Category Archives: ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης

ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης: «Δανειστές»

Ενα από τα πιο διάσημα έργα του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, αλλά και από τα σημαντικότερα του παγκόσμιου δραματολογίου, οι «Δανειστές», κάνουν πρεμιέρα στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης, το Σάββατο 8 του Γενάρη. Η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία είναι του Γιάννη Ιορδανίδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Mουσική επιμέλεια και βοηθός σκηνοθέτη ο Αλέξανδρος Νταβρής. Παίζουν: Ζαχαρίας Ρόχας (Γκούσταβ), Αγάπη Μανουρά (Θέκλα) και Μιχάλης Μαρκάτης (Αντολφ).

Πρόκειται για μια «τραγική κωμωδία», όπως χαρακτηρίζει το έργο ο ίδιος ο συγγραφέας, που έχει για κεντρικό θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων που στοίχειωσαν σχεδόν όλη του τη δραματουργία, αλλά και τη ζωή του. «Οι Δανειστές», γραμμένοι το 1888 – την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε το «Δεσποινίς Τζούλια» και ένα χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό «Η Απολογία Ενός Τρελού» – ήταν το αγαπημένο του έργο. Ο ίδιος σημειώνει: «Οι Δανειστές είναι το πιο ώριμο έργο μου και πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό… Τα τρία πρόσωπα είναι ελκυστικά και έχουν αμείωτο ενδιαφέρον απ’ την αρχή ως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό αφού μιλάει για τη σύγκρουση του άνδρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από συμβατικότητες».

Πρεμιέρα του ΔΗΠΕΘΕΚ με τους «Δανειστές»

Στο τελικό στάδιο βρίσκονται οι πρόβες του έργου «Οι Δανειστές» που θα παρουσιάσει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης ανοίγοντας τον κύκλο της χειμερινής θεατρικής περιόδου.

Η πρεμιέρα, όπως ανακοινώθηκε σήμερα από το ΔΗΠΕΘΕΚ, θα δοθεί στα Χανιά το Σάββατο 8 Ιανουαρίου στην αίθουσα θεάτρου του Βενιζελείου Ωδείου στις 9 το βράδυ. «Οι Δανειστές», ένα από τα πιο γνωστά έργα του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, αλλά και από τα σημαντικότερα του παγκόσμιου δραματολογίου, θα φέρουν την υπογραφή του βραβευμένου στο εξωτερικό και την Ελλάδα σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη.

Η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία είναι του σκηνοθέτη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Mουσική επιμέλεια από το βοηθό σκηνοθέτη Αλέξανδρο Νταβρή. Τους ρόλους του έργου θα ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ζαχαρίας Ρόχας (Γκούσταβ), Αγάπη Μανουρά (Θέκλα), Μιχάλης Μαρκάτης (Άντολφ).

Πρόκειται για μια «τραγική κωμωδία», όπως χαρακτηρίζει το έργο ο ίδιος ο συγγραφέας, που έχει για κεντρικό θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων οι οποίες στοίχειωσαν σχεδόν όλη του τη δραματουργία αλλά και τη ζωή του.

«Οι Δανειστές», γραμμένοι το 1888, την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε το «Δεσποινίς Τζούλια» και ένα χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό «Η Απολογία Ενός Τρελού», ήταν το αγαπημένο του έργο. Ο ίδιος σημειώνει: «Οι Δανειστές» είναι το πιο ώριμο έργο μου και πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό… Τα τρία πρόσωπα είναι ελκυστικά και έχουν αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή ώς το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό αφού μιλάει για τη σύγκρουση του άνδρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από συμβατικότητες».

Περιοδεύων… «Κουρέας»

    • Μετάφραση Ζάννας Αρμάου, σκηνοθεσία – διασκευή Θανάση Θεολόγη, σκηνικά – κοστούμια Αντώνη Χαλκιά, μουσική Γιούρι Στούπελ, χορογραφίες Πέτρου Γάλλια, στίχοι Γιάννη Καλατζόπουλου. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης (Φίγκαρο), Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου.
  • Το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης περιοδεύει με την αριστουργηματική, οξύτατα σατιρική για τα ήθη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, κωμωδία του Μπομαρσέ «Ο κουρέας της Σεβίλης». Μετά τις πρώτες παραστάσεις στην Κρήτη, το θέατρο «ανηφορίζει» για να δώσει παραστάσεις: Σήμερα στα Δερβονοχώρια. 12/7 στην Κόρινθο (9.30 μ.μ., Αρχαία Κόρινθος, «Ξενία»). 13/7 Χαλάνδρι («Ρεματιά», 9.30 μ.μ.). 14/7 Παπάγου (Κηποθέατρο, 9μ.μ.).

«Η δικιά μας Αρετούσα δεν θα είναι ποτέ γυμνόστηθη»

  • «Είμαι ο μοναδικός καλλιτεχνικός διευθυντής σε όλα τα ΔΗΠΕΘΕ και τις κρατικές σκηνές που από τη μέρα που ανέλαβα δεν έχω παίξει ούτε σκηνοθετήσει», λέει με υπερηφάνεια ο Μιχάλης Αεράκης.

Τον «Κουρέα της Σεβίλης» του Μπομαρσέ σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη ανεβάζει αυτό το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Οι ηθοποιοί (από αριστερά): Ιωάννα Δελάκου, Γιάννης Αϊβάζης, Γιώργος Παρτσαλάκης, Τάσος Παλαντζίδης, Νίκος Δαδινόπουλος, Θάλεια Προκοπίου και Αντώνης Καλογήρου

Τον «Κουρέα της Σεβίλης» του Μπομαρσέ σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη ανεβάζει αυτό το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Οι ηθοποιοί (από αριστερά): Ιωάννα Δελάκου, Γιάννης Αϊβάζης, Γιώργος Παρτσαλάκης, Τάσος Παλαντζίδης, Νίκος Δαδινόπουλος, Θάλεια Προκοπίου και Αντώνης Καλογήρου

Ως ηθοποιός είχε συνεργαστεί με το Εθνικό, το Θεσσαλικό αλλά και το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του οποίου ανέλαβε από το 2000. Για εκείνον η ιδιότητά του και η καλλιτεχνική δημιουργία είναι δύο εντελώς ασυμβίβαστες ιδιότητες. «Μπορώ να προσφέρω πολλά πράγματα που είναι πιο ουσιαστικά από το να παίξω κάποιους ρόλους ή να σκηνοθετήσω», λέει. «Δεν ήθελα ποτέ να χρησιμοποιήσω αυτή τη θέση για να καλύψω προσωπικές και καλλιτεχνικές μου ανεπάρκειες, που δόξα τω Θεώ έχω πολλές. Λυπάμαι που κάποιοι συνάδελφοί μου χρησιμοποιούν τη θέση τους και βρίσκονται με το ένα πόδι στην έδρα τους και με το άλλο στην Αθήνα για την προσωπική τους προβολή».

Λίγο πριν από την πρεμιέρα (29 Ιουνίου) στα Χανιά της καλοκαιρινής παραγωγής του -ο «Κουρέας της Σεβίλης» του Μπομαρσέ σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη με τους Γιώργο Παρτσαλάκη, Τάσο Παλαντζίδη, Γιάννη Αϊβάζη, Θάλεια Προκοπίου κ.ά.- ο Μιχάλης Αεράκης μοιράζεται μαζί μας το όραμά του για το ΔΗΠΕΘΕ και κάνει έναν απολογισμό της θητείας του.

«Πάντα πίστευα πως τα περιφερειακά θέατρα πρέπει να επιτελούν μια σημαντική παιδευτική αποστολή στην τοπική κοινωνία» λέει. Τους σκοπούς αυτούς καλύπτει το «παιδικό εργαστήρι», στο οποίο συμμετέχουν 80 παιδιά ηλικίας 6-14 ετών. Για τις μεγαλύτερες ηλικίες υπάρχει η «ερασιτεχνική πειραματική σκηνή τέχνης». «Ερχονται σε αυτή πάρα πολλοί συμπολίτες μας διαφορετικής κουλτούρας και μόρφωσης, ηλικίας 18 έως 65 ετών, που τους ενώνει το θέατρο. Δεν τους καλλιεργούμε φρούδες ελπίδες ότι θα γίνουν τηλεοπτικά είδωλα», τονίζει.

Ο Μιχάλης Αεράκης υποστηρίζει πως το κάθε περιφερειακό θέατρο οφείλει να αναδεικνύει την πολιτιστική του κληρονομιά και να στοχεύει στον άνθρωπο. «Θέλουμε ο πολιτισμός να εισβάλει στην ενδοχώρα της Κρήτης και να δείξει στους κατοίκους πως δεν υπάρχει μόνον η τηλεόραση. Πέρσι, με τον «Ματωμένο Γάμο», ένα έργο που έχει συμβολική αξία για εμάς, παίξαμε δωρεάν στα Ζωνιανά. Αν κοιτάξεις στα μάτια αυτών των ανθρώπων βλέπεις πως αποζητούν το θέατρο», λέει.

Το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης είναι από οικονομική άποψη ένα από τα πιο υγιή, σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του. Είναι το μοναδικό περιφερειακό θέατρο που είναι Α.Ε., δηλαδή δεν ανήκει μόνο σε έναν δήμο, αλλά με ποσοστά σε διάφορους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το μεγάλο του πρόβλημα, όμως, είναι η απουσία κτηριακών υποδομών. «Εν έτει 2009 παίζουμε σε μέρη εντελώς ακατάλληλα, όπως ταβέρνες και καφενεία», εξηγεί.

Αυτό που τον προβληματίζει είναι η έλλειψη προβολής του. «Δεν έχει δοθεί ποτέ η ουσιαστική ταυτότητα και η φιλοσοφία του θεάτρου μας από κανένα μέσο της Αθήνας. Είμαστε απομακρυσμένοι και ίσως δεν μας προσέχουν». Κι όταν τον καλούμε να μας συστήσει ο ίδιος τη φιλοσοφία του, απαντά: «Είναι τόσο απλή που νομίζεις πως δεν υπάρχει. Παρακολουθούμε την ανάσα της τοπικής κοινωνίας και σταδιακά ανεβάζουμε τον πήχη. Οταν ανέλαβα το 2000 ζητούμενό μου ήταν ανοίξουν οι πόρτες και να μπει ο κόσμος στο θέατρο. Γι’ αυτό και τα πρώτα χρόνια ανέβαζα μόνο ελληνικό έργο και σιγά σιγά και πιο σύνθετο ρεπερτόριο. Δεν είμαστε Αθήνα με 10 εκατομμύρια κόσμο και 200 θέατρα να κάνουμε πρωτοπορία και να διαλογιζόμαστε».

Ο ίδιος, πέρα από την εισήγηση του ρεπερτορίου, έχει λόγο πάνω στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα; «Ποτέ!», λέει κατηγορηματικά. «Ισως αυτή είναι και η επιτυχία του θεάτρου Κρήτης. Δεν παρεμβαίνω ποτέ στις σκηνοθετικές επιλογές. Βέβαια, στην αρχή συζητάμε για τον τρόπο ανεβάσματος. Για να φέρω ένα παράδειγμα, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος στο όνομα της πρωτοπορίας να παρουσιάσει μια Αρετούσα γυμνόστηθη, επειδή «έτσι το είδε». Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα».

Οι δραστηριότητες του ΔΗΠΕΘΕ δεν περιορίζονται σε δύο χειμωνιάτικες και μία καλοκαιρινή παραγωγή. Δίνει παραστάσεις στις Αγροτικές Φυλακές της Αγιάς και παρουσιάζει σε Δημοτικά Σχολεία παιδικά παραμύθια που έχουν σχέση με την αγροτική ζωή της Κρήτης. Επίσης, οργανώνει τιμητικές εκδηλώσεις για προσωπικότητες με κρητικές ρίζες, όπως ο Μάνος Κατράκης, ο Αλέξης Μινωτής κ.ά.

«Ονειρευόμουν πάντα ένα θέατρο δυνατό προς τα μέσα -εννοώ τα γεωγραφικά όρια της Κρήτης- και φημισμένο προς τα έξω. Θέλουμε το κοινό να μας έχει τέτοια εμπιστοσύνη ώστε να έρχεται ακόμα κι αν δεν ξέρει ποιο έργο ανεβάζουμε. Πιστεύω πως το έχουμε πετύχει», καταλήγει. *

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 2 Ιουνίου 2009

Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα: Συνεχίζουν δημιουργικά παρά τα προβλήματα

«Λόγω φάτσας» από το «Θεσσαλικό»
  • Μπορεί τα ΔΗΠΕΘΕ να αντιμετωπίζουν πλείστα προβλήματα, κυρίως οικονομικά, αλλά δεν πτοούνται ευτυχώς. Συνεχίζουν δυναμικά και δημιουργικά, έστω κι αν χρειάζεται να καταφύγουν και σε συμπαραγωγές. Ηδη, κάποια ΔΗΠΕΘΕ ανακοίνωσαν τον προγραμματισμό τους για το καλοκαίρι, ενώ μερικά από αυτά φέρνουν στην Αθήνα τις παραστάσεις που παίχτηκαν στην πόλη τους.
  • Το «Λόγω φάτσας», λοιπόν, του Γιώργου Διαλεγμένου, που παρουσιάστηκε με επιτυχία από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού, κατεβαίνει στην Αθήνα και θα παρουσιαστεί στο Θέατρο «Βικτώρια» από τις 24 Απριλίου, για 20 μόνο παραστάσεις. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Λυντζέρη και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.
  • Ο Γιώργος Διαλεγμένος με πολύ χιούμορ παρουσιάζει στο θεατή στυγνά, αλλά και τρυφερά ένα καθημερινό κομμάτι ζωής. Δυο ηλικιωμένες γυναίκες, η μία πρώην ηθοποιός (Ελεάνα Απέργη) και η αδερφή της (Αννα Πολυτίμου), που έχουν περάσει την περισσότερη ζωή τους περιοδεύοντας με τα θεατρικά μπουλούκια στα κατσάβραχα της μεταπολεμικής ελληνικής επαρχίας, ζουν κάπου στην Αθήνα μαζί με τον μισότρελο αδερφό τους (Γιάννης Καλαντζόπουλος). Το οικογενειακό «πάνελ» συμπληρώνει ο άτακτος σκασιάρχης γάτος τους, ο «Βαρόνος». Η μίζερη καθημερινότητά τους, που συντηρείται με την ανακύκλωση εικόνων και βιωμάτων του «ένδοξου» παρελθόντος στα αυτοσχέδια θρυλικά παλκοσένικα, ανατρέπεται, όταν η ηθοποιός δέχεται μιαν απροσδόκητη πρόταση να πρωταγωνιστήσει, λόγω φάτσας, σε ένα ευτελές διαφημιστικό τηλεοπτικό σποτ για μια αυστριακή φίρμα που πουλάει γαλοπούλες για τα Χριστούγεννα. Το σενάριο προβλέπει ως «συμπρωταγωνιστή» έναν ηλικιωμένο πρώην δολοφόνο κατάδικο (Μανώλης Δεστούνης) που μόλις έχει αποφυλακιστεί και ο οποίος θα υποδυθεί, επίσης λόγω φάτσας, τον Αγιο Βασίλη που σφάζει «on camera» μια γαλοπούλα.
  • Η εισβολή του φαντασμένου νεαρού σκηνοθέτη (Λεωνίδας Γιαννακόπουλος) και της βοηθού του (Χαρά Τσιώλη) με το τηλεοπτικό συνεργείο τους, στο σπίτι της ιδιόμορφης οικογένειας, αναστατώνει τις ζωές των δύο γυναικών. Μέσα από σπαρταριστά κωμικές καταστάσεις και διαλόγους, οι ετερόκλητοι ήρωες του έργου, που είναι ταυτόχρονα άνθρωποι καθημερινοί, οικείοι, αλλά από διαφορετικούς κόσμους και πολιτισμούς ο καθένας, συναντιούνται με απρόβλεπτες για όλους συνέπειες.
  • Στο γλυκόπικρο αυτό έργο, ο Γιώργος Διαλεγμένος θέτει σε τροχιά σύγκρουσης το παρελθόν, το οποίο παρουσιάζεται ως η μόνη ζωή που αληθινά υπάρχει, με το απειλητικό και αδιαμόρφωτο χάος του σήμερα. Ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, και γνωρίζοντας καλά ότι το ενδεχόμενο μιας έκρηξης δημιουργεί μεγαλύτερες εντάσεις από αυτή καθαυτήν την έκρηξη, ο συγγραφέας, με όχημα το χιούμορ, διατηρεί, μέχρι το τέλος του έργου, τους ήρωές του σε κατάσταση βρασμού και απαλλάσσει θύματα και θύτες ως «σε πλήρη σύγχυση αθώους». Κατορθώνει να παντρέψει το τρυφερό και το βίαιο. Το μοναχικό και το αστείο. Του εαυτού μας και των άλλων.
Προετοιμάζονται για το καλοκαίρι
  • Το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικό Θέατρο», μετά από 17 χρόνια, θα ανεβάσει φέτος το καλοκαίρι (πρεμιέρα στις 3 Ιουλίου), την αισχυλική τραγωδία «Χοηφόρες». Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 1992 στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, στην Κύπρο και σε όλη την Ελλάδα, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, καθώς θεωρήθηκε ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνικές προτάσεις στην αρχαία τραγωδία. Το δεύτερο αυτό δράμα της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» θα παρουσιαστεί σε μετάφραση – σκηνοθεσία – χορογραφία του Κώστα Τσιάνου, με την Λυδία Κονιόρδου στους ρόλους της Ηλέκτρας και της Κλυταιμνήστρας. Τον Ορέστη θα υποδυθεί ο Νίκος Ψαρράς. Τα εξαιρετικά κοστούμια, που έχουν παρουσιαστεί σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στην Αμερική, θα είναι πάλι της Ιωάννας Παπαντωνίου. Η μουσική είναι του Διονύση Τσακνή. Παίζουν επίσης: Δημήτρης Καλαντζής, Ελένη Ουζουνίδου, Θανάσης Χαλκιάς, Γιώργος Στάμος. Στο Χορό: Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Στέλλα Γκίκα, Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά, κ.ά.
  • Τον «Κουρέα της Σεβίλης» του Μπωμαρσαί θα παρουσιάσει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης το καλοκαίρι. Ο ηλικιωμένος γιατρός Μπάρτολο ερωτεύεται τη νέα κι όμορφη Ροζίνα, η οποία αγαπά το νεαρό κόμη Αλμαβίβα. Σ’ αυτήν την απλή ιστορία εμπλέκεται και ένας αθάνατος τύπος (προερχόμενος από την κομέντια ντελ άρτε), ο Φίγκαρο. Πρόσωπο που μπήκε όχι μόνο στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας, αλλά ολόκληρου του κόσμου. Διευθύνει από τη φαινομενικά ταπεινή θέση του ολόκληρη τη δράση, και η δράση αυτή είναι το παλιό μα ανεξάντλητο θέμα: Η μονομαχία ανάμεσα στον έρωτα που συμμάχησε με τα νιάτα, από τη μια μεριά, και τα γεράματα με τον πλούτο, από την άλλη. Επίσης, τον πίνακα των ηρώων συμπληρώνουν, με την παρουσία τους, ο δάσκαλος της μουσικής Δον Μπαζίλιο και οι δυο υπηρέτες του γιατρού.
  • Μετάφραση: Ζάννα Αρμάου. Σκηνοθεσία – Διασκευή: Θανάσης Θεολόγης. Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Χαλκιάς. Μουσική: Γιούρι Στούπελ. Χορογραφίες: Πέτρος Γάλλιας. Στίχοι: Γιάννης Καλατζόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης, Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου. Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί στα Χανιά στις 29 Ιουνίου, και στη συνέχεια η παράσταση θα ταξιδέψει σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο.
  • Σ. Α., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 18 Απρίλη 2009 – Κυριακή 19 Απρίλη 2009

Μαζί Καρακατσάνης – Ψάλτης

  • Ο Θύμιος Καρακατσάνης θα «παντρέψει» τις δυνάμεις του με τον Στάθη Ψάλτη το καλοκαίρι. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, πρόκειται να ανεβάσει τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη και να ερμηνεύσει τον ομώνυμο ρόλο, έχοντας στο πλάι του στον ρόλο του Κινησία τον Στάθη Ψάλτη! Ο Θύμιος Καρακατσάνης είχε ανεβάσει χρόνια πριν την αριστοφανική κωμωδία και είχε πάρει διθυραμβικές κριτικές παίζοντας τη Λυσιστράτη, τώρα όμως θέλει να επιστρέψει σ’ αυτή για να φωτίσει ξεχωριστά το διαχρονικό της μήνυμα κατά του πολέμου. Ετοιμάζει μια ανανεωμένη εκδοχή. Η παράσταση θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα και θα φιλοξενηθεί σε μεγάλα θεατρικά φεστιβάλ.

  • Μετά τον Τένεσι Ουίλιαμς, που ανέβηκε στη σκηνή μέσα από το «πειραγμένο» ανέβασμα που έκανε στο «Λεωφορείο ο πόθος» η Αντζελα Μπρούσκου, τώρα ετοιμάζεται να ανέβει σε αυτή και ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα! Σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο Γιάννης Ιορδανίδης αποφάσισε να εμφανίσει τον μεγάλο ποιητή στην παράσταση του έργου του «Ματωμένος γάμος», που ανεβάζει σήμερα το βράδυ στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και είναι ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Καϊκής που θα τον υποδυθεί στη δουλειά που περιμένουμε με ενδιαφέρον, μια και ο σκηνοθέτης φέρεται να έχει επέμβει πολύ στο κείμενο. Ραντεβού στη Θεσσαλονίκη και στο ΚΘΒΕ. Να παραμείνω στον Γιάννη Ιορδανίδη, γιατί σήμερα έχει διπλή χαρά. Πέραν της πρεμιέρας του, πρόκειται να τιμηθεί από τον Δήμο Θεσσαλονίκης για τα είκοσι πέντε χρόνια προσφοράς και δημιουργίας του τόσο γενικότερα στα θεατρικά μας πράγματα όσο και ειδικότερα στα θεατρικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης. Ακάματος αλλά κι ευφάνταστος σκηνοθέτης, δεν επαναπαύεται στις δάφνες του, μα προχωρεί ακάθεκτος για νέα «στοιχήματα» και καινούργιες «νίκες», χωρίς να θορυβεί. Μιλά πάντα μέσα από τη δουλειά του και μόνο και αυτό είναι αξιέπαινο.
  • Συνένωση ισχυρών θεατρικών δυνάμεων στον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Μπομαρσέ, που θα δούμε το καλοκαίρι από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της Κρήτης. Ο Γιώργος Παρτσαλάκης και ο Τάσος Παλαντζίδης ενώνουν τις δυνάμεις τους για το ανέβασμα, στο οποίο θα έχουν πλάι τους τον Νίκο Δαδινόπουλο και τη Θάλεια Προκοπίου. Κουρέας 2. Στην ίδια διανομή έκλεισε ο -έκπληξη!- Γιάννης Αϊβάζης που έχει ελάχιστη θεατρική εμπειρία -κρατούσε έναν μικρό ρόλο στο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» των Ρήγα – Αποστόλου πέρυσι τον χειμώνα και δεν είχε κάνει τίποτα πριν, αλλά ούτε και έπειτα από αυτό. Το όνομα πουλάει πάντα. Μπορεί να υπάρχει δυναμικό καστ έμπειρων ηθοποιών, αλλά ένα όνομα-κράχτης κάνει τη δουλειά του. Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε, που έλεγε και ο Σαίξπηρ. [ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 06/03/2009]

**«Η ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, Χανιά

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
Πίσω από την τυπική εικόνα του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης κρύβονται ορισμένες ιδιομορφίες. Σε αντίθεση, πράγματι, με άλλα δημοτικά κατά τόπους θέατρα, ο για πολλά χρόνια διευθυντής του, Μιχάλης Αεράκης, έχει αυτοβούλως περιοριστεί στις οργανωτικές ασχολίες, αφήνοντας το καλλιτεχνικό μέρος των παραγωγών σε εξωτερικούς σκηνοθέτες. Δεν είναι μόνο από σεμνότητα η στάση του: δίνει θεωρητικά στο ΔΗΠΕΘΕ τη δυνατότητα να φιλοξενήσει μερικές ενδιαφέρουσες σκηνικές υπογραφές.

Σκηνή από την «Ποντικοπαγίδα», που τη σκηνοθέτησε ο Μανούσος Μανουσάκης

Από εκεί και πέρα τα πράγματα δεν διαφέρουν ριζικά σε σχέση με άλλα ΔΗΠΕΘΕ: Οι πιο φιλόδοξες παραγωγές αφορούν ως συνήθως το θερινό ρεπερτόριο, όταν το πρόγραμμα της περιοδείας περιλαμβάνει εμφανίσεις σε ευρύτερους και επισημότερους κύκλους. Για τον χειμώνα, το ίδιο θέατρο καλύπτει τις απαιτήσεις μιας, θα λέγαμε, «κεντρικής» σκηνής μεσοαστικού γούστου. Το κάνει αυτό με επιτυχία: Απ’ ό, τι φαίνεται τουλάχιστον από την προσέλευση του κόσμου, καταφέρνει να ικανοποιεί χωρίς προβλήματα το κριτήριο των περισσοτέρων. Ωστόσο, το πάγιο αίτημα κάθε δημοτικού θεάτρου, να προάγει με τις παραγωγές του το καλλιτεχνικό αισθητήριο του επαρχιακού κοινού, παραμένει και εδώ το ζητούμενο.

Σε αυτό το σημείο έρχεται η δεύτερη ιδιαιτερότητα του ΔΗΠΕΘΕ, η οποία σχετίζεται με την παρουσία στην ίδια πόλη της εταιρείας «Μνήμη» του Μιχάλη Βιρβιδάκη. Η αλήθεια είναι πως όποιος παρακολουθεί τη φιλοσοφία που συνοδεύει τη δεύτερη αυτή, εξαιρετική, προσπάθεια νιώθει ότι η όποια σύγκριση με το εκεί ΔΗΠΕΘΕ περισσεύει. Κατ’ αρχήν η «Μνήμη» θα μπορούσε να αποτελεί το αντίπαλο δέος κάθε αθηναϊκού θιάσου. Και από την άλλη, αν η ίδια έμπαινε στην ημικρατική λογική ενός δημοτικού θεάτρου, όπου ο σκηνοθέτης έχει να επιλύσει εκτός όλων των άλλων ζητήματα ισορροπίας με τοπικούς παράγοντες και το κοινό γούστο, θα έχανε κάτι από τη γοητεία της περιφερειακής, ρομαντικής και ανατρεπτικής παρέμβασης. Είναι περίεργο, αλλά στα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή οι δύο αυτοί πόλοι συνθέτουν μια κάποια ισορροπία.

Έχοντας αυτά κατά νου, η επιλογή της «Ποντικοπαγίδας» της Αγκάθα Κρίστι από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης γίνεται ευκολότερα κατανοητή. Η «Ποντικοπαγίδα» είναι τα τελευταία πενήντα χρόνια αναπόσπαστο μέρος του θρύλου του αγγλικού θεάτρου, αληθινό φετίχ της παράδοσής του. Κι ωστόσο η θρυλική επιτυχία της μοιάζει περίεργη. Πρόκειται για προβληματικό έργο, κατώτερο των μυθιστορημάτων της συγγραφέως του, με χάσματα και ασυγχώρητες αφέλειες (χαμένα αδέλφια που δεν αναγνωρίζονται, αν και ο χωρισμός έγινε πριν λίγα σχετικά χρόνια, κρυμμένες ταυτότητες, που δεν δικαιολογούνται, και, το κυριότερο, ένα έγκλημα το οποίο, όπως δείχνει, εύκολα θα μπορούσε να αποφευχθεί). Κι όμως μπόρεσε να αρέσει τόσο πολύ, για τόσο πολύ, σε τόσους πολλούς.

Η λύση βρίσκεται ίσως στο ότι η «Ποντικοπαγίδα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της αστυνομικής φιλολογίας της Αγκάθα Κρίστι: Το μωσαϊκό μιας μικροκοινωνίας από γραφικούς έως εκκεντρικούς τύπους, ες αεί απροβλημάτιστης αν δεν προβληματιζόταν κάποτε στη βάση ενός άλυτου εγκλήματος-γρίφου. Η υπόθεση κινείται από την αρχική διαδικασία επαγωγής -που βρίσκει όλους ύποπτους- μέχρι τη θριαμβευτική έξοδο του τέλους, που καταλήγει λογικά στον ένοχο. Πρόκειται για μια διαδικασία θετικιστική, που στηρίζεται στο ότι η επικράτηση της δικαιοσύνης είναι θέμα στιλ και ζήτημα επαναφοράς της ισορροπίας· η αγγλική αστυνομική λογοτεχνία του καναπέ σε πλήρη δόξα.

Γι’ αυτό οι υποθέσεις της Αγκάθα Κρίστι ευτύχησαν τόσο στη δραματοποίησή τους: Παρά τα φαινόμενα, το έργο της εκτείνεται όχι μόνο οριζόντια αλλά και σε βάθος: δεν είναι νωπογραφία, αλλά ανάγλυφο της εδουαρδιανής Μεγάλης Βρετανίας.

Είναι κρίμα λοιπόν που η παράσταση της Κρήτης αναπτύχθηκε μόνο ως προς την οριζόντια διάσταση. Διέθετε αστυνομικό αλλά όχι θεατρικό ενδιαφέρον. Και αυτό όχι μόνο εξαιτίας της διδασκαλίας του Μανούσου Μανουσάκη, που έμοιαζε συμβατική ακόμα και για δημοτικό θέατρο. Το πρόβλημα αφορούσε τους ηθοποιούς που αδυνατούσαν να υπερβούν την επίπεδη προσέγγιση του ρόλου τους. Ανέτοιμοι η Εφη Κόντα και ο Σταύρος Καραγιάννης, χωρίς γερό κτίσιμο η εμφάνιση του Γιώργου Παναγιώτου. Η Λίνα Μπαμπατσιά, ο Θεόδωρος Ιγνατιάδης και ο Παναγιώτης Τσίτσας μεστοί, αλλά χωρίς ιδιαίτερο χρώμα. Η Ιωάννα Δελάκου και ο Νίκος Τσιάμης περιορισμένοι στο εξωτερικό περίγραμμα. Ίσως το μόνο ευτυχές στοιχείο της παραγωγής αφορούσε το σκηνικό της Βάλιας Μαργαρίτη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/12/2008