Category Archives: Γάλλος Γιώργος

Ο Γιώργος & ο Γιάννος (και ο Σέξπιρ)

Γιώργος Γάλλος και Γιάννος Περλέγκας: σκηνοθετούν και πρωταγωνιστούν στην πολυσυζητημένη παράσταση «Ερρίκος, Εδουάρδος, Ριχάρδος». Μας μίλησαν για θέατρο, πολιτική και άλλες συναφείς έννοιες…

Της Κέλλυς Σταυροπούλου, ΓΥΝΑΙΚΑ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Είναι δύο πολύ καλοί φίλοι. Ο ένας γελάει με τα αστεία του άλλου – τα οποία καμιά φορά καταλαβαίνουν μόνον οι ίδιοι. Αλληλοσυμπληρώνουν τις φράσεις τους. Συχνά αναπολούν εμπειρίες από το κοινό παρελθόν τους. Το περίεργο είναι ότι όταν τους συνάντησα, μου φάνηκαν τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο Γιάννος κάπνιζε, ο Γιώργος όχι.

Ο Γιάννος παρήγγειλε καπουτσίνο, ο Γιώργος χυμό πορτοκάλι. Ο Γιάννος μιλούσε κοφτά, ο Γιώργος είχε την αμηχανία μικρού παιδιού. Καθώς περνούσε η ώρα, πάντως, αντιλήφθηκα ότι απέναντί μου είχα ένα πολύ ενδιαφέρον δίδυμο. Επιπλέον, κατάλαβα πως δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι το έργο που συνσκηνοθετούν και στο οποίο συμπρωταγωνιστούν έχει πάρει τόσο καλές κριτικές.

Η παράσταση «Ερρίκος, Εδουάρδος, Ριχάρδος» ήταν και ο λόγος της συνάντησής μας. Το έργο είναι μια μείξη δύο δημιουργιών του Σέξπιρ, του «Ερρίκου Στ’» και του «Ριχάρδου Γ’», οι οποίες καλύπτουν μια περίοδο 30 χρόνων, με αφετηρία τα τέλη του αγγλικού Μεσαίωνα (ύστερος 15ος αιώνας).

Ερχεται η επανάσταση

Τον λόγο πήρε πρώτος ο Γιάννος: «Βρισκόμαστε στην Αγγλία, η οποία ταλανίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο -τον γνωστό ως Πόλεμο των Δύο Ρόδων- και ταυτόχρονα από την έντονη διαμάχη της με τη Γαλλία. Τρεις διαδοχικές εξουσίες -του Ερρίκου, του Εδουάρδου και του Ριχάρδου- εξελίσσονται σε τρία διαφορετικά είδη θεάτρου της πολιτικής. Εμείς αποφασίσαμε να παντρέψουμε τα δύο έργα του Σέξπιρ για να κάνουμε ακόμη πιο εμφανές το γεγονός ότι η πολιτική είναι ένα θέατρο που αλλάζει σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε εποχής, τη μόδα, το στυλ, τη μουσική. Είναι ένα θέατρο που πότε είναι καλό, πότε κακό». Και συνέχισε ο Γιώργος: «Η πολιτική έχει μεγάλη σχέση με το θέατρο. Δεν θέλει πολύ μυαλό για να το καταλάβουμε. Το θέμα είναι πώς μπορεί κανείς να αντιδράσει. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πολιτικοί είναι «μέγιστοι θεατρίνοι», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σέξπιρ, και να μη μένουμε απαθείς θεατές. Ειδικά όταν οι καταστάσεις θίγουν την αξιοπρέπειά μας…».

Ρώτησα και τους δύο τι ομοιότητες βλέπουν ανάμεσα στο έργο και την παρούσα πολιτική κατάσταση στη χώρα μας. Πήρα απάντηση από τον Γιάννο: «Υπάρχουν σκανδαλώδεις ομοιότητες με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Στο έργο μιλάμε για μια περίοδο 30 χρόνων, κατά την οποία η εξουσία ουσιαστικά εναλλάσσεται μεταξύ δύο οικογενειών, των Γιορκ και των Λάνκαστερ. Σου θυμίζει κάτι; Το θέατρο στην πολιτική θα υπάρχει πάντα. Το θέμα είναι ότι αυτή τη στιγμή είμαστε δέκτες ενός πολύ κακού θεάτρου. Σύμφωνα με τον Σέξπιρ, η ιστορία κινείται κυκλικά. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω ότι συχνά επαναλαμβάνεται, αλλά ότι νομοτελειακά αλλάζει. Νομοτελειακά και μόνον, η επανάσταση δεν θα αργήσει να έρθει…».

Προπάντων η ιστορία

Αυτό που διέκρινα στα λεγόμενά τους είναι ότι με τη θεατρική διασκευή αλλά και με τη σκηνοθετική παρέμβασή τους προσπαθούν να κάνουν έναν ειρωνικό παραλληλισμό με τη σύγχρονη πολιτική κατάσταση και τη φύση της εξουσίας. «Η εξουσία υπάρχει συνεχώς στο μυαλό μας, αλλά εμείς καλούμαστε να δείξουμε πού οδηγεί η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία και ο αμοραλισμός», μου εξήγησε ο Γιώργος. «Το βασικό στοίχημα για εμάς είναι να αφηγηθούμε καλά την ιστορία. Από ‘κει και πέρα, αν ωθήσουμε τον θεατή να κάνει κάποια σύνδεση, έχει καλώς. Εμπιστευόμαστε απόλυτα το κείμενο, το οποίο, αν και είναι γραμμένο πριν από τόσα χρόνια, επαναφέρει τα ίδια μοτίβα. Ως σκηνοθέτες η ίδια η ιστορία μάς οδηγεί στον ρυθμό, στη μουσική, στο σκηνικό της παράστασης».

Καθώς τους άκουγα να μιλάνε με τόσο ζήλο για τη δουλειά τους, σκέφτηκα ότι δεν τους έχουμε δει ποτέ στην τηλεόραση και ότι έχουν ελάχιστες συμμετοχές σε εμπορικές θεατρικές παραστάσεις. Ακόμη και το ντύσιμό τους με έσπρωχνε να τους βάλω την ταμπέλα του «κουλτουριάρη». Τους τα είπα αυτά, για να δω αν υπάρχει και στο δικό τους μυαλό ο διαχωρισμός ανάμεσα στο ποιοτικό και στο μη ποιοτικό θέατρο. Τον λόγο πήρε ο Γιάννος: «Μ’ έναν τρόπο, υπάρχει ο διαχωρισμός. Ομως σε διαβεβαιώ ότι πολλοί θεατρικοί ηθοποιοί είναι μεγαλύτερα ψώνια από τους εμπορικούς. Τελικά πρόκειται για έναν διαχωρισμό αντιδραστικό, γιατί κατατάσσει μια δουλειά μόνο στο εμπόριο και μια άλλη μόνο στην ποιότητα. Ετσι όμως απαγορεύεις στην ποιοτική δουλειά να γίνει εμπορική και στην εμπορική να έχει ποιότητα. Θα έπρεπε οι καλές δουλειές να είναι πιο λαϊκές – με την καλή έννοια». Αραγε ο ίδιος θα δεχόταν να συμμετάσχει σε τηλεοπτικό σίριαλ; Διόλου απίθανο: «Παλιά η επαναστατικότητά μου δεν μου επέτρεπε ούτε να το σκεφτώ. Τώρα έχω αρχίσει και το βλέπω αλλιώς. Οι λόγοι που απαντάω θετικά στην ερώτησή σου είναι οι εξής: πρώτον, γιατί θέλω να ελπίζω ότι αυτό το «κουτί» έχει δυνατότητες που δεν αξιοποιεί· δεύτερον, γιατί κάποια στιγμή θα θελήσω να απαλλαγώ από το επίπεδο φτώχειας στο οποίο έχω επιλέξει να ζω».

Η αλήθεια είναι ότι σε μια τόσο δύσκολη οικονομικά περίοδο είναι πολυτέλεια το να παραμένεις πιστός στην ιδεολογία, στα πιστεύω και στα αισθητικά σου στάνταρ, όταν μιλάμε για τέχνη… Σκέφτομαι ότι οι δυο τους το έχουν πετύχει και ότι γι’ αυτό και μόνον αξίζουν το χειροκρότημά μας…

Το έργο «Ερρίκος, Εδουάρδος, Ριχάρδος» θα παίζεται στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας-Σκηνή Β’ έως τις 24/4/2010.

Μουρνάου και πειραματικός «Φάουστ»

Από πρόβα στον «Φάουστ»

Από πρόβα στον «Φάουστ»

To Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, τη Δευτέρα (8 μ.μ.) θα προβάλει στο «Τριανόν» (είσοδος ελεύθερη) τη «μυθική» ταινία του Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου «Φάουστ», ενόψει της πρεμιέρας του «Φάουστ» (25/20) στη «Νέα Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου. Από τις 200 ταινίες που ενέπνευσε το αριστούργημα του Γκαίτε, η βωβή ταινία του εξπρεσιονιστή Μουρνάου (1926) θεωρείται αξεπέραστη. Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε σε φυσικά ντεκόρ. Το πρώτο μέρος της αφηγείται την ολοκληρωτική παράδοση του Φάουστ στον Μεφίστο, προκειμένου ο δεύτερος να ξορκίσει την πανούκλα από την πόλη. Το δεύτερο μέρος κλείνει με την ιστορία του Φάουστ και της Μαργαρίτας. Μετά την προβολή της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση για την αλληλεπίδραση θεάτρου – κινηματογράφου. Συμμετέχουν οι: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Αργύρης Ξάφης, Χρήστος Πασσαλής, Κώστας Μπλάθρας, Σύλλας Τζουμέρκας.

Στην πειραματικού χαρακτήρα παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, το έργο – διαιρεμένο σε πέντε μέρη – προσεγγίζεται από πέντε νέους σκηνοθέτες: Γιώργος Γάλλος, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Αργύρης Ξάφης, Ομάδα blitz (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής), Αργυρώ Χιώτη. Κοινό σημείο των πέντε σκηνοθεσιών είναι ένας προβληματισμός για τη γνώση, τον ορθολογισμό, την αθωότητα, τη μαγεία του έρωτα, τη ροπή προς το απόλυτο και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης. Σκηνικά Εύας Μανιδάκη, κοστούμια Κυριακής Τσίτσα, μουσική Ανρί Κεργκομάρ, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα. Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Γιώργος Γάλλος, Δέσποινα Κούρτη, Αριάν Λαμπέντ, Χρήστος Λούλης, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Αργύρης Ξάφης, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Γιάννος Περλέγκας, Εύη Σαουλίδου, Αργυρώ Χιώτη.