Category Archives: Γουέινραϊτ Ρούφους

Ερωτική νύχτα με τον Σέξπιρ και τη Λούλου

  • Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

Καθώς η σκηνή γύρω σκοτεινιάζει, ο Ρούφους Γουέινραϊτ βγαίνει μόνος κάτω από το φως του προβολέα, με μια μακριά μαύρη κάπα. Κάθεται στο πιάνο και παίζει τις πρώτες νότες ενώ πίσω του προβάλλεται ένα βίντεο του Σκωτσέζου εικαστικού Ντάγκλας Γκόρντον. Αυτή είναι η εικόνα από μια συναυλία του τριανταεξάχρονου τροβαδούρου, καθώς παρουσιάζει τον νέο του δίσκο «All Days Are Nights: Songs for Lulu», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες.

Οσο για τον τίτλο, το πρώτο μέρος του είναι εμπνευσμένο από σονέτο του Σέξπιρ και το δεύτερο από τη Λούλου, την αυτοκαταστροφική ηρωίδα του Βέντεκιντ, που ενσάρκωσε η Λουίζ Μπρουκς στη βουβή ταινία του 1929 «Το Κουτί της Πανδώρας», του Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ. Με αυτόν τον δίσκο έρχεται στις 5 Ιουνίου στο θέατρο του Λυκαβηττού -στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών- για να ξεδιπλώσει τις μελωδίες του.

Ο μελαγχολικός ήχος του Ρούφους αυτή τη φορά είναι λιτός, μόνο φωνή και πιάνο. Ενα ρέκβιεμ ουσιαστικά για τη μητέρα του, Κέιτ ΜακΓκάριγκλ, που πέθανε τον Ιανουάριο από μακρόχρονη ασθένεια. «Μερικές φορές», εξηγεί, «ένα πιάνο και μια φωνή μπορούν να ηχούν πιο παθιασμένα και πιο συμπαγή από ολόκληρη συμφωνική ορχήστρα».

Ο δίσκος έχει τραγούδια όπως το «Who Are You New York;», μια ωδή για την «αναζήτηση του ιδανικού αντικειμένου του πόθου». Τον ύμνο στη μελαγχολία «Sad with What Ι Have», ένα «βύθισμα στη λύπη». Το «Zebulon», μια αργόσυρτη μελωδία για την απώλεια της μητέρας του. Και τα τρία μελοποιημένα σονέτα του Σέξπιρ που παρουσίασε στο έργο «Sonette», όπου δούλεψε μαζί με τον πρωτοπόρο σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ουίλσον και την ομάδα του Berliner Ensemble. «Δεν δίστασα με τον Σέξπιρ», λέει. «Ηταν τέτοια ιδιοφυΐα που με όποια μουσική και αν ντύσεις τα σονέτα, θα προκύψουν εκπληκτικά».

Ξεκινώντας την πορεία του στην σκηνή στα δεκατρία του, με τους «The McGarrigle Sisters and Family», μια φολκ μπάντα όπου συμμετείχαν η μητέρα του και η αδερφή του Μάρθα Γουέινραϊτ, ο Ρούφους απέκτησε φήμη με το ντεμπούτο του «Rufus Wainwright» ως εκπρόσωπος της νεοχίπικης φολκ, που έγινε μόδα στα τέλη της δεκαετίας του ’90. «Αυτή η σκηνή είναι γεμάτη επίπλαστη μετριοφροσύνη», λέει τώρα. «Μια σειρά από νεοφόλκ μουσικούς που θέλουν να παριστάνουν ότι εμπνέονται από τον δρόμο και ότι είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι και εύθραυστοι».

Ο ηδονοθήρας Ρούφους, με μια ταραχώδη ζωή πίσω του, γεμάτη «ναρκωτικά και σεξ με άγνωστους», δεν διστάζει να υποστηρίζει ότι εμπνέεται από την όπερα, τον Βέρντι και τον Πουτσίνι. Εγραψε και τη δική του όπερα, στα γαλλικά, το «Prima Donna», που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μάντσεστερ, για να «εκλαϊκεύσει ξανά αυτό το παλαιικό πια είδος μουσικής». «Αλλά μετά από αυτόν τον δίσκο θα γυρίσω ξανά στην ποπ σκηνή» λέει. «Δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα στην όπερα».

«Δυστυχώς ζούμε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς», καταλήγει μιλώντας για τη νέα του δουλειά. «Η τέχνη είναι μια αντανάκλαση του τι συμβαίνει πραγματικά γύρω μας, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Αν η τέχνη είναι ειλικρινής, το μεταδίδει· έτσι το κοινό αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα».

**Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινάει στις 10 Μαΐου. Τιμές: 20 (φοιτητικό), 35, 45 και 55 ευρώ.