Category Archives: Δημητριάδης Δημήτρης

Πίντερ και Δημητριάδης από Λευτέρη Βογιατζή

  • Το ανακαινισμένο εκ βάθρων Θέατρο Οδού Κυκλάδων θα ξεκινήσει, βέβαια, με το «Υστατο σήμερα» του Χ. Μπάρκερ

Ούτε ένα ούτε δύο, αλλά τρία θεατρικά έργα, που θα κάνουν το ντεμπούτο τους σε ελληνική θεατρική σκηνή, θα σκηνοθετήσει ο Λευτέρης Βογιατζής την τρέχουσα σεζόν στο ανακαινισμένο Θέατρο Οδού Κυκλάδων. Το «Υστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ, το «Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ και το «Ο Τόκος» του Δημήτρη Δημητριάδη. Το «Υστατο σήμερα» (σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη) θα κάνει την αρχή, τέλος Οκτωβρίου. Θα ανακαλύψουμε όχι μόνο ένα από τα πιο πρόσφατα έργα του Βρετανού συγγραφέα -που θεωρείται από τους σημαντικότερους των τελευταίων 40 ετών- αλλά, παράλληλα, ένα από τα πιο ρηξικέλευθα και δύσκολα κείμενά του, που διερευνά με τολμηρό ποιητικό οίστρο έναν κόσμο που καταρρέει. Ενας άγνωστος πελάτης εμφανίζεται σ’ ένα μπαρμπέρικο κάπου, σε κάποιο λιμάνι. Αυτοσυστήνεται ως αγγελιαφόρος κακών ειδήσεων και προκαλεί τον αποσβολωμένο κουρέα να φανταστεί το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να του συμβεί. Στο ρόλο του ξένου ο Λευτέρης Βογιατζής και του κουρέα ο Δημήτρης Ημελλος.

Το «Θερμοκήπιο» (σε μετάφραση Νίνου Φένεκ Μικελίδη) μας συστήνει ένα έργο του Χάρολντ Πίντερ που δεν έχουμε ξαναδεί, παρ’ όλο που τα θεατρικά του ανεβαίνουν συχνά στην Ελλάδα. Γραμμένο το 1958 -πρωτοπαρουσιάστηκε το 1980- παραμένει ένα από τα καλύτερα έργα του Βρετανού συγγραφέα. Μια μαύρη κωμωδία, που μας ταξιδεύει σε ένα «κρατικό» ησυχαστήριο, όπου οι αθέατοι ασθενείς κακοποιούνται από το προσωπικό, γίνεται για τον Πίντερ αφορμή να μιλήσει για την τρέλα, την παράνοια, την αυθαιρεσία και την εγκληματικότητα, που κυριαρχούν σε τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες. Θα παίξουν οι Αλεξία Καλτσίκη, Λευτέρης Βογιατζής, Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Ημελλος, Βασίλης Κουκαλάνι, Ερρίκος Λίτσης, Δημήτρης Μακαλιός.

Τη σεζόν θα κλείσει «Ο Τόκος» του Δημήτρη Δημητριάδη. Οι ζωές τεσσάρων αντρών και άλλων τόσων γυναικών, περίπλοκα βεβαρημένες από ένα ασήκωτο φορτίο, διαπλέκονται στενά και με τρόπο επικίνδυνο. Σαν πολλαπλός τοκετός, οδηγούνται σε «γέννες» που αναστατώνουν τη ζωή και των οκτώ. Θα παίξουν οι: Λευτέρης Βογιατζής, Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Ημελλος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Κουρής, Αγλαΐα Παπά, Ρένη Πιττακή.

  • Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

Advertisements

…Και Έλληνες στο φθινοπωρινό φεστιβάλ του Παρισιού

Το τρίμηνο φθινοπωρινό φεστιβάλ στο Παρίσι περιλαμβάνει φέτος στο πρόγραμμά του μια πλειάδα εκδηλώσεων σε όλα τα πεδία της καλλιτεχνικής δημιουργίας – θέατρο, εικαστικά, μουσική, χορό, κινηματογράφο. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες, o Ελβετοαμερικανός καλλιτέχνης Ούγκο Ροντινόνε εκθέτει δύο δημιουργίες του, το σύνολο γλυπτών «Sunrise East» και την εγκατάσταση «How does it feel?». Ο Ζαν-Ζακ Λεμπέλ παρουσιάζει την έκθεση «Soulevements», ο Ουίλιαμ Κέντριτζ το έργο «Ο Βόιτσεκ στο Χάιβελντ» (ο ήρωας του Μπύχνερ στο Γιοχάνεσμπουργκ), παράσταση που συνδυάζει ηθοποιούς, μαριονέτες και βίντεο, ο Χάινερ Γκέμπελς το μουσικό θέαμα «I went to the house but did not enter» και ο Μιχαήλ Μαρμαρινός το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα». Παρουσιάζεται, επίσης, η τελευταία χορογραφία του Μερς Κάνινγκαμ «Nearly Ninety», καθώς και η «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου σε μουσική του Γιώργου Απέργη, σκηνοθεσία του Ενρίκο Μπανιόλι και με ερμηνεύτρια τη Μαριάν Πουσέρ. Το φεστιβάλ θα διαρκέσει ώς τις 13 Δεκεμβρίου. [Ματιές στον κόσμο, επιμέλεια: Αγγελική Στουπάκη, Η Καθημερινή, 20/09/2009]

Odéon–Théâtre de l’Europe/Ateliers Berthier
angle de la rue André Suarès et du boulevard Berthier
75017 Paris

07 au 12 NOVEMBRE

Métro : Porte de Clichy

7 au 12 novembre 20h
dimanche 15h, relâche lundi
16€ à 32€, Abonnement 16€ et 26€
Spectacle en grec surtitré en français
Durée : 1h55

Je meurs comme un pays / Dying as a Country
de Dimitris Dimitriadis

Mise en scène, Michael Marmarinos
Dramaturgie, Michael Marmarinos et Myrto Pervolaraki
Décors, Kenny MacLellan
Lumière, Yannis Drakoularakos
Costumes, Dora Lelouda
Musique, Dimitris Kamarotos
Danse, Valia Papachristou
Film, Stathis Athanasiou
Surtitrage, Maria Efstathiadis

[…]  « Cette année-là, aucune femme ne conçut d’enfant. » Ainsi commence Je meurs comme un pays : sur fond d’antique malédiction, pareille à celle qui frappa Thèbes dans les derniers jours du règne d’Œdipe. Dimitriadis est Grec, et comme le note son traducteur Michel Volkovitch, “il serait difficile de ne pas voir ici un reflet de la Grèce telle que Dimitriadis l’a connue, […] sous la dictature des Colonels, par exemple”. Mais la Grèce des mythes et celle de l’histoire se télescopent violemment pour faire surgir de leur collision “un pays” qui n’a plus de nom et dont le peuple est irrémédiablement entré en déliquescence. Ce texte fragmenté et jaillissant est d’une densité, d’une violence, d’une richesse de langue qui invitent à la profération. Ses quelques feuillets sont pareils aux restes d’un très ancien manuscrit à moitié consumé. Ils font songer au témoignage d’un historien (d’une historienne, peut-être) qui aurait vécu plusieurs siècles après une inconcevable catastrophe. L’œuvre est criblée de points de suspension entre parenthèses signalant des passages manquants ; du coup, ce livre tronqué semble n’avoir ni vrai commencement ni terme, et paraît avoir été relié par erreur avec une poignante lettre d’amour qui s’achève – mais la fin est manquante – en imprécation désespérée. Depuis sa publication, Je meurs comme un pays, hanté par des échos de la Bible et des grands tragiques, fascine les metteurs en scène. Après la version pour voix seule, conçue par Anne Dimitriadis et interprétée par Anne Alvaro à la MC93, la mise en scène monumentale de Michael Marmarinos et du Theseum Ensemble convoque trente comédiens et une centaine de figurants.

Production Theseum Ensemble, Hellenic Festival
Avec le soutien de la Fondation Alexander S. Onassis et du Ministère grec du tourisme
Production déléguée PRO4
Coréalisation Odéon-Théâtre de l’Europe ; Festival d’Automne à Paris

Το «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη στο Παρίσι

  • Ο μονόλογος του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σα χώρα» παίζεται σε γαλλική μετάφραση αυτή την εποχή (και ως τις 7 Απριλίου) στο Παρίσι, με την Αν Αλβαρό «να διασχίζει μια γλώσσα όπως διασχίζουμε μια χώρα», όπως γράφει σχετικά ο γαλλικός «Μonde». Στη σκηνή του θεάτρου ΜC 93, στο Μπομπινί, και σε σκηνοθεσία της Αννας Δημητριάδη (απλή συνωνυμία) αναβιώνει αυτή η κραυγή από τη λεπτή, ντυμένη στα κόκκινα σαν το αίμα σιλουέτα της γαλλίδας ηθοποιού. Βαθύς γνώστης της γαλλικής γλώσσας, ο Δημήτρης Δημητριάδης έχει μεταφράσει στα ελληνικά έργα των Ζενέ, Μπλανσό και Μπατάιγ, ενώ για την προσεχή θεατρική χρονιά το θέατρο Οντεόν έχει περιλάβει πολλά έργα του στο ρεπερτόριό του: πρόθεση του Ολιβιέ Πυ είναι να κάνει γνωστό τον έλληνα θεατρικό συγγραφέα στο παρισινό κοινό.