Category Archives: Δανειστές

Νέες θεατρικές αυλαίες

«Πολύ καλά» στο«Θέατρο Εξαρχείων»

Στις 14 Γενάρη η Ομάδα «Νάμα» ανεβάζει στην Κεντρική σκηνή του «Επί Κολωνώ», την παράσταση «Οι Δανειστές» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ. Μια «τραγικωμωδία», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος το έργο του, στην οποία τα πάθη και οι έννοιες περιπλέκονται σε ένα λαβυρινθώδες κυνηγητό. Ο καθένας από τους χαρακτήρες διεκδικεί το δίκιο του, αναζητά το εγώ του, συγκρούεται με το παρελθόν του, απαιτεί να του επιστραφούν τα ψυχικά του δάνεια, «χτυπά» το αντίθετο φύλο σαν να είναι ο εχθρός του, ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και την αγάπη.Γραμμένο το 1888, την ίδια χρονιά που έγραφε και τη «Δεσποινίδα Τζούλια» και ένα χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό του «Απολογία ενός τρελού», αποτελεί το αγαπημένο έργο του συγγραφέα. Σύμφωνα με τον Στρίντμπεργκ «Οι Δανειστές» είναι πέρα για πέρα μοντέρνοι, ανθρώπινοι, συναρπαστικοί. Τα τρία πρόσωπα είναι ενδιαφέροντα από την αρχή ως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό, εφόσον μιλάει για τη σύγκρουση του άντρα με τη γυναίκα επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δυο φύλων πέρα από κάθε ηθογραφικό περιορισμό.

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης. Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης. Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου. Κοστούμια: Λουκία Μιννέτου. Μουσική: Μάριος Στρόφαλης. Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας. Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Θάνος Αλεξίου, Αγης Εμμανουήλ.

  • Στο «Θέατρο Εξαρχείων» ανεβαίνει, στο τέλος Γενάρη, το έργο της Λίζας Κρον «Πολύ καλά», σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, με τους Ελένη Γερασιμίδου, Αννίτα Δεκαβάλλα, Ανδρη Θεοδότου, Λιάνα Παρούση, Γιώργο Δεπάστα και Τάσο Πολιτόπουλο. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Παναγιώτας Κοκκορού, η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη και οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου. Μια παιχνιδιάρικη συγκινητική κωμωδία για τις σχέσεις μάνας – κόρης, την παιδική ηλικία και την οικογένεια, την κοινωνία και το ρατσισμό. Το έργο πρωτοπαίχτηκε το 2004 στο «Public Theater» της Ν. Υόρκης. Ακολούθησε το ανέβασμά του στο «ACT» του Σαν Φρανσίσκο (2005) και τα βραβεία «Τόνι», «Outer Critics Circle Award» και «Drama League Award» για καλύτερο έργο της χρονιάς – και τώρα συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του με διάφορες παραγωγές σε όλη την Αμερική και στο Λονδίνο.
Advertisements

ΝΕΑ, ΝΕΑΝΙΚΗ, ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ

«Δανειστές» σε διαρκές κυνηγητό

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, TA NEA: Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008

�να  καινούργιο κοίταγμα  στους «Δανειστ�ς»  του Στρίντμπεργκ

Ένας νέος σκηνοθέτης, ο Γιώργος Παλούμπης κοιτάζει με καινούργιο τρόπο την κλασική τραγικωμωδία του Αύγουστου Στρίντμπεργκ

Ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Δύο άντρες που έχουν γνωριστεί εκεί. Ο Άντολφ και ο Γκούσταβ. Ο Άντολφ, θεωρώντας τον Γκούσταβ έμπιστο, αρχίζει να μιλάει ανοιχτά για τη γυναίκα του, τη Θέκλα. Οι συζητήσεις τους οδηγούν σε κάποια σκληρά συμπεράσματα για το αντίθετο φύλο, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε ένα σχέδιο. Πρώτα ο Άντολφ θα αλλάξει τη συμπεριφορά του απέναντι στη γυναίκα του θέλοντας να της επιβληθεί, ενώ ο Γκούσταβ θα κρυφακούει από το διπλανό δωμάτιο. Στη συνέχεια ο Γκούσταβ θα εμφανιστεί στη Θέκλα, ενώ ο Άντολφ με τη σειρά του θα κρυφακούει.

Ο στόχος τους είναι να αποκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο της Θέκλας και να συμπεράνουν εάν είναι πιστή στον σύζυγό της.

Έτσι αρχίζει ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο τρία πρόσωπα συγκρούονται, εκδικούνται, εξομολογούνται, έρχονται αντιμέτωπα με το παρελθόν και τα ανεξόφλητα χρέη τους… Οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες. Και θα ωθήσουν τους χαρακτήρες στα άκρα δημιουργώντας μια κατάσταση αστεία και τραγική μαζί. Είναι οι «Δανειστές» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ όπως τους «διαβάζει» ο νέος σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης που ετοιμάζει να ανεβάσει το έργο με την Ομάδα «Νάμα».

Πρόκειται για την κλασική τραγικωμωδία, όπως ο ίδιος ο Σουηδός δραματουργός χαρακτήρισε το έργο του: ένα έργο με θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων- το θέμα που στοίχειωσε σχεδόν όλη τη δραματουργία του Στρίντμπεργκ αλλά και τη ζωή του.

«Οι “Δανειστές”», όπως σημειώνεται, «είναι μία τραγικωμωδία στην οποία τα πάθη και οι έννοιες περιπλέκονται σε ένα λαβυρινθώδες κυνηγητό. Ο καθένας από τους χαρακτήρες διεκδικεί το δίκιο του, αναζητά το εγώ του, συγκρούεται με το παρελθόν του, απαιτεί να του επιστραφούν τα ψυχικά του δάνεια, “χτυπά” το αντίθετο φύλο σαν να είναι ο εχθρός του, ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και την αγάπη». Γραμμένο το 1888, την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε και το «Δεσποινίς Julie» και έναν χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό του «Απολογία ενός τρελού», οι «Δανειστές» αποτελούσαν το αγαπημένο του έργο. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι «πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό. Τα τρία πρόσωπα είναι ενδιαφέροντα από την αρχή έως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό εφόσον μιλάει για τη σύγκρουση του άντρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από κάθε ηθογραφικό περιορισμό».

Το έργο ανεβαίνει στη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, με σκηνικά Γιώργου Χατζηνικολάου, κοστούμια Λουκίας Μινέτου, μουσική Μάριου Στρόφαλη και φωτισμούς Βασίλη Κλωτσοτήρα. Τους τρεις ρόλους ερμηνεύουν οι Αθηνά Αλεξοπούλου (Θέκλα), Θάνος Αλεξίου (Άντολφ), Άγης Εμμανουήλ (Γκούσταβ).

ΙΝFΟ

Από 14 Ιανουαρίου έως την Κυριακή των Βαΐων, κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 21.00 και Κυριακή στις 21.30 στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, αρχές Λένορμαν, Κολωνός, τηλ. 210-51.38.067). Εισιτήρια: 20, (μειωμένο) 15, (φοιτητικό) 12 ευρώ.

Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών

«Οι “Δανειστές” είναι ένα διαρκές κυνηγητό μέσα σε λαβύρινθο, όπου οι χαρακτήρες αλλάζουν συνεχώς ρόλους κυνηγού και κυνηγημένου. Το κυνηγητό, ενώ δεν είναι κυριολεκτικό, είναι αδυσώπητο» λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης λέει για τη δουλειά του- είναι το πρώτο κλασικό έργο που ανεβάζει. «Τα πάντα συμβαίνουν μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Τη μια στιγμή τα πάθη κρύβονται κάτω απ΄ τα λόγια, την άλλη τα λόγια πυροδοτούν τα πάθη. Οι εκρήξεις όμως αρχίζουν σιγά σιγά να διαλύουν τα κοινωνικά παραπετάσματα και το έδαφος παύει να είναι στέρεο. Τα δύο φύλα είναι καταδικασμένα σε κατά μέτωπο σύγκρουση αφού ο Στρίντμπεργκ τα εγκλώβισε μέσα στο πιο αδιέξοδο σχήμα: το τρίγωνο. Μέσα στη δυαδική σχέση προσέθεσε βάναυσα και ένα τρίτο πρόσωπο. Έναν “σκελετό”. Το μόνο που μένει πια είναι αγώνας μέχρι τέλους. Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών».