Category Archives: Δανδουλάκη Κάτια

«Να ζει κανείς ή να μην ζει»

Το έργο «Να ζει κανείς ή να μην ζει» του Nick Whitby, η ξεκαρδιστική κωμωδία που γνωρίσαμε στον κινηματογράφο από τον Μελ Μπρουκς και διασκεύασαν και σκηνοθέτησαν τον περασμένο χειμώνα ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας, παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, στο «Θέατρο Δάσους» (21-22/8). Σκηνικά: Αντώνης Δαγκλίδης. Κοστούμια: Εβελυν Σιούπη. Στίχοι – Μουσική: Αφροδίτη Μάνου. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Μια διάσημη ηθοποιός (Κάτια Δανδουλάκη) απατά τον άντρα της (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) με έναν πολύ νεότερό της (Γιάννης Τσιμιτσέλης). Μια ερωτική φάρσα στήνεται στα παρασκήνια ενός θιάσου του μουσικού θεάτρου. Τα πράγματα σκουραίνουν επικίνδυνα όταν στα γρανάζια της φάρσας πιάνονται ένας Γερμανός στρατηγός (Τάσος Κωστής) μαζί με την αυστηρή γραμματέα του (Σοφία Μουτίδου) και τον ηλίθιο υπασπιστή του (Σπύρος Μεριανός), μια διπλή κατάσκοπος (Χριστίνα Τσάφου) και ο μακιγιέρ της πρωταγωνίστριας (Πρόδρομος Τοσουνίδης).

Ξανασμίγουν Δανδουλάκη-Χαϊκάλης

Τουλάχιστον οι δυο τους ζουν για τη συνύπαρξη αυτού του χειμώνα. Μετά τη «Βέρα στο δεξί», Κάτια Δανδουλάκη και Παύλος Χαϊκάλης θα ξανασυναντηθούν στη σκηνή του θεάτρου «Κάτια Δανδουλάκη» στο έργο του Μελ Μπρουκς «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Τη συνεργασία αυτή επιθυμούσαν οι δύο καλοί ηθοποιοί καιρό τώρα, και πλέον έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Στο υπαρξιακό ερώτημα «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» καλούνται να απαντήσουν από σκηνής η Κάτια Δανδουλάκη και ο Παύλος Χαϊκάλης την ερχόμενη χειμερινή σεζόν. Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλει το πετυχημένο συγγραφικό δίδυμο των Ρέππα – Παπαθανασίου, που ανέλαβε να διασκευάσει και να μεταφέρει με την πένα του στα καθ’ ημάς την ομότιτλη κομεντί του Μελ Μπρουκς που, εκτός από τα θέατρα, έσπασε ταμεία και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Συνέχεια

«Σφαγή» για την Κάτια Δανδουλάκη!

Πρεμιέρα με στρατιά διασήμων από τον καλλιτεχνικό και τον πολιτικό χώρο. Καταχειροκροτήθηκε η Κάτια Δανδουλάκη στην επίσημη πρώτη της στο πολυσυζητημένο και βραβευμένο έργο της Γιασμίν Ρεζά «Ο Θεός της σφαγής», που ανέβηκε το Σάββατο στο θέατρό της σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

Δύο σύγχρονα ζευγάρια, ενωμένα με τα ιερά δεσμά του γάμου (Κάτια Δανδουλάκη – Γιάννης Φέρτης, Κατιάνα Μπαλανίκα – Γιάννης Βούρος) συναντώνται με αφορμή το άγριο ξύλο που έπαιξαν τα παιδιά τους. Η πρόθεσή τους είναι να τα συμφιλιώσουν και να ξαναφτιάξουν το κλίμα ανάμεσά τους. Αντ’ αυτού, οι τέσσερις αυτοί αξιοπρεπείς πολίτες μετατρέπονται σε άγρια θηρία! Από την ανώδυνη συζήτηση περί ζαχαροπλαστικής, ομοφυλοφιλίας, δημοκρατίας, ισότητας και αντιρατσιστικών αναζητήσεων παρεκτρέπονται, καβγαδίζουν άγρια και γίνεται… μακελειό στο σανίδι. Ενα μακελειό που απόλαυσαν από τις πρώτες θέσεις του θεάτρου «Κάτια Δανδουλάκη», μεταξύ άλλων, το ζεύγος Γιώργου και Αννας Νταλάρα, η Ελένη Κόκκαλη με τον Πέτρο Ευθυμίου, καθώς και η Ντόρα Μπακογιάννη, που στο τέλος της παράστασης συνομιλούσε με τον Ηλία Ψινάκη. Ο Γιώργος Μαρίνος έκανε μία από τις όχι και τόσο συχνές εμφανίσεις του για να δει επί το έργον την αγαπημένη του Κατιάνα Μπαλανίκα, ενώ εκεί ήταν και ο πρώην σύζυγός της Στηβ Κακέτσης. Στις πρώτες σειρές εντοπίσαμε ακόμα τον Αδωνη Γεωργιάδη χωρίς τη σύζυγό του Ευγενία Μανωλίδου, τον Θανάση Πλεύρη με τη σύζυγό του και τον Ντέμη Νικολαΐδη, που χειροκρότησαν τον θίασο.

Με νέο look στο μαλλί εμφανίστηκε η Σοφία Αλιμπέρτη, αφού από το ξανθό επέστρεψε στο καστανό. Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει δε από την πρεμιέρα η Αθηνά Οικονομάκου, που υποδύεται στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Η ζωή της άλλης» την εγγονή της Κάτιας Δανδουλάκη. Τέλος, το μοντέλο-παρουσιάστρια Μαρία-Λουίζα Βούρου καμάρωνε τον πατέρα της Γιάννη Βούρο και αμέσως μετά το φινάλε της παράστασης έτρεξε στα καμαρίνια να τον αγκαλιάσει.

ΣΑΣΑ ΣΤΑΜΑΤΗ, Espresso, 18.10.2010

Δείτε κι άλλο φωτογραφικό υλικό από την πρεμιέρα

Θεατρικές προσκλήσεις

Η Κάτια Δανδουλάκη στους «Επισκέπτες»

«Οι επισκέπτες» του Πέτρου Ζούλια, βασισμένο στη νουβέλα του Χένρι Τζέιμς «Το στρίψιμο της βίδας», ανεβαίνει σήμερα στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη». Το έργο του Χ. Τζέιμς είναι αφετηρία της φανταστικής λογοτεχνίας. «Μήτρα» για να γεννηθούν χιλιάδες στοχασμοί και συναισθήματα πάνω στο μεγάλο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Για το καλό, το κακό, το λογικό και παράλογο, τη φαντασία και πραγματικότητα. Μια ιστορία όπου μπερδεύονται τα παιδιά με τους ενήλικες, οι ζωντανοί με τους πεθαμένους, η αμαρτία με την αρετή. Μια ιστορία με απρόσμενους … «Επισκέπτες». Η παράσταση είναι ένα σκηνικό ταξίδι, με αίσθημα, φαντασία και ανατροπή. Ο,τι φαίνεται δεν είναι. «Θέατρο μέσα στο θέατρο», με τα πρόσωπα να υποδύονται ρόλους για να αντέξουν την αλήθεια τους. Διασκευή – σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας, δραματουργικός σύμβουλος: Αντώνης Γαλέος. Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς. Κοστούμια: Αναστασία Αρσένη. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Μουσική: Παναγιώτης Αυγερινός. Μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Τάσος Αλατζάς, Ολυμπία Σκορδίλη και τα παιδιά Κωνσταντίνος Λαγός, Σαββίνα Μαμνιόγλου, Ναταλία Πάνστσικ και ο Κωνσταντίνος Χατζημιχαήλ.

  • Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο «Coronet» παρουσιάζεται το έργο «Baby Jane» της Αναστασίας Παπαστάθη. Δυο αδερφές, πρώην ηθοποιοί, ζουν απομονωμένες στο σπίτι τους, στο Μπέβερλι Χιλς. Η Τζέιν, παιδί θαύμα, αλλά τελικά με αποτυχημένη καριέρα, ασκεί μια σαδιστική εξουσία στην αδερφή της Μπλανς, που τη σπουδαία καριέρα της διέκοψε ένα μυστηριώδες αυτοκινητιστικό ατύχημα. Μια ηλεκτρισμένη σχέση μεταξύ των αδελφών, που οι μηχανισμοί της βιομηχανίας του θεάματος, το αλκοόλ, η ματαιοδοξία και οι ψευδαισθήσεις, οδήγησαν τη ζωή τους σε αδιέξοδο. Σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη, μουσική Πάνου Φορτούνα, σκηνικό-κοστούμια Ειρήνης Παγώνη, χορογραφία Στέφανι Τσάκωνα. Παίζουν: Ιωάννα Γκαβάκου, Αναστασία Παπαστάθη, Μαρία Πανοπούλου, Γιάννης Μαριάς.
  • «Η Αγγέλα Παπάζογλου» με την Αννα Βαγενά παίζεται (κάθε Τετάρτη) στο «Μεταξουργείο». Αναγνώστρια : Γιασεμί Κηλαηδόνη και β’ διανομή Στέλλα Μπούρου. Επιλογή κειμένου, από το βιβλίο του Γιώργη Παπάζογλου «Ονείρατα της άκαυτης και της καμένης Σμύρνης». Θεατρική προσαρμογή, επιλογή τραγουδιών, μουσική επιμέλεια Λάμπρου Λιάβα, σκηνικά – κοστούμια Μάριου Σπηλιόπουλου. Συνεχίζονται και οι παραστάσεις του «Μαράν Αθά» (κάθε Κυριακή, Δευτέρα) και «Το γάλα» (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο).
  • Ο θίασος «Αλυπίας Πράξεις» ανεβάζει (1/12) το έργο της Τζοάνα Μάρεϊ – Σμιθ «Το γυναικείο είδος», στο «Booze Co-operativa». Η γυναίκα του έργου, συγγραφέας ενός φημισμένου φεμινιστικού βιβλίου, βρίσκεται στο εξοχικό της. Ξαφνικά εισβάλλει η κόρη μιας φεμινίστριας, και τη δένει στην καρέκλα του γραφείου της. Απειλούμενη με όπλο η συγγραφέας ανακαλύπτει ότι η μητέρα της νεαρής αυτοκτόνησε στις ράγες του τρένου, έχοντας στο στήθος της το φεμινιστικό βιβλίο. Σκηνοθεσία Κατερίνας Νικολοπούλου, μετάφραση Αμυς Πασσά, σκηνικά – κοστούμια Μαρίας – Ελένης Καποτοπούλου. Παίζουν: Αννέτα Παπαθανασίου, Αμυ Πασσά, Χριστίνα Καπαδοχά, Δημήτρης Μοσχονάς, Χρήστος Συρμακέζης, Στέφανος Αθανασόπουλος. [Ριζοσπάστης, 28/11/2009]

Η Δανδουλάκη αντιμέτωπη με φαντάσματα

  • Ερμηνεύει στους «Επισκέπτες» την γκουβερνάντα δύο περίεργων μικρών παιδιών, που κάνουν παρέα με νεκρούς. Ναι, ο Πέτρος Ζούλιας διασκεύασε και σκηνοθέτησε το «Στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς

Τόλμη. Η λέξη που ταιριάζει στην Κάτια Δανδουλάκη. Πρόπερσι αποτόλμησε, όπως λέει χαμογελώντας, να «ξεκουραστεί» με μια σαρωτική σύγχρονη κωμωδία του Αλέξανδρου Ρήγα και του Δημήτρη Αποστόλου («Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας»). Φέτος ρισκάρει με μια μεταμοντέρνα διασκευή ενός δυσερμήνευτου 111 συναπτά χρόνια (από το 1898 που εκδόθηκε) αριστουργήματος της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

«Εργο κάθαρσης με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή», χαρακτηρίζει τους «Επισκέπτες» η Κάτια Δανδουλάκη

«Εργο κάθαρσης με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή», χαρακτηρίζει τους «Επισκέπτες» η Κάτια Δανδουλάκη

Το περίφημο «Στρίψιμο της βίδας», η υπαινικτική, μεταφυσική νουβέλα του Χένρι Τζέιμς, αυτός ο πρόγονος της φανταστικής λογοτεχνίας, που δίνει ακόμη τροφή για ψυχολογικές, φιλολογικές και φιλοσοφικές αναλύσεις, έργο που γέννησε θεατρικά κείμενα, κινηματογραφικές ταινίες, όπερες αλλά και κόμικς, ανεβαίνει αύριο ως θεατρική παράσταση στο θέατρο «Δανδουλάκη» με τίτλο «Επισκέπτες».

Η Δανδουλάκη σ’ αυτό το «ταξίδι με πύραυλο», όπως χαρακτηρίζει την παράσταση που διασκεύασε και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας, μεταμορφώνεται σε κοκκινομάλλα γκουβερνάντα εποχής. Είναι η περίφημη πρωταγωνίστρια-αφηγήτρια του έργου, μια απροσδιόριστη φιγούρα που προσλαμβάνεται για να αναλάβει τα δύο ορφανά, τον Μάιλς και τη Φλώρα, στον στοιχειωμένο πύργο του Μπλάι.

«Οσο σταθερή είμαι στη ζωή μου τόσο επιδιώκω στη δουλειά μου τις εναλλαγές. Δεν με νοιάζει να εκτεθώ και να αποτύχω», εξηγεί εμμέσως τη φετινή θεατρική επιλογή- έκπληξη. «Κοντά 40 χρόνια εκτίθεμαι ανεπανόρθωτα. Τι άλλο μπορώ να χάσω σήμερα με τον Τζέιμς; Να με πουν υπερφίαλη; Δοκιμάζουμε, αποτυχαίνουμε, ξαναπετυχαίνουμε. Δεν έχω τέτοια κόμπλεξ».

Εξάλλου, πιστεύει ότι ο Ζούλιας «συνέθεσε ένα αριστοτεχνικό, συγκλονιστικά σύγχρονο έργο, που θα παίζεται χρόνια και πρέπει να διδάσκεται. Ρωτά από το «Γιατί βρισκόμαστε εδώ;» και το «Τι θέλουμε από τη ζωή μας; Αγάπη;»» μέχρι το «Τι είναι τα emo;»».

Οσο για τον ρόλο της τον κατατάσσει με άνεση στους πιο απαιτητικούς της καριέρας της: «Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να τον κάνω πριν από 20 χρόνια. Είναι ένας δραματικός χαρακτήρας, μέσα σε ένα νουάρ έργο με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή». Δεν αντέχει, άλλωστε, να παίζει έργα που δεν έχουν φως, «γιατί μαυρίζω», όπως λέει. «Αυτό είναι ένα έργο που όταν τελειώνει έχεις αγαπήσει τη ζωή. Εργο κάθαρσης».

Τα δύο παιδιά που τα «στοιχειώνουν» οι νεκροί υπηρέτες τους αλλά και η αινιγματική γκουβερνάντα τους παραμένουν και στην παράσταση «μετέωροι» και αμφίσημοι όπως και στη νουβέλα; Η γκουβερνάντα είναι διαταραγμένη; Φαντασιόπληκτη; Ερωτευμένη; Τα παιδιά είναι αθώα πλάσματα ή σατανικά διαβολάκια; Τι ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας; Ποια είναι η ψευδαίσθηση και τι η πραγματικότητα;

«Δεν μιλάμε για ένα κείμενο που έχει τα όρια του θρίλερ», διευκρινίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Πέτρος Ζούλιας. «Στο έργο τίθεται βασικά ένα μέγα φιλοσοφικό ερώτημα, που έχει να κάνει με τον Θεό και τον Διάβολο, τη ζωή και τον θάνατο. Εμπεριέχεται η υπαρξιακή αγωνία της εποχής μας. Δίνω έμφαση στη φιλοσοφική μεταφυσική διάσταση, την οποία παντρεύω με ένα μεταμοντέρνο θεατρικό παιχνίδι».

Είναι, παραδέχεται, από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχει αντιμετωπίσει ώς σήμερα. «Οταν μιλώ για «ακροβασία» το εννοώ». Δεν μπορεί να συγκρίνει τους «Επισκέπτες» με κάτι άλλο στην καριέρα της. «Εχουμε μια μη συγκρίσιμη παράσταση, με την έννοια ότι δεν είναι μόνο θρίλερ – έχω κάνει θρίλερ. Δεν είναι ούτε ψυχογράφημα. Είναι μια τολμηρή δραματοποίηση πάνω στη νουβέλα με στόχο μια παράσταση στη λογική του μεταμοντέρνου».

Στις τολμηρές σκηνικές επιλογές των «Επισκεπτών» ανήκουν και τα δύο ζευγαράκια παιδιών από 8 έως 10 ετών, που ερμηνεύουν τους ρόλους των ορφανών παιδιών, εναλλάξ. Οι μικροί Τάσος Αλατζάς και Σαββίνα Μαμνιόγλου και Κωνσταντίνος Λαγός και Ναταλία Ανστικ. «Το αγοράκι είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης», αποκαλύπτει ο Ζούλιας. «Ηταν ένα τρελό εγχείρημα να κρατηθούν σε ένα τόσο πολυεπίπεδο κείμενο οι πραγματικές ηλικίες. Αποφασίσαμε κι αυτό να το ρισκάρουμε». *

info: Μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Αναστασίας Αρσένη και μουσική Παναγιώτη Αυγερινού. Παίζουν ακόμα η Φωτεινή Μπαξεβάνη και η Ολυμπία Σκορδίλη.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009

Το θέατρο περιοδεύει και παίζει

  • ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

  • Ενώ ένα ακόμη καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του τρεις ηθοποιοί και μία σκηνοθέτρια μιλούν για την εμπειρία της καλοκαιρινής περιοδείας

  • Κουραστική, ακόμη και εξαντλητική: αυτός είναι ο επιθετικός χαρακτηρισμός μιας θεατρικής περιοδείας τους καλοκαιρινούς μήνες, η οποία όμως είναι παράλληλα και τονωτική για τον καλλιτέχνη και το «εγώ» του. Λέξη συνώνυμη με το θέατρο, η περιοδεία είναι μια σύγχρονη εκδοχή των μπουλουκιών, τότε που το θέατρο δεν διέθετε ούτε φήμη ούτε δόξα ούτε χρήμα παρά μόνο το πάθος και το μεράκι των θεατρίνων. Από την Κομέντια ντελ Αρτε και τον Μολιέρο οι ηθοποιοί έμαθαν να στήνουν την πραμάτεια τους ως άλλοι πλανόδιοι πωλητές και να την κοινωνούν- όπως άλλοι διαλαλούν τις τιμές των προϊόντων τους. Χειμωνιάτικη ή, κυρίως, καλοκαιρινή, η περιοδεία στις ημέρες μας υπακούει σε πολλές ανάγκεςξεκινώντας από την οικονομική και φθάνοντας ως την ανανέωση της σχέσης μεταξύ θεατή και καλλιτέχνη. Συχνά-πυκνά ο ηθοποιός μετράει τις δυνάμεις του, υπολογίζει την αξία του στον χώρο (και) μέσα από μια περιοδεία στην ελληνική περιφέρεια, ενώ παράλληλα αμείβεται καλά- κυρίως βέβαια οι πρωταγωνιστές. Επειδή όμως οι καιροί άλλαξαν, οι περιοδείες σήμερα γίνονται υπό καλύτερες και πιο οργανωμένες συνθήκες, με παραγωγό-επιχειρηματία που καθορίζει το πρόγραμμα και βάζει σε εφαρμογή το δρομολόγιο: μια μεγάλη περιοδεία μετράει 65-68 πιάτσες, μια μεσαία γύρω στις 40 και μια μικρή δεν ξεπερνά τις 25. Από πιάτσα σε πιάτσα, πολλά αλλάζουν. Για την τρέχουσα καθημερινότητα η «καλή ατμόσφαιρα» ανάμεσα στα μέλη του θιάσου είναι απαραίτητη- η συμβίωση είναι, έτσι κι αλλιώς, μια δύσκολη υπόθεση. Για κάποιους (μάλλον λίγους) περιοδεία μπορεί να σημαίνει και συνδυασμός δουλειάς και διακοπών. Πάντως η επιτυχία (καλλιτεχνική και εισπρακτική) είναι η ευτυχής κατάληξη.

ΦΙΛΑΡΕΤΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ ηθοποιός

  • «Οταν ρώτησαν τον Μάικλ Τζάκσον για τις περιοδείες δήλωσε ότι τις σιχαίνεται και μετά όταν του ζήτησαν να διορθώσει τη δήλωση απάντησε ότι τις λατρεύει. Γέλασα όταν είχα δει το βίντεο, όπως χαμογελάω κάθε φορά που διαβάζω ιεραποστολικού ύφους δηλώσεις, ότι δηλαδή κάνουμε περιοδείες “για να επικοινωνήσουμε με το κοινό της περιφέρειας”, όταν τοις πάσι είναι γνωστό ότι σκοπός και κίνητρο συνήθως μιας περιοδείας είναι το οικονομικό. Καθόλου ευτελές βέβαια το κίνητρο. Η ευτέλεια “συντελείται” όταν η παράσταση είναι απλώς η πρόφαση για να καλύψει την πρόθεση της αρπαχτής. Εχω κάνει περιοδείες με το Κρατικό, το Εθνικό και το Θεσσαλικό, που λόγω κρατικής υποστήριξης αυτονόητο είναι να μη στοχεύουν μόνο στο οικονομικό. Παρ΄ όλα αυτά περιοδεύουν σε θεατρικές πιάτσες που είναι ακατάλληλες για παράσταση- π.χ. η ακουστική είναι ανύπαρκτη και οι ηθοποιοί αναγκάζονται για να ακουστούν να ταλαιπωρούν, να κακοποιούν τις φωνές τους. Σε αυτή την περίπτωση επιτέλους γιατί να μη χρησιμοποιούμε μικρόφωνα-ψείρες; Η μόνιμη αγωνία- και προσωπική μου αλλά και των συναδέλφων- στις περιοδείες είναι η φωνή μας. Τα αρχαία θέατρα σε προστατεύουν, τα άλλα, όμως, τα τσιμεντένια, που τα χτίζουν και δίπλα σε ταβέρνες… Να παίζεις και η τσίκνα να “ζαλίζει” θεατές και ηθοποιούς την ώρα της παράστασης… Σουρεαλιστικό; Ερχονται όμως και κάποιες βραδιές που κάποια θέατρα σε αποζημιώνουν, σε εμπνέουν και μπορεί να κάνεις την καλύτερη ερμηνεία του ρόλου σου. Με νοσταλγία θυμάμαι το Κούρειο στην Κύπρο: να παίζεις με φεγγάρι και στο βάθος να ακούγεται η θάλασσα. Ή κάτι θεατράκια στη Θεσσαλία, χαμένα στα δάση, με ένα κοινό αθώο να παρακολουθεί με ιερή σχεδόν συγκίνηση και μετά να έρχονται στα καμαρίνια να σε ευχαριστήσουν που τους επισκέφθηκες… Οι περιοδείες σίγουρα δεν έχουν μία μόνο όψη και εμείς οι ηθοποιοί μπορεί να κουραζόμαστε με αυτή την τσιγγάνικη ζωή, αλλά το γλεντάμε και πολλές φορές σαν πενθήμερη εκδρομή όταν μας μεταφέρουν από πόλη σε πόλη. Οι περιοδείες θα είναι πάντα κομμάτι της ζωής μας γιατί πάντα πλανόδιοι ήταν οι θεατρίνοι…».

ΔΑΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΙΔΗΣ ηθοποιός

Ο Δάνης Κατρανίδης περιόδευσε πολύ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη (στη φωτογραφία,σκηνή από το «Βίκτωρ-Βικτώρια»)
  • «Αν και τα τελευταία χρόνια δεν έχω κάνει, θυμάμαι περιοδείες από τότε που ήμουν μαθητής στη σχολή, μετά με το Κρατικό Βορείου Ελλάδος και το Εθνικό, με το Αρμα Θέσπιδος και αργότερα μαζί με την Αλίκη (σ.σ.: Βουγιουκλάκη) ή και με δικούς μου θιάσους. Καλοκαίρι ή χειμώνα, με κάθε εποχή να έχει τις δυσκολίες της. Κατ΄ αρχάς δεν υπάρχουν χώροι, και κυρίως τότε τα καλοκαίρια πηγαίναμε, εκτός από τα αρχαία θέατρα, σε γήπεδα ή σε θερινά σινεμά. Μερικές φορές οι συνθήκες και οι καταστάσεις ήταν τραγικές: βάζαμε καφάσια και τάβλες στη σκηνή του κινηματογράφου και από κάτω ήταν το χάος… Προσέχαμε να μην πέσουμε βγαίνοντας στη σκηνή. Πραγματική εμπειρία ήταν οι απογευματινές- ναι, τότε κάναμε και απογευματινές παραστάσεις. Από κάτω το κοινό φορούσε το αντηλιακό του, το καπέλο του και κρατούσε ακόμη και ομπρέλα για τον ήλιο. Φυσικά η ζέστη για μας ήταν δραματική.
  • Με την Αλίκη κάναμε μεγάλες περιοδείες- με το “Νυφικό κρεβάτι” και αργότερα με την “Πέπσι”, εντός και εκτός Ελλάδος. Το κοινό μάς περίμενε και ήθελε οπωσδήποτε αυτόγραφο- ήθελαν να κρατήσουν ενθύμιο από την εκεί διαμονή και παράστασή μας. Θυμάμαι στο “Νυφικό κρεβάτι” που σε κάποια στιγμή μιλούσαμε, υποτίθεται, για τα παιδιά μας και το κοινό πίστευε ότι από οικονομία της παραγωγής δεν τα είχαμε φέρει στον θίασο. Σε μια περιοδεία στην Κρήτη, στο Ακρωτήρι συγκεκριμένα, κάποιοι έριξαν τσικουδιά για να ανάψει το τζάκι και… σχεδόν πήραμε φωτιά.


  • Τότε ήταν λιγότερες οι περιοδείες, και το ενδιαφέρον, η αναμονή του κοινού ήταν μεγάλη. Οσο για την κούραση της περιοδείας, που είναι αλήθεια, δεν φαίνεται το ίδιο όταν έχεις μια καλή σχέση με τον θίασο. Τότε το ταξίδι είναι ωραίο. Γιατί αλλιώς γίνονται όλα δύσκολα. Σε συνθήκες όπως αυτές της περιοδείας ο καθένας βγάζει τον χαρακτήρα του στις τρεις πρώτες πιάτσες. Αν όμως δέσει η παρέα, είναι ονειρεμένα. Η εναλλαγή του κόσμου, το ταξίδι… Μια φορά, μαθητής ακόμη, έφυγα μέσα στη νύχτα από την περιοδεία: έπαιζα το παιδί του καφενείου, ας πούμε, και επειδή δεν ήταν καλές οι συνθήκες- δεν μας πλήρωναν κιόλας- σηκώθηκα και έφυγα. Σε κάθε περίπτωση πάντως μια περιοδεία είναι μεγάλο ρίσκο- αν είσαι θιασάρχης, πρωταγωνιστής, παραγωγός, ακόμη περισσότερο. Πρέπει να οργανώσεις τις πιάτσες, να έχεις επαφές με τους τοπικούς παράγοντες, με τον δήμο. Αν σε ένα χωριό έχει πανηγύρι, πρέπει να πας στο γειτονικό. Από τις περιοδείες που θυμάμαι πάντα ήταν αυτή στη μεταπολίτευση με το Αρμα Θέσπιδος που πήγαμε από τα Δίκαια ως το Καστελόριζο, όπου δεν είχαν ξαναδεί θέατρο τότε. Παίζαμε τη “Βαβυλωνία” και το “Μελτεμάκι”, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Στη Λήμνο που πήγαμε είχαν να δουν θέατρο από το 1930…».

ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ ηθοποιός

Η Κάτια Δανδουλάκη σε στιγμιότυπο από την παράσταση «Μήδεια» του Μποστ εφέτος στο κηποθέατρο Παπάγου
  • «Πέρασαν 11 χρόνια από την τελευταία περιοδεία που είχα κάνει με τη “Λυσιστράτη” και το Εθνικό- ήταν το καλοκαίρι του 1998. Τώρα με τη “Μήδεια” του Μποστ ξαναζώ αυτή την εμπειρία, με παραγωγό τον Γιώργο Κυπραίο. Ομολογώ ότι είναι μια εξαιρετικά κουραστική υπόθεση καθώς δουλεύεις συνεχώς- δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά- και η αργία έρχεται κάθε οκτώ-δέκα παραστάσεις σερί. Κάθε μέρα βρίσκομαι στον καινούργιο χώρο δύο-τρεις ώρες νωρίτερα και ρολάρω δυόμισι χιλιάδες στίχους γιατί αλλιώς δεν γίνεται. Παράλληλα πρέπει να διατηρείς τον οργανισμό σου σε καλή κατάσταση και να κρατάς δυνάμεις για την επόμενη ημέρα, ενώ ο ύπνος είναι λίγος. Βρίσκομαι διαρκώς με δύο βαλίτσες στο χέρι πηγαίνοντας από πόλη σε πόλη ή από νησί σε νησί, με πλοία που ενίοτε φεύγουν πρωί πρωί ενώ εσύ έχεις τελειώσει με την παράσταση αργά την προηγούμενη νύχτα. Προφανώς είναι καλύτερα όταν περιοδεύεις εντός Αττικής, ενώ άλλα είναι τα προβλήματα όταν περιοδεύεις χειμώνα- το έχω κάνει με τα έργα “Τζόρνταν” και “Μάστερκλας”. Βλέπω όμως μεγάλες διαφορές από το παρελθόν: θεωρώ ότι το γούστο του κοινού έχει ανεβεί πάρα πολύ και σ΄ αυτό πρέπει να έχουν κάνει καλή δουλειά τα ΔΗΠΕΘΕ. Η πρώτη φορά που περιόδευσα ήταν το 1980 με το “Θυμήσου τον Σεπτέμβρη” του Νόελ Κάουαρντ, μαζί με τον Γιώργο Χριστοδούλου, τη Κλεώ Σκουλούδη και τον Γιώργο Μοσχίδη. Οι θεατές ήταν καχύποπτοι μαζί μας, με αυτό που θα τους παρουσιάζαμε. Τώρα καταλαβαίνουν γρήγορα, βρίσκονται σε εγρήγορση. Από την εμπειρία μου θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στα πράγματα από την πλευρά του κοινού. Από τη μία είναι οι μεγάλοι άνθρωποι που έρχονται να σε αγκαλιάσουν και να σου πουν ότι “σ΄ έχουμε μέσα στην καρδιά μας” και τα πολύ μικρά παιδιά που διαθέτουν τον ενθουσιασμό του αυτόγραφου. Από την άλλη, υπάρχει το νεανικό κοινό που έχει δει πολλές παραστάσεις, που έχει τη γνώμη του και έρχεται με όρεξη να σχολιάσει, να συζητήσει. Σήμερα οι άνθρωποι είναι πιο εξοικειωμένοι με τους ηθοποιούς, δεν βλέπεις αυτό το αλάφιασμα που υπήρχε παλαιότερα. Ξέρουν να ξεχωρίζουν τους καλλιτέχνες από τα πρόσωπα που είναι επίκαιρα λόγω τηλεόρασης. Είναι όμως πιο εκδηλωτικοί από παλιά, σφυρίζουν και όρθιοι φωνάζουν “μπράβο” όταν τους αρέσει κάτι. Είναι πιο ελεύθεροι. Οσο για τους χώρους που παίζουμε, τι να πω; Τα βλέπεις όλα, από τα καλύτερα ως τα χειρότερα, με αποκορύφωμα το θέατρο που παίξαμε στα Χανιά: Είναι δυνατόν να μην έχει νερό η τουαλέτα;
  • Για τον ηθοποιό περιοδεία σημαίνει ένας καλός μισθός- διπλάσιος από τον αθηναϊκό. Για τον παραγωγό είναι ζαριά. Το φεστιβαλικό τοπίο έχει αλλάξει στην Ελλάδα: δεν υπήρξε πόλη όπου πήγαμε και δεν ήταν γεμάτη από εκδηλώσεις. Και ο κόσμος τρέχει, σαν να πηγαίνει στο πανηγύρι. Παντού αφίσες. Κάθε ημέρα και κάτι συμβαίνει. Και αυτό είναι που έχει κάνει το κοινό να ξέρει πια να ξεχωρίζει. Αλλωστε δεν είναι παντού ίδιο. Στο Δίον, π.χ., είναι από τα πιο εκλεπτυσμένα.
  • Τέλος, είναι ο θίασος, η σχέση ανάμεσά μας: αν οι χαρακτήρες είναι δύσκολοι και αρχίσουν οι γκρίνιες, τότε η περιοδεία γίνεται κόλαση. Είναι σημαντικό στην περιοδεία να μην υπάρχει το “εγώ” και να υπάρχει πειθαρχία για όλους. Γιατί ζούμε όλοι μαζί, πηγαίνουμε για φαγητό μετά την παράσταση όλοι μαζί. Μου έχει τύχει στο παρελθόν να ζήσω άσχημα σε περιοδεία. Ενώ με καλούς συναδέλφους είναι σαν πανηγύρι».

ΝΙΚΑΙΤΗ ΚΟΝΤΟΥΡΗ σκηνοθέτρια

Η Μαρία Ναυπλιώτου στην αγκαλιά της Λήδας Πρωτοψάλτη σε στιγμιότυπο από την παράσταση των «Τρωάδων» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο,που σκηνοθέτησε εφέτος η Νικαίτη Κοντούρη
  • «Τις περισσότερες φορές ο σκηνοθέτης ακολουθεί την περιοδεία για να μπορεί να τη στήνει κάθε φορά και να είναι εκεί, να την κοιτάει από μέσα. Βέβαια αναλόγως της παράστασης και της παραγωγής- τα κρατικά καλύπτουν ως και την Επίδαυρο. Από την άλλη, στο εξωτερικό είναι δύσκολο να μην πάω.
  • Δύο μεγάλες περιοδείες στο εξωτερικό με τη “Μήδεια” (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη) και την “Αντιγόνη” (Λυδία Κονιόρδου). Κάθε χώρα και πρεμιέρα. Εκτός από όλα τα άλλα, ήμουν και χρήσιμη. Ειδικά θυμάμαι όταν πήγαμε με το Εθνικό Θέατρο και τη “Μήδεια” στην Τουρκία, στην Πόλη και κυρίως στην Αγκυρα, μας είχαν φερθεί εξαιρετικά: ένα ολόκληρο θέατρο, όρθιο, χειροκροτούσε μέχρι που πρήστηκαν τα χέρια των θεατών. Μας είχαν βοηθήσει τρομερά, ειδικά στην Αγκυρα. Ταξιδεύαμε, θυμάμαι, μία ολόκληρη ημέρα για να φθάσουμε- επτά ή οκτώ ώρες. Και μετά η αγωνία ώσπου να στηθεί το σκηνικό. Συνήθως με το Εθνικό προπορεύονται οι τεχνικοί, ακολουθούν οι συντελεστές και στο τέλος φθάνουν οι ηθοποιοί- έχει γίνει πρώτα μια προεργασία. Και ύστερα στον επόμενο σταθμό. Ταξιδέψαμε στην Ευρώπη, στην Αυστραλία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία με τη “Μήδεια” από το καλοκαίρι του 1997 ως τον Ιούνιο του 1999. Είναι μια μεγάλη περιπέτεια που θέλει κουράγιο και τύχη η περιοδεία. Και που δυστυχώς, αν ο σκηνοθέτης δεν την ακολουθήσει, γίνονται εκπτώσεις στο αποτέλεσμα. Γι΄ αυτό πρέπει να υπάρχει ένας βοηθός, ο βασικός συνεργάτης του σκηνοθέτη, και να είναι εκεί. Ειδάλλως διασαλεύεται η ισορροπία της παράστασης».

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 23 Αυγούστου 2009

Η Μήδεια σφάζει τον… νεοπλουτισμό και την ξενομανία. ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΜΠΟΣΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ

Με δόσεις χιούμορ και  ειρωνείας, η  παράσταση της  «Μήδειας» του Μποστ,  με την Κάτια  Δανδουλάκη, σε  σκηνοθεσία Πέτρου  Φιλιππίδη, καταπιάνεται  με τον νεοπλουτισμό

Μια στυγνή, κακούργα μάνα σφάζει τα παιδιά της με ένα χασαπομάχαιρο επειδή ήταν παλιόπαιδα και δεν ήθελαν να δουλέψουν, ενώ ανέχεται έναν άντρα που την κερατώνει με την πριγκίπισσα της Κορίνθου. Είναι η κωμική «Μήδεια» του Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), εμπνευσμένη από την ηρωίδα του Ευριπίδη, που φέτος το καλοκαίρι περιοδεύει ανά την Ελλάδα σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη.

Αναφορές στα πρόσφατα σκάνδαλα προσαρμόζονται στην κωμωδία του Μποστ, τη στιγμή που και το ίδιο το κείμενο παρουσιάζει την τραγική ηρωίδα του Ευριπίδη ως μια κωμικοτραγική φιγούρα.

«Δεν κάνουμε θέατρο για να πούμε κάτι σοβαρό απαραίτητα. Κάνουμε θέατρο για να πούμε γενικά κάτι. Αυτό που έχουμε μέσα μας», λέει ο Πέτρος Φιλιππίδης. «Η αδυναμία της επικοινωνίας, ίσως και της επαφής, γίνεται ταλέντο, επιθυμία, ανάγκη, ζωή, πηγή, ανάσα και έτσι παλεύουμε», προσθέτει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το πρώτο ανέβασμα του έργου πραγματοποιήθηκε το 1993 από το θέατρο «Στοά» με πρωταγωνίστρια τη Λήδα Πρωτοψάλτη. Στη νέα εκδοχή του, τον ρόλο της «ιδιόρρυθμης» Μήδειας αναλαμβάνει η Κάτια Δανδουλάκη. Όπως έλεγε και ο Μποστ, πρόκειται για ένα έργο που «επικρίνει τους επικριτάς, προβληματίζει τους κριτάς και ελευθερώνει τους θεατάς».

ΙΝFΟ

Η «Μήδεια» του Μποστ περιοδεύει στον ΠύργοΉλιδα (απόψε), τη Ζάκυνθο (19/7) και την Κεφαλονιά (20/7). Εισιτήρια: 22 και 17 ευρώ.

  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη

  • Προχώρησε η διανομή της «Μήδειας» του Μποστ που θα ανεβάσει το καλοκαίρι ο Πέτρος Φιλιππίδης, με Μήδεια την Κάτια Δανδουλάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, λοιπόν, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης θα ερμηνεύσει την… Καλόγρια, ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος την Αντιγόνη και ο Γιώργος Γαλίτης την Τροφό. Ο Λαέρτης Μαλκότσης έκλεισε να παίξει τον Ιάσονα, ο Μάνος Παπαγιάννης τον Ευριπίδη και ο Πάνος Σταθακόπουλος τον Οιδίποδα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες μας, ο Πέτρος Φιλιππίδης μαζί με τον Γαλίτη και τον Γιώργο Λέφα θα κάνουν μικρές επεμβάσεις-προσθήκες στο κείμενο του Μποστ, προκειμένου να υπάρχουν αναφορές στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τα σκηνικά θα φιλοτεχνήσει ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια θα φτιάξει ο Κώστας Βελινόπουλος, τη μουσική θα υπογράψει ο Γιούρι Στούπελ και, τέλος, τις χορογραφίες η Ελπίδα Νίνου.

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Αλλον Αλβανό γαμπρό θα έχουν το καλοκαίρι οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» και άλλον τον χειμώνα. Μπορεί ο Δημήτρης Τσέλιος να έκλεισε να αναλάβει τον ρόλο αυτό στην καλοκαιρινή περιοδεία του έργου των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», στην παράσταση όμως που θα δούμε τον επόμενο χειμώνα στο «Λαμπέτη» τον ίδιο ρόλο θα τον αναλάβει άλλος ηθοποιός. Και αυτός δεν θα είναι άλλος από τον Θεοχάρη Ιωαννίδη, που μας συστήθηκε φέτος τον χειμώνα ως ο μεγάλος γιος των «Λατρεμένων γειτόνων» που βλέπουμε στο Μεγάλο Κανάλι.
Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Ο Γιάννης Βούρος ετοιμάζεται να κάνει ένα δικό του θεατρικό χτύπημα τον επόμενο χειμώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, έκλεισε το θέατρο «Προσκήνιο» της οδού Καπνοκοπτηρίου και διαβάζει αρκετά θεατρικά έργα προκειμένου να καταλήξει στο καταλληλότερο. Ψάξε Γιάννη, ψάξε, κατά το Τρέξε Λόλα, τρέξε και ελπίζουμε να κάνεις την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.
  • Μαζί στον «Κλήρο του μεσημεριού» -μία από τις αρτιότερες παραστάσεις που παίζεται μέχρι την Κυριακή στο Πειραιώς 260 και πρέπει να σπεύσετε να δείτε γιατί θα νιώσετε τι σημαίνει θεατρική μέθεξη- μαζί και στους «Πέρσες». Νίκος Κουρής και Αμαλία Μουτούση συμφώνησαν να δουλέψουν και το καλοκαίρι μαζί, πρωταγωνιστώντας στους «Πέρσες» του Εθνικού. Η «χημεία» τους λειτουργεί εξαιρετικά και εμείς περιμένουμε με ενδιαφέρον και το νέο τους «πάντρεμα» στην παράσταση που θα κάνει ο Ντίμιτερ Γκότσεφ. [Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 10/04/2009]

Μικρές λεπτομέρειες…

  • Η Εφη Παπαθεοδώρου -ηθοποιός με πείρα και υποκριτικές «νίκες» επί ολόκληρες δεκαετίες, που έγινε γνωστή στο πλατύ κοινό παίζοντας την περίφημη Θεοπούλα στο «Παρά Πέντε»- θα παραμείνει και του χρόνου στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου.

ΦΟΥΑΓΙΕ
  • Ο Γιάννης Χουβαρδάς που αυτόν τον καιρό κάνει πρόβες μαζί της για τον «Εφιάλτη της ευτυχίας» της Γιουστίνε ντελ Κόρτε που θα ανέβει τον Απρίλιο στο «Κοτοπούλη – Ρεξ», την «έκλεισε» να πρωταγωνιστήσει στον «Θείο Βάνια» που θα ανεβάσει του χρόνου στο Εθνικό. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στο έργο του Αντον Τσέχοφ πρόκειται να δούμε τους Νίκο Χατζόπουλο, Ακύλλα Καραζήση, Μαρία Σκουλά και Αλκηστη Πουλοπούλου. Η Παπαθεοδώρου είναι πολύ χαρούμενη για το δώρο που της κάνει ο Χουβαρδάς και θα ξεκινήσει να προετοιμάζεται για το νέο στοίχημά της από πολύ νωρίς…
ΦΟΥΑΓΙΕ
  • Οτι η Κάτια Δανδουλάκη θα ερμηνεύσει το καλοκαίρι την κατά Μποστ «Μήδεια», το γνωρίζετε από δική μας είδηση. Αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι ο σκηνοθέτης της παράστασης Πέτρος Φιλιππίδης πολιορκεί για τη διανομή τους Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και Χρήστο Στέργιογλου, ενώ βέβαιους έχει για αυτήν τον Πάνο Σταθακόπουλο και τον Θανάση Τσαλταμπάση. Για τα κοστούμια της παράστασης έχει συζητήσει θετικά με τον Γιάννη Μετζικώφ και κλείνει τους υπόλοιπους συντελεστές. Παραμένω στην κατά Μποστ «Μήδεια», για να αναφέρω την πληροφορία ότι είχε γίνει σκέψη -πριν απ τις συζητήσεις με την Κάτια Δανδουλάκη- να ανέβει το έργο από τον Φιλιππίδη και πάλι αλλά με αμιγώς ανδρικό θίασο και με τον Γιώργο Καπουτζίδη στον ρόλο της Μήδειας. Υστερα όμως ήρθαν νέες κουβέντες με τη δημοφιλή ηθοποιό κι έτσι κρατήθηκε αυτή η λύση και όχι η λύση Καπουτζίδη. Χέρι στη φωτιά δεν βάζω, αλλά έμαθα ότι κάτι τέτοιο έπαιξε.
  • Το πρώτο του θεατρικό έργο έγραψε ο πολυπράγμων μα και ανήσυχος καλλιτεχνικά Κωνσταντίνος Κασπίρης και αυτό θα ανέβει μέσα στον Οκτώβριο στις φιλόξενες «Ροές» σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου. Για το έργο που αφορά τις σχέσεις αγάπης, πάθους, παραφοράς και ακούει στον τίτλο «Lacrimosa» -δες «Κλαίουσα» σε ελεύθερη μετάφραση και είναι δανεισμένη από ένα κομμάτι του ομώνυμου έργου του Μότσαρτ- γίνονται συνεχείς οντισιόν, ενώ στο τραπέζι έχουν πέσει ονόματα άξιων ηθοποιών όπως οι Ναυπλιώτου, Λούλης, Μπισμπίκης.
  • Θεατρικός μαραθώνιος περιμένει τον Φώτη Σπύρο, αφού έκλεισε να πρωταγωνιστήσει το καλοκαίρι στο «Αι δύο ορφαναί» στο πλάι των Παύλου Χαϊκάλη, Αργύρη Αγγέλου, Γιάννη Βούρου, Κώστα Φλωκατούλα κ.λπ. και παράλληλα έδωσε το «ΟΚ» στον πρώτο, για να είναι μαζί του και τον χειμώνα στο «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» του Οστρόφσκι που θα ξανασκηνοθετήσει ο Νίκος Μαστοράκης – το πρώτο ανέβασμα στο «Αμόρε» είχε κερδίσει θερμότατες κριτικές από όλους.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην παράσταση που θα ανέβει στο «Βασιλάκου» θα πρωταγωνιστήσει η ικανή Ελένη Καστάνη.

  • Οσοι είχατε ετοιμαστεί να πάτε στην πρεμιέρα της «Ανάσας ζωής» του Χέαρ, που είχε προγραμματιστεί για σήμερα, πρέπει να κάνετε υπομονή μία εβδομάδα, γιατί τεχνικά προβλήματα οδήγησαν στην αναβολή της. Τελειομανής Αντύπας απ τη μια -ο σκηνοθέτης- και λάτρεις της λεπτομέρειας οι Οικονομίδου και Φωτοπούλου -οι πρωταγωνίστριες- ήταν αναμενόμενο να γίνει κάτι τέτοιο. Κάθε εμπόδιο για καλό.
  • ΦΟΥΑΓΙΕ. Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 27/02/2009

«Μήδεια» η Δανδουλάκη σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη

  • Θα ερμηνεύσει την ηρωίδα του Μποστ με ανδρικό θίασο και σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη. Μπορεί να έχει κάψει πολλά χιλιόμετρα στη σκηνή η Κάτια Δανδουλάκη, ποτέ όμως δεν έχει κάνει περιοδεία ανά την Ελλάδα, αν και το ήθελε πολύ. Όταν λοιπόν ναυάγησε η σκέψη της καλοκαιρινής περιοδείας τού «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας» των Ρήγα-Αποστόλου, το οποίο παρουσιάζει επιτυχώς από πέρσι στο θέατρό της, λόγω πολλών τεχνικών προβλημάτων, αναζήτησε το κατάλληλο έργο για να γυρίσει την Ελλάδα.

«Μήδεια» η Δανδουλάκη
  • Οταν την προσέγγισε ο Πέτρος Φιλιππίδης και της πρότεινε να τη σκηνοθετήσει, το χάρηκε ιδιαίτερα, πόσω μάλλον δε που αυτό θα γινόταν με τη δυνατή «Μήδεια» του Μποστ. Λάτρευε και λατρεύει τα έργα του και ήθελε από καιρό να αναμετρηθεί με αυτά, και κυρίως με τη σουρεαλιστική του «Μήδεια», που έχει παιχτεί με τεράστια επιτυχία όσες φορές ανέβηκε – στη «Στοά», με τη Λήδα Πρωτοψάλτη στον ομώνυμο ρόλο, μέχρι και πρόπερσι το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία Φασουλή, με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στον ρόλο της Μήδειας!
  • Η παράσταση οργανώνεται με ιδιαίτερη προσοχή από τον Πέτρο Φιλιππίδη και απ τον θεατρικό επιχειρηματία Γιώργο Κυπραίο και μαθαίνω ότι κλείνονται οι καλύτεροι συντελεστές για το καλύτερο δυνατό ανέβασμά του: αυτόν τον καιρό ψήνονται ο Γιάννης Μετζικώφ για τα κοστούμια και ο Γιώργος Ανδρέου για τη μουσική, ενώ πέφτουν στο τραπέζι δυνατά ονόματα ηθοποιών. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι η ανάγνωση του Πέτρου Φιλιππίδη θέλει τη Δανδουλάκη μοναδική γυναίκα στον θίασο και μια ομάδα ανδρών ηθοποιών να αναλαμβάνουν όλους τους υπόλοιπους ανδρικούς αλλά και γυναικείους ρόλους.
  • Τι είναι όμως αυτή η πειραγμένη «Μήδεια»; Μια έμμετρη παρωδία του μύθου της Μήδειας, που σκοτώνει τα παιδιά της, αυτήν τη φορά όχι για να εκδικηθεί τον άπιστο Ιάσονα, αλλά για να τα τιμωρήσει για την κακή σχολική τους επίδοση αλλά και για τις σεξουαλικές τους παρεκτροπές!
  • Πώς πάει το στόρι; Η Μήδεια συναντάει τη μοναχή Πολυξένη (ξένη), η οποία ερωτεύτηκε έναν Κρητικό που ήταν κριτικός θεάτρου, ύστερα έναν παπά που είχε αμνησία και την καλεί να μείνουν μαζί στο παλάτι. Ετσι γίνεται, μα σύντομα ανακαλύπτει ότι ο άντρας της την απατά με εκείνη, ενώ καλά… περνάνε μαζί της και τα παιδιά της που θέλγονται και από έναν παιδεραστή καλόγερο! Για αυτό και τα τιμωρεί λέγοντας το περίφημο «Ενταύθα κόπτεται κιμάς, παρόντος του πελάτη!».
  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/02/2009