Category Archives: Γέρου Κάτια

Στη Φλώρινα το μονόπρακτο «Σας αρέσει ο Μπραμς;»

Το μονόπρακτο «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που βασίζεται σε κείμενο Μάρως Δούκα και ερμηνεύεται από την Κάτια Γέρου, θα παρουσιαστεί την Τετάρτη το βράδυ στο Πολιτιστικό Κέντρο της Φλώρινας χάρη σε πρωτοβουλία που πήραν το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και η Λέσχη Πολιτισμού της πόλης.

Στο μονόπρακτο, που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του Κυριάκου Κατζουράκη, η Ιρίνα αφηγείται την ιστορία της. Φεύγοντας από τη Ρωσία με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, αιχμαλωτίζεται από εμπόρους λευκής σαρκός κάπου στην Ελλάδα και υποχρεώνεται σε εγκυμοσύνη για αγορά του βρέφους της από ένα καθωσπρέπει ζευγάρι. Έγκλειστη μέχρι το τέλος της προσπαθεί να καταλάβει πώς και γιατί συνέβησαν όλα αυτά…

Η παράσταση, η οποία θα υποστηριχθεί σκηνογραφικά από ομάδα φοιτητών του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Φλώρινας, έχει διάρκεια 55 λεπτά.

«Ποίηση κόντρα στα σκουπίδια»

  • Η Κάτια Γέρου μιλά για την παράσταση «Από της ζωής τα μέρη, χάθηκαν οι ποιητές» στο Υπόγειο, όπου ερμηνεύει αποσπάσματα και τραγούδια από έργα που παίχτηκαν στο Θέατρο Τέχνης

«Την ποίηση πρέπει να την αναζητάς, όπως και τους ποιητές… Ολων των ειδών τους ποιητές που μπορούν να σε βγάλουν από το άγχος της καθημερινότητας, από την αγωνία να προλάβεις να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς, να αντέξεις τα τόσα σκουπίδια -κυριολεκτικά και μη- που μαζεύτηκαν γύρω μας. Πρέπει να κοιτάξεις πίσω, στους μεγάλους ποιητές, αλλά και να ψάξεις να βρεις τους σύγχρονους σημαντικούς δημιουργούς, οι οποίοι είναι συγκεντρωμένοι ευλαβικά στο έργο τους και δεν θορυβούν ποικιλοτρόπως. Ναι, το πιστεύω ακράδαντα.

Ηρωίδες αλλά και ήρωες των Ουίλιαμς, Λόρκα, Ανούιγ και Μπρεχτ ερμηνεύει η Κάτια Γέρου στην παράσταση που εμπνεύστηκαν ο Βασίλης Νικολαΐδης με την Αγαθή Δημητρούκα μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια

Ηρωίδες αλλά και ήρωες των Ουίλιαμς, Λόρκα, Ανούιγ και Μπρεχτ ερμηνεύει η Κάτια Γέρου στην παράσταση που εμπνεύστηκαν ο Βασίλης Νικολαΐδης με την Αγαθή Δημητρούκα μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.
  • Καήκαμε

Εχουμε ισχυρές φωνές -όχι σαν αυτές των δεκαετιών του ‘50 και του ‘60- που πρέπει να τις αναζητήσεις μέσα στα υπο-προϊόντα και στους δήθεν που προωθούνται προκλητικότατα. Ξέρεις κάτι; Αν αποδεχτείς ότι χάθηκαν όντως από τη ζωή μας οι ποιητές, καήκαμε! Πώς να αντέξεις το τσουνάμι της ζωής αν δεν έχεις να πιαστείς από κάτι τόσο ακριβό όσο αυτοί;».

«Cafe la femme - Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ, από τις 15 Οκτωβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου.

«Cafe la femme – Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ, από τις 15 Οκτωβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου.

Η Κάτια Γέρου, από τις πιο προικισμένες ηθοποιούς της γενιάς της και με πολλές υποκριτικές «νίκες» στο ενεργητικό της, ετοιμάζεται να κατέβει και πάλι τα σκαλιά του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης που τη μεγάλωσε, για να μας προσφέρει και φέτος -από τις 7 Οκτωβρίου- ένα ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας με τη μουσικο-θεατρική παράσταση «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές».

Η ηθοποιός ερμηνεύει μια σειρά από αποσπάσματα και τραγούδια από θεατρικά έργα, που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Θέατρο Τέχνης την περίοδο ‘46-’60. «Ηρωίδες αλλά και ήρωες του Ουίλιαμς, του Λόρκα, του Ανούιγ και του Μπρεχτ ερμηνεύω στην παράσταση που εμπνεύστηκαν ο Βασίλης Νικολαΐδης με την Αγαθή Δημητρούκα μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του Θεάτρου Τέχνης».

Η Κάτια Γέρου δεν ερμηνεύει μόνο μονολόγους των οικείων ηρωίδων αλλά και ολόκληρες σκηνές, «περνώντας από πρόσωπο σε πρόσωπο», όπως μου λέει, «έτσι ώστε κι ένας αμύητος ακόμη θεατής να έχει την πλήρη εικόνα της υπόθεσης του κάθε έργου». Το… μενού είναι πλούσιο και δυνατό με την έμπειρη ηθοποιό να παίζει αποσπάσματα και τραγούδια από τα «Λεωφορείο ο πόθος», «Τριαντάφυλλο στο στήθος», «Αντιγόνη», «Γυάλινος Κόσμος», «Ματωμένος Γάμος», «Το γλυκό πουλί της νιότης», «Ευρυδίκη», «Ο κύκλος με την κιμωλία»… «Η πρόταση που μου έκανε ο παλιός γνώριμος και φίλος Βασίλης Νικολαΐδης με γέμισε χαρά -πόσο δε που με κάλεσε στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου-, το Αγρίνιο είναι η γενέτειρά μου. Το να αναμετριέσαι με τέτοια κείμενα και τέτοιους συγγραφείς είναι σίγουρα ένα δώρο.

Η πρόταση με κέντρισε ιδιαίτερα και η εξαιρετικά θερμή ανταπόκριση του κοινού και στο Αγρίνιο και πέρυσι πάλι στο Τέχνης και στη Θεσσαλονίκη και στο Φεστιβάλ Βυρητού μου απέδειξε ότι έχουμε ανάγκη στη ζωή μας από ποίηση και ξεχωριστούς ποιητές!». Η Γέρου θα φιλοξενηθεί για έναν περιορισμένο κύκλο παραστάσεων στο Υπόγειο του Τέχνης και στη συνέχεια θα συνεργαστεί και πάλι με τον Βασίλη Νικολαΐδη στο «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» που θα δούμε στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου – μαζί της ο Γιάννης Κρανάς.

  • ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

«Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» μουσικο-θεατρική παράσταση με την Κάτια Γέρου. Σύλληψη, σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαΐδης, συρραφή κειμένων, συμπληρωματικοί στίχοι Αγαθή Δημητρούκα, σκηνικός χώρος – κοστούμια Γιώργος Ζιάκας, φωτισμοί Γιάννης Δρακουλιαράκος επιμέλεια κίνησης Εφη Καρακώστα και πιάνο Σπύρος Παπαθεοδώρου. Θέατρο Τέχνης – Υπόγειο από 7 Οκτωβρίου.

  • ΤΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ

Πολλές παραγωγές θα αγκαλιάσουν οι δύο σκηνές του Τέχνης – Φρυνίχου και Υπόγειο φέτος τον χειμώνα. Στις 15/10 ανεβαίνει στη Φρυνίχου το «Cafe la femme-Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Δέσποινας Γκάτζιου και στις 22 του ίδιου μήνα το «Μάτια τέσσερα» του Τσίρου, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη στο Υπόγειο. Στα τέλη Νοεμβρίου θα δούμε στη Φρυνίχου το «Σήμα κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη σε διασκευή και σκηνοθεσία του Αγγελου Αντωνόπουλου και στα μέσα Δεκέμβρη θα απολαύσουμε το «Ο Βασιλιάς πεθαίνει» του Ευγένιου Ιονέσκο στη Φρυνίχου σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου. Τον Γενάρη θα ανέβει στο Υπόγειο το «Feel Good» του Μπίτον σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα στη Φρυνίχου θα δούμε τη μουσική παράσταση «Θρήνοι γυναικών – Ηρωίδες του Σοφοκλή» από τον Νίκο Ξυδάκη. Στην Παιδική Σκηνή η Ανδρη Θεοδότου με τον Δημήτρη Δεγαΐτη ετοιμάζουν το «Αλαντίν», ενώ θα δούμε σε επανάληψη εκτός «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» και τις παραστάσεις «Το αμάρτημα της μητρός μου» και «Μέθοδος Γκρόνχολμ»…

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 20/09/2009

Στήσε έναν μονόλογο, μπορείς

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΣΕ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΣΚΗΝΩΝ ΜΕ ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ, ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ, ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥΣ
  • Μονολογώ, μονολογείς, μονολογεί. Μονολογούμε, μονολογείτε, μονολογούν. Το ρήμα «μονολογώ» κλίνεται πια πολύ τακτικά στο ελληνικό θέατρο. Και δεν μιλώ ούτε για σταντ απ ούτε για παραμυθάδες. Μιλώ για μονολόγους θεατρικούς. Στη στήλη των θεαμάτων μετρώ δεκαεννέα!
  • Κάποτε, μόνο μία Έλλη Λαμπέτη- τη δεκαετία του ΄50 με την «Ανθρώπινη φωνή» και, κατόπιν, του ΄70 με ένα πρόγραμμα μονολόγων- ή ένας Δημήτρης Χορν με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» τη δεκαετία του ΄60 θα τολμούσαν να σταθούν μόνοι τους στη σκηνή ενώπιον του κοινού. Από τη δεκαετία του ΄80, εφαρμόζοντας, όπως πάντα, τα εξ Εσπερίας παραδείγματα, η ελληνική σκηνή αρχίζει να παραδίδεται στους μονολόγους. Διστακτικά στην αρχή, ολοκληρωτικά και αμαχητί στη συνέχεια. Και φτάνουμε στο 2002 και το 2003 που η Πολιτιστική Ολυμπιάδα οργανώνει δύο προγράμματα μονολόγων με το άνθος των πρωταγωνιστών μας και με εξαιρετική επιτυχία. Ο μονόλογος πια γίνεται κοινή πρακτική που την ακολουθούν από παλαίμαχοι μέχρι νέοι, σχεδόν πρωτάρηδες και άσημοι. Και με αντίκρυσμα στο κοινό.
  • Είναι οι λόγοι οικονομικοί- φτηνή παραγωγή- που οι μονόλογοι έχουν τόση ρέντα; Μήπως έγινε μόδα; Ή μήπως έχει εισπραχτεί το ενδιαφέρον του κοινού; Ο Γιώργος Μεσσάλας κάνει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για ένατη συνεχή χρονιά! Η Άννα Κοκκίνου επανέρχεται για πολλοστή φορά στο εξαιρετικό «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» και, παράλληλα, παίζει για δεύτερη σεζόν το «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Τέταρτη σεζόν για τον Άγγελο Αντωνόπουλο και το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Η Νένα Μεντή θριαμβεύει για δεύτερη χρονιά με το «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». «Πριν από λίγα χρόνια θα λέγαμε «ποιος θα ΄ρθει να δει έναν μονόλογο και να τον πληρώσει όσο μία κανονική παράσταση;» λέει η Νένα Μεντή. «Σήμερα η προσέλευση δηλώνει πως ο κόσμος βρίσκει στον μονόλογο κάτι το ιδιαίτερο. Ναι, οι μονόλογοι αρέσουν στον κόσμο. Και ναι, είναι πιο εύκολο να ανεβεί ένας μονόλογος. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να το δω σαν μόδα. Οι ηθοποιοί, κάποιας πείρας τουλάχιστον, το κάνουμε ίσως γιατί με έναν μονόλογο εκφράζεσαι πολύ πιο προσωπικά». Η Όλια Λαζαρίδου που παίζει το «Δεσποινίς Μαργαρίτα» αλλά έχει ήδη πείρα στην ερμηνεία μονολόγων συμφωνεί- «είναι μία ευκαιρία να εκφραστεί κάποιος πιο προσωπικά»- έχει όμως και ένα δικό της επιχείρημα: «Είναι όλοι αυτοί οι λόγοι αλλά είναι και αποτέλεσμα αμηχανίας. Γιατί ζούμε σε μία περίοδο που το συλλογικό δεν ευνοείται. Οι ομάδες με πυρήνα μακροχρόνιο και με παράδοση είναι πολύ λίγες πια».
  • «Σαφώς και υπάρχουν οικονομικοί λόγοι» λέει ο Άγγελος Αντωνόπουλος, πρωτάρης στους μονολόγους. «Αλλά υπάρχει και το προσωπικό ενδιαφέρον. Εγώ μόνο γι΄ αυτό ανέβασα το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Και ξαφνικά το αντίκρυσμα ήταν πρωτοφανές».
  • «Εμένα σαν ανάγκη μου προέκυψε- να βρεθώ αντιμέτωπος με κάτι καινούργιο». Είναι η άποψη του Χρήστου Στέργιογλου που κάνει τον μονόλογο του Αλέξη Σταμάτη «Το παιδί για τα θελήματα» στην παράσταση μονολόγων «Γένεση». «Στην αρχή, πέρσι, που πρωτοέκανα μονόλογο, όταν μου το πρότειναν φοβήθηκα. Αλλά όταν άρχισα να ασχολούμαι τον είδα σαν ένα έργο κανονικό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις μονόλογο. Είσαι μόνος με το κοινό».

Νιώθει δηλαδή μοναξιά ο ηθοποιός του μονολόγου;

  • «Είναι άλλου είδους λειτουργία ο μονόλογος» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Με την έννοια ότι στερείσαι τη χαρά της ανταλλαγής ενέργειας με τους άλλους ηθοποιούς, που είναι από τα πιο ωραία του θεάτρου- όταν αυτό πετυχαίνει. Από την άλλη γλιτώνεις από τη μοναξιά που, αν η ανταλλαγή δεν πετύχει, τότε είναι που θα τη νιώθεις στη σκηνή…».

cebcceb1cf81cebe-cf83cf84cebf-cf83cf8ccf87cebf

«Φταίει πάντα ο ηθοποιός»

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κρατήσει «ξύπνιο» τον θεατή στον μονόλογο; Είναι θέμα κειμένου, προσωπικής ακτινοβολίας ή τεχνικής;

«Χρειάζεται πείρα» η γνώμη του Άγγελου Αντωνόπουλου. «Πρέπει να βρίσκεις διαρκώς ανανεωτικά στοιχεία. Αλλά το κοινό είναι που σου δίνει το κυρίως έναυσμα. Ποτέ δεν είναι προκατειλημμένο αρνητικά. Έρχεται να εξαργυρώσει το εισιτήριό του. Όταν δεν υπάρχει καλή επικοινωνιακή λειτουργία συνήθως λέμε πως φταίει το κοινό. Εγώ λέω πως φταίει πάντα ο ηθοποιός. Κάποιο ρεφλέξ σου δεν ήταν το ίδιο με το προηγούμενο βράδυ που η επαφή ήταν καλή».

«Όλα παίζουν τον ρόλο τους» λέει η Νένα Μεντή. «Χωρίς καθόλου έπαρση θα πω όμως πως πάνω απ΄ όλα είναι αυτό που ο ηθοποιός φέρει- η προσωπικότητά του. Και το κείμενο».

Ο Χρήστος Στέργιογλου, πάλι, πιστεύει πως το κοινό μπορείς να το κρατήσεις «όταν οι σκέψεις που σου προκαλεί το κείμενο είναι ελεύθερες να βγαίνουνε μέσα από το κείμενο και να έχουν το σωστό τάιμινγκ στην εκφορά τους».

Και η Όλια Λαζαρίδου; «Εκείνο που εγώ έχω νιώσει είναι ότι κάτω από τον μονόλογο τρέχει ένα παράλληλο, βουβό κείμενο που είναι η προσωπική σου επαφή με τους θεατές. Αυτό είναι που μπορεί να τους κρατήσει. Κατά βάθος, πάντως, ιδέα δεν έχω…».

ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

  • Σμαράγδα Σμυρναίου: «Το υπέροχό μου διαζύγιο» («Αγγέλων Βήμα»).
  • Γιώργος Μεσσάλας:«Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Αλκυονίς»).
  • Όλια Λαζαρίδου: «Δεσποινίς Μαργαρίτα» («Απλό»/ Νέα Σκηνή).
  • Γιώργος Καπετανάκος: «Αληθινή ιστορία… Ταξίδι για άλλη στεριά» («Αργώ»/ Studio).
  • Νένα Μεντή: «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» («Βασιλάκου»).
  • Αλίσια Φωτιάδη: «Η πιο δυνατή» («Εκάτη»).
  • Άννα Ετιαρίδου: «Αδύνατος… χαρακτήρας» («Ημέρας»/ Μπλε Σκηνή).
  • Δημήτρης Κωνσταντίνου: «Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Κέλυφος»).
  • Ανδρέας Ταρνανάς: «Η σύντομη Οδύσσεια της Κατερίνας Γώγου» («Κέλυφος»).
  • Δημήτρης Σακατζής: «Caveman» («Coronet»).
  • Γιάννης Τσορτέκης: «Μαύρη γαλήνη» («Νέου Κόσμου» / Δώμα).
  • Βαγγέλης Βαφείδης: «Σκουπίδι» («Ράγες»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Λα Πουπέ» («Σφενδόνη»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» («Σφενδόνη»).
  • Κάτια Γέρου: «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Άγγελος Αντωνόπουλος: «Ο Μαρξ στο Σόχο» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Χρήστος Στέργιογλου: «Το παιδί για τα θελήματα».
  • Ρηνιώ Κυριαζή: «Καθρέφτης»: παράσταση «Γένεση» («Χώρα» / Μικρή Χώρα).
  • Αθηνά Χατζηγιαννάκη:«Ο Μπέκετ ξαναχτυπά» («Χώρος Αλλού»).

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ για τον Κούν

  • Λόγος, έκφραση, ποίηση, μουσική, λιτότητα. Ολα στη συσκευασία μίας παράστασης με την υπογραφή του Βασίλη Νικολαΐδη (σύλληψη – σκηνοθεσία) και την Κάτια Γέρου να δίνει ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης». Ο λόγος για το «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, φτιαγμένο «αγνά», θεατρικά, δίχως εντυπωσιασμούς και φανφάρες, αλλά άμεσα και γήινα. Με γνώση και συναίσθημα.

  • Η Κάτια Γέρου, μοναδική και απόλυτη πρωταγωνίστρια της παραγωγής, φέρνει μια «ριψοκίνδυνη» αποστολή σε πέρας που απαιτεί απόλυτη ισορροπία και μέτρο. Δανείζεται ηρωίδες (αλλά και ήρωες) του Ουίλιαμς, του Λόρκα, του Ανούιγ και του Μπρεχτ, τους δίνει σάρκα και οστά με ελάχιστα σκηνικά βοηθήματα. Με ένα καπέλο και μια βαλίτσα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά, μια στέκα και στρογγυλά γυαλιά μυωπίας τη μεταμορφώνουν στη Λόρα του «Γυάλινου κόσμου», ένας μαύρος μπερές και μια ζακέτα τη θέλουν «Αντιγόνη» του Ανούιγ, το στρατιωτικό παντελόνι και το αμπέχονο ανήκουν στη Γρούσα, ένα μαύρο μεσοφόρι, δύο κοτσιδάκια, μια τηλεφωνική συσκευή, μια καμπαρντίνα, ένας καθρέφτης, αυτά όλα κι όλα για μια σειρά ρόλων σημαντικών και δύσκολων, από θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το «Θέατρο Τέχνης» την περίοδο 1946-1960, μία από τις σημαντικότερες του θεάτρου και του Καρόλου Κουν.
  • Δεν ερμηνεύει μόνο μονολόγους των οικείων ηρωίδων αλλά και ολόκληρες σκηνές, περνώντας από πρόσωπο σε πρόσωπο, έτσι ώστε και ένας αμύητος ακόμη θεατής να έχει την πλήρη εικόνα όλου του έργου. Κι αυτό αποτελεί ένα ακόμη πλεονέκτημα του θεάματος, καθώς και ο τρόπος που έχει γίνει η συρραφή των κειμένων από την Αγαθή Δημητρούκα. Συνοδοιπόρος της οι νότες του πιάνου (και του ακορντεόν) του Θόδωρου Κοτεπάνου μέσα από τραγούδια και μουσική, αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του «Θεάτρου Τέχνης». Σε ειδικά γραμμένους από την Αγαθή Δημητρούκα στίχους για την παράσταση ακούγεται, επίσης, το κύριο μουσικό μοτίβο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι». Οι δύο, μάλιστα, πρώτοι στίχοι από το τραγούδι αυτό δίνουν και τον τίτλο στην παράσταση.
  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 03/03/2009

Αφιέρωμα με την Κάτια Γέρου με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κάρολου Κουν

Δημήτρης Χατζημάρκος,  Αγγ�λικα Καπελλαρή και Χορός

«Το πλατύ κοινό είναι ναρκωμένο»

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009

ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΑΤΡΙΚΟ ΡΕΣΙΤΑΛ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ «ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ»

Στις 13 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Στις 14 Φεβρουαρίου κλείνουν είκοσι δύο από τον θάνατό του. Το «Θέατρο Τέχνης» που ίδρυσε πριν από εξήντα έξι χρόνια συνεχίζει την πορεία του και μετά τον θάνατο των ταμένων μαθητών και διαδόχων του Γιώργου Λαζάνη και Μίμη Κουγιουμτζή- καλλιτεχνικός διευθυντής του ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Με προβλήματα ταυτότητας βέβαια… Το πνεύμα όμως του Κάρολου Κουν ζει. Στο «Θέατρο της οδού Φρυνίχου» τη Δευτέρα ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη η βασισμένη και εμπνευσμένη από ένα νεανικό ποίημά του παράσταση- μονόλογος «Καημός» που θα τον ερμηνεύσουν για επτά διήμερα επτά από τους πρωταγωνιστές- όλων των γενεών- που ανέδειξε το «Θέατρο Τέχνης». Ενώ στο Υπόγειο θα φιλοξενηθεί η παράσταση «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» που ανέβηκε τον Δεκέμβριο στο Αγρίνιο από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη: ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ- αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν- με αποσπάσματα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι από θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο «Θέατρο Τέχνης», την κορυφαία, ίσως, περίοδό του 1946-1960-το οποίο ερμηνεύει η νεώτερη από τις σταθερές πρωταγωνίστριες του «Θεάτρου Τέχνης» που έβγαλε ο Κουν στη σκηνή, η Κάτια Γέρου. Και η οποία, φέτος το καλοκαίρι, συμπληρώνει τριάντα χρόνια στο θέατρο- τριάντα τέσσερα αφότου το γεύτηκε για πρώτη φορά.

Γεννήθηκε- κόρη στρατιωτικού- και έζησε μέχρι τα δεκάξι της στο Αγρίνιο. Ύστερα ήρθαν στην Αθήνα. Νομική, μεταπολίτευση, «Κνιτάκι», ασχολείται με τη μουσική- τραγουδάει υπέροχα- ώσπου περνάει στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου. «Για να μορφωθώ πήγα. Όχι γιατί είχα κάποια φλέβα».

Στο δρόμο, συνήθως, τη συναντώ πάνω σ΄ ένα παπί, με μπουφάν, αχτένιστη όταν βγάζει το κράνος… Τώρα κάθεται σταυροπόδι στον καναπέ. Ζεστή, αυθόρμητη, ανθρώπινη, ωραία φωνή που έχει βαθύνει με τα χρόνια…

Μάιος του ΄75 και ανεβάζουν στο Ηρώδειο «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ. Με δύο κορίτσια στο ρόλο της Γκρούσα στα δύο μέρη του έργου. Η Κάτια Γέρου θα είναι η πρώτη Γκρούσα. Ακόμα τη θυμάμαι. Ένας μίσχος. Την επόμενη χρονιά δίνει εξετάσεις στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Αυτό ήταν. «Όλα έγιναν λίγο τυφλά και τυχαία. Η αγάπη για το θέατρο σιγά σιγά ήρθε. Ήμουν άλλωστε ένα κλειστό και φοβισμένο παιδί». Το ΄79 μόλις αποφοιτά, ο Κουν τη ρίχνει στα βαθιά νερά: Κασσάνδρα στις «Τρωαδίτισσες» και Επίδαυρος. Ακόμα τη θυμάμαι με το στεφάνι του Διονύση Φωτόπουλου στο πανέμορφο κεφάλι- κορίτσι με σπάνια σκηνική φινέτσα, να δονείται.

Εκτός από τον Κάρολο Κουν δύο άνθρωποι τη σημάδεψαν στην πορεία της: ο Γιώργος Λαζάνης, ο μέντοράς της- «μου έδωσε- και όχι μόνο σε μένα- το εφόδιο της εσωτερικής ευκινησίας. «Έναν ψυχρό ρόλο οφείλετε να τον παίζετε με θερμοκρασία» έλεγε»- και ο ζωγράφος, σκηνογράφος και σκηνοθέτης, σύντροφός της στη ζωή εδώ και είκοσι ένα χρόνια Κυριάκος Κατζουράκης, με τον οποίο ιδιαίτερα και από τους πρώτους ευαισθητοποιήθηκαν, μέσα από παραστάσεις και την ταινία «Ο δρόμος προς τη Δύση», στο θέμα «μετανάστες»- «μαζί του έμαθα κάτι που διάβαζα αλλά ποτέ δεν θα το έκανα μόνη μου: πως ένας καλλιτέχνης μπορεί να πάει και σε άλλες μορφές τέχνης. Μόνον έτσι δεν θα γεράσει η ψυχή του».

  • Το «Θέατρο Τέχνης» βρίσκεται σε κάμψη. Υπάρχει περίπτωση να ανακτήσει την αίγλη του;
«Εσωτερικά προβλήματα και αδυναμίες, μετά το θάνατο του Κουν, υπήρχαν και υπάρχουν. Και η κριτική σώζει ζωές. Αλλά ένα Χ που διαγράφει δεν κάνει καλό σε κανέναν. Ένιωσα πολλές φορές αυτό το διάστημα στο «Θέατρο Τέχνης» σα να ζούμε σε εμπόλεμη ζώνη. Σαν να αποσιωπούνταν μεγάλα διαστήματα σοβαρής δουλειάς. Με βίαιες επεμβάσεις. Η έξωθεν υπερβολή έπαιξε κακό ρόλο. Δεν θα έπρεπε ο Λαζάνης, που έδωσε το αίμα του, να φύγει λυπημένος, στραπατσαρισμένος… Το τοπίο γύρω μας αλλάζει. Προσωπικά έχω χάσει και τ΄ αυγά και τα καλάθια. Εύχομαι το «Θέατρο Τέχνης», τώρα που δεν έχει και χρέη, να πάρει τον αυστηρά καλλιτεχνικό δρόμο».

  • Πώς νιώθετε ερμηνεύοντας αυτά τα κείμενα και τα τραγούδια που πρωτοακούστηκαν στο «Θέατρο Τέχνης»;

«Σαν να είμαι στην Κιβωτό του Νώε! Με όλα τα είδη που έπρεπε να διασωθούν. Κείμενα τόσο βαθιά ουμανιστικά! Που παίχτηκαν σε μια Ελλάδα του Εμφύλιου και μετά τον Εμφύλιο… Άνθρωποι που τους τσακίζει η ζωή… Αυτό κι αν είναι πολιτικό θέατρο! Πολιτικό είναι το καλό θέατρο. Πάντα!».

info: Από 5 Φεβρουαρίου στο «Θέατρο Τέχνης/ Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210-3228.706).

Σχετικά Άρθρα

Αρχή… και τέλος παραστάσεων

«Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης»
Δύο νέες παραστάσεις ετοιμάζει το «Θέατρο Τέχνης – Κ. Κουν». Στη Φρυνίχου ανεβαίνει (29/1) «Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» του Μαριβό, σε σκηνοθεσία του Εύη Γαβριηλίδη. Η κωμωδία του Μαριβό δοσμένη με ανάλαφρο τρόπο, «ντύνεται» με 12 χαρούμενα πρωτότυπα τραγούδια, που μαζί με τις απρόσμενες ανατροπές οδηγούν στην ευτυχία των ερωτευμένων. Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης. Σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Τραγούδια: Κώστας Κακογιάννης. Διδασκαλία τραγουδιών: Μαρίνα Χρονοπούλου. Παίζουν: Νίκος Χαραλάμπους, Νατάσσα Μαρματάκη, Oθων Μεταξάς, Εφη Λογγίνου, Θοδωρής Αντωνιάδης, Στάθης Κόκκορης.

«Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» τιτλοφορείται το αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν, (από 5/2), στο «Υπόγειο». Η Κάτια Γέρου ερμηνεύει αποσπάσματα και τραγούδια θεατρικών έργων που καλύπτουν τα χρόνια 1946 – 1960, από τις σημαντικότερες περιόδους του «Θεάτρου Τέχνης» και του Κουν. Πρόσωπα των Ουίλιαμς, Λόρκα, Ανούιγ, Μπρεχτ, ζωντανεύουν στην παράσταση, μέσα από τραγούδια και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Σύλληψη, σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης. Συρραφή κειμένων, συμπληρωματικοί στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα. Σκηνικό – κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας. Κίνηση: Εφη Καρακώστα. Μουσική επιμέλεια – πιάνο: Θόδωρος Κοτεπάνος.

Τελευταίες παραστάσεις σε δύο σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. «Το Ημέρωμα της στρίγκλας», στο «Κοτοπούλη» θα παίζεται μέχρι τις 25/1 και ο «Ρομπέρτο Τσούκο», στη Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος» μέχρι 1/2. Το πρώτο έργο παρουσιάζεται σε απόδοση – σκηνοθεσία: Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, σκηνικά – κοστούμια: Ελένης Μανωλοπούλου, μουσική επιμέλεια: Κώστα Σουρβάνου, κίνηση: Κατερίνας Παπαγεωργίου. Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Aκης Σακελλαρίου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Γιάννης Νταλιάνης, Σωκράτης Πατσίκας, Eμιλυ Κολιανδρή, Δημήτρης Μοθωναίος, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Ηλίας Ασπρούδης κ.ά. Το «Ρομπέρτο Τσούκο» του Μπερνάρ – Μαρί Κολτές, παρουσιάζεται σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη, σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου, σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, μουσική Νίκου Πλάτανου. Παίζουν: Γιάννης Αναστασάκης, Μιχάλης Αφολαγιάν, Γιάννης Βογιατζής, Αγορίτσα Οικονόμου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας, Ερατώ Πίσση, Μαρία Πρωτόπαππα, Σοφία Σεϊρλή κ.ά.

Αφιέρωμα στον Κουν με ρεσιτάλ Κάτιας Γέρου

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος δεν θα σκηνοθετήσει, τελικά, το «Feel Good», όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά. Αντ’ αυτού στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» θα παρουσιαστεί (από τις 5 Φεβρουαρίου) η μουσικοθεατρική παράσταση «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Πρόκειται για ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ της Κάτιας Γέρου, με θεατρικά αποσπάσματα, με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνευμένα από την Κάτια Γέρου. Η τελευταία ερμηνεύει αποσπάσματα από θεατρικά έργα και τραγούδια που ακούγονταν σε έργα που καλύπτουν τη χρονική περίοδο 1946-1960, από τις σημαντικότερες περιόδους του Θεάτρου Τέχνης και του Καρόλου Κουν.

Ηρωίδες αλλά και ήρωες των Ουίλιαμς, Λόρκα, Ανούιγ και Μπρεχτ ζωντανεύουν στην παράσταση αυτή μέσα από τραγούδια και μουσική, που είναι αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του Θεάτρου Τέχνης.

Η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Νικολαϊδη, η συρραφή κειμένων και οι συμπληρωματικοί στίχοι της Αγαθής Δημητρούκα, ο σκηνικός χώρος και τα κοστούμια του Γιώργου Ζιάκα.

«Σας αρέσει ο Μπραμς;» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου

Η Κάτια Γέρου υποδύεται τη Ρωσίδα Ιρίνα στο έργο της Μάρως Δούκα, «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που παρουσιάζει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου σε καφέ της πόλης, στις 15, 16, 17 και 18 Ιανουαρίου. Το έργο, σε σκηνοθεσία Κυριάκου Κατζουράκη είναι η μαρτυρία-κατάθεση της Ιρίνας ενώπιον ακροατηρίου. Η Ιρίνα είναι από την πρώην Σοβιετική Ενωση, έρχεται στην Ελλάδα μετά τα ιστορικά γεγονότα του 1990 και γίνεται θύμα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Η Ιρίνα μιλάει για τη χαμένη της πατρίδα, τη χαμένη της κουλτούρα και τα ανεκπλήρωτα όνειρά της. Η ιστορία της ξετυλίγεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και αναδρομών στο παρελθόν και ταυτόχρονα ατελείωτη περιπέτεια των προσφύγων. Η ίδια αναπαριστά ακόμα και το τραγικό τέλος της.

Η «αόρατη κληρονομιά» του Δασκάλου Κουν

Η ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΣΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008

Μπλανς από το  «Λεωφορείο ο  Πόθος» και  Γκρούσα από  τον «Κύκλο με  την κιμωλία»  που  αποσπάσματά  τους  περιλαμβάνει  το αφιερωμ�νο  στον Κάρολο  Κουν ρεσιτάλ  της (η  φωτογραφία  του Κωστή  Καπελλώνη)
Η Κάτια Γέρου ερμηνεύει για το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη αποσπάσματα από έργα που πρωτοανέβασε ο Κάρολος Κουν με τραγούδια Μάνου Χατζιδάκι
Από το «Λεωφορείο ο πόθος» στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από την «Αντιγόνη» του Ανούιγ στον «Γυάλινο κόσμο», από τον «Ματωμένο γάμο» στο «Γλυκό πουλί της νιότης», από την «Ευρυδίκη» στον «Κύκλο με την κιμωλία» και το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»: μεγάλες στιγμές στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» από το 1946 μέχρι το 1960, μεγάλες στιγμές του Κάρολου Κουν, μεγάλες στιγμές του Μάνου Χατζιδάκι που είχε ντύσει όλες αυτές τις παραστάσεις με μουσικές ανεπανάληπτες ζωντανεύουν στο Αγρίνιο- στο ΔΗΠΕΘΕ της πόλης.

Τις ζωντανεύει μέσα από αποσπάσματα των έργων αυτών ή τραγούδια του Χατζιδάκι η Κάτια Γέρου που επιστρέφει στη γενέθλια πόλη της. Μέσα από την ερμηνεία της σε ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ- αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του με τον τίτλο «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», που η σύλληψη και η σκηνοθεσία του είναι του Βασίλη Νικολαΐδη, καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου, και η συρραφή των κειμένων και οι συμπληρωματικοί στίχοι της Αγαθής Δημητρούκα. Ένα αφιέρωμα πλημμυρισμένο από μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι που γράφτηκαν ειδικά για τις παραστάσεις αυτές του Κουν.

«Η ιδέα ξεκίνησε από μία πρόταση της Γυμναστικής Ακαδημίας Αγρινίου για μία συμπαραγωγήαφιέρωμα στον Κάρολο Κουν», λέει ο Βασίλης Νικολαΐδης. «Σκέφτηκα ένα ουαν γούμαν σόου με την Κάτια Γέρου που είναι από το Αγρίνιο αλλά ποτέ δεν είχε παίξει εδώ. Η παράσταση δεν είναι ένας μονόλογος. Ο θεατής παίρνει μία γεύση από το κουκούτσι του κάθε έργου του οποίου δίνουμε αποσπάσματα. Η Κάτια παίζει, δηλαδή, και άλλους ρόλους».

Και η Κάτια Γέρου: «Γνωριζόμαστε με τον Βασίλη Νικολαΐδη από φοιτητές και από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε διευθυντής στο Αγρίνιο, επειδή είμαι και από δω, μου είχε πει πως θέλει να συνεργαστούμε. Όταν μου το πρότεινε είπα “ναι” χωρίς να το σκεφτώ ούτε δύο λεπτά. Στην παράσταση αυτή θέλουμε και ένας θεατής που δεν ξέρει τα έργα που υπάρχουν στην παράσταση να μπορεί να τα παρακολουθήσειγι΄ αυτό δεν είναι απλώς μονόλογοι. Αυτό που προσπαθώ είναι να υπάρχει η στάμπα, τα χαρακτηριστικά των ρόλων και να γίνονται “άκοπα” οι αλλαγές, που σημαίνει μεγάλη ακρίβεια στην κίνηση».

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνικό χώρο και με κοστούμια Γιώργου Ζιάκα, επιμέλεια κίνησης Έφης Καρακώστα και φωτισμούς Σπύρου Μερεγκλίτση- Δημήτρη Παπαδάκη. Η μουσική επιμέλεια είναι του Θόδωρου Κοτεπάνου, ο οποίος στην παράσταση συνοδεύει στο πιάνο ζωντανά την Κάτια Γέρου.

ΙΝFΟ: Απόψε, αύριο και μεθαύριο, στις 21.00, στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου. Από τέλος Ιανουαρίου στην Αθήνα, στο «Θέατρο Τέχνης» / Υπόγειο.

Αυτό που έχει μείνει…
Τι έχει μείνει σήμερα από τον Κάρολο Κουν; Ρωτώ και τους δύο.
Βασίλης Νικολαΐδης: «Όλη αυτή η γεύση του θεάτρου που πρωτογνωρίσαμε από το “Θέατρο Τέχνης”, αυτός ο μύθος που τις συνοδεύει. Ο Κουν ήταν ο σκαπανέας του σύγχρονου θεάτρου στην Ελλάδα».
Κάτια Γέρου: «Είναι μία αόρατη κληρονομιά που την κουβαλούν πολλοί: οι καλλιτέχνες που δούλεψαν μαζί του, οι θεατές των παραστάσεών του, οι μαθητές των ηθοποιών του και τα παιδιά των θεατών του- ακόμα κι αν δεν έχουν δει καμιά παράστασή του. Καλλιτέχνες σαν τον Κουν βοηθάνε να εστιάσεις στην αλφαβήτα της ζωής και της τέχνης- στα απαραίτητα. Ο Κουν μοίρασε απλόχερα την ιδιοφυΐα του και βοήθησε να έρθουν οι άνθρωποι κοντά. Επιδίωξε να τονίσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Κι αυτό, σήμερα, είναι πιο επείγον παρά ποτέ».

Μουσικο- θεατρική παράσταση με την Κάτια Γέρου: Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές

19, 20, 21 Δεκεμβρίου, Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου

Το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε συμπαραγωγή με τη Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου παρουσιάζουν στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης, μια μουσικοθεατρική παράσταση – αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν, για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Τίτλος της παράστασης «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» και περιλαμβάνει αποσπάσματα από θεατρικά έργα των Ζαν Ανούιγ, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Τενεσί Ουίλιαμς, πλημμυρισμένα από μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι που γράφτηκαν ειδικά για τα έργα αυτά.

Μοναδική ερμηνεύτρια η πρωταγωνίστρια του Θεάτρου Τέχνης Κάτια Γέρου, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιδιαίτερή πατρίδα της.

Σύλληψη, σκηνοθεσία : Βασίλης Νικολαΐδης
Συρραφή κειμένων – συμπληρωματικοί στίχοι : Αγαθή Δημητρούκα
Σκηνικός χώρος – κοστούμια : Γιώργος Ζιάκας
Επιμέλεια κίνησης : Έφη Καρακώστα
Φωτισμοί : Σπύρος Μερεγκλίτσης – Δημήτρης Παπαδάκης
Μουσική επιμέλεια: Θόδωρος Κοτεπάνος που στην παράσταση θα συνοδεύσει στο πιάνο «ζωντανά» τη Γέρου.

Η παράσταση θα παιχτεί στο Αγρίνιο στις 19, 20 και 21 Δεκεμβρίου στις 9 μ.μ. Η παράσταση θα παρουσιαστεί από τα τέλη Ιανουαρίου και για ένα περίπου μήνα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, εκεί όπου οι παραπάνω συγγραφείς πρωτοπαίχτηκαν στην Ελλάδα και πρωτακούστηκαν οι μελωδίες του Χατζιδάκι.

Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου, Χ. Τρικούπη 12, τηλ.: 26410 21158
Ώρες ταμείου 11.00 -13.00 & 18.00 – 21.00, τηλ. ταμείου: 26410-56135