Category Archives: Γουλιώτη Στεφανία

Και πάλι Ηλέκτρα η Στεφανία Γουλιώτη…

Το τέταρτο κουδούνι

Καλά, μιλάμε για μεγάλο θράσος… Τους «προηγούμενους» στην εξουσία εννοώ. Κι αυτά που βγήκαν και είπαν στη Βουλή, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό. Και που συνεχίζουν να βγαίνουν και να λένε. Περί των ευθυνών, λέει, της νυν κυβέρνησης για την κατάσταση της οικονομίας. Ποιοι; Οι ανίκανοι! Οι άχρηστοι! Που μας έφτασαν στο απροχώρητο. Και που αν άφηναν τις εκλογές γι΄ αργότερα- ήταν απ΄ τα ελάχιστα στα οποία φάνηκαν έξυπνοι…- ούτε το 20% δε θα ΄πιαναν. Σα να απευθύνονται σε ηλίθιους. Ε, ναι, πολύ μεγάλο θράσος! Και ίχνος τσίπας.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Σ΄ όσα έγραφα στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι» για την ιστορία του έργου της Μαργκερίτ Ντιράς «Οι εραστές της Βιορν» που θ΄ ανεβάσει ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» με τον πρωτότυπό του τίτλο «L΄ Αmante Αnglaise» να προσθέσω, γιατί από αμέλεια το παρέλειψα, πως σκηνοθέτης στο δεύτερο ελληνικό ανέβασμά του- το 1974- ΄75, στο ΚΘΒΕ- ήταν ο Νίκος Ραφτόπουλος.

Η Στεφανία Γουλιώτη (στη φωτογραφία) θα ΄ναι η Ηλέκτρα,- η δεύτερη Ηλέκτρα της μετά την εκρηκτική, συγκλονιστική της στη σοφόκλεια «Ηλέκτρα» του Πέτερ Στάιν το 2007-, ο Ακύλλας Καραζήσης ο Μενέλαος κι ο Χρήστος Στέργιογλου ο Τυνδάρεως στον καλοκαιρινό «Ορέστη» του Ευριπίδη. Που θ΄ ανεβάσει στην Επίδαυρο, με το Εθνικό και, όπως σας έγραφα στη στήλη της προηγούμενης βδομάδας, με τον Νίκο Κουρή στον επώνυμο ρόλο, ο Γιάννης Χουβαρδάς. Η διανομή έχει ακόμα εκκρεμότητες.

Σημειώνω πως είναι η τρίτη φορά που το Εθνικό ανεβάζει την τραγωδία του Ευριπίδη. Η πρώτη ήταν σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού το 1971, με Ορέστη τον Νίκο Κούρκουλο- και στην επανάληψη του ΄73 με Δημήτρη Μαλαβέτα- και Ηλέκτρα την Ελένη Χατζηαργύρη. Στη δεύτερη- 1982, με επανάληψη το ΄83 απ΄ τον Γιώργο Σεβαστίκογλου με Νικήτα Τσακίρογλου που επίσης σας έγραφα στο προηγούμενο- Ηλέκτρα ήταν η Μαρία Σκούντζου. Όσο για τον πιο πρόσφατο «Ορέστη» των Επιδαυρίων- απ΄ το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με Λάζαρο Γεωργακόπουλο- Ηλέκτρα του ήταν η Λυδία Φωτοπούλου.

Εκατόν είκοσι ευρώ το εισιτήριο! Και είκοσι το φτηνότερο. Με ενδιάμεσες τιμές 100, 90, 80, 70, 60, 50 και 25 ευρώ. Για την «Όπερα της πεντάρας» των Μπρεχτ- Βάιλ. Που ΄ρχεται απ΄ το Βερολίνο στο «Παλλάς»- 14 με 17 Ιανουαρίου. Τιμές εξωφρενικές εκ πρώτης όψεως- και μάλιστα σ΄ εποχή κρίσης.

Όταν έβαλα όμως τα πράγματα κάτω- ολόκληρο «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ», παραγωγή τεράστια, ογδόντα άνθρωποι (ηθοποιοί, ορχήστρα και τεχνικό προσωπικό υποθέτω)…-, όταν θυμήθηκα πως το Φεστιβάλ Αθηνών δίστασε να φέρει την παράσταση λόγω κόστους, είδα πως δεν είναι και τόσο εξωφρενικές οι τιμές. Όταν θες σαράντα δυο ευρώτο ακριβότερο εισιτήριο, με είκοσι το φθηνότερο- για να δεις στο «Αλίκη» το «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» που, αν το δεις, μετά θες να κρυφτείς… Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μια παράσταση του Ρόμπερτ Γουίλσον (φωτογραφία)- η πρεμιέρα στο Βερολίνο το 2007-, που όπου κι αν παίχτηκε πήρε διθυραμβικές κριτικές. Εγώ, σας το ομολογώ, την περιμένω σαν το Μεγάλο Θεατρικό Γεγονός – ή, έστω, το πρώτο Μεγάλο Θεατρικό Γεγονός- του 2010.

Αλλά δεν μπορώ να μη μελαγχολήσω αναλογιζόμενος τους θεατρόφιλους που δεν έχουν πρόχειρα τα 120 ευρώ…

Τη σεζόν 2005- 2006 είδαμε στην «Πόρτα» το- βραβευμένο με Α΄ Κρατικό Βραβείο για Νέο Συγγραφέα- πρώτο του θεατρικό «Αξύριστα πηγούνια». Καίρια ανεβασμένο απ΄ τον Θανάση Παπαγεωργίου. Ένα πολύ καλό έργο. Με στόχους κοινωνικούςοι μετανάστες κι η κακή τους μοίρα, το κυρίως θέμα του.

Φέτος παίζεται απ΄ το «Θέατρο Τέχνης» στο Υπόγειο το δεύτερο έργο του Γιάννη Τσίρου:

«Τα μάτια τέσσερα». Ο στόχος του και πάλι κοινωνικός- σαν να τα ΄χουμε ανάγκη τα έργα αυτά σήμερα, δε συμφωνείτε;-: το αδίκημα «αντίσταση κατά της Αρχής», βασικά, κι ο αμείλικτος τρόπος που- σύννομα…- το τιμωρεί ένα άρρωστο σωφρονιστικό σύστημα.

Ελλειπτικό, καλοσφιγμένο, λιτό- ένα πολύ ενδιαφέρον σύγχρονο ελληνικό έργο επιτέλους!-, είχε κι αυτό τύχη: ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης το ΄χει ανεβάσει με μέτρο, δύναμη και μια καλή διανομή (στη φωτογραφία ο Γιώργος Πυρπασόπουλος κι η φετινή απόφοιτη της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης» Μυρτώ Αυγερινού- μια επαγγελματικά πρωτοεμφανιζόμενη στη σκηνή ηθοποιός που πολλά υπόσχεται). Δείτε το!

Πολύ λυπήθηκα κι απόρησα που οι κριτικοί- της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών- ενώ ιδιαίτερα απλόχερα μοίρασαν και φέτος τα βραβεία, τις διακρίσεις και τους επαίνους τους, δε βρήκαν κανένα, ανάμεσα στα τρία βιβλία που ανακήρυξαν υποψήφια, άξιο για το Βραβείο Θεατρολογικού Συγγράμματος.

Εγώ, θεατρολόγος δεν είμαι, κριτικός δεν είμαι, κι απ΄ τα τρία βιβλία το ένα μόνο διάβασα. Αλλά το συγκεκριμένο, το δίτομο «Το ελαφρό μουσικό θέατρο στη μεσοπολεμική Αθήνα» του- και ηθοποιού- Μανώλη Σειραγάκη και των Εκδόσεων Καστανιώτη στη Σειρά «Σκηνική Πράξη» δε μου φάνηκε απλώς άριστα τεκμηριωμένο αλλά και τερπνό ως ανάγνωσμα- ειδικά τον πρώτο τόμο τον ρούφηξα.

Αλήθεια, τι απέγινε με τον «Ληρ» του ΚΘΒΕ, του Στάθη Λιβαθινού, του Νικήτα Τσακίρογλου και των νέων ανθρώπων του θιάσου; Τώρα μάλιστα που ο σκηνοθέτης τιμήθηκε απ΄ την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών με το Βραβείο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου «για τη δυναμική και ανανεωτική του ματιά», όπως ανέφερε το σκεπτικό, μήπως επέστη ο χρόνος να τον δούμε κι εδώ; Οι συζητήσεις που εκκρεμούσαν για μεταφορά της εξαιρετικής παράστασης στην Αθήνα- ή, έστω, για ένα καινούργιο ανέβασμα της σαιξπηρικής τραγωδίας στην ίδια γραμμή και με τους ίδιους συντελεστές- πού βρίσκονται;

Επισημαίνω πως ο Νικήτας Τσακίρογλου-Ληρ, αν και ιδιαίτερα πικραμένος για τον τρόπο που απομακρύνθηκε απ΄ το ΚΘΒΕ- για να δούμε τι θα μας λένε σε κανένα χρόνο για τα οικονομικά του Κρατικού, που η κακή τους κατάσταση ήταν το επιχείρημα για τον εξαναγκασμό του Τσακίρογλου (φωτογραφία) σε παραίτηση… Το μάθημα της Λυρικής δεν τους έγινε πάθημα;- καμαρώνει πως, εκτός απ΄ το βραβείο στον Στάθη Λιβαθινό για τον «Ληρ» του, υποψήφιοι για βραβεία και διακρίσεις στην ίδια απονομή ήταν άλλοι δυο σκηνοθέτες, ο Γιάννης Παρασκευόπουλος κι η Αναστασία Ρεβή, για την εξαίρετη «Ελένη» του ο πρώτος, για το έργο του Φίλιπ Ρίντλεϊ «Επιστροφή στον παράδεισο», παράσταση που δεν είδα αλλά πολλά καλά άκουσα, η δεύτερη, επίσης περσινές παραγωγές και τα δυο του ΚΘΒΕ- επί διεύθυνσής του δηλαδή.

Καλή χρονιά! Το σημερινό «Τέταρτο Κουδούνι» που συμπίπτει με την τελευταία μέρα του 2009 το αφιερώνω στην Ζωή και στην Σοφία, τα παιδάκια που ήρθαν να φωτίσουν τα δυο προηγούμενα χρόνια μου.

//

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009