Αmante Αnglaise» («Η Αγγλίδα ερωμένη») ανεβάζει ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» του
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Το έγκλημα αποκαλύφθηκε στις 8 Απριλίου του 1949: μεταπολεμική Γαλλία και μέσα σε βαγόνι ενός εμπορικού τρένου βρίσκουν ένα κομμάτι από τεμαχισμένο ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες μέρες σε διάφορα σημεία, στη Γαλλία αλλά και στο εξωτερικό, μέσα σε βαγόνια άλλων εμπορικών αμαξοστοιχιών συνεχίζουν να βρίσκουν και άλλα κομμάτια. Ανήκουν στο ίδιο γυναικείο σώμα. Λείπει μόνο το κεφάλι. Δεν θα βρεθεί ποτέ.

Η Αστυνομία, συνδυάζοντας τις διασταυρώσεις, ανακαλύπτει ότι όλα τα τρένα που μετέφεραν κομμάτια του σώματος έχουν περάσει- όποιος κι αν ήταν ο προορισμός τους- από ένα κοινό σημείο: κάτω από τη γέφυρα ντε λα Μοντάν Παβέ, στο Βιορν, στην περιφέρεια του Κορμπέιγ. Πολύ σύντομα, στην κοινότητα του Κορμπέιγ2.500 κάτοικοι εκ των οποίων 75 Πορτογάλοιπου ερευνάται εξονυχιστικά, ανακαλύπτεται το πρόσωπο που τεμάχισε το πτώμα: η Κλερ- Αμελί Λαν, κάτοικος του Βιορν εδώ και είκοσι χρόνια, παντρεμένη με τον Πιερ Λαν.

Η Λαν, μόλις βρεθεί απέναντι στους αστυνομικούς, ομολογεί το έγκλημά της: έχει, δηλώνει, δολοφονήσει την κωφάλαλη εξαδέλφη της ΜαρίΤερέζ Μπουσκέ. Παρά την προφανή καλή της θέληση σε όλη τη διάρκεια της δίκης, η Κλερ Λαν δεν θα καταφέρει ποτέ να δώσει κάποια εξήγηση για το έγκλημα.

Η Μαργκερίτ Ντιράς βρήκε ιδιαίτερα ερεθιστική την ιστορία αυτή που συγκλόνισε όλη τη Γαλλία – την «αθώα» εκείνη εποχή, τα εγκλήματα δεν είχαν γίνει κοινός τόπος…- και η οποία την ενέπνευσε: το 1959 γράφει το θεατρικό της έργο «Οι οδογέφυρες του Σεν ε Ουάζ»- έχει μεταφραστεί από την Κωστούλα Μητροπούλου, έχει εκδοθεί και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γκοβόστης. Πάντα ανήσυχη ξαναπιάνει το θέμα αργότερα, με καρπό τη μυθιστορηματική εκδοχή του (1967) με τον τίτλο «L΄ Αmante Αnglaise» («Η Αγγλίδα ερωμένη»). Το 1968 παρουσιάζεται, με τον ίδιο τίτλο, η τρίτη εκδοχή του θέματος: μετασχηματισμός του μυθιστορήματος σε θεατρικό έργο για τρία πρόσωπα.

Το έργο αυτό ανεβάζει εδώ και τώρα ο Νίκος Διαμαντής. Σε μετάφραση Μπουμπουλίνας Νικάκη, με σκηνικό και κοστούμια Νίκου Νατσούλη. Και με την Ιωάννα Μακρή, τον Γεράσιμο Δεστούνη και τον ίδιο τον σκηνοθέτη στους τρεις ρόλους. «Η Μαργκερίτ Ντιράς, γοητευμένη από την προσωπικότητα της Κλερ, προσπαθεί μέσα στο έργο να βρει τους λόγους που οδήγησαν σ΄ αυτή τη σκληρή πράξη μία τόσο ήσυχη γυναίκα, μία γυναίκα της διπλανής πόρτας, ένα συνηθισμένο πρόσωπο, μία γυναίκα που περνούσε τις ώρες της καθισμένη ακίνητη, σιωπηλή μέσα στο δωμάτιό της ή στον κήπο της», σημειώνεται. «Πρόκειται για ένα ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο, γραμμένο με μαεστρία από μία σπουδαία συγγραφέα. Ανιχνεύει τη γυναικεία προσωπικότητα, τη μοναξιά, τη συνήθεια και το ανεξιχνίαστο της ανθρώπινης φύσης. Ένα ρομαντικό, ερωτικό και βαθιά ανθρώπινο δράμα».

Και συμπληρώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής: «Αυτή είναι μία ιστορία αγάπης. Είναι μία Χιροσίμα της αγάπης. Η συντριβή, η απώλεια, η έξαρση, το πένθος, όλα θέματα ενός έρωτα απελπισμένου, οδηγούν τη γυναίκα στα μονοπάτια μιας μοναχικής ζωής. Την οδηγούν στην άλλη πλευρά της ζωής, μιας ζωής που αφουγκράζεται τα ίχνη των άλλων».

  • ΙΝFΟΑπό αύριο, στο θέατρο «Σημείο» (Χ. Τρικούπη 10, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-9229.579, 6976-494.351)
  • Αυξανόμενη βία στα θεατρικά έργα

Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ανεβαίνουν όλο και πιο πολλά βίαια θεατρικά έργα. Νωπές μνήμες από την τρομοκρατική επίθεση στην καρδιά του Λονδίνου, το 2005, της Αλ Κάιντα έφερε στον νου στο Εδιμβούργο και το Μπίρμινγχαμ το «Ρornography» του Σάιμον Στίβενς, που εστιάζει στους τρομοκράτες αυτόχειρες. Σε αμερικανική σκηνή ανεβαίνει το «Race» του Ντέιβιντ Μάμετ, με πρωταγωνιστή έναν λευκό, ο οποίος κατηγορείται για άγριο βιασμό μαύρης, την ώρα που στο «Νeighbors» του Αφροαμερικανού Μπράντεν Τζέικομπς- Τζένκινς (στο οποίο ακόμα και οι λευκοί ηθοποιοί φορούν μαύρες μάσκες) περιγράφεται μια βίαιη καθημερινότητα με σοκαριστικές, όπως λένε οι Αμερικανοί κριτικοί, σκηνές επίδειξης γεννητικών οργάνων και άγριας λεκτικής βίας. Σοκ προκάλεσε προσφάτως και το «Βlasted» της Σάρας Κέιν (παίχτηκε και στο Θέατρο του Νέου Κόσμου), η οποία αυτοκτονώντας άφησε πέντε θεατρικά έργα με φαινόμενα ακραίας βίας. Στο έργο ένας μεσόκοπος κάνει άγριο σέξ με μια ανήλικη στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, όταν ένας στρατιώτης εισβάλλει και μετατρέπει τον χώρο σε εμπόλεμη ζώνη.

Σε όλες τις αγγλόφωνες χώρες (πρόσφατα στη Μελβούρνη) ανέβηκε το έργο «Τhe Share» του Ντάνιελ Κιν- οι κριτικοί θεώρησαν πως έχει «αναίτια βία»- στο οποίο δύο νέοι σκοτώνουν έναν έμπορο ναρκωτικών, παρακινούμενοι από μονόφθαλμο πιτσιρικά, τον οποίο και τυφλώνουν με σπασμένο μπουκάλι, όταν τους κάνει σεξουαλικές προτάσεις.

Θεατές και ηθοποιοί γίνονται ένα

  • Στο «Ανθρώπινο Μουσείο», που παρουσιάζεται στο «Σημείο», υπάρχει μεγάλη ελευθερία και κινητικότητα. Σκηνή και πλατεία δεν έχουν όρια. Μια ανθρώπινη… εγκατάσταση έχει στήσει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής στο θέατρο «Σημείο» (ως μεθαύριο Κυριακή).

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

  • Είναι το «Ανθρώπινο Μουσείο», ο σκηνικός «πρόλογος», με άλλα λόγια, για το έργο του Πέτερ Χάντκε «Οταν δεν ήξερε ο ένας για τον άλλο», που θα ανεβεί σύντομα. Είναι μια παράσταση, που αφήνει τους θεατές να κινούνται ελεύθερα μέσα στον χώρο ενώ οι ηθοποιοί Ιωάννα Μακρή, Ελένα Αρβανίτη, Γιώργος Μερτζιάνης, Νάσια Κυριάκου, Νίκος Παντελίδης, Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Δανάη Παπαδοπούλου αποδίδουν, κινούμενοι το ίδιο ελεύθερα «συμπεριφορές, κείμενα, ήχους, τραγούδια, δηλώσεις, προθέσεις, χαρακτήρες ανθρώπινης κατάστασης». «Στο «Μουσείο» θέματα όπως η αγάπη, ο θεός, η σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, με το φαγητό, με τα ζώα, με το κακό, με το σεξ, παρουσιάζονται με μια καινούργια απενοχοποιημένη ματιά», σημειώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής.
  • Φυσικά πίσω απ’ όλη αυτήν την ελευθερία κρύβεται ένας ισχυρός «καμβάς» κειμένων, ένα «νταντά κολάζ», όπως το λέει ο Ν. Διαμαντής, που το συνέθεσε. Αποτελείται από έργα των Κάφκα, Κούτσι, Μπέκετ, Κέιν κ.ά., αλλά κι ανέκδοτα, τραγούδια, μεμονωμένα ρήματα και ρυθμικές φράσεις. Παρ’ όλα αυτά, η διατύπωση του σκηνοθέτη «αποδομώντας τα όρια του ανθρώπινου κόσμου που φτιάξαμε, δημιουργούμε στο «Μουσείο» μια καινούργια προοπτική», δεν παύει να ηχεί παράξενη. «Είναι μια καθαρά ρητορική διατύπωση των αμφιβολιών μας», αμύνεται ο Διαμαντής. «Στην πραγματικότητα, στην εκτέλεση του «Μουσείου» βρήκαμε τα όρια να μετακινούνται διαρκώς, να εφευρίσκονται καινούργιες πραγματικότητες, εν τέλει η ζωή η ίδια να ξεπερνάει τις συντεταγμένες της. Το ενδιαφέρον ήταν ότι μόλις νομίζαμε ότι αγγίζαμε τα όρια, αυτά εξαφανίζονταν και έπρεπε να προχωρήσεις σαν να χαρτογραφείς ένα πέλαγος, έναν ωκεανό. Μερικές σταγόνες του ωκεανού, λοιπόν, καταφέραμε να τις μαζέψουμε». Είναι πράγματι και οι δύο ώρες της παράστασης εν κινήσει; «Οι θεατές κινούνται ελεύθερα και μπορούν να επιλέξουν ανά πάσα στιγμή το θέμα, την ιστορία και τον ηθοποιό, που θα παρακολουθήσουν», εξηγεί ο σκηνοθέτης που ενθαρρύνει την αυτενέργεια του κοινού. «Μπορούν να καθήσουν λίγο, μπορούν να παρακολουθήσουν ένα θέμα πολλές φορές, μπορούν να απομονωθούν και να ανακατέψουν ήχους και θέματα, μπορούν να κοιμηθούν, να φύγουν, να στοχαστούν ακόμα και να βαρεθούν». Κι οι ηθοποιοί; «Λειτουργώντας σαν ζωντανά εκθέματα-γλυπτά μεταφέρουν τις ζωντανές ιστορίες τους. Δεν υποδύονται πρόσωπα, θεατρικές περσόνες ή ρόλους. Παρουσιάζονται με τα καθημερινά τους ρούχα, κουβαλάνε όλη την ημέρα τη συμπεριφορά τους και τα θέματά τους και τα ανασυγκροτούν το βράδυ μπροστά στον κόσμο. Ετσι, επαναδιατυπώνουν τα αιτήματά τους με μια πνευματική θεατρική διάσταση».

Θέατρο «Σημείο»: «Όταν δεν ήξερε τίποτα ο ένας για τον άλλον»

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΣΗΜΕΙΟ»: Ένας καθρέφτης της ζωής με 200 πρόσωπα

ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008
Επτά ηθοποιοί για 200 χαρακτήρες στο  �ργο του Π�τερ Χάντκε «Όταν δεν  ήξερε τίποτα ο �νας για τον άλλον»

Το εμβληματικό έργο του Πέτερ Χάντκε «Όταν δεν ήξερε τίποτα ο ένας για τον άλλον» ανεβάζει ο σκηνοθέτης ο Νίκος Διαμαντής στο θέατρο «Σημείο». Ένα κείμενο «ανοιχτό» σε σκηνικές ερμηνείες, αφού ο συγγραφέας περιγράφει στιγμές της ζωής μέσα από σειρά δράσεων 200 προσώπων. Το έργο στηρίζεται κυρίως στην παρατήρηση των θεατών. Γιατί στη σκηνή η δράση ξετυλίγεται ως παντομίμα. Μέσα από αλλεπάλληλα στιγμιότυπα- ταχυδράματα, με λόγο αφηρημένο και εμπλουτισμένο από ήχους.

Ένα ζευγάρι μαλώνει, αργότερα χωρίζει, μια γυναίκα βγάζει βόλτα το μωρό της. Ένας γέροντας ακουμπάει στον τοίχο, αρρωσταίνει, ήχος ασθενοφόρου. Ένα αγόρι κλωτσάει μια μπάλα. Ένας εργάτης τρώει βιαστικά. Δυο ερωτευμένοι παντρεύονται. Ιστορίες πέρα από το καλό και το κακό.

ΙΝFΟ: «Από την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου στο θέατρο «Σημείο» (Χαριλάου Τρικούπη 10, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-9229.579).

Γραμμένο το 1992, το έργο του Χάντκε είναι ένας καθρέφτης του κόσμου. Πράξεις που επεξεργάζονται τις ανθρώπινες συμπεριφορές και λειτουργίες δημιουργούν ένα κολάζ αφιερωμένο στο μυστήριο και το μεγαλείο της ζωής. Μιας ζωής όπου η αποξένωση των ανθρώπων και η μοναξιά επανέρχονται ως τρυφερά μοτίβα δίπλα στις τυχαίες ή αδιάφορες συναντήσεις, στις ερωτικές συνευρέσεις, στους θλιμμένους αποχωρισμούς, στις οδυνηρές απώλειες. Στην ελληνική εκδοχή, επτά ηθοποιοί (Ιωάννα Μακρή, Έλενα Αρβανίτη, Γιώργος Καραγκιοζόπουλος, Νάσια Κυριάκου, Νίκος Παντελίδης, Δανάη Παπαδοπούλου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος) παριστάνουν χαρακτήρες, τύπους και φιγούρες στο «Όταν δεν ήξερε τίποτα ο ένας για τον άλλον». Το έργο παρουσιάστηκε πέρυσι στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, σε μια παράσταση χωρίς λόγια, από έναν θίασο 30 ηθοποιών.

Peter Handke

The novelist, poet, and playwright Peter Handke was born in Griffen in the Austrian province of Carinthia (Kärnten) on 6 Dec. 1942. He spent his childhood in both East Berlin and Griffen. In 1961 he began law studies in Graz, Austria. In Graz he became involved with the literary group known as «Das Forum Stadtpark» and published pieces in the journal «manuskripte.» With the publication of his first novel in 1965, he left the university and became a full-time writer. Handke has lived in Graz, Düsseldorf, Berlin, Paris, Salzburg, and in the United States. He currently calls Chaville, France home.

In 1986 Handke worked together with director Wim Wenders on the film Wings of Desire. In the 1990s Handke caused a political stir with his anti-NATO, pro-Serbia statements and literary works. In April 1999 he gave back the 10,000-mark Georg-Brüchner literature prize money he had won in 1973—and left the Catholic church—because of his opposition to the NATO attacks on Belgrade. His often controversial, avant-garde works include:

  • The Hornets / Die Hornissen (1966, novel)
  • Offending the Audience / Publikumsbeschimpfung (1966, play)
  • Kaspar (1968, play)
  • The Goalie’s Anxiety at the Penalty Kick / Die Angst des Tormanns beim Elfmeter (1970, novel)
  • The Short Letter at the Long Parting / Der kurze Brief zum langen Abschied (1972, novel)
  • Sorrow Beyond Dreams / Wunschloses Unglück (1972, memoir)
  • The Left-Handed Woman / Die linkshändige Frau (1976, short story)
  • The Weight of the World / Das Gewicht der Welt (1976, diary/journal)
  • The Slow Return Home / Langsame Heimkehr (1979, short story)
  • About the Villages / Über die Dörfer (1981, dramatic poem)
  • My Year in the No-Man’s-Bay / Mein Jahr in der Niemandsbucht (1998, novel)
  • On a Dark Night I Left My Silent House / In einer dunklen Nacht ging ich aus meinem stillen Haus (1999, novel)

For more about Peter Handke and his works see the links below for Handke books, his contribution to the film Wings of Desire, and Handke on the Web.