Category Archives: Γεωργακόπουλος Λάζαρος

Τέσσερις άντρες και η Μαρία Κάλλας

  • Η αναζήτηση της συλλεκτικής κόπιας της «Lisbon Traviata» του 1957 πυροδοτεί τα αισθήματα των ηρώων του έργου του Τέρενς Μακ Νάλι που παίζεται στο θέατρο «Αλκμήνη»

Η μοναδική και ανυπέρβλητη ντίβα της όπερας Μαρία Κάλλας «στοιχειώνει» το άπαιχτο στη χώρα μας έργο «The Lisbon Traviata» του Τέρενς Μακ Νάλι στο θέατρο «Αλκμήνη» , μια και οι πρωταγωνιστές του τη λατρεύουν και ζουν με τις σπουδαίες ερμηνείες της.

Τέσσερις άντρες και η     Μαρία Κάλλας

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, που σκηνοθετεί το έργο και πρωταγωνιστεί σε αυτό, και ο Φαίδων Καστρής, ο οποίος το ανακάλυψε και ενθουσιάστηκε από αυτό φέρνοντάς το στη χώρα μας και κρατώντας έναν βασικό ρόλο σε αυτό, μας το συστήνουν, αληθινά ενθουσιασμένοι από τη δυναμική του.

  • Αγάπη για την όπερα

Τέσσερις άντρες και η     Μαρία Κάλλας

Εν αρχήν ην η υπόθεση και ο Γεωργακόπουλος μας μιλάει γι’ αυτήν… «Νέα Υόρκη, τέλη της δεκαετίας του ‘80. Τέσσερις άντρες βιώνουν τον έρωτα και τη φιλία, τη μοναξιά και την απόρριψη, την τρυφερότητα και το πάθος! Κοινός παρονομαστής φαίνεται να είναι η αγάπη για την όπερα και η λατρεία στη Μαρία Κάλλας, μια λατρεία που υποκαθιστά την πραγματική ζωή στην καθημερινότητά της και την ανάγκη για πραγματικούς ανθρώπους.

Η αναζήτηση της συλλεκτικής κόπιας της «Lisbon Traviata» ένα βράδυ πυροδοτεί αισθήματα και αντιδράσεις…». Τον λόγο παίρνει ο Φαίδων Καστρής και τονίζει: «Το εξαιρετικό αυτό έργο του Τέρενς Μακ Νάλι, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εστιάζει στα δύο αγαπημένα θέματα του συγγραφέα -τις διαφορετικές ανθρώπινες σχέσεις και τη Μαρία Κάλλας- και ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα».

Και συνεχίζει: «Ο Στίβεν, εκδότης, που συγκατοικεί με τον γιατρό φίλο του Μάικλ, βρίσκει ένα βράδυ καταφύγιο στο διαμέρισμα του φίλου του Μέντι, που είναι από παλιά ερωτευμένος μαζί του. Η φαινομενικά ανώδυνη κουβέντα για τη μεγάλη κοινή τους αγάπη, τη Μαρία Κάλλας, και την πειρατική ηχογράφηση της «Lisbon Traviata» που έχει ο Στίβεν στην κατοχή του, κρύβει την ανάγκη για επικοινωνία, τον φόβο της μοναξιάς και την πίκρα της απόρριψης.

Ο Στίβεν όλο το βράδυ έχει κρύψει επιμελώς από τον φίλο του ότι ο εραστής του τον έχει αντικαταστήσει με έναν νεαρό φοιτητή, τον Πολ, και ότι την ίδια ώρα βρίσκονται μαζί στο διαμέρισμά του. Κάποια στιγμή, ο Στίβεν επιστρέφει σπίτι και βιώνει την απόγνωση για το τέλος της σχέσης του με τον Μάικλ. Οταν αποφασίζει να τον διεκδικήσει για μια τελευταία φορά, οι δυο τους οδηγούνται σε ένα ακραίο οπερετικό φινάλε, αντάξιο εκείνου της «Lisbon Traviata»».

O Φαίδων Καστρής είδε το έργο στο Λονδίνο το 2003, που βραβεύτηκε για Καλύτερη Παραγωγή εκτός Γουέστ Εντ. «Aυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο, εκτός από το χιούμορ, τους ωραίους ρόλους και την πρωτοτυπία του, ήταν ότι επρόκειτο για ένα έργο με ήρωες 4 γκέι άντρες, που στην ουσία δεν ήταν ένα γκέι έργο. Αντίθετα έδειχνε ότι το πρόβλημα των σχέσεων είναι ίδιο για όλους. Δηλαδή ενώ έχουμε ένα κλασικό έργο για τις σχέσεις, προσεγγίζεται με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό των ηρώων.

Αυτό έγινε βεβαιότητα όταν αρχίσαμε να το δουλεύουμε με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τον Βασίλη Μπισμπίκη και τον Λευτέρη Βασιλάκη. Το θέμα μας, λοιπόν, είναι η ανάγκη μας να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε, να κάνουμε σχέσεις και η αποτυχία μας σε αυτό που οδηγεί στην απόρριψη, τη μοναξιά, την απόγνωση και την αναζήτηση υποκατάστατων σε δεκανίκια που μας βοηθούν να αντέξουμε την καθημερινότητα, όπως είναι για τους δύο κεντρικούς ήρωες η Μαρία Κάλλας».

  • Πειρατική «Τραβιάτα»

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος μας λέει για την πειρατική κόπια του «Lisbon Traviata», στο οποίο «πατάει» αυτό το έργο. «Ενα συμβόλαιο που υπέγραψε τον Σεπτέμβριο του 1953 η Μαρία Κάλλας με την ιταλική δισκογραφική εταιρεία «Cetra», της επέβαλε τον όρο να μην μπορεί να ηχογραφήσει με καμιά άλλη εταιρεία την «Τραβιάτα» για δέκα χρόνια.

Ετσι ο ρόλος της Βιολέτα Βάλερι που σφράγισε ανεξίτηλα η Κάλλας με την ερμηνεία της, σε πλήθος παραστάσεων με μεγάλη επιτυχία (με κορυφαία την «Τραβιάτα» σε σκηνοθεσία Βισκόντι στη Σκάλα του Μιλάνου το 1955), έκανε τους θαυμαστές της ανά τον κόσμο να αναζητούν πειρατικές ηχογραφήσεις που μετά τον θάνατό της το 1977 η ίδια η πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία «ΕΜΙ» διοχέτευσε σε Ευρώπη και Αμερική». Και ο ίδιος συνεχίζει: «Η Μαρία Κάλλας τραγούδησε την «Τραβιάτα» στο Εθνικό Θέατρο της Λισσαβόνας στις 27 και 30 Μαρτίου του 1958.

Την πρώτη ημέρα η παράσταση ηχογραφήθηκε από τη Δημόσια Ραδιοφωνία της Πορτογαλίας RDP, που δεν είχε φυσικά το δικαίωμα να την κυκλοφορήσει σε δίσκο. Το 1980 η «ΕΜΙ» κυκλοφόρησε πειρατικές κόπιες της παράστασης της Λισσαβόνας που, όπως αποδείχτηκε στην πορεία, δεν ήταν η ηχογράφηση της RDP, αλλά της δεύτερης παράστασης που είχε στο αρχείο του ο νεαρός τότε συμπρωταγωνιστής της, τενόρος Αλφρέντο Κράους.

Αυτήν την πειρατική κόπια της «Lisbon Traviata» έχει στην κατοχή του ο κεντρικός ήρωας, ο Στίβεν, που παίζω εγώ, κι αυτή είναι το εργαλείο… βασανισμού του φίλου του και παθιασμένου με τη… Μαρία, Μέντι, τον οποίο ντύνεται στην παράστασή μας ο Φαίδωνας Καστρής».

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Το «The Lisbon Traviata» παίζεται στο θέατρο «Αλκμήνη» σε μετάφραση που συνυπογράφουν ο Κώστας Δριμυλής με τον θίασο, σε σκηνοθεσία του Λάζαρου Γεωργακόπουλου, σκηνικά και κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, επιμέλεια κίνησης της Αμάλιας Μπένετ, μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και σε φωτισμούς της Μαρίας Αθανασοπούλου. Πρωταγωνιστούν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Φαίδων Καστρής, Βασίλης Μπισμπίκης και Λευτέρης Βασιλάκης.

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 11/04/2010
Advertisements

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΩΤΙΑ. Για τον έρωτα και την Κάλλας

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη

  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
  • Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του επιτυχημένου αμερικανού συγγραφέα Τέρενς ΜακΝάλι «Τhe Lisbon Τraviata» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου

Η Μαρία Κάλλας πρωτοερμήνευσε Βιολέτα στην «Τραβιάτα» του Βέρντι τον Ιανουάριο του 1951 στη Φλωρεντία με μαέστρο τον Τούλιο Σεραφίν και Αλφρέντο τον Φράνκο Αλμπανέζε. Και για τελευταία φορά τον Νοέμβριο του 1958, στο Ντάλας, με μαέστρο τον Νικόλα Ρεσίνιο και Αλφρέντο τον Αιγυπτιώτη τενόρο Νικόλα Φυλακουρίδη- ούτε οκτώ χρόνια, στη σύντομη, άλλωστε, καριέρα της, δεν κράτησε στο ρεπερτόριό της τον ρόλο.

Μεσολάβησε, στον ίδιο ρόλο, μία από τις πολύ μεγάλες στιγμές της, όταν έκανε την ιστορική «Τραβιάτα» στη «Σκάλα» του Μιλάνου σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τον Κάρλο Μαρία Τζουλίνι στο πόντιουμ και τον Τζουζέπε ντι Στέφανο πλάι της. Λίγο πριν αφήσει τη Βιολέτα, στις 27 και 30 Μαρτίου του ΄58, την τραγούδησε απρόσμενα σε μία Οπερα όχι από τις μεγάλες ευρωπαϊκές- το Θέατρο «Σάο Κάρλος» της Λισαβώνας. Μαέστρος ο Φράνκο Γκιόνα και Αλφρέντο ο Ισπανός Αλφρέντο Κράους. Παράνομες ηχογραφήσεις των δύο τελευταίων παραστάσεων έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκους.

Η παράνομη αυτή ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας, η οποία, μέχρι να κυκλοφορήσει, πέρασε από σαράντα κύματα για να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις στον κύκλο των μανιακών της όπερας και των φαν της Κάλλας, ήταν το έναυσμα για να γράψει ο Τέρενς ΜακΝάλι το έργο του (1989) που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, «Τhe Lisbon Τraviata» («Η Τραβιάτα της Λισαβώνας»).

Νέα Υόρκη, τέλη της δεκαετίας του ΄80, όταν το ΑΙDS θερίζει. Ο Στίβεν (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), στέλεχος εκδοτικού οίκου, που συγκατοικεί με τον γιατρό φίλο του Μάικλ (Βασίλης Μπισμπίκης), βρίσκει ένα βράδυ καταφύγιο στο διαμέρισμα του φίλου του Μέντι (Φαίδων Καστρής) που είναι από παλιά ερωτευμένος μαζί του. Η φαινομενικά ανώδυνη κουβέντα για τη μεγάλη κοινή τους αγάπη, τη Μαρία Κάλλας και την πειρατική ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας που έχει ο Στίβεν στην κατοχή του, καλύπτει την ανάγκη για επικοινωνία, τον φόβο της μοναξιάς και την πίκρα της απόρριψης.

Ο Στίβεν όλο το βράδυ έχει αποκρύψει από τον φίλο του ότι ο εραστής του τον έχει «αντικαταστήσει» με έναν νεαρό φοιτητή, τον Πολ (Λευτέρης Βασιλάκης) και ότι την ίδια ώρα οι δυο τους βρίσκονται μαζί στο διαμέρισμά του. Κάποια στιγμή ο Στίβεν θα επιστρέψει στο σπίτι, όπου βιώνει την απόγνωση για το τέλος της σχέσης του με τον Μάικλ. Οταν αποφασίζει να τον διεκδικήσει για μία τελευταία φορά, οι δυο τους οδηγούνται σε ένα ακραίο οπερατικό φινάλε, αντάξιο εκείνου της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας. Το έργο, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα παρουσιαστεί σε παραγωγή Φαίδωνα Καστρή και σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι του Γιώργου Πάτσα, η επιμέλεια κίνησης της Αμάλια Μπένετ, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και οι φωτισμοί της Μαρίας Αθανασοπούλου.

  • ΙΝFΟ Στο θέατρο «Ακης Δαβής» (πρώην «Αλκμήνη», Αλκμήνης 8-12, τηλ. 210-3428.650) από απόψε.
  • «Αλλο γκέι έργο, άλλο έργο με γκέι ήρωες»

«Δεν το βλέπω σαν γκέι έργο» λέει ο σκηνοθέτης του Λάζαρος Γεωργακόπουλος «αλλά σαν έργο με γκέι ήρωες. Που μιλάει για τον άνθρωπο, τη μοναξιά, το μύθο, για την ανάγκη υποκατάστατων ζωής- όπου, εδώ, ο μύθος γίνεται ψύχωση και αντικαθιστά τη ζωή-, για την αναζήτηση του απόλυτου στον έρωτα… Με αφορμή τέσσερις γκέι ήρωες- οι γκέι, η όπερα, ειδικά η Κάλλας, και τα αταίριαστα ζευγάρια είναι τα αγαπημένα θέματα του ΜακΝάλι (σ.σ.: συγγραφέα και του έργου «Μαρία Κάλλας- Μάστερ κλας»)- προσπαθούμε να «ανοίξουμε» περισσότερο το έργο.

Στο πρώτο μέρος οι ήρωες που είναι στην πραγματικότητα πολύ δυστυχισμένοι- ο Μέντι λόγω της μοναξιάς του, ο Στίβεν λόγω της εγκατάλειψής του- ξεφεύγουν από τη ζωή με την όπερα, στο δεύτερο έρχεται η ζωή με απίστευτη δύναμη να τους κατατροπώσει και να τους καταστρέψει. Και στο τέλος υπάρχει ένα γκραν οπερατικό φινάλε. Το έργο είναι δραματικό αλλά και με πολύ χιούμορ».

Πρώτη φορά παίζει ρόλο ομοφυλόφιλου ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος. «Προσπαθώ να τον παίξω χωρίς εξωτερικά μέσα- είναι ξεπερασμένο πια στις μέρες μας…-, να μπω στην ψυχή του. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο Σον Πεν στο «Μilk»».

ΛΑΖΑΡΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: «Γνώρισα έναν καινούργιο Γιάννη Ρίτσο»

  • Ο πρωταγωνιστής της παράστασης «Το τερατώδες αριστούργημα», η οποία κάνει απόψε πρεμιέρα στην Επίδαυρο, μιλάει για την αποκαλυπτική επαφή του με το μεταφυσικό, ερωτικό και διαχρονικό πρόσωπο του ποιητή

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος σε στιγμιότυπο από τις πρόβες της παράστασης «Το τερατώδες αριστούργημα». Χωρίς μακιγιάζ και με μοναδικό στοιχείο της εξωτερικής εμφάνισής του το μούσι, επιχειρεί μια ανάγνωση του εσωτερικού κόσμου του Γιάννη Ρίτσου (ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ)

«Ηταν συγκινητικό όταν, μετά τη γενική πρόβα στην Αθήνα, μιλούσα με την κόρη του Γιάννη Ρίτσου, την Ερη Ρίτσου, που μόλις είχε δει “Το τερατώδες αριστούργημα”»: Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλους, ο ηθοποιός που «ερμηνεύει» τον Γιάννη Ρίτσο, ομολογεί ότι, δουλεύοντας την παράσταση που κάνει απόψε πρεμιέρα στο θέατρο της Μικρής Επιδαύρου, γνώρισε έναν πολύ διαφορετικό Ρίτσοκαι χάρηκε όταν η κόρη του ποιητή μοιράστηκε μαζί του τη συγκίνηση αυτής της δημιουργίας.

Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό, σχεδόν άγνωστο έργο του Ρίτσου «Το τερατώδες αριστούργημα», η παράσταση την οποία υπογράφει ο Δημήτρης Μαυρίκιος, υπόσχεται μια βαθιά γνωριμία με έναν «καινούργιοΡίτσο», όπως επισημαίνει ο ηθοποιός. Ο ίδιος, χωρίς μακιγιάζ και με μοναδικό στοιχείο της εξωτερικής εμφάνισης του ποιητή το μούσι του, επιχειρεί μια ανάγνωση του εσωτερικού του κόσμου. «Στην αρχή, είναιαλήθεια, θέλησα να τον μιμηθώ, να τον αντιγράψω στον τρόπο ομιλίας και κίνησης. Είδα ντοκιμαντέρ και αφιερώματα και παρασύρθηκα. Ωστόσο ο Μαυρίκιος μου τόνισε ότι δεν πρέπει να φθάσουμε σε τέτοιες ακρότητες. Στόχος μας δεν είναι η μίμηση αλλά η ατμόσφαιρα του προσώπου. Και αυτό είναι, τελικά, το πιο ενδιαφέρον. Ετσι κινήθηκα προς αυτή την κατεύθυνση…». Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος γνώριζε τον Ρίτσο «όπως όλοι μας. Ως τον ποιητή της Αριστεράς, τον επαναστάτη. Ε, λοιπόν γνώρισα έναν άλλον, διαφορετικό, καινούργιο Ρίτσο, που ήταν μια αποκάλυψη για όλους μας. Γνώρισα έναν μεταφυσικό, ερωτικό, αισθησιακό ποιητή. Ολα αυτά, για κάποιους λόγους, τα είχαμε διαγράψει. Και όμως, αυτά τα στοιχεία είναι που τον καθιστούν σύγχρονο. Και αν ο ίδιος ήταν ένας ποιητής που δεν δεχόταν αρνήσεις, που δεν δεχόταν “μη”, δέχθηκε τελικά πολλά “μη” στη ζωή του».

Πλάι στα γνωστά σε όλους μας στοιχεία και ποιήματα, πλάι στη «Ρωμιοσύνη», στην «Ελένη» ή στη «Σονάτα του σεληνόφωτος» και με οδηγό «Το τερατώδες αριστούργημα», που γράφτηκε το 1977, στήθηκε μια παράσταση που φωτίζει το σύμπαν του Ρίτσου. Και προκαλεί; «Τίποτε δεν μπορεί να προκαλέσει», λέει ο ηθοποιός. «Δεν ξέρω αν κάποιοι στενόμυαλοι θα αντιδράσουν, αλλά όλα τα αποσπάσματα, χωρίς περικοπές, είναι ο ίδιος ο ποιητής. Οποιος θέλει μπορεί να τα διαβάσει, να τα βρει. Το υλικό είναι τόσο μεγάλο, τόσο πλούσιο και συνάμα τόσο άγνωστο».

Ποιος είναι αυτός ο «καινούργιος Ρίτσος»; «Θα τον περιέγραφα σαν έναν βαθιά ερωτικό άνθρωπο- με την πιο πλατιά έννοια του όρου: Ερωτικό με τα πράγματα, με τη ζωή, με τους ανθρώπους, με τα σύννεφα, με τον ήλιο, με τα τοπία. Ο ποιητής της “Ρωμιοσύνης” είχε έρωτα με την ίδια τη ζωή. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη διάθεσή του για δουλειά από το πρωί ως το βράδυ; “Το τερατώδες αριστούργημα” είναι ένας χείμαρρος δέκα χιλιάδων λέξεων χωρίς σημεία στίξης, αφιερωμένος στον Αραγκόν. Θα μπορούσε να έχει άλλες τόσες λέξεις».

Δ εν είναι σύνηθες για έναν ηθοποιό να ερμηνεύει ένα τόσο κοντινό προς την εποχή του πρόσωπο: Υπάρχουν πολλοί γύρω μας που γνώριζαν τον Γιάννη Ρίτσο. «Και εγώ τον είχα δει μια φορά», λέει ο ηθοποιός, «δεν είχα όμως μιλήσει ποτέ μαζί του. Αλλωστε δεν είναι ένας ρόλος για μένα αυτός. Είναι η πρόκληση της μεταφοράς μιας ατμόσφαιρας, της δικής του ατμόσφαιρας. Εμείς μιλάμε μέσα από τα έργα του. Τίποτε άλλο. Αλλωστε δεν υπάρχουν ρεαλιστικά στοιχεία στην παράσταση. Μακάρι οι θεατές να νιώσουν τον Ρίτσο. Οπως εμείς ασχοληθήκαμε και τον γνωρίσαμε, μακάρι η παράσταση να δώσει το έναυσμα και σε άλλους».

Με αφορμή μια ταινία, ο Δημήτρης Μαυρίκιος στήνει ένα κινηματογραφικό πλατό με κάμερες και σκηνικά. Εκεί καταφθάνουν τα πρόσωπα, ο ποιητής. «Οπως συμβαίνει συνήθως στις δουλειές του Μαυρίκιου» , επανέρχεται ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, «η παράσταση αρχίζει σύνθετα και πυκνά και σιγά-σιγά αποκτά μια ηρεμία κα μια σοφία τέτοια που κινείται παράλληλα με την πορεία του ίδιου του Ρίτσου. Μέσα από μια καθαρά θεατρική πράξη ακολουθούμε τον ποιητή στον δρόμο που έχει ταχθεί. Σοφός και ήρεμος πια, φεύγει».

«Το τερατώδες αριστούργημα» του Γιάννη Ρίτσου κάνει πρεμιέρα απόψε στο θέατρο της Μικρής Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Μαυρίκιος. Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Λυδία Φωτοπούλου, Ράνια Οικονομίδου, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Δημήτρης Ντάσκας, Τατιάνα Παπαμόσχου, Κωστής Καλλιβρετάκης, Γιάννης Κότσιφας, Αλέξανδρος Κλήμης, Μανώλης Δούνιας και άλλοι. Στην παράσταση συμμετέχει και ο σκηνοθέτης. Θα επαναληφθεί το Σάββατο. Ωρα έναρξης: 21.00.

  • «Από μακριά, μας παρακολουθεί και μας προστατεύει»

Η παράσταση ξεκινά με κάποια βιογραφικά στοιχεία του ποιητή για να δώσει στη συνέχεια χώρο στα κείμενα, στα πρόσωπα, στη συγκίνηση. Ο Ρίτσος διαλέγεται με τους στίχους του και τα πρόσωπά που έχει πλάσει. «Αλλα τα παρακολουθεί, σε άλλα παίρνει θέση ή τα αφήνει να διαφανούν» επισημαίνει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ο οποίος δείχνει πραγματικά γοητευμένος από τον πολυγραφότατο ποιητή, τις νοερές εικόνες και τις σκέψεις του. «Είναι και αυτή η μεταφυσική διάσταση που διαθέτει» συμπληρώνει. «Τον βλέπεις να παρακολουθεί από μακριά όσα συμβαίνουν και να τα προστατεύει».

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009