Category Archives: Γλάρος

«Ο Γλάρος» στο νέο θέατρο της Μαίρης Βιδάλη

Το Διάχρονο, το νέο θέατρο της Μαίρης Βιδάλη, στη γειτονιά του Νέου Κόσμου, ανοίγει τις πόρτες του για να φιλοξενήσει μια τσεχοφική κωμωδία, τον «Γλάρο». Στο κλασικό έργο, που περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια σειρά από πρόσωπα συναντιούνται στο εξοχικό του Σόριν, ξετυλίγοντας ένα ερωτικό γαϊτανάκι, στο οποίο καθένας επιθυμεί εκείνον που δεν τον αγαπά. Ο μύθος εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν μουντή φθινοπωρινή μέρα. Το φθινόπωρο μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η δράση ανεπαίσθητη, ο διάλογος καθημερινός. Οι χαρακτήρες κυκλοφορούν, ζουν και μιλάνε, όμως σπάνια εκφράζουν αυτά που διαδραματίζονται στα βάθη της ψυχής τους. Τα γεγονότα είναι απλά ασήμαντα, εξωτερικά. Και όμως υπάρχει φοβερό κρυμμένο πάθος. Βαθιά αισθήματα, ανεκπλήρωτοι έρωτες. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Μόρτζος, η μετάφραση είναι του Λυκούργου Καλέργη και παίζουν οι Μαίρη Βιδάλη, Οδυσσέας Σταμούλης, Τάσος Πολιτόπουλος, Τέλης Ζώτος κ.ά. Ο «Γλάρος» θα παίζεται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, ώρα 9.15 και Κυριακή 6.15 μ.μ. (Διάχρονο Θέατρο, Πυθέου 52, Νέος Κόσμος).

Advertisements

Πρώτη… πτήση με «Γλάρο»

Εγκαινιάζει το «Διάχρονο θέατρο» στον Νέο Κόσμο με ένα κλασικό ανέβασμα του έργου του Τσέχοφ σε διδασκαλία Γιάννη Μόρτζου

Μαίρη Βιδάλη, Οδυσσέας Σταμούλης ακούν τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Μόρτζου
Μαίρη Βιδάλη, Οδυσσέας Σταμούλης ακούν τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Μόρτζου

Σε μια εποχή που οι νέες προσπάθειες περιορίζονται, η Μαίρη Βιδάλη επένδυσε χωρίς φόβο, αλλά με πάθος, τα θεατρικά της όνειρα σε έναν νέο χώρο, στον Νέο Κόσμο, στην οδό Πυθέου 52, δημιουργώντας ένα φιλόξενο θεατρικό εργαστήρι, όπου το «Διάχρονο Θέατρο» στεγάζει πλέον τις μελέτες του. Ο χώρος εγκαινιάζεται στις 28 του μήνα με την παρουσίαση της «Σπουδής 1» πάνω στον «Γλάρο» του Τσέχοφ, σε διδασκαλία του Γιάννη Μόρτζου. Πρόκειται για «απόλυτο κλασικό ανέβασμα που σέβεται το πνεύμα του Τσέχοφ, αλλά και του Στανισλάφσκι», εξηγεί η Μαίρη Βιδάλη. «Είμαστε μια ομάδα μελετητών και όχι ένας ακόμη θίασος. Για πέντε μήνες ο Τσέχοφ μέσα από τη διδακαλία του Γιάννη Μόρτζου μονοπώλησε τη σκέψη και τα εκφραστικά μας μέσα. Αλλωστε, ένα κλασικό ανέβασμα αποτελεί πρωτοτυπία σήμερα!».

Εχει μπει σε μια «περιπέτεια»» όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και οικονομική. Ρισκάρει συνειδητά. «Στην εποχή μας, σημαντικότερη είναι η πνευματική παρά η οικονομική κρίση. Η εποχή του «εγώ» ελπίζω να τελειώσει. Το θέατρο είναι τρόπος ζωής και τούτο το Εργαστήρι ο τόπος που η ψυχή μας δεν θα γεράσει». Φυσικά «δεν θα παίζω μόνο εγώ», υποστηρίζει. Θα ήθελε να… «έρχονται παλιοί και νέοι καλλιτέχνες, για να μαθητεύουν μαζί μου πάνω σε κλασικά κείμενα, να παρουσιάζουμε άπαικτα ελληνικά έργα και για τους μικρούς μας φίλους ένα παραμύθι με κούκλες. Είμαστε ανοιχτοί προς όλους».

Αν και η κατάσταση γύρω μας είναι δύσκολη και «στενόχωρη», το θέατρο συνεχίζει να ανθεί. «Ο πλουραλισμός στην τέχνη είναι ευλογία, διέξοδος, υγεία, αντίδραση και αντίσταση στο τέλμα». Σκέφτεται τον ανταγωνισμό; «Προτιμώ τη λέξη «συναγωνισμός». Πάντοτε χαιρόμουνα με κάθε επιτυχία της συντεχνίας». Αρνείται τον ρόλο της «παραγωγού». «Δεν είμαι παραγωγός», λέει . «Είμαι συντονίστρια. Το όραμα πραγματοποιήθηκε μετά από διετή σκληρή προσωπική δουλειά, αλλά και με τη βοήθεια των χορηγών, τους οποίους ευχαριστώ. Η εμπιστοσύνη αυτών των ανθρώπων είναι ήδη μια δικαίωση».

Συμμετέχει στην τηλεοπτική επιτυχία «Η ζωή της άλλης». Βοήθησε η τηλεοπτική της παρουσία στο να πάρει την απόφαση να δημιουργήσει έναν νέο χώρο; «Θεωρώ μεγάλη τύχη ότι αυτό συμπίπτει με τα εγκαίνια του χώρου. Αλλά όταν μου προτάθηκε ο ρόλος, εμείς είχαμε ήδη ξεκινήσει τις πρόβες. Μετά από τόσα χρόνια στο θέατρο, δεν διανοούμαι να έχω σαν κινητήρια δύναμη την τηλεοπτική επικαιρότητα.

Οσοι συνδέουν το όνομά μου με την τηλεόραση και μόνο, απλώς δεν έχουν σχέση με το θέατρο, γιατί θα με είχαν δει, είτε δίπλα στους μεγάλους μας κωμικούς είτε σε πειραματικά ανεβάσματα, είτε σε αρχαίο δράμα».

Επέλεξε Τσέχοφ για εναρκτήριο έργο γιατί: «Θεωρώ τον Τσέχοφ τον σημαντικότερο δραματουργό των μετα-αναγεννησιακών αιώνων» και τον «Γλάρο» γιατί είναι «το αγαπημένο μου έργο». Οσο για τον ρόλο της Νίνας… «ίσως την διάλεξα γιατί ήταν το διαβατήριό μου στο θέατρο, όταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος μου χάρισε, μετά την οντισιόν με τον μονόλογό της, το ντεμπούτο μου στο θέατρο». Η μετάφραση είναι του Λυκούργου Καλλέργη. Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Δ. Γιαννακόπουλος, Μ. Μαλούχου, Π. Νικολαΐδης, Τ. Πολιτόπουλος, Μ. Βιδάλη, Τ. Ζώτος, Τζ. Κολλάρου, Ν. Παγώνη, Οδ. Σταμούλης, Ν. Κικίλιας, Ρ. Σαπούνοβα.

  • «Αλεξάνδρα με λένε»
    Η πρεμιέρα των παραγωγών των Δευτερότριτων θα δοθεί με το έργο του Λέανδρου Πολενάκη «Αλεξάνδρα με λένε…» και την Ελένη Ροδά στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Για τους μικρούς θεατρόφιλους θα παρουσιαστούν «Οι νέες περιπέτειες της Κοκκινοσκουφίτσας»

Αντιγόνη Καράλη, Εθνος, 12/10/2010

Το σκαρί του Μόμπι Ντικ… επί σκηνής

  • Η θεατρική ομάδα «Πίκουοντ» ανοίγει τα φτερά της με τον «Γλάρο» του Τσέχοφ

Δύο ηθοποιοί, απόφοιτοι της σχολής του Εμπρός, η Αγγελική Παπαθεμελή και ο Δημήτρης Ξανθόπουλος, αποφάσισαν, με την παρακίνηση του συγγραφέα και φίλου τους Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, να ανοιχτούν στα βαθιά: με το σκαρί του «Μόμπι Ντικ» ως τίτλο της θεατρικής τους ομάδας, ήτοι «Πίκουοντ», ανοίγουν τα φτερά τους με τον «Γλάρο» του Αντον Τσέχοφ, σε μετάφραση της Ξένιας Καλογεροπούλου .

«Είπαμε να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε» λέει ο ηθοποιός, που σε αυτή την πρώτη παραγωγή ανέλαβε για πρώτη φορά να σκηνοθετήσει. «Αυτοχρηματοδοτούμενοι ουσιαστικά» συμπληρώνει, «ελπίζουμε να τα καταφέρουμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε το όνειρό μας με το κοινό». Η επιλογή του έργου έχει να κάνει με το ίδιο το θέμα που πραγματεύεται ο «Γλάρος»: την αγωνία για το καινούργιο, τις νέες φόρμες, το αυθεντικό.

«Για μας έχει σημασία να κάνουμε θέατρο που θα βγαίνει από την ψυχή μας, και αυτό είναι που κρατάμε από τα χρόνια στη σχολή και στο θέατρο του Εμπρός και από τους δασκάλους μας- τον Τάσο Μπαντή, τη Ράνια Οικονομίδου, τον Δημήτρη Καταλειφό. Για μας στο κέντρο είναι πάντα ο άνθρωπος, η ανθρώπινη κατάσταση και όχι τα λούσα και τα φανταχτερά. Αυτό άλλωστε είναι και ο Τσέχοφ». Χρησιμοποιώντας όλα όσα έχουν διδαχθεί, δούλεψαν όλοι εδώ και πέντε μήνες όλους τους ρόλους, έτσι ώστε να μάθουν το έργο.

Οσο για τον χώρο, επέλεξαν ένα μη θεατρικό, επιδιώκοντας συνειδητά να καταργήσουν την απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό, στους ηθοποιούς και τους θεατές. «Η χρήση, εξάλλου, του πραγματικού χώρου ως σκηνικού ενισχύει την αίσθηση ότι δεν βρισκόμαστε σε ένα φανταστικό “αλλού”, αλλά όλα συμβαίνουν εδώ και τώρα» εξηγούν. [ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010]