Category Archives: ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

Το «Δεν πληρώνω» από το Θεσσαλικό Θέατρο

Το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω…» υπήρξε το εναρκτήριο έργο της καλλιτεχνικής περιόδου 2008-2009 για το Θεσσαλικό Θέατρο – ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Όπως σημειώνει η σκηνοθέτις της παράστασης εκείνης Ελένη Μποζά, «με βάση το υλικό του Ντάριο Φο, προσπαθήσαμε να στήσουμε μια παράσταση στην οποία, παράλληλα με το καυστικό χιούμορ και τη σάτιρα του συγγραφέα, χρησιμοποιήσαμε και στοιχεία από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η οποία ελάχιστα διαφέρει από την κοινωνία που ο Ντάριο Φο περιγράφει στο έργο του.

Αντιπαραβάλλοντας κομμάτια που αντλούν από τη σύγχρονη πραγματικότητα και κομμάτια από το κείμενο του Ντάριο Φο και μέσα από τους κώδικες της φάρσας και της επιθεώρησης, στόχος μας είναι να γελάσουμε με τις καθημερινές μας τραγωδίες, αλλά ταυτόχρονα να προβληματιστούμε για θέματα που μας αφορούν όλους».

Η διασκευή του έργου του Φο για την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας βασίστηκε σε αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών Ελένης Μποζά και Μυρτώς Σταμπούλου (η οποία επιμελήθηκε επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια). Τους ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Κωστής Καλλιβρετάκης, Ζωή Μωραΐτη, Πόπη Πελτεκοπούλου, Χάρης Φλέουρας και Δήμητρα Φράτζιου. Το κείμενο της παράστασης αυτής κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιγόκερως του Γιάννη Σολδάτου.

Θεσσαλικό Θέατρο: «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης»

Με επιτυχία συνεχίζεται η παράσταση "Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης" με την Ελένη Ουζουνίδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο

«Η φτώχεια θέλει καλοπέραση» έλεγαν παλιότερα, αυτό πάντως που δείχνει να επιβεβαιώνεται φέτος είναι πως «η κρίση θέλει διασκέδαση»… Έτσι, το κοινό φαίνεται ότι επιβραβεύει τις θεατρικές παραστάσεις εκείνες που, διατηρώντας υψηλά ποιοτικά στάνταρ, στοχεύουν στο να διασκεδάσουν, για λίγο τουλάχιστον, την εθνική μας κατάθλιψη…

Παράδειγμα αδιάψευστο το Θεσσαλικό Θέατρο (ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας), που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία παρουσιάζοντας το έργο του Άκη Δήμου Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης, σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού του διευθυντή Κώστα Τσιάνου. Κάθε βράδυ στο Θέατρο του Μύλου, στη Λάρισα, όχι μονάχα η πληρότητα… ξεπερνά το 100% αλλά και τα εισιτήρια είναι εξαντλημένα μέρες πριν. Έτσι, το Θεσσαλικό γιορτάζει με τον καλύτερο τρόπο τα 35 χρόνια παρουσίας στα θεατρικά πράγματα όχι μονάχα της Λάρισας αλλά ολόκληρης της χώρας.

Το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη το 2008 (και στη συνέχεια από τον Στ. Φασουλή στην Αθήνα και το «Σατιρικό Θεατρο» στη Λευκωσία) είναι ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο νεοελληνικό έργο. Ο συγγραφέας του αντλεί από την ελληνική φαρσοκωμωδία του 1960, αλλά και από τη σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα, για να δημιουργήσει μια εξωφρενική κωμωδία που φλερτάρει με το παράλογο.

Στην παράσταση του «Θεσσαλικού Θεάτρου» τον ρόλο της Ιοκάστης κρατά η Ελένη Ουζουνίδου, για την οποία ο Σταμάτης Κραουνάκης έγραψε ένα τραγούδι-δώρο για τα 35 χρόνια του θεάτρου. Στους υπόλοιπους ρόλους εμφανίζονται οι ηθοποιοί  Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Γρηγόρης Σταμούλης, Αλέξανδρος Μπαλαμώτης, Αλίκη Τσάκου και Χρήστος Χαλβατζάρας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Ελένης Στρούλια.

«Θα πέσει πείνα άγρια σαν του ’41»

  • «Αχ Ελλάδα μου καημένη, σ’ άφησαν χωρίς βρακί». Σε μια εποχή που η Ελλάδα έμεινε όντως χωρίς… βρακί -και όχι μόνο- η επιθεώρηση οφείλει να το καταδείξει και να το σατιρίσει αυτό και οι «Αγαπητικοί της βοσκοπούλας» που έφτιαξε για το Θεσσαλικό Θέατρο ο Κώστας Τσιάνος το κάνουν και με το παραπάνω.

«Οι 300 της Βουλής, 30 χρόνια τώρα, σαν μπαλωμένη κουρελού κατάντησαν τη χώρα». Καυστικοί οι στίχοι του Κώστα Τσιάνου από τους «Αγαπητικούς της βοσκοπούλας».

«Οι 300 της Βουλής, 30 χρόνια τώρα, σαν μπαλωμένη κουρελού κατάντησαν τη χώρα». Καυστικοί οι στίχοι του Κώστα Τσιάνου από τους «Αγαπητικούς της βοσκοπούλας».

«Καλά που μαζευτήκαμε απόψε να τα πούμε κι από τα μαύρα χάλια μας να δούμε πως θα βγούμε. Οι τριακόσιοι της Βουλής, τριάντα χρόνια τώρα, σαν μπαλωμένη κουρελού κατάντησαν τη χώρα. Περνάμε μέρες δύσκολες και χρόνια ζορισμένα, μισθοί και επιδόματα οριστικά κομμένα. Θα βγαίνουμε στη σύνταξη στα… ενενήντα τρία, στο τέλος το μακρύτερο θα πάρουμ’ απ’ τα τρία… Βοσκοπούλα μου Ελλάδα, τόσοι αγαπητικοί τριακόσιοι βολευτάδες σου ρουφήξαν το ζουμί. Ευρωπαίοι νταβαντζήδες, Αγγλοι , Γάλλοι, Γερμανοί. Αχ Ελλάδα μου καημένη, σ’ άφησαν χωρίς βρακί. Οι Γερμανοί ξανάρχονται και τα σκυλιά δεμένα. Θα πέσει πείνα άγρια σαν του σαράντα ένα…»

Οι στίχοι του Τσιάνου δίνουν το στίγμα της επιθεώρησης και η παράσταση που ο ίδιος έστησε σε δοκιμασμένα κείμενα των Λαζόπουλου – Ρέππα – Παπαθανασίου – Χατζησοφιά κάνει καίρια κριτική όχι μόνο για την κρίση την οικονομική, αλλά και την πολιτιστική, την τηλεοπτική, την πολιτική και την κοινωνική. Αρωγοί του πέραν των συγγραφέων ο Διονύσης Τσακνής, ο Αγγελος Μέντης που έφτιαξε τα υπέροχα κοστούμια και ο Φωκάς Ευαγγελινός που κίνησε με μαεστρία τους ηθοποιούς.

Το μεγάλο ατού της παράστασης είναι οι ηθοποιοί που την υποστήριξαν με οίστρο, με δεινότητα, με κέφι και μεράκι. Ενας και ένας όλοι τους και το σύνολό τους εξαιρετικό: Φανή Γέμτου, Χάρης Γρηγορόπουλος, Τζένη Διαγούπη, Μάνος Ιωάννου, Ελένη Καρακάση, Φωτεινή Ντεμίρη, Ελένη Ουζουνίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιάννης Στόλλας, Αλίκη Τσάκου και Γιώργος Ψυχογιός σε εξαιρετικές επιδόσεις.

Οπως Αριστοφάνης

  • Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Ενα από τα σατιρικά δοµικά στοιχεία του Αριστοφάνη ήταν η παρατραγωδία, σάτιρα δηλαδή γνωστών σκηνών από πρόσφατα παιγµένες τραγωδίες, όπου στο αυθεντικό συχνά κείµενο παρενέβαλε «σφήνες». Συνήθως παρέπεµπε σε τραγωδίες του Ευριπίδη, γνωστές σε εµάς σήµερα αλλά και άγνωστες, έτσι ώστε οι παραποµπές του κωµικού ποιητή να χρησιµεύουν στους φιλολόγους ως τεκµήρια των χαµένων τραγικών έργων. Παρατραγωδία έκανε και κάνει συχνά η Επιθεώρηση. Πόσες φορές δεν σατίρισε την ερµηνευτική άποψη Ροντήρη µε το οµαδικό σπρεχ-κορ; Αλλά και η σάτιρα τηλεοπτικών σίριαλ ή ριάλιτι σόου στην ίδια λογική αναφέρεται.

Πριν από χρόνια ο Φλερύ στο Θεσσαλικό Θέατρο είχε διδάξει ένα έξοχο παραχορογράφηµα, αν επιτρέπεται ο νεολογισµός, όπου µαντράχαλοι άντρες ντυµένοι κύκνοι µε πουάντ χόρευαν µε τη µουσική του Τσαϊκόφσκι τη «Λίµνη των κύκνων». Αυτό το έξοχο εύρηµα ο Τσιάνος το επαναφέρει στη φετινή παράσταση των «Αγαπητικών της βοσκοπούλας». Εκεί όµως όπου η «παρα-µόρφωση» έδωσε ρέστα (γι’ αυτό και εξαίρω το πράγµα ξεχωριστά) ήταν το φινάλε της επιθεώρησης του Θεσσαλικού, όπου όλος ο θίασος ντυµένος µε σοβαρό συναυλιακό ένδυµα «παραποίησε» (να το πω «παρα-συναυλία», «παραορατόριο», «παρα-όπερα»;) ένα ορατόριο ή ρέκβιεµ τύπου Χέντελ, Μότσαρτ, Ντβόρζακ µε µιµήσεις φούγκας και αντιστικτικής σύνθεσης «φωνών», µε σολίστ την έξοχη ηθοποιό και σοπράνο Καρακάση. Ο Διονύσης Τσακνής εδώ θαυµατούργησε και τα «κείµενα» του Τσιάνου (παραλλαγές πάνω στους «στίχους»: «µπριζόλα µε πατάτες», «παϊδάκια», «στιφάδο µε κρεµµύδια») έσπαγαν κόκαλα, δοξάζοντας τα απλά αστικά φαγητά της παρελθούσης «ευηµερίας» σε εποχή λιτότητας και λόρδας.

Αστείρευτο επιθεωρησιακό ποτάμι

  • Της Λαρίσης το ποτάμι… το επιθεωρησιακό παραμένει αστείρευτο.
  • Διαυγές και γάργαρο, ευφρόσυνο κι αστείο, δοκιμασμένο κι ανανεώσιμο.

Στο κηποθέατρο Παπάγου χαρήκαμε πρόσφατα τους «Αγαπητικούς της βοσκοπούλας» από το περιοδεύον ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας-Θεσσαλικό Θέατρο, που γιορτάζει τα 35 του χρόνια κι έχει παρουσιάσει άλλες έξι νόστιμες επιθεωρήσεις στο παρελθόν. «Ατού» της παράστασης:

Τα απογειωτικά κι αιχμηρά κείμενα των Λάκη Λαζόπουλου, Θανάση Παπαθανασίου – Μιχάλη Ρέππα, Κώστα Τσιάνου, Αννας Χατζησοφιά. Νούμερα όπως: Γυναίκες ψηφοφόρες βαρεμένες από τα ανεκδιήγητα τερτίπια Νέας Δημοκρατίας, Πασόκ κι Αριστεράς. Πιτσαδόροι που το παίζουν γκόλντεν μπόις. Γιαγιάδες αγρότισσες χαμένες στο Ιντερνετ. Ο γελοίος μιμητισμός επαρχιωτών εξαιτίας των σελέμπριτις και του λάιφ στάιλ. Προβλήματα συζυγικής ασυνεννοησίας, νοσοκομειακά παρατράγουδα περίθαλψης, εγκυκλοπαιδική αγραμματοσύνη μαθητών. Νούμερα οπερετικά όπως η «Λίμνη των κύκνων» με άντρες… μπαλαρίνες ή με σολίστ και χορωδία, όπως το… ρέκβιεμ στη «Χαμένη μπριτζόλα».

Η σκηνοθετική μαεστρία του Κώστα Τσιάνου, έμπειρου δεξιοτέχνη του είδους, μοιράζοντας σε σωστές δόσεις νούμερα, μουσική και τραγούδια. Δική του και η μποστικής υφής γελοιογραφική ιστορία του δεύτερου μέρους με πολιτικούς μνηστήρες και το ΔΝΤ να πιέζουν ασφυκτικά τη βοσκοπούλα Μάρω. Παρωδία του ελληνικού βουλιάγματος με τη βοσκοπούλα να πάσχει από σουρεαλιστικό σύνδρομο Πηνελόπης και Ιοκάστης (εξαιρετικός ως βοσκοπούλα ο Γιώργος Ψυχογιός). Εξι γυναίκες κι έξι άντρες της νεότερης γενιάς με μπρίο, φινέτσα, τρέλα και ταλέντο αφήνουν καλές εντυπώσεις και υποσχέσεις για το μέλλον: Ελένη Ουζουνίδου, Φανή Γέμτου, Ελένη Καρακάση, Φωτεινή Ντεμίρη, Τζένη Διαγούπη, Αλίκη Τσάκου και οι Πάνος Σταθακόπουλος, Χάρης Γρηγορόπουλος, Μάνος Ιωάννου, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιάννης Στόλλας, Γιώργος Ψυχογιός.

Ταιριαστή η μουσική του Διονύση Τσακνή, φινετσάτα τα κοστούμια του Αγγελου Μέντη, γλαφυροί οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου στο τραγούδι-φόρο τιμής στην επιθεώρηση και τους παλιούς πρωταγωνιστές της. Τελευταίες «αγαπητικές» παραστάσεις: Λάρισα (Τετάρτη), Νέα Χαλκηδόνα (Παρασκευή), Νεμέα (Σάββατο).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

Ολα ξεκίνησαν 35 χρόνια πριν από μια Αυλή στη Λάρισα…

  • Αννα Βαγενά, Κώστας Τσιάνος και Λυδία Κονιόρδου θυμούνται τις σημαντικότερες στιγμές του Θεσσαλικού Θεάτρου που φέτος κλείνει τριάντα πέντε χρόνια και τα γιορτάζει με τους «Αγαπητικούς της Βοσκοπούλας»
Η Λυδία Κονιόρδου στην «Ηλέκτρα» (1988) που απογείωσε την καριέρα  της και την έχρισε ως την καλύτερη ερμηνεύτρια αρχαίου δράματος της  νεότερης γενιάς.
Η Λυδία Κονιόρδου στην «Ηλέκτρα» (1988) που απογείωσε την καριέρα της και την έχρισε ως την καλύτερη ερμηνεύτρια αρχαίου δράματος της νεότερης γενιάς.

Χειμώνας του 1975 και η Αννα Βαγενά με τον Κώστα Τσιάνο και τον Γιώργο Ζιάκα -όλοι τους Λαρισαίοι που δούλευαν στην Αθήνα- ιδρύουν το Θεσσαλικό Θέατρο. Το πρώτο Περιφερειακό Θέατρο στην Ελλάδα είναι γεγονός και ανάμεσα στα υπόλοιπα ιδρυτικά του μέλη ανήκουν και ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, η Δήμητρα Γαλάνη κ.ά. Καλοκαίρι του 2010 και ο Κώστας Τσιάνος οργανώνει με μεράκι και με όρεξη μια παράσταση-γιορτή για τα γόνιμα 35χρονα του εν λόγω θεάτρου που αγκάλιασε σημαντικές παραγωγές έργων του κλασικού και του σύγχρονου ρεπερτορίου, οι οποίες μας εκπροσώπησαν και σε μεγάλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, ενώ πολλές απ’ αυτές παρουσιάστηκαν στην Επίδαυρο αλλά και το Ηρώδειο, τη Δωδώνη, τους Δελφούς… Επιθεωρήσεις που «προχώρησαν» το είδος, ελληνικά έργα που άφησαν έντονο… στίγμα, παραστάσεις αρχαίου δράματος που άφησαν εποχή.

Με αφορμή την επιθεώρηση «Οι αγαπητικοί της Βοσκοπούλας», που είναι η νέα παραγωγή του Θεσσαλικού, κοιτάμε πίσω μαζί με την Αννα Βαγενά, τον Κώστα Τσιάνο και τη Λυδία Κονιόρδου. Γυρνάμε πίσω, περνάμε από την «Αυλή των θαυμάτων» στο «Χαιρέτα μου τον πλάτανο» και από εκεί στους «Φοιτητές» και την «ιστορική» πλέον «Ηλέκτρα». 35χρόνια Θεσσαλικό Θέατρο. 35 χρόνια δημιουργίας.

Ο Κώστας Τσιάνος στον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ.

Ο Κώστας Τσιάνος στον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ.
  • Αννα Βαγενά

Η πρωτεργάτρια του «Θεσσαλικού Θεάτρου» αφοσιώθηκε με λατρεία σ’ αυτό και το υπηρέτησε με ψυχή. Εγραψε μάλιστα και ένα βιβλίο για τον μεγάλο της αυτό έρωτα που ακούει στον τίτλο «Το Θεσσαλικό μου θέατρο» κι από εκεί δανειζόμαστε το απόσπασμα που μας ταξιδεύει στο 1975 και την πρώτη παράστασή του – την έξοχη «Αυλή των Θαυμάτων».

«Αχ! Δεν μπορώ εύκολα να περιγράψω την ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών. Ηταν σαν να ετοιμάζαμε μια μεγάλη γιορτή. Ολες οι δυσκολίες ξεπερνιούνταν. Τα τεχνικά προβλήματα, η κούραση, ο εκνευρισμός… Και φτάνουμε στη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων του ΄75. Η πρεμιέρα μας. Η πρώτη παράσταση της «Αυλής των θαυμάτων». To όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Το Θεσσαλικό Θέατρο ξεκινάει. Η αιθουσούλα του Δημοτικού Ωδείου είναι γεμάτη.

Ολη η πόλη ήθελε να είναι εκεί. Ορθιοι ακόμη και στους διαδρόμους, ο απλός κόσμος μαζί με τις Αρχές του τόπου. Ολοι εκεί, οι φίλοι μας, οι οικογένειές μας. Τελειώνει η παράσταση και για ώρα δεν μπορούμε να συνέλθουμε. Το χειροκρότημα δεν τελειώνει. Η συγκίνηση είναι απίστευτη. Είναι ένας θρίαμβος. Η παράστασή μας ήταν πράγματι εξαιρετική. Σπουδαία δουλειά από τον Διαγόρα, τον Ζιάκα, τον Λουκιανό, από όλους μας, πάνω σ’ αυτό το υπέροχο έργο του Καμπανέλλη. Το έργο που, κατά τη γνώμη μου, σηματοδοτεί το ξεκίνημα του νέου ελληνικού θεάτρου. Την επόμενη μέρα όλη η πόλη μιλάει για την παράσταση.

Η επιτυχία μας ήταν τόσο μεγάλη, που ενώ σχεδιάζαμε να παίξουμε στη Λάρισα μόνο τις δύο εβδομάδες των γιορτών, παίξαμε τελικά δύο μήνες. Πρωτάκουστο, πρωτοφανές γεγονός για τα θεατρικά μας πράγματα τότε αλλά και τώρα. Μόνιμος θίασος σε επαρχιακή πόλη να παίζει συνέχεια δύο μήνες δεν είχε ξαναγίνει. Και κάθε μέρα σχεδόν το θέατρο γεμάτο.

Τα Σαββατοκύριακα, χαμός. 44 παραστάσεις, 5.804 εισιτήρια, 998.010 δρχ. είσπραξη. Είναι πάρα πολλά εισιτήρια και πάρα πολλά χρήματα με τα δεδομένα της εποχής. Για μας, πάντως, τότε σήμαιναν οικονομική αυτοδυναμία, δηλαδή πληρωνόμασταν όλοι από τις εισπράξεις μας.

Αυτό μας έκανε πολύ δυνατούς και περήφανους…». Η Αννα Βαγενά, αγαπάει πάντα το «παιδί» της όπως μας λέει και δεν ξεχνά πως η ίδια παρότρυνε και πίεσε τον Λάκη Λαζόπουλο να γράψει νούμερα και να βγει στη σκηνή. «Εβγαινε κι έκανε μιμήσεις, είχε πολύ γερή πένα και τον πίεζα να γράψει. Πάντα ήταν… άρρωστη η γιαγιά του και το…ανέβαλλε [γέλια], αλλά τελικά… βούτηξε στα βαθιά και ήρθε η τόση μεγάλη επιτυχία. Και δεν ήταν μόνο ο Λάκης που αναδείχτηκε απ’ το Θεσσαλικό. Ηταν και ο Κοντογιαννίδης, η Γερασιμίδου, ο Σπύρος ο Παπαδόπουλος, οι Ρέππας – Παπαθανασίου. Ηταν φυτώριο ταλέντων!»

  • Kώστας Τσιάνος

Το Θεσσαλικό Θέατρο γιορτάζει φέτος τα 35 χρόνια γόνιμης δραστηριότητας, γεμάτα επιτυχία, αγωνιστικότητα, ενθουσιασμό και αναγνώριση. Είπαμε, λοιπόν, να γιορτάσουμε τα γενέθλια με επιθεώρηση.

Το «Θεσσαλικό Θέατρο», έκανε σοβαρότατη έρευνα σ΄ αυτό το ιδιόμορφο είδος θεάτρου και στα 35 χρόνια του ανέβασε 6 επιθεωρήσεις με τεράστια επιτυχία. Αλλωστε και οι δύσκολοι καιροί που περνάμε, μας οδήγησαν στην απόφαση να σατιρίσουμε τα κακώς κείμενα, πότε καλοπροαίρετα, πότε με θυμό, πότε με μια γελοιογραφική διάθεση, με μουσική, χορό και τραγούδι. Δηλαδή με όλο το αλατοπίπερο που χρειάζεται η επιθεώρηση.

Η επιθεώρηση, ξενόφερτο είδος στα τέλη του περασμένου αιώνα, πολιτογραφήθηκε στη χώρα μας και κατάφερε να γίνει ένα καθαρά ελληνικό θεατρικό φαινόμενο. Ανέδειξε σπουδαίους επιθεωρησιογράφους, μουσικούς, χορογράφους, σκηνογράφους και κυρίως άριστους θεατρίνους. Γνώρισε την ακμή και παρακμή, όπως συμβαίνει με κάθε ζωντανό οργανισμό. Τη σκυτάλη οι παλιοί την παρέδωσαν στους νεότερους που με τη σειρά τους προσθέτουν νέους προβληματισμούς.

Ο δικός μας Λάκης Λαζόπουλος, που ανακάλυψε τους κώδικες της επιθεώρησης στο σανίδι του «Θεσσαλικού Θεάτρου» πήρε τον μίτο και την οδήγησε σε εξαιρετικές μορφές. Ο Λάκης που δεν σταμάτησε να αισθάνεται μέλος του Θεάτρου μας, βοήθησε με πολλούς και αποτελεσματικούς τρόπους το «Θεσσαλικό» και τώρα παραχώρησε γενναιόδωρα όλα τα σπουδαία κείμενά του για να διαλέξουμε εκείνα που θα ταίριαζαν στη φυσιογνωμία της παράστασής μας. Δεν έχουμε λόγια να τον ευχαριστήσουμε. Το ίδιο συνέβη και με τον Θανάση Παπαθανασίου, τον Μιχάλη Ρέππα και τη «δικιά μας» Αννα Χατζησοφιά που μας παρέδωσαν υπέροχα κείμενα. Η παράστασή μας στηρίχτηκε στους στέρεους κώδικες, όπως μας τους παρέδωσαν οι βετεράνοι της επιθεώρησης. Και όπως παλιά, το δεύτερο μέρος, το καλύπτει το περίφημο «σκετσονούμερο» που στη δική μας παράσταση είναι: «Οι αγαπητικοί της Βοσκοπούλας» που έδωσε και τον τίτλο της επιθεώρησης. Η «Βοσκοπούλα» μπορεί να είναι η Πηνελόπη ή η Ελλάδα και «οι αγαπητικοί» οι 300 μνηστήρες, ή οι βουλευτές ή οι Ευρωπαίοι κερδοσκόποι.

Πάντως η Βοσκοπούλα Μάρω, είναι «πολυδιάστατος και πολυμήχανος» με όλα τα «σουσούμια» της Πηνελόπης, της Κλυταιμνήστρας, της Ιοκάστης, της Μήδειας και της ίδιας της Ελλάδας που τρέχει και δεν φτάνει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Στην παράστασή μας εντάξαμε και πάλι κάποια νούμερα που θριάμβευσαν στις παλιότερες επιθεωρήσεις μας, όπως και το περίφημο τραγούδι Επιθεώρηση που μας χάρισε η φίλη Λίνα Νικολακοπούλου… Πώς νιώθω που μετά ένα διάστημα που έμεινα εκτός Θεσσαλικού γυρνώ σ’ αυτό; Σαν να γυρνώ στο σπίτι μου -όχι το δεύτερο σπίτι μου- το πρώτο σπίτι μου. Είμαι συγκινημένος, πολύ συγκινημένος, και χαρούμενος, πολύ χαρούμενος! Καμαρώνω που το Θεσσαλικό θέριεψε και ανδρώθηκε. Kαι που συνεχίζουμε την ιστορία του. Και για να στο πω και με ένα… τραγούδι [γελάει] Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή…».

  • Λυδία Κονιόρδου

Καλοκαίρι του ‘88 και ο Κώστας Τσιάνος ανεβάζει την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή παράδοσή μας. Πολλοί τον περιμένουν στη γωνία για την «Ηλέκτρα-καραγκούνα», μα η παράστασή του συγκλονίζει με τη συνταρακτική Λυδία Κονιόρδου.

Οι κριτικές είναι διθυραμβικές, η «Ηλέκτρα» πηγαίνει έναν χρόνο μετά στην Επίδαυρο -το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας είναι το πρώτο ΔΗΠΕΘΕ που μπαίνει στο αργολικό θέατρο-και το κοινό χειροκροτεί όρθιο. Μπράβο ηχηρά που ακόμα έχει στα αυτιά της η Κονιόρδου. «Ο Κώστας έσκυψε με ευλάβεια στη λαϊκή μας παράδοση και έφτιαξε μια παράσταση- πρόταση με όραμα, που άνοιξε νέους δρόμους στο αρχαίο δράμα. Η εμπειρία μου ήταν εξαιρετική και ακριβή και με σφράγισε για πάντα. Οπως με σφράγισε και το Θεσσαλικό, που έχει γράψει τη δική του … ιστορία με παραστάσεις σημαντικές. Πρόκειται για ένα ΔΗΠΕΘΕ υπόδειγμα που συνεχίζει να… κλέβει την παράσταση ακόμα και στα τριάντα πέντε του χρόνια και έχει πολλά να μας προσφέρει ακόμα!»

Ο Κώστας Τσιάνος σατιρίζει τη σημερινή πραγματικότητα με τους στίχους που έγραψε ειδικά για τους σημερινούς… επικαιροποιημένους «Αγαπητικούς της Βοσκοπούλας» του:

Αχ, Ελλάδα μου καημένη, σ’ άφησαν χωρίς βρακί…

«Καλά που μαζευτήκαμε απόψε να τα πούμε κι από τα μαύρα χάλια μας να δούμε πώς θα βγούμε. Οι τριακόσιοι της Βουλής, τριάντα χρόνια τώρα, σαν μπαλωμένη κουρελού κατάντησαν τη χώρα. Περνάμε μέρες δύσκολες και χρόνια ζορισμένα, μισθοί και επιδόματα οριστικά κομμένα. Θα βγαίνουμε στη σύνταξη στα… ενενήντα τρία, στο τέλος το μακρύτερο θα πάρουμ΄ απ΄ τα τρία… Βοσκοπούλα μου Ελλάδα, τόσοι αγαπητικοί τριακόσιοι βολευτάδες σου ρουφήξαν το ζουμί. Ευρωπαίοι νταβαντζήδες, Αγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί. Αχ, Ελλάδα μου καημένη, σ΄ άφησαν χωρίς βρακί. Οι Γερμανοί ξανάρχονται και τα σκυλιά δεμένα. Θα πέσει πείνα άγρια σαν του σαράντα ένα. Θα τρώμε στα συσσίτια, θα βγάλουμε δελτίο, με τόσα μέτρα και σταθμά, την κάναμε λαχείο». Δεν είναι όμως αυτοί μόνο οι στίχοι που… κλέψαμε απ’ τον Τσιάνο. «Κλέψαμε» και το παραποιημένο «Μια ζωή πληρώνω» που έγινε… έτσι: «Μια ζωή πληρώνω, τις πισίνες αλλωνών, βίλες στα νησιά κι εξοχικά, φάγατε καλά! Πόσ’ αρπάξατε, λαμόγια, μαλαγάνες και μια χώρα την αφήσατε ταπί! Να σας χώσουνε ρε μάγκες, ολ τουγκέδερ φυλακή!». Αν δεν τονίσεις τα κακώς κείμενα, μας λέει ο ίδιος ο Τσιάνος, σε μια επιθεώρηση, το χάνεις το παιχνίδι. Και από… κακώς κείμενα άλλο τίποτα, όπως ξέρετε. Μόνο κακώς κείμενα υπάρχουν πια».

  • Η ταυτότητα

Οι «Αγαπητικοί της Βοσκοπούλας» θα κάνουν πρεμιέρα στη Λάρισα στις 29 Ιουνίου για να περιοδεύσουν μετά ανά την Ελλάδα. Τα κείμενα υπογράφουν οι Λάκης Λαζόπουλος, Θανάσης Παπαθανασίου- Μιχάλης Ρέππας, Αννα Χατζησοφιά και ο Κώστας Τσιάνος που έχει κάνει και την σκηνοθεσία. Ο Διονύσης Τσακνής υπογράφει τη μουσική και τα τραγούδια, ο Αγγελος Μέντης τα κοστούμια και ο Φωκάς Ευαγγελινός τις χορογραφίες. Παίζουν, τραγουδούν και χορεύουν με αλφαβητική σειρά οι: Φανή Γέμτου, Χάρης Γρηγορόπουλος, Τζένη Διαγούπη, Μάνος Ιωάννου, Ελένη Καρακάση, Φωτεινή Ντεμίρη, Ελένη Ουζουνίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιάννης Στόλλας, Αλίκη Τσάκου και Γιώργος Ψυχογιός.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ

35 χρόνια Θεσσαλικό Θέατρο

35 χρόνια Θεσσαλικό Θέατρο
  • Τα 35 χρόνια του γιορτάζει φέτος το Θεσσαλικό Θέατρο και η Αννα Βαγενά πρόκειται να παρουσιάσει στο «Μεταξουργείο» της μια γενέθλια παράσταση. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, θα θεατροποιήσει το βιβλίο-μνήμης που έγραψε και που ακούει στον τίτλο «Το Θεσσαλικό μου Θέατρο».

Αρεσε πολύ καλλιτεχνικά η παράσταση-βαριετέ «Μια νύχτα χάρισμά σου», που παίχτηκε στο «Τροχόσπιτο» δύο βραδιές με αθρόα προσέλευση κοινού, γι’ αυτό και οι του Ελληνικού μας Φεστιβάλ συζητούν θερμότατα την επανάληψή της μέσα στη σεζόν. Ο Γιώργος Λούκος, βλέποντας ότι πέτυχε το εγχείρημα, σκέφτεται να δώσει στις παραστάσεις-βαριετέ περισσότερο χρόνο το επόμενο καλοκαίρι.

Και γιατί να μην το κάνει; Ολοι οι συντελεστές τους, απ’ τον Γιώργο Νανούρη, που υπόγραψε την οργάνωση-σκηνοθεσία, μέχρι όλους τους ηθοποιούς και τραγουδιστές που πήραν μέρος σε αυτές, δεν πήραν ούτε ένα ευρώ για τη συμμετοχή τους – ανάμεσά τους οι Κοκκίδου και Λούλης, Λαζαρίδου και Γουλιώτη, Γέρου και Στέργιογλου…

Αφήνουν τις πρόβες στο Βασιλικό Θέατρο και… βγαίνουν πια σε ανοιχτό χώρο για τις πρόβες της παράστασης «Αχαρνής» ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης και οι πρωταγωνιστές του Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Βουτσάς, Γρηγόρης Βαλτινός.

Σήμερα αφήνουν το κλειστό Βασιλικό και πάνε στο Θέατρο Δάσους, ενώ είναι σχεδόν έτοιμα και τα κοστούμια τους. Ολοι είναι αγχωμένοι κι εμπύρετοι, αλλά όταν άκουσαν τις μουσικές του Κραουνάκη κατάλαβαν ότι έχουν έναν πολύ δυνατό «άσο».

Οι καλοί κωμικοί -και όχι μόνο- ηθοποιοί Ταξιάρχης Χάνος και Λαέρτης Μαλκότσης θα είναι οι πρωταγωνιστές της δυνατής κωμωδίας «Ψέμα στο ψέμα», που θα ανέβει στο θέατρο Ηβη σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη. Το ίδιο έργο ανέβασε επιτυχώς στο παρελθόν ο Φιλιππίδης στο «Μουσούρη» και το ζευγάρι αστυνόμων που έπαιζε με τον Παύλο Χαϊκάλη είχε… γράψει ιστορία – παιζόταν τρεις χρονιές.

Κυψέλη – Παγκράτι θα κάνει την απόσταση Αθήνα – Πάτρα ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, μια και τον χειμώνα θα πρέπει να μοιράζεται στα γυρίσματα στη «Ζωή της άλλης» και στις πρόβες -και αργότερα στις παραστάσεις-του» Λεωφορείου ο πόθος», που θα ανεβάσει ο Βασίλης Νικολαΐδης, με Μπλανς Ντιμπουά την Κάτια Γέρου. Βλέπετε το έργο του Ουίλιαμς θα ανέβει στην Πάτρα.

Οι τραγουδιστικές επιδόσεις της Ελένης Κοκκίδου στο «Μια νύχτα χάρισμά σου» ξεσήκωσαν το κοινό, όπως και κάθε Κυριακή που τραγουδούσε στη «Φαίδρα». Γι’ αυτό και του χρόνου, πέρα από τις παραστάσεις της «Γυναίκας της Πάτρας», θα συνεχίσει τις ξεχωριστές της εμφανίσεις στη «Φαίδρα».

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 18/06/2010

Η θεσσαλική τρέλα έκλεισε τα 35

  • Ο Κώστας Τσιάνος θυμάται πώς μια παρόρμηση έγινε θεατρικός θεσμός

Θεσσαλικό Θέατρο, ετών 35. «Είμαι συγκινημένος και ενθουσιασμένος για αυτή την επέτειο, αλλά ακόμη απορώ πώς έγινε και φθάσαμε ως εδώ… Κανείς μας δεν φανταζόταν τότε ότι το εγχείρημά μας θα κρατούσε περισσότερο από τρεις μήνες. Και όμως… Γι΄ αυτό και θα το γιορτάσουμε, θα το γλεντήσουμε» . Ο Κώστας Τσιάνος, εις εκ των τριών ιδρυτών και νυν καλλιτεχνικός διευθυντής του, δεν κρύβει τη χαρά του. «Ξεκινήσαμε από μια τρελή παρόρμηση τότε, η Αννα (Βαγενά), ο Κώστας (Ζιάκας) κι εγώ.

Αφήσαμε την Αθήνα και λίγο προσκοπικά γυρίσαμε στη Λάρισα, φτιάξαμε έναν σύλλογο, αποφασίσαμε να κάνουμε θέατρο και αναστατώσαμε την πόλη μας. Η Αννα είχε αναλάβει το τρέξιμοκαι πέτυχε ακόμη και εγγραφές μελών, έστω και με λίγα χρήματα. Ετσι φτιάξαμε τον πρώτο θίασο, μαζί μας και ο Νίκος Χαραλάμπους, και χωρίς επιχορήγηση ανεβάσαμε την “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη . Η επιτυχία της παράστασης μας έδωσε φτερά για να συνεχίσουμε» .

Ο Κώστας Τσιάνος υπενθυμίζει και υπογραμμίζει ότι από την αρχή το Θεσσαλικό είχε επαγγελματικό χαρακτήρα- με αμειβόμενους καλλιτέχνες ακόμη και στις πρόβες. «Μετά την πρώτη οκταετία τα πράγματα δυσκόλεψαν» θυμάται. Ο θεσμός όμως των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, που ίδρυσε η Μελίνα Μερκούρη, μετέτρεψε το Θεσσαλικό στο πρώτο ΔΗΠΕΘΕ. Ο τίτλος και η περιουσία πέρασαν στον δήμο της πόλης – ένας δημοτικός κινηματογράφος έγινε θέατρο και «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ έγινε η πρώτη μεγάλη επιτυχία αυτής της δεύτερης περιόδου. «Με το σπαθί μας μπήκαμε στην Επίδαυρο και στη συνέχεια με την “Ηλέκτρα” πήγαμε και στο εξωτερικό» προσθέτει.

Η «Ηλέκτρα», άλλωστε, καθώς και η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» με τη Λυδία Κονιόρδου , στη σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου, αποτέλεσαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ΔΗΠΕΘΕ. Ακολούθησαν και άλλες: οι επιθεωρήσεις «Χαιρέτα μου τον πλάτανο», «Μας πήρε το ποτάμι», «Οι φοιτητές» του Ξενόπουλου , το «Καφενείο» του Γκολντόνι , η «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Ντε Φιλίπο, το «Πανηγύρι» και οι «Δάφνες και πικροδάφνες» του Κεχαΐδη , το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, αλλά και η «Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα. «Περισσότερες από 150 είναι οι παραστάσεις που έχει δώσει ως τώρα το Θεσσαλικό» λέει με καμάρι ο Κώστας Τσιάνος και καθώς κάνει έναν πρώτο απολογισμό θυμάται: «Η πρώτη περίοδος ήταν η πιο δύσκολη αλλά και η πιο ενθουσιώδης. Τα μόνα λεφτά που πήραμε, προ ΔΗΠΕΘΕ, μας τα είχε δώσει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, τότε υπουργός Πολιτισμού. Η καλύτερη εποχή μας ήταν μετά, επί Μελίνας και επί υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου. Στόχος μας είναι να παραμείνουμε ένας ζωντανός οργανισμός και ένα λαϊκό θέατρο, να μη χάσουμε τη φυσιογνωμία μας» καταλήγει.

  • Μια φορά κι έναν καιρό…

Την άνοιξη του 1975 η Αννα Βαγενά, ο Κώστας Τσιάνος και ο Γιώργος Ζιάκας, οι οποίοι δούλευαν χρόνια στην Αθήνα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στη γενέτειρά τους, τη Λάρισα, και να επιχειρήσουν την αποκέντρωση μέσα από την ίδρυση ενός θεάτρου. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς το καταστατικό της Θεσσαλικής Πνευματικής Πορείας κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο και το πρώτο Περιφερειακό Θέατρο γεννήθηκε στην Ελλάδα, με 152 ιδρυτικά μέλη- ανάμεσά τους ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Στεγάστηκε στο Θεσσαλικό Ωδείο και ξεκίνησε την πορεία του.

  • Οι αγαπητικοί της… επιθεώρησης

«Καθαρόαιμη επιθεώρηση» χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος την παράσταση που ακούει στον τίτλο «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας» και βασίζεται στους παλαιούς κώδικες του είδους, ενώ μπολιάζεται από το ανανεωτικό πνεύμα του Ελεύθερου Θεάτρου. Σε κείμενα του Λάκη Λαζόπουλου , των Μιχάλη Ρέππα- Θανάση Παπαθανασίου, της Αννας Χατζησοφιά και του ίδιου, μοιράζεται ανάμεσα σε δύο μέρη, ενώ ένα τραγούδι ειδικά γραμμένο από τη Λίνα Νικολακοπούλου τιμά και το Θεσσαλικό και την επιθεώρηση. Στο πρώτο μέρος τοποθετούνται μπροστά στη σκηνή τα τρία μικρόφωνα για τα νούμερα των ηθοποιών, ενώ το δεύτερο περιλαμβάνει ένα «σκετσονούμερο», που το χαρακτηρίζουν «τραγελαφικόν ειδύλλιον μετ΄ ασμάτων και χορευτικών εκδηλώσεων». Γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο «με τον τρόπο του Μποστ», διότι, όπως εξηγεί ο Κώστας Τσιάνος, η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη «αυτού του μεγάλου φίλου του Θεσσαλικού Θεάτρου». Ενας 13μελής θίασος από ηθοποιούς της νεότερης γενιάς έχει αναλάβει να τη ζωντανέψει επί σκηνής στη Λάρισα.

  • ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  • «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας» από το Θεσσαλικό Θέατρο- ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας
  • Πρεμιέρα: Τρίτη 29 Ιουνίου στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ
  • Ωρα έναρξης: 21.00
  • Πληροφορίες: τηλ. 2410 621.209-10, info@thessalikotheatre.gr η Τιμές εισιτηρίων: 15 και 19 ευρώ.

Πέρνα σαΐτα μου γοργή να ‘ρθει δάνειο να με βρει

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
  • Τριάντα πέντε χρόνια μιας πληθωρικής και γόνιμης παρουσίας κλείνει φέτος το Θεσσαλικό Θέατρο, που μετεξελίχτηκε σε ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Και θα το γιορτάσει κόντρα στο κλίμα των ημερών παρουσιάζοντας σε καλοκαιρινή περιοδεία την επιθεώρηση «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας», αρχίζοντας από τη Λάρισα στις 29 Ιουνίου.

Οι  δώδεκα ηθοποιοί που θα ερμηνεύσουν τα νούμερα της επιθεώρησης,  συμμετέχοντας στον εορτασμό των 35 χρόνων του «Θεσσαλικού θεάτρου»

Οι δώδεκα ηθοποιοί που θα ερμηνεύσουν τα νούμερα της επιθεώρησης, συμμετέχοντας στον εορτασμό των 35 χρόνων του «Θεσσαλικού θεάτρου»

Πρωτεργάτης βεβαίως και έμπειρος γνώστης του είδους ο Κώστας Τσιάνος (από τα ιδρυτικά στελέχη του Θεσσαλικού μαζί με την Αννα Βαγενά), που επέστρεψε δριμύτερος από την Αθήνα εδώ και κάποιον καιρό στα πάτρια εδάφη ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Εχει αναλάβει τη σκηνοθεσία και έχει γράψει το ομώνυμο σκετσονούμερο της επιθεώρησης. Τα υπόλοιπα έχουν γράψει ο Λάκης Λαζόπουλος, το «δίδυμο» Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας και η Αννα Χατζησοφιά.

«Επιλέξαμε κάτι χαρούμενο κόντρα στο βαρύ κλίμα της πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικής μας κατάστασης για να γιορτάσουμε τα 35χρονα του Θεσσαλικού. Να σατιρίσουμε ό,τι συμβαίνει στις μέρες μας και να αυτοσατιριστούμε. Εχει ανάγκη ο κόσμος να ακούσει με τον τρόπο της επιθεώρησης μια σάτιρα για ό,τι συμβαίνει σήμερα. Το Θεσσαλικό βεβαίως ήταν πάντα κοντά στα γεγονότα, στις κοινωνικο-πολιτικές καταστάσεις που συνέβαιναν κάθε καιρό, στην πόλη μας, στην ευρύτερη περιοχή. Είνα η έβδομη φορά που κάνουμε επιθεώρηση».

  • Σας έχει επηρεάσει προσωπικά η κρίση;

«Οπως όλους τους Ελληνες. Μπορεί να έχω μια κάποια ευχέρεια, αλλά βλέπω γύρω μου δυστυχία. Ξέρω γνωστούς που είναι άνεργοι, κλείνουν συνεχώς μαγαζιά. Στη Λάρισα δεν είναι τόσο χειροπιαστή η κρίση, όπως εδώ. Ομως κι εκεί βλέπω το ένα μαγαζί ανοιχτό, το παρακάτω κλειστό. Μοιάζουν οι δρόμοι σαν ξεδοντιασμένοι».

  • Τι θέματα θίγει κυρίως η επιθεώρησή σας;

«Την κατάσταση που ζούμε, τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Η βοσκοπούλα δεν είναι άλλη παρά η Ελλάδα που τραβάει τα πάνδεινα από τους «αγαπητικούς» της, βουλευτές, κερδοσκόπους, νταβατζήδες, Ελληνες και Ευρωπαίους. Σατιρίζουμε την κομματική κατάσταση που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, το σκορποχώρι της Αριστεράς, το νεοπλουτισμό των μικρομεσαίων, την αγραμματοσύνη της νεολαίας, το Ιντερνετ όπου σερφάρουν… chatόγριες χωρικές, την ανεργία».

  • Και το σκετσονούμερο «Οι αγαπητικοί της βοσκοπούλας», που καταλαμβάνει ολόκληρο το δεύτερο μέρος;

«Είναι μια παρωδία σε δεκαπεντασύλλαβο με τον τρόπο του Μποστ. Το έχω αφιερώσει στη μνήμη του, μιας και έχω συνεργαστεί πολλές φορές μαζί του με κορυφαία στιγμή τη «Μαρία Πενταγιώτισα». Βάζω μια βοσκοπούλα να υφαίνει και να ξεϋφαίνει στον αργαλειό της περιμένοντας την επιστροφή του ξενιτεμένου αγαπημένου της, που την είχε αφήσει έγκυο εν αγνοία του και εκείνη νέα και μόνη εγκατέλειψε το παιδί δίπλα στο ποτάμι. Την πολιορκούν τριακόσιοι μνηστήρες, αλλά αυτή δεν θέλει κανένα σαν την Πηνελόπη. Παίρνει δώρα, δάνεια, επιδόματα και κάποια στιγμή της λένε τα θέλουμε πίσω κι αυτή πέφτει σε δυστυχία. Στο πρόσωπό της μπερδεύω τη Μήδεια, την Ιοκάστη, τη Φαίδρα, τη Γερτρούδη, όλες σε μια συσκευασία».

  • Από το Θεσσαλικό, και ιδιαίτερα από τις επιθεωρήσεις του, ξεπετάχτηκαν αρκετά ταλέντα κάνοντας αργότερα καριέρα στην Αθήνα. Να θυμίσουμε κάποια ονόματα.

«Η πρώτη επιθεώρηση που κάναμε ήταν «Της Λαρίσης το ποτάμι». Από τη δεύτερη «Κάτι τρέχει στα γύφτικα» πρωτοέδειξαν τις ικανότητές τους η Ελένη Γερασιμίδου, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Παύλος Κοντογιαννίδης. Ακολούθησε το δημοφιλές «Χαιρέτα μας τον πλάτανο», ύστερα το «Κοντός ψαλμός αλληλούια» απ’ όπου βγήκε ο Σπύρος Παπαδόπουλος».

  • Κείμενα ποιοι δίνανε;

«Ο Φασουλής, η Παναγιωτοπούλου, η Κριεζή. Αρχισα να γράφω κι εγώ. Ο Λάκης Λαζόπουλος στο Θεσσαλικό πρωτοέγραψε. Ελεγε αστεία, ανέκδοτα. Του λέγαμε εγώ και η Αννα, «γράψ’ το, αυτό είναι νούμερο» και γελούσε. Κάποια στιγμή που πλησίαζε η πρεμιέρα η Βαγενά τον κλείδωσε σ’ ένα γραφείο και του είπε «αν δεν γράψεις κάτι, δεν θα βγεις στη σκηνή». Κι έφτιαξε μεταξύ άλλων το γνωστό νούμερο με τον «βλάχο». Κείμενα μας έδιναν επίσης ο Κακουλίδης, ο Μποστ, ο Καμπανέλλης, ο Μουρσελάς, ο Ποντίκας, η Λαρισινή Αννα Χατζησοφιά. Ο Ρέππας και ο Παπαθανασίου εδώ πρωτογράψανε και ανεβάσαμε το πρώτο τους κανονικό έργο «Ροζ μολότοφ»».

  • Στη Λάρισα πώς είναι τα πράγματα από τότε που επιστρέψατε;

«Κάναμε πολλά πράγματα τον χειμώνα, βοηθάει πολύ κι ο δήμαρχος. Θελήσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τη φυσιογνωμία του Θεσσαλικού, να περάσουμε στο πλατύ κοινό σημαντικά έργα, να κάνουμε ένα σωστό λαϊκό θέατρο. Είχαμε επιτυχία με τη «Διαθήκη» του Ποντίκα, που την είχαμε παρουσιάσει και στο παρελθόν. Φέραμε εκδηλώσεις από την Αθήνα, μονόπρακτα, μονολόγους, κάναμε συναυλίες, αφιερώματα σε Χατζιδάκι, Καββαδία. Ολα αυτά στο θέατρο του Μύλου».

  • Το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ;

«Εξαρτάται από το υπουργείο κι από τους δήμους. Ο δήμαρχος της Λάρισας είναι γενναιόδωρος. Στην πόλη έχει αρχίσει να φτιάχνεται το καινούργιο θέατρο. Ο σκελετός είναι τελειωμένος, χρειάζονται βεβαίως λεφτά για να ολοκληρωθεί. Είμαι αποφασισμένος να σταθεί το θέατρο μ’ αυτή τη μορφή ή με άλλη. Μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Οπως αρχίσαμε στη νιότη μας μ’ ελάχιστα, μπορούμε να το κάνουμε και τώρα. Δηλαδή, έχω τέτοιο ενθουσιασμό». *

Info: Μουσική και τραγούδια Διονύση Τσακνή, σκηνικό-κοστούμια Αγγελου Μέντη, χορογραφίες Φωκά Ευαγγελινού. Βοηθός σκηνοθέτη η Λουκία Στεργίου. Παίζουν οι Φανή Γέμτου, Χάρης Γρηγορόπουλος, Τζένη Διαγούτη, Μάνος Ιωάννου, Ελένη Καρακάση, Φωτεινή Ντεμίρη, Ελένη Ουζουνίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιάννης Στόλλας, Αλίκη Τσάκου, Γιώργος Ψυχογιός.

Στην Αθήνα το Θεσσαλικό θα δώσει τις πρώτες παραστάσεις του τον Αύγουστο: Χαλάνδρι-Ρεματιά (3-4), Νίκαια (5), Αττικό Αλσος (7), Παπάγου (28).

Η «Διαθήκη» ξεσκεπάζει το πρόσωπο της εξουσίας

  • Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας μιλά για το έργο του Μάριου Ποντίκα που ανεβαίνει στη σκηνή ξανά έπειτα από τριάντα χρόνια

Ενα έργο που καθόρισε την ιστορία του Θεσσαλικού Θεάτρου επιστρέφει ξανά στη σκηνή του. Η «Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα παρουσιάζεται από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικό Θέατρο», που λειτουργεί πλέον υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Κώστα Τσιάνου. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το αριστουργηματικό διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Η διαθήκη του καθηγητή».

Τάκης Χρυσικάκος και Πόπη Πελτεκοπούλου στη «Διαθήκη»
Τάκης Χρυσικάκος και Πόπη Πελτεκοπούλου στη «Διαθήκη»

Η «Διαθήκη» πρωτοπαρουσιάστηκε από το Θεσσαλικό Θέατρο την περίοδο 1977-1978 με εξαιρετική επιτυχία και προσδιόρισε τη φυσιογνωμία του ιστορικού θεάτρου. Ο Μάριος Ποντίκας χαρακτήρισε τη διασκευή του ως «Προσχέδιο σκηνικής μυθιστορίας», που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας και για τους σκοπούς του Θεσσαλικού Θεάτρου. «Η επιθυμία μας τότε ήταν να γεννηθούν νέα ελληνικά έργα που θα αφορούσαν κυρίως τη ζωή και τα προβλήματα της περιφέρειας, με τις ιδιαιτερότητές της. Η σκέψη μας να θεατροποιηθεί το αριστουργηματικό διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Η Διαθήκη του καθηγητή» ήταν κοινή και τη δέχτηκαν με ενθουσιασμό και ο Δημήτρης Χατζής και ο Μάριος Ποντίκας, που θα έκανε τη θεατρική διασκευή», εξηγεί ο Κώστας Τσιάνος, που σκηνοθετεί την παράσταση.

Η «Διαθήκη» ξεσκεπάζει το πρόσωπο της εξουσίας

Το έργο αναφέρεται στην ταραγμένη, μετεμφυλιακή περίοδο και όσα διαδραματίζονταν τότε αντιστοιχούν σε όσα μολύνουν τη σημερινή μας κοινωνία. Ζωντανό, συναρπαστικό, καθαρά ελληνικό, με σπαρταριστό αληθινό λόγο, δεν του λείπει το χιούμορ και η σάτιρα που συνοδεύεται από μουσική και τραγούδια, τα οποία προκύπτουν μέσα από τη δράση.

Πρόκειται για μια «καυστική σάτιρα, ηθών και εθίμων, κάθε φαύλου κατεστημένου, που προσπαθεί να ξεσκεπάσει το πρόσωπο της εξουσίας, τα γρανάζια που την κινούν και να αποκαλύψει την παρακμή των αξιών, των θεσμών και των ανθρώπων που ζουν σε μια επαρχιακή πόλη στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια», τονίζει ο σκηνοθέτης. Ομως, στη «σαπίλα» αυτή ο καθηγητής Ραλλίδης της διαθήκης βλέπει τη διαφθορά και απομονώνεται, «απροσπέλαστος» για να μείνει αμόλυντος, με την ελπίδα πως η νέα γενιά θα δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες ζωής. «Δυστυχώς, αν και το έργο αναφέρεται σε μια παλαιότερη εποχή, δείχνει σαν να γράφτηκε για όσα φοβερά συμβαίνουν σήμερα και η μόνη ελπίδα μας και πάλι στηρίζεται στη νέα γενιά, που δείχνει να ασφυκτιά με όσα εμείς οι παλιοί της παραδώσαμε και να αντιδρά, αποφασισμένη να διεκδικήσει όσα δικαιούται», τονίζει και καταλήγει: «Φυσικά την παράσταση την αφιερώνουμε στους νέους μας».

Τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Αγγελος Μέντης, ενώ η μουσική και τα τραγούδια είναι του Διονύση Τσακνή. Παίζουν: Τάκης Χρυσικάκος, Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Παντελής Παπαδόπουλος, Χρήστος Νίνης, Δημήτρης Καλατζής, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Σπύρος Τσεκούρας, Δημήτρης Μυλωνάς, Φανή Γέμτου, Πόπη Πελτεκοπούλου και η Λίλλυ Μελεμέ.

[Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ]