Category Archives: Γλυνάτσης Θέμελης

Το θέατρο είναι τόπος ανάστασης νεκρών

  • ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΝΟΤ GALLERY
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

«Παρείσακτοι». Το θεατρικό έργο της Μαρίας Ευσταθιάδη, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση σε πρώτη πανελλήνια στην «Knot gallery», είναι ένα παράδοξο αλλά όχι… παρείσακτο έργο, παρ’ όλο που δεν έχει ακριβώς την ορθόδοξη θεατρική δομή και δράση.

«Η δραματουργία μου βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και τη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράσταση» λέει η Μαρία Ευσταθιάδη

«Η δραματουργία μου βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και τη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράσταση» λέει η Μαρία Ευσταθιάδη Είναι έντεκα υπαρξιακοί, αυτοαναφορικοί μονόλογοι, που εκφέρουν έξι χαρακτήρες-φαντάσματα «παγιδευμένα σε μια χρονική και χωρική στασιμότητα». Ο κοινός άξονας που τα διαπερνά είναι η απώλεια της ζωής, της αγάπης, της γλώσσας και της μνήμης. Η ανάκληση προσώπων και συναισθημάτων, μεταξύ «βραδύτητας και ακινησίας».

Ενώ σε πρώτο επίπεδο οι μονωδίες φαίνονται μεταξύ τους ασύνδετες, ωστόσο, πέρα από τη θεματολογία, υπάρχουν νήματα που συνδέουν τη μια με την άλλη, «σαν να έχουμε να κάνουμε με διαφορετικές ηλικίες ή εποχές ή στιγμές των προσώπων μεταξύ τους», τονίζει η συγγραφέας τους. «Σκιές ανάμεσά μας, σωσίες μας, παρείσακτοι επιζώντες διασταυρώνονται, πότε ανταλλάσσοντας χαμόγελα συνενοχής, πότε χωρίς διόλου να κοιτάζονται, βυθισμένοι σε σκέψεις, σε θραύσματα αναμνήσεων», προσθέτει για τους παράξενους ήρωές της, οι οποίοι «κινούνται σαν υπνωτισμένοι, ξαπλώνουν νωχελικά σε στάσεις ανάρμοστες ή μένουν ακίνητοι εντελώς, χειρονομούν περίεργα, ακούγοντας τις φωνές και τα τρυφερά ουρλιαχτά τους».

Τα πρόσωπά τους τα χαρακτηρίζει «ίδια με τα δικά μας. Ερχονται κάθε τόσο προς το μέρος μας και μας μιλούν». Την ώρα που στο βλέμμα τους συναντάς «την απουσία, την έλλειψη, την απώλεια, τη νοσταλγία για κάτι μελλοντικό, ανησυχητικό και άπιαστο».

Παρείσακτοι. Στα αγγλικά και τα γαλλικά, revenants. «Δυστυχώς, δεν υπάρχει απ’ όσο ξέρω αντίστοιχη ελληνική λέξη με τη γαλλική και αγγλική, γι’ αυτούς που ξαναγυρνούν, πεθαμένοι και επιζώντες συγχρόνως», λέει η Μ. Ευσταθιάδη. «Φαντάσματα, δηλαδή, αλλά με σάρκα και οστά. Που μπορούν να μιλούν και να δρουν, εδώ, μέσα από το σώμα των ηθοποιών. Γιατί το θέατρο, όπου τα πάντα είναι δυνατά, κατ’ εξοχήν κατοικείται από νεκρούς που συνομιλούν με ζωντανούς. Είναι ένας τόπος ανάστασης νεκρών χωρίς καμιά μεταφυσική».

Είναι προφανές: το κείμενό της είναι απαιτητικό για το θεατή. Αφετηρία του, όπως αποκαλύπτει η δραματουργός, ήταν μια σειρά φωτογραφίες της Γκλόρυς Ροζάκη, με την οποία είχε βγάλει παρέα το βιβλίο «Οταν οι δρόμοι, πριν από μια δεκαετία». «Μια αποθέωση του «άδειου», που όμως στα μάτια μου το κατοικούσαν ζωντανά αγάλματα», σχολιάζει.

Αν και είναι δύσκολο να αυτοτοποθετηθεί, θα έλεγε ότι τα κείμενα που γράφει ανήκουν σ’ αυτό που ονομάζουμε «μεταδραματικό θέατρο, όπου το στόρι, η σύνθεση, το κείμενο ρόλων και η σχέση με αυτό που λέμε πραγματικότητα απουσιάζουν», παραδέχεται η Μ. Ευσταθιάδη, η οποία προ ημερών βρισκόταν στη Μασσαλία εκπροσωπώντας την Ελλάδα στη 2η Διεθνή Συνάντηση Μεσογειακής Λογοτεχνίας.

«Η γραφή ακολουθεί περισσότερο τη φαινομενικά άναρχη και αποσπασματική δομή των ονείρων, όπου σιωπές, μονολογίες και ήχοι εναλλάσσονται», προσθέτει. «Σχηματικά, γράφω μια δραματουργία που βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και στη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράδοση».

Τα φαντάσματα των παρεισάκτων της, στο σκηνικό λαβύρινθο που έστησε ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης, ενσαρκώνουν οι Βασιλική Ανδρέου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Νατάσα Γιανναράκη, Πάνος Ροκίδης και Γιώργος Σεραφειμίδης. Το ηχητικό περιβάλλον και ο ηχητικός σχεδιασμός ανήκουν στον Γιάννη Κοτσώνη. Το video είναι του Μάριου Γαμπιεράκη.

  • info: ΚΝΟΤ Gallery: Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι. Παραστάσεις: κάθε Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη. Ωρα έναρξης: 9 μ.μ.
Advertisements