Category Archives: Δημουλά Κική

Τιμή για έναν φίλο

  • Η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά θα χαιρετήσει την αποψινή [Δευτέρα, 25/01] εκδήλωση, αφιερωμένη στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Ο 88χρονος Ιάκωβος Καμπανέλλης είναι ανάμεσά μας, με τα έργα που έγραψε και με τον απόηχό τους. Ενας θεατρικός συγγραφέας και μαζί ένας άνθρωπος ο οποίος βγαίνει από την εποχή μιας Ελλάδας ανήμπορης να σταθεί στα πόδια της· και όμως μ’ αυτό το στραβό περπάτημα περπάτησαν τον ίσιο δρόμο οι ταλαντούχοι. Ενας τέτοιος ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο οποίος έδωσε νέα πνοή στον θεατρικό λόγο, φέρνοντας επί σκηνής τις φωνές εκείνες που αδυνατούσαν να ακουστούν.

Ηδη από το ’50, με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού, με τον «Χορό πάνω στα στάχυα», είχε προαναγγείλει την «Αυλή των θαυμάτων», που ανέβηκε επτά χρόνια μετά, από το Θεάτρο Τέχνης. Στον κινηματογράφο έλαμψε το αστέρι του ως σεναριογράφου, με τη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη και τον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου.

Η αποψινή εκδήλωση (20.30), η αφιερωμένη στον ακαδημαϊκό Ιάκωβο Καμπανέλλη, θα γίνει στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης «Μιμή Ντενίση» (Μαυρομματαίων 23, τηλ.: 2108660890). Θα χαιρετίσει η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά, ενώ εκτενώς θα μιλήσουν οι Γιώργος Μιχαηλίδης, Κώστας Τσιάνος, Διονύσης Τσακνής, Βαγγέλης Χρόνης. Θα διαβάσουν η Μίνα Αδαμάκη (από «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού») και ο Μιχάλης Μητρούσης (από το «Αυτός και το παντελόνι του»). Στην εκδήλωση θα παρασταθεί η ηθοποιός Ολυμπία Δουκάκη.

Ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον χαιρετισμό της Κικής Δημουλά: «Από το λίγο θέατρο που έχω δει στη ζωή μου, η λήθη το λιγόστεψε κι άλλο. Και θυμάμαι μόνο έντονα ζωηρά το «Ρινόκερο» του Ιονέσκο, το «Θείο Βάνια», τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ, τη «Στέλλα Βιολάντη», την «Εξορία» του Μάτεσι, τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», και, απ’ όλα τα έργα που εκτίναξαν στο διεθνές στερέωμα το μέγεθος του Ιάκωβου Καμπανέλλη, εγώ για λόγους πλοκής αυτού του χαιρετισμού μου, απόψε θα αναφέρω μόνο την «Αυλή των θαυμάτων».

Γιατί λέω ότι ίσως εκεί μέσα να προγραμματίστηκε και τούτο το θαύμα: Με αυτόν, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, που με την απροσέγγιστη διάσταση του μύθου είχα αποδεχτεί ότι θα τον γνωρίζω, να συμβεί και επί χρόνια τώρα να έχω την τύχη πολλές μέρες να πηγαινοέρχομαι μαζί του στην Ακαδημία, και πολλές ώρες να κάθομαι δίπλα του στο ίδιο, φοιτητικό για μένα θρανίο της Ακαδημίας, σπουδάζοντας εκεί τι πολλά δεν γνωρίζω, οφείλοντάς της και τη σπουδή της πολύτομης σημασίας της, του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Στις μελαγχολικές νύχτες του κυρίου Θωμά, νόμιζα πως ένα κακό όνειρο μου διέψευδε την διπλή απόλαυση ότι έβλεπα αυτό το έξοχο έργο, στο θέατρο του Βουτέρη, καθισμένη δίπλα στο συγγραφέα του. Είναι κάτι παραπάνω από τιμή ότι μου επιτρέπει απόψε να του ευχηθώ μακροζωία στην αναγκαία πολύτιμη ύπαρξή του».

  • ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010

Στο τεντωμένο σκοινί της Κικής Δημουλά

  • «Ολα είναι μια φλόγα, καιγόμαστε επί μια ζωή και με μικρά και με μεγάλα. Νομίζω πως και τα μικρά πράγματα ακόμη, φωτιές καλλιεργούν μέσα μας».

Η Κική Δημουλά εμπιστεύτηκε εν λευκώ τα ποιήματά της για την παράσταση στο «Υπόγειο»

Η Κική Δημουλά εμπιστεύτηκε εν λευκώ τα ποιήματά της για την παράσταση στο «Υπόγειο»

Η Κική Δημουλά κατεβαίνει τα σκαλιά του «Υπογείου» (Θέατρο Τέχνης) για να βρεθεί στη σκηνή. Το ποιητικό σύμπαν της γίνεται υλικό μιας «συλλεκτικής» παράστασης με τίτλο «Χρονικό Διάστημα», που θα δοθεί μόνο για δύο βραδιές, στις 12 και 13 Οκτωβρίου, με μία ερμηνεύτρια: Τη Λουκία Μιχαλοπούλου.

Δύσκολα η ποίηση αποδίδεται στο σανίδι. Ακόμη δυσκολότερα εκφέρεται συνιστώντας από μόνη της, χωρίς έξωθεν δεκανίκια (θεατρικής πρόζας κ.ά.), ένα ολοκληρωμένο θεατρικό γεγονός. Το ρίσκο αναλαμβάνει η Μιχαλοπούλου, ηθοποιός ημιτονίων, που ναι μεν φοβάται, έχει όμως ένα ατράνταχτο πλεονέκτημα. Την έχει ήδη επιλέξει η ίδια η ποιήτρια σε μια εκδήλωση ανάγνωσης του ποιητικού της έργου στην «Τεχνόπολη» – ήταν η νεότερη μαζί με τη Λυδία Κονιόρδου και τον Μηνά Χατζησάββα. Δεν γνωρίζονταν. Φαίνεται, όμως, πως η Δημουλά την ήξερε από παραστάσεις.

Και η νεαρή ηθοποιός θαύμαζε την πολυβραβευμένη ποιήτρια. «Μου άρεσε η ενέργεια που ανέβλυζε απ’ τα ποιήματά της», λέει. Δεν είχε φανταστεί, όμως, ότι θα μπορούσε να τα ερμηνεύσει. «Για μένα είναι ούτως ή άλλως πολύ δύσκολο ένας ηθοποιός να μπορεί να μιλήσει ένα ποίημα. Είναι περίεργη η ισορροπία».

Μετά την πρώτη επαφή της με την ποίηση της Δημουλά αντιλήφθηκε όμως, όπως μας λέει, «ότι μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί της. Γιατί αρχικά φοβόμουν, αισθανόμουν ότι δεν μπορούσα να το κάνω. Ακόμα φοβάμαι. Ωστόσο, μετά από την ποιητική βραδιά στην Τεχνόπολη ήθελα να ψάξω. Ηθελα να κάνω κάτι πιο ολοκληρωμένο με τη Δημουλά». Οχι, όμως, με την κουραστική μορφή της ανάγνωσης ενός ποιήματος μετά το άλλο. «Ηθελα μια ροή που δίνει την αίσθηση της ενότητας, της ολότητας, η οποία προκύπτει μέσα από σκόρπιες σκέψεις για κοινά θέματα».

«Με τρελαίνει στην ποίηση της Δημουλά η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός. Η συνεχής ανατροπή», λέει η Λουκία Μιχαλοπούλου

«Με τρελαίνει στην ποίηση της Δημουλά η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός. Η συνεχής ανατροπή», λέει η Λουκία Μιχαλοπούλου

Αυτό έκανε και στο «Χρονικό Διάστημα». «Εφτιαξα ένα μονόλογο με ποιήματα». Το υλικό της το άντλησε από πολλές συλλογές της Δημουλά. «Το τελευταίο σώμα μου». Το «Ενός λεπτού μαζί». Το «Εκτός σχεδίου»… Η ποιήτρια της έδωσε την άδεια να αντλήσει ό,τι θεωρούσε η ίδια απαραίτητο για τη μοναχική ποιητική performance της. Και προς τιμήν της, δεν επενέβη καθόλου στη διαδικασία της επιλογής ή της «συρραφής». «Με άφησε εντελώς ελεύθερη», τονίζει η Μιχαλοπούλου. «Και είναι η πρώτη φορά που δίνει έτσι τα ποιήματά της». Το αποτέλεσμα θα το δει πια η Δημουλά στο «Υπόγειο», όπου σκοπεύει να παρακολουθήσει την παράσταση και τις δύο βραδιές.

Η ηθοποιός ξεκίνησε να δουλεύει με τη βοήθεια της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ξανθοπουλίδου ψηλαφιστά, μέσα από ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς, αλλά και με τις μουσικές του Lolek. «Η αγωνία της ισορροπίας» την κατέτρωγε .«Επρεπε να ισορροπήσω πάνω σε σκοινί. Ετσι προέκυψε και η ιδέα του σχοινοβάτη», εξηγεί η Μιχαλοπούλου. «Είμαι μια γυναίκα σε μια διαδρομή πάνω σε τεντωμένα σκοινιά. Μια γυναίκα παγιδευμένη στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη φυσική μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης».

Τα ποιήματα που επέλεξε διακρίνονται για την… κοινή αγωνία: «Τη συμφιλίωση με το τέλος. Τη συμφιλίωση με τον θάνατο – είτε είναι φυσικός είτε ψυχικός. Τη συμφιλίωση με τον χρόνο. Αλλά υπάρχει και ο περαστικός έρωτας. Αυτό που με τρελαίνει στην ποίηση της Δημουλά είναι το κλείσιμο του ματιού, η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός. Αυτή η συνεχής ανατροπή. Ακόμη και στην αντιμετώπιση του χρόνου».

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009