Category Archives: Βυσσινόκηπος

Ο Βυσσινόκηπος

  • Θέατρο Badminton
  • Από  01/10/2010 έως  03/10/2010

Ο «Βυσσινόκηπος», το τελευταίο έργο του Τσέχωφ, γράφτηκε το 1903 και ο Τσέχωφ τo «ήθελε» κωμωδία, αλλά ο Στανισλάφσκι το σκηνοθέτησε σαν δράμα στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας και έκανε πρεμιέρα το 1904 τη χρονιά που πέθανε ο Τσέχωφ.

Και όντως τα πρόσωπα του έργου είναι κωμικά, ή μάλλον θα ήταν αν δεν ήταν ταυτόχρονα και τόσο «τραγικά» μέσα από τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις τους. Το στοιχείο της φάρσας και οι κωμικοί χαρακτήρες έρχονται σε αντιπαράθεση με τη δραματική αίσθηση της απώλειας και του ανικανοποίητου.

Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν… Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν… Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.

Ο Αντόν Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ου αιώνα δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της ίδιας της επανάστασης που ακολούθησε.

Oι διάλογοι  προβάλλονται στα ελληνικά με υπέρτιτλους

Συντελεστές:

  • Σκηνοθεσία: Adolf Shapiro
  • Σκηνογραφία: David Borovsky
  • Σχεδιασμός φωτισμού: Gleb Filshtinsky
  • Βοηθός ενδυματολόγου: Elena Afanasieva
  • Σύνθεση: Igor Vdovin
  • Βοηθοί σκηνοθέτη : Tatiana Mezhina, Olga Roslyakova
  • Διανομή: Renata Litvinova, Anastasia Skorik,Yanina Kolesnichenko, Ekaterina Solomatina, Sergey Dreiden, Andrey Smolyakov, Dmitry Kulichkov, Vladimir Krasnov, Evdokiya Germanova, Mariya Zorina, Sergey Ugryumov, Julia Galkina, Yulia Kovalyova, Dmitry Brodetsky, Vladimir Timofeev, Boris Korostelev, Evgeny Savinkov, Nikolay Chindyaykin.
  • Στην παράσταση συμμετέχουν και 6 μουσικοί.

Θέατρο Badminton
Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή, 15773 Αθήνα   Τηλ: +30-211-1086024

Παίζοντας μπιλιάρδο στο τραπέζι του «Βυσσινόκηπου»

  • Κλασική αλλά με πινελιές μοντέρνου η παράσταση του έργου του Τσέχοφ στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας

Με τον Φιρς, τον γέρο υπηρέτη της οικογένειας κλειδωμένο μέσα στο σπίτι και τους ήχους από τα τσεκούρια να κόβουν τα δένδρα, έσβησαν τα φώτα στη σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, όπου δόθηκε προχθές το βράδυ η πρεμιέρα για φίλους του «Βυσσινόκηπου» του Αντον Τσέχοφ. Ο δωδεκαμελής θίασος, με την Μπέττυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Φέρτη να μοιράζονται τους ρόλους των δύο αδελφών, της Αντρέγεβνα και του Λεονίντ, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ρωσοτραφούς Στάθη Λιβαθινού, συγκέντρωσε ηθοποιούς δύο εποχών και δύο ταχυτήτων. Από τη μία οι νεότεροι, συνεργάτες του σκηνοθέτη από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Αρης Τρουπάκης, Μαρίνα Συμεού ) και από την άλλη οι παλαιότεροι, με τους οποίους δουλεύει εδώ και τρία χρόνια στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας (εκτός από τους ΑρβανίτηΦέρτη, οι Κώστας Γαλανάκης, Τζίνη Παπαδοπούλου). Συνδετικός κρίκος ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο οποίος αντεπεξήλθε επιτυχώς ως Λοπάχιν, ερμηνεύοντας τον ρόλοπρόκληση του έργου. Είναι ο νέος ιδιοκτήτης του Βυσσινόκηπου και μαζί η νέα εποχή που έρχεται. Παράλληλα κουβαλά όλα τα βαρίδια και τα απωθημένα της κοινωνικής καταγωγής του απέναντι στην αριστοκρατία του πνεύματος και του πλούτου, που καταρρέει. Η παράσταση απέδωσε την ατμόσφαιρα του έργου, με τη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή να λειτουργεί προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ οι πινελιές μαύρου χιούμορ άφησαν να διαφανούν οι αποχρώσεις του «Βυσσινόκηπου». Κεντρικό στοιχείο, το μπιλιάρδο: δύο λευκές και μία κόκκινη μπάλα, μια γερή και μια σπασμένη στέκα, ήταν αρκετά για να μετατρέψουν το τραπέζι σε πρωταγωνιστή. Χαμένοι έρωτες, χαμένες ζωές, πόνος βουβός, εσωτερικός, αλλά και άνθη βυσσινιάς: όλα είχαν τη θέση τους στη σκηνή, με τέσσερις κολόνες να ορίζουν τους διαφορετικούς χώρους του σπιτιού και δύο μεγάλες αιώρες, τους εξωτερικούς χώρους.

Επί της υποδοχής ήταν ο Βασίλης Πουλαντζάς. Ανάμεσα στους φίλους που παρέστησαν, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Κώστας Μουρσελάς, η Μαρίνα Ψάλτη (σύζυγος του Γιάννη Φέρτη), ο Δημήτρης Τάρλοου, ο Νίκος Πουρσανίδης, η Λένα Παπαληγούρα , η Μαρλένα Γεωργιάδη . Μετά την παράσταση τους περίμεναν στα καμαρίνια ο σκηνοθέτης και ο θίασος.

  • Κεφαλληνίας 16, τηλ. 210.8838.727

Βυσσινόκηπος χωρίς πολλά χρώματα…

  • Ο Στάθης Λιβαθινός σκηνοθετεί το κύκνειο έργο του Τσέχοφ σε μια παραγωγή που δεν φτάνει το υψηλό επίπεδο περασμένων παραστάσεων της Οδού Κεφαλληνίας, δίχως ωστόσο να απογοητεύει

Eνας κόσμος που φεύγει, ένας κόσμος που έρχεται. Κι εκεί, στο μεταίχμιο, στο «γύρισμα» της ιστορίας, στέκει ο «Βυσσινόκηπος» του Αντον Τσέχοφ, ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση.

 Η Μπέττυ Αρβανίτη (Λιουμπόφ) και ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος (Λοπάχιν) στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ

Η Μπέττυ Αρβανίτη (Λιουμπόφ) και ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος (Λοπάχιν) στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ

Ο συγγραφέας μέσα από το κύκνειο έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ού αιώνα, δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της ίδιας της επανάστασης που ακολούθησε. Ο Στάθης Λιβαθινός με όχημα αυτή την ιστορικο-κοινωνικο-πολιτική αλλαγή και άξονα τη στέρεη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη σκηνοθετεί το έργο, στο «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας» (Α’ Σκηνή).

Ο Γιάννης Φέρτης ως Γκάγεφ «χτίζει πύργους στην άμμο», παίζει μπιλιάρδο κι εκφωνεί λόγους, ενόσω ο «Βυσσινόκηπος», το πατρικό του σπίτι, χάνεται λόγω χρεοκοπίας

Ο Γιάννης Φέρτης ως Γκάγεφ «χτίζει πύργους στην άμμο», παίζει μπιλιάρδο κι εκφωνεί λόγους, ενόσω ο «Βυσσινόκηπος», το πατρικό του σπίτι, χάνεται λόγω χρεοκοπίας

Η παράσταση, με συντελεστές και καστ που έχουν ανεβάσει τα προηγούμενα χρόνια τον πήχη ψηλά, δεν φτάνει στο επίπεδο των περασμένων παραγωγών, χωρίς ωστόσο να απογοητεύει. Ο χώρος μικρός για το έργο, αν και με έξυπνες σκηνογραφικές λύσεις (Ελένη Μανωλοπούλου), στερεί την ατμόσφαιρα της ρωσικής επαρχίας και «στριμώχνει» τους ήρωες.

Οι τελευταίοι ζωντανεύουν στη σκηνή χαρακτήρες αντιφατικούς μεταξύ τους, αλλά με κοινά σημεία το ότι αποτελούν το σύμβολο της τάξης των γαιοκτημόνων που η τελματωμένη ζωή τους και η άνθηση άλλων παραγωγικών τάξεων τους παρασύρει στον όλεθρο και την εξαφάνιση, ως το σύμβολο του παρελθόντος που σβήνει παραδίνοντας την ομορφιά του στο τσεκούρι εκείνων που έρχονται. Σε αυτά στάθηκε η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, καθώς και στο ότι οι ήρωες του «Βυσσινόκηπου» κάθε άλλο παρά μονοκόμματες φιγούρες είναι.

Η Λιουμπόφ Αντρέγεβνα της Μπέττυς Αρβανίτη διαθέτει την ψυχολογία της ηρωίδας. Μοιάζει να μην καταλαβαίνει τις αλλαγές της εποχής, είναι ευάλωτη, απ’ όλους και απ’ όλα, να σκορπάει τα λεφτά που δεν έχει, αιωρείται ανάμεσα στη λατρεία της για τον βυσσινόκηπό της και στον έρωτά της για τον ανάξιο εραστή που άφησε στο Παρίσι αλλά είναι πηγή αγάπης, τρυφερότητας, καλοσύνης, γενναιοδωρίας και κατανόησης για τα πάθη, τα αισθήματα και τα παθήματα των ανθρώπων.

Ο Γκάγεφ Αντρέγεβιτς του Γιάννη Φέρτη, «ανεπρόκοπος» και «πάσχων» από ακατάσχετη λογοδιάρροια, είναι αγαθός, στοργικός, καλοπροαίρετος, αλλά δίχως την ελαφράδα του ρόλου. Ο άλλος «ρήτορας», ο Τροφίμοφ (Δημήτρης Παπανικολάου), σκληρός στις επικρίσεις του για τους αλλοτινούς «αφέντες», ευαγγελίζεται επαναστατικές ανατροπές, κατακεραυνώνει τους λογάδες κι αγιάζει την εργασία μένοντας ο ίδιος άεργος.

Ο Λοπάχιν (ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος πασχίζει σε ένα κόντρα ρόλο, τον οποίο τελικά κατακτά) πλούτισε από τον καινούργιο συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων, παθιάζεται για τη δουλειά και το χρήμα, αλλά δεν είναι ένας αναίσθητος εκμεταλλευτής, ένας στυγνός κερδομανής, ένας φανφαρόνος νεόπλουτος. Είναι «τίμιος, ευαίσθητος, ευπρεπής», λατρεύει κι ευγνωμονεί τη Λιουμπόφ, αγωνίζεται έως το τέλος να τη σώσει από την καταστροφή.

Ακούραστα εργατική κι ανέλπιδα ερωτευμένη η Βάρια (Τζίνη Παπαδοπούλου). Ο Επιχόντοφ (Βασίλης Καραμπούλας) αραδιάζει αδιάκοπα κωμικές προτάσεις στην Ντουνιάσα (Πηνελόπη Μαρκοπούλου) που είναι έτοιμη να τις δεχτεί, αλλά «μαγεύεται» από τον φαντασμένο κυνικό Γιάσα που φαντάζεται ότι είναι παντογνώστης Παριζιάνος (Αρης Τρουπάκης). Αμπελοφιλοσοφεί από τρίτο χέρι ο Πίστσικ (Στέλιος Ιακωβίδης), διασκεδάζει με τα ταχυδακτυλουργικά της κόλπα η Σαρλότα (Μαρία Σαββίδου), η δροσιά και τα νιάτα χαρακτηρίζουν την Ανια (Μαρία Συμέου), ενώ ο Φιρς (Κώστας Γαλανάκης) στο φινάλε αποκωδικοποιεί όλη την ουσία του έργου.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 04/01/2010

Δύο παραστάσεις, δύο αναγνώσεις του Αντον Τσέχοφ: «Βυσσινόκηπος» στο Κεφαλληνίας, «Θείος Βάνιας» στο Εθνικό

  • Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις και αναγνώσεις έργων του Αντον Τσέχοφ έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι θεατές σε δύο κεντρικές θεατρικές σκηνές: στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Ο Στάθης Λιβαθηνός, στην πρώτη, σκηνοθετεί τον «Βυσσινόκηπο», το τελευταίο έργο του Τσέχοφ, που μόλις πρόλαβε να δει πριν πεθάνει. Η ανάγνωσή του είναι η κλασική, εκείνη που αναδεικνύει το κείμενο και τις υποκριτικές αποχρώσεις. Η Ελένη Μανωλοπούλου με το σκηνικό της κατάφερε να διαχειριστεί και να εκμεταλλευτεί έναν δύσκολο θεατρικό χώρο, να κάνει τις κολόνες του θεάτρου λειτουργικό σκηνικό, να παραπέμψει με τα σκηνικά της αντικείμενα στο τσεχοφικό σύμπαν. Ο Στάθης Λιβαθηνός επέλεξε (επιλέγει πάντα) να διαβάσει το κείμενο χωρίς ανατροπές, δίνοντας τη δυνατότητα στον θεατή να συνομιλήσει με τις λέξεις και το μήνυμα του κειμένου (του Τσέχοφ στην προκειμένη περίπτωση). Είχε στη διάθεσή του ένα σύνολο έμπειρων ηθοποιών που προσωποποίησαν με ευαισθησία και διεισδυτικότητα το μεταίχμιο μιας εποχής που αλλάζει. Ενα έργο, πάντα επίκαιρο, που διαχειρίζεται τη σύγκρουση δύο κόσμων, που σκιτσάρει γλαφυρά τη νέα οικονομική τάξη των αρχών του 20ού αιώνα και παραπέμπει ευθέως στους σύγχρονους νεόπλουτους που αντικαθιστούν την παλιά αστική τάξη.

  • Σύγχρονη εκδοχή

Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου τη σκηνοθεσία του τσεχοφικού «Θείου Βάνια» υπογράφει ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Γιάννης Χουβαρδάς. Και επιλέγει, μένοντας κι αυτός πιστός στις δικές του θεατρικές προσεγγίσεις, στη δική του θεατρική γλώσσα. Ο «Θείος Βάνιας» του Εθνικού Θεάτρου δεν έχει σαμοβάρι αλλά βραστήρα, δεν έχει μπερζέρες αλλά σύγχρονα έπιπλα σε μίνιμαλ γραμμή. Δεν έχει διακόσμηση στους τοίχους και τα μόνα υλικά αντικείμενα είναι τα φλιτζάνια, ο βραστήρας και οι κουβέρτες. Εχει όμως video wall, όπου οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται τεράστιοι και τραγουδούν γαλλικά τραγούδια κάθε φορά που θέλουν να δηλώσουν κάποια εσωτερικά τους συναισθήματα. Και έχει και ο Γιάννης Χουβαρδάς στη διάθεσή του έναν σπουδαίο θίασο ηθοποιών που μεταφέρουν στο σήμερα το ασφυκτικό αδιέξοδο των ηρώων του τσεχοφικού κειμένου. Η παράσταση του Γ. Χουβαρδά μπορεί στην αρχή να ξενίζει με την ανατρεπτική προσέγγισή της, υπηρετεί όμως με συνέπεια και άποψη το σκεπτικό του σκηνοθέτη.

Δύο έργα διαφορετικά -πιο πολιτικός ο «Βυσσινόκηπος», πιο υπαρξιακός ο «Θείος Βάνιας- είχαν την εξαιρετική τύχη να μεταφραστούν από μια προικισμένη θεραπαινίδα του λόγου της μετάφρασης, τη Χρύσα Προκοπάκη. Δύο μεταφράσεις -ο «Βυσσινόκηπος» εντελώς νέα- που υπηρετούν τον λόγο και το πνεύμα του Τσέχοφ με ευαισθησία και πληρότητα.

Δύο προτάσεις διαφορετικές που μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά. Δύο έργα που εξακολουθούν να είναι νέα, ανεξάρτητα από τις σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Από τα δύο διαλέγω και τα δύο.

  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/12/2009

Ένας «Βυσσινόκηπος» στην οδό Κεφαλληνίας

Γ. Φέρτης, Μπ. Αρβανίτη και Δ. Παπαδόπουλος στον «Βυσσινόκηπο»

Ένας Βυσσινόκηπος... φυτρώνει  στην κεντρική σκηνή του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας, καθώς εκεί φιλοξενείται το αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, με την Μπέττυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Φέρτη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Έργο προφητικό, καθώς προεικονίζει την επερχόμενη θύελλα της ρώσικης επανάστασης, θεωρήθηκε ο Βυσσινόκηπος, καθώς ο μεγάλος Ρώσος δραματουργός απεικονίζει σ’ αυτό την αμετάκλητη φθορά των μικροαστικών στρωμάτων, πού όπως οι ήρωές του παραμένουν προσκολλημένοι σε ένα μυθικό νοσταλγικό παρελθόν, χωρίς να κάνουν τίποτε παρά μόνο να το αναπολούν ακόμη και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές…

Στην παράσταση του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας, που βασίζεται σε καινούργια μετάφραση του τσεχοφικού κειμένου από την Χρύσα Προκοπάκη, παίρνουν ακόμη μέρος οι ηθοποιοί Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Μαρίνα Συμεού, Άρης Τρουπάκης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η  Ελένη Μανωλοπούλου και τη μουσική  ο Θοδωρής Αμπαζής, ενώ η χορογραφία είναι του Κωνσταντίνου Μίχου.

Βασιλιάδες… συναντούν τον Τσέχοφ και τον Γκριμ

  • Καταιγισμός από πρεμιέρες στις θεατρικές σκηνές με κλασικό, σύγχρονο, μεταμοντέρνο ρεπερτόριο, μουσικές παραστάσεις αλλά και δύο χορευτικές προτάσεις

Η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Γιάννης Φέρτης πρωταγωνιστούν στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ που σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός
Η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Γιάννης Φέρτης πρωταγωνιστούν στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ που σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός

Δέντρα, γιρλάντες, χρυσόσκονη. «Τρίγωνα κάλαντα» και «Μικρός τυμπανιστής». Κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Γιορτινό κλίμα, ψώνια, καλικάντζαροι κι Αγιος Βασίλης. Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα, την πολύχρωμη και λαμπερή, οι θεατρικές σκηνές, ναι μεν εναρμονίζονται φορώντας τα καλά τους, αλλά όχι λόγω ημερών. Εχουν πρεμιέρα.

Πρεμιέρες, δηλαδή. Στο φουλ! Και μία και δύο και τρεις και δεκατρείς και δεκαοκτώ… Αυλαίες, αυλαίες, αυλαίες. Κλασικό, σύγχρονο ρεπερτόριο, μοντέρνες, μεταμοντέρνες, μουσικές και παιδικές παραστάσεις, όλα χωρούν σε ένα χριστουγεννιάτικο θεατρικό αμπαλάζ, από το οποίο δεν λείπουν και δύο χορευτικές προτάσεις. Καλή διασκέδαση!

Την «Εντα Γκάμπλερ» σκηνοθετεί ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο «Αμφι-Θέατρο» με τη Μ. Ασλάνογλου στον επώνυμο ρόλο

Την «Εντα Γκάμπλερ» σκηνοθετεί ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο «Αμφι-Θέατρο» με τη Μ. Ασλάνογλου στον επώνυμο ρόλο

Τσέχοφ με Πιαφ και γαλλικά τραγούδια, ήρωες που πίνουν βότκα, χορεύουν, τραγουδούν και τους χαρακτηρίζει μια λεπτή μελαγχολία είναι αυτοί του Τσέχοφ στον «Θείο Βάνια» (Ν. Χατζόπουλος) μέσα από τη ματιά του Γιάννη Χουβαρδά. Τοποθετημένοι στο σήμερα, οι τσεχοφικοί ήρωες είναι εγκλωβισμένοι σε έναν χώρο χωρίς καμία ορατή οδό διαφυγής.

Παγιδευμένοι στη φθορά της καθημερινότητας, τη μοναξιά, την πλήξη και την ανία, αναζητούν τον τρόπο να δώσουν νόημα στη ζωή τους, ενώ γύρω τους ο κόσμος, η φύση, τα ανθρώπινα συναισθήματα αλλάζουν και σταδιακά εκφυλίζονται (Εθνικό Θέατρο-Κεντρική Σκηνή).

Εν τω μεταξύ και η άλλη μεγάλη παραγωγή Τσέχοφ της σεζόν, ο «Βυσσινόκηπος», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, ανέβηκε ήδη (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας).

Την υποκρισία της αμερικανικής κοινωνίας, τη βία, τις καταστροφικές ψευδαισθήσεις και το αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων καταγγέλλει το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Εντουαρντ Αλμπι που σκηνοθετεί ο Αντώνης Αντύπας με τους Ρ. Οικονομίδου, Δ. Καταλειφό (Απλό Θέατρο). Ενα νέο ανέβασμα της παράστασης «QΕD» ή «Τι απέδειξε ο κ. Φάινμαν» του Πίτερ Παρνέλ επιχειρεί ο Γιώργος Κοτανίδης, το οποίο θα είναι εμπλουτισμένο με εικόνες του σύμπαντος και ψηφιακές αναπαραστάσεις της κίνησης των ηλεκτρονίων και των πλανητών. Θα προβάλλονται στη «Θόλο» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Η Σία Κοσκινά, σαν μία άλλη Τζέσικα Ράμπιτ, ζωντανεύει την απόλυτη αντρική φαντασίωση, στο «Red», σε μία αλλιώτικη παράσταση με την υπογραφή του Αγγελου Πυριόχου (Live Music – Bar – Restaurant «Caminito»).

Ο χαρακτήρας της «Εντα Γκάμπλερ» (Μ. Ασλάνογλου) είναι μία από τις συγκλονιστικότερες συλλήψεις του ευρωπαϊκού θεάτρου. Η ιψενική ηρωίδα διαθέτει δαιμονική δύναμη αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική, σύμφωνα με τον Σπύρο Ευαγγελάτο. Τον χαρακτήρα της σφραγίζουν η απελπισία, η πλήξη για τα πάντα, το σαρκαστικό χιούμορ και μία παράδοξη «τρέλα» (Αμφι-Θέατρο, πρεμιέρα απόψε).

Αλλά και οι «Βρικόλακες» του Ερρίκου Ιψεν παρουσιάζονται απόψε σε σκηνοθεσία Νικηφόρου Νανέρη (Altera Pars). Τέσσερα κλασικά παραμύθια, επιλεγμένα από την πλούσια συλλογή των αδελφών Γκριμ, αποτελούν τον κορμό του έργου της Ξένιας Καλογεροπούλου «Grimm & Grimm», σε σκηνοθεσία Λίλο Μπάουρ (Μικρή Πόρτα, απόψε).

Εργο σκληρό, ευφυές, ποιητικό, αλλά και απροσδόκητα κωμικό, το «Εσύ και τα σύννεφά σου» του Ερικ Φέστβαλ ψηλαφεί την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο σαν σε ένα ευφυές παιγνίδι, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη. Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών (Αντ. Βαλάκου, Σμ. Σμυρναίου), αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν «έγκλειστες» (Αγγέλων Βήμα, απόψε).

Ο «Αμερικάνος», το κεντρικό πρόσωπο του ομότιτλου διηγήματος του Παπαδιαμάντη -μετανάστης στην Αμερική- επιστρέφει έπειτα από 20 χρόνια στο νησί του και περιπλανάται τη νύχτα στο λιμάνι. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και δεν τον έχει ακόμα αναγνωρίσει κανείς.

Το χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράφτηκε το 1891 από τον Σκιαθίτη συγγραφέα διασκευάζεται σε μονόλογο με ύφος «μαύρης κωμωδίας» από τον Θανάση Σαράντο (Αλεκτον, απόψε).

«Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» του Δήμου Αβδελιώδη συνδυάζει τη μαγεία του κλασικού θεάτρου με τη γοητεία του θεάτρου σκιών, «δένοντας» αρμονικά την παράδοση με σύγχρονα εκφραστικά μέσα. Σκιές, ηθοποιοί και φιγούρες ανθρώπινων διαστάσεων είναι οι αφηγητές των περιπετειών του Καραγκιόζη, στην παράσταση όπου η μουσική παίζεται ζωντανά επί σκηνής, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο θέαμα για όλη την οικογένεια (Μπάντμιντον, απόψε).

Ο Μπερανζέ, ένας βασιλιάς μ εξασθενημένη δύναμη, του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Ολόκληρο το έργο, «Ο Βασιλιάς πεθαίνει», που σκηνοθετεί η Μάνια Παπαδημητρίου, γίνεται ένα προκαθορισμένο τελετουργικό της πτώσης και του τέλους, μέσα από το οποίο ο Ιονέσκο επιχειρεί μια αλληγορική καταγραφή της εμμονής και του φόβου του θανάτου, απ τον οποίο μάταια πασχίζει να απαλλαγεί ο άνθρωπος (Θέατρο Τέχνης οδού Φρυνίχου, 20/12).

Το μιούζικαλ του Νίκου Κυπουργού «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει» (λιμπρέτο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συνεργασία του συνθέτη) βασίζεται στα «Καινούργια ρούχα του Βασιλιά». Μεταφερμένο στον χώρο της μουσικής και μπολιασμένο με τη σατιρική διάθεση των δημιουργών για την ελληνική μουσική πραγματικότητα της εποχής αποτελεί μία χαριτωμένη εισαγωγή στον κόσμο της μουσικής για παιδιά κάθε ηλικίας, από τις «Οπερες των ζητιάνων» (Bios, 20/12). Δύο γυναίκες, στο ίδιο κελί, κατηγορούμενες για τον φόνο του συζύγου τους. Τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στο μυαλό μιας γυναίκας; Η απάντηση στο «Μέσα της …» της Γεωργίας Ανδρέου (Φούρνος, 21/12).

Δύο μονόλογοι, το «Είσαι η μητέρα μου» του Γιόοπ Αντμιρααλ με τον Χρήστο Βαλαβανίδη και «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά με την Ελένη Κοκκίδου ανεβαίνουν σε κοινή παράσταση (Από Μηχανής Θέατρο, 23/12). Η σατανική Μαρτέιγ ζει βάζοντας στοιχήματα πάνω στην κρυφή ερωτική ζωή των άλλων και κυριαρχεί με αυτό τον τρόπο κοινωνικά.

Ο Γιώργος Κιμούλης διασκευάζει και σκηνοθετεί τις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Κρίστοφερ Χάμπτον, μεταφέροντας τους ήρωες του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Λακλό, στη δεκαετία του 1930 (Αλμα, 25/12). Το αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» δραματοποιείται χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στη γλώσσα ή περικοπή του κειμένου από τον Κωστή Καπελώνη. Η παράσταση είναι μία ποιητική θεατρική αφήγηση, με πρωταγωνιστή τον Ηλία Λογοθέτη (Βαφείο-Λάκης Καραλής, 25/12).

Ανήμερα τα Χριστούγεννα κάνει πρεμιέρα και ο «Αλαντίν – ένα παραμύθι από τις χίλιες και μία νύχτες», ένα μιούζικαλ για παιδιά, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαϊτη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν.

Κι όσο για τις παραγωγές των ημερών που χορεύουν… το Μπαλέτο της Εθνικής όπερας του Κιέβου ζωντανεύει τη «Σταχτοπούτα» (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 19/12), ενώ «Waltz» χορεύει η χοροθεατρική ομάδα «Χ-it» του Φ. Νικολάου (Ιδρυμα Κακογιάννη, 21/12).

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 18/12/2009

Ονειρα στον «Βυσσινόκηπο»

Το εξοχικό με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής, βουλιαγμένο στα χρέη, μετρά τις τελευταίες του μέρες. Οι ένοικοί του, κωμικά ανίκανοι να επιχειρήσουν οποιαδήποτε παρέμβαση που θα απέτρεπε την πώληση, ράθυμοι και επιπόλαιοι σαν παιδιά, κωφεύουν σε κάθε ήχο προειδοποίησης. Αλλά οι τσεκουριές που αποψιλώνουν το κτήμα από τις αγαπημένες βυσσινιές ακούγονται πια καθαρά.

Το αριστούργημα του Αντον Τσέχοφ «Ο Βυσσινόκηπος» ανέβηκε στην Α’ Σκηνή του Θεάτρου της «Οδού Κεφαλληνίας», στην καινούρια μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, σκηνικά-κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου και μουσική Θοδωρή Αμπαζή.

  • Η νέα Ρωσία ανατέλλει

Η Λιούμποβα Ρανιέφσκαγια (Μπέτυ Αρβανίτη) και ο αδελφός της Λεονίντ Γκάγεφ (Γιάννης Φέρτης) φλυαρούν νοσταλγώντας τις παλιές καλές μέρες. Αναβιώνουν παιδικές αναμνήσεις, πλήττουν, φλερτάρουν, χορεύουν, αναμασούν τα ίδια και τα ίδια σε μια προσπάθεια ν’ αποφύγουν το μέλλον που, τελεσίδικο, έρχεται κατά πάνω τους.

Ο «Βυσσινόκηπος» θα χαθεί και μαζί του ένας ολόκληρος, παλιός κόσμος. Ο καινούριος αναδύεται χλομά στο πρόσωπο του γειωμένου και πρακτικού Λοπάχιν (Δημοσθένης Παπαδόπουλος). Είναι ο φορτωμένος ρούβλια έμπορος, το σύμβολο της νέας τάξης στην προεπαναστατική Ρωσία, που θ’ αγοράσει το κτήμα στο οποίο οι πρόγονοί του δούλεψαν ως σκλάβοι.

Στα πρόσωπα του Τσέχοφ απεικονίζεται η διαρκής φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ού αιώνα. Η απουσία δράσης είναι κι εδώ υπαρκτή δημιουργώντας ένταση, όχι όμως την τραγωδία που ο συγγραφέας ξόρκιζε μετά μανίας στις παραστάσεις των έργων του.

«Ο Βυσσινόκηπος», το πιο παρερμηνευμένο έργο του Τσέχοφ, από το πρώτο κιόλας ανέβασμά του στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας -το ρόλο της Λιούμποβα κρατούσε μάλιστα η γυναίκα του Ολγα Κνίπερ- αντιμετωπίστηκε από τον Στανισλάφσκι ως δράμα και μάλιστα βαρύ… Ο συγγραφέας, που επιμένει ότι πρόκειται περί κωμωδίας -ήθελε το κοινό της Μόσχας να γελάσει μέχρι δακρύων-, ολοκλήρωσε το έργο απομονωμένος στη Γιάλτα εξαιτίας της φυματίωσης που τον ταλαιπωρούσε. Παρακολουθώντας τις πρώτες πρόβες του έργου, η υγεία του επιδεινώθηκε… Το κλαψιάρικο στοιχείο που μετάγγιζε στο «Βυσσινόκηπο» ο Στανισλάφσκι τον πλήγωνε: «Με παρουσιάζουν πότε σαν γκρινιάρη συγγραφέα και πότε σαν βαρετό. Εχω γράψει τόμους με εύθυμες ιστορίες, αλλά η κριτική με θέλει μοιρολογίστρα»!..

Αλλά και στην Ελλάδα οι περισσότερες σκηνοθετικές προσεγγίσεις του «Βυσσινόκηπου» έγερναν προς τη μεριά του τραγικού. «Η παράσταση έχει σημερινή ματιά χωρίς να χάνεται ο κόσμος του Τσέχοφ», σχολιάζει η Μπέτυ Αρβανίτη.

«Σίγουρα όμως δεν επικρατεί η συνήθης ατμόσφαιρα πλήξης και άργητας. Το έργο είναι σπουδαίο, βαθιά ολοκληρωμένο και, ναι, αστείο. Οι ήρωες δεν έχουν συνολική αλλά αποσπασματική εικόνα της ζωής τους. Κάνουν μόνο ό,τι προκύπτει τη δεδομένη στιγμή, εκτός από τον Λοπάχιν που βλέπει το μέλλον να έρχεται ολοταχώς αλλάζοντας τα πάντα».

Η Μπέτυ Αρβανίτη έχει ερμηνεύσει όλες τις βασικές ηρωίδες του Τσέχοφ εκτός από την Λιούμποβα. Τώρα ολοκληρώνει τον κύκλο ερμηνεύοντας το γοητευτικό αλλά δύσκολο ρόλο, όπως λέει. «Ο Τσέχοφ αγαπά τις γυναίκες. Ξέρει να εμβαθύνει στην ψυχολογία και τις αντιφάσεις τους. Η Λιούμποβα είναι από τα πιο πολύπλοκα πρόσωπά του.

Μέχρι τώρα έχει ακολουθήσει μόνον τις επιθυμίες της. Παρορμητική, επιπόλαιη, ονειροπόλα, αλλά καθόλου κουτή, προτιμά τη μαγεία απ’ το ρεαλισμό. Ευμετάβλητη -είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα μεταβάλλεται η διάθεσή της- κι όμως με ισχυρότατη διαίσθηση. Δέχεται τη μοίρα, τις «αμαρτίες» της. Από το στόμα της ακούς τη μεγαλύτερη αφέλεια αλλά και μια σοφή κουβέντα που σε ξαφνιάζει. Είναι σπάταλη σε αισθήματα αλλά και χρήματα. Δοτική αλλά όχι τόσο στοργική μάνα, αφού διάλεξε τον έρωτα αντί της μητρότητας, το κυνήγι της χαράς αντί το καθήκον. Επιστρέφει συνεχώς στις παλιές καλές εποχές, στη χαμένη αθωότητα, τα ανέμελα παιδικά χρόνια. Στην ουσία δεν ενηλικιώθηκε ποτέ».

  • Οικονομικό ρίσκο

Ενας μεγάλος θίασος πλαισιώνει τους Μπέτυ Αρβανίτη και Γιάννη Φέρτη: Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Μαρίνα Συμεού, Αρης Τρουπάκης. «Το οικονομικό ρίσκο γίνεται ολοένα και δυσκολότερο με δεδομένο το πρόβλημα των επιχορηγήσεων», λέει η Αρβανίτη. «Κι αυτή η παραγωγή, μέσα στην κρίση, είναι επιπέδου Εθνικού Θεάτρου. Συχνά νομίζω ότι κι εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε οι ονειροπόλοι τύποι του «Βυσσινόκηπου». Βυθιζόμαστε στο θέατρο χωρίς ν’ ακούμε τις τσεκουριές»…*

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: ΠΑΝΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Επτά, Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009

«Φουντώνει» ο θεατρικός χειμώνας

«Βυσσινόκηπος»

Ο θίασος «Πράξη» ανεβάζει σήμερα, στο «Θέατρο οδού Κεφαλληνίας» το «Βυσσινόκηπο» του Αντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη. Σκηνικά – κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου, μουσική Θοδωρή Αμπαζή, χορογραφία Κωνσταντίνου Μίχου. Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Γιάννης Φέρτης, Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημοσθένης Παπαδόπουλος Τζίνη Παπαδοπούλου, κ.ά.Ενα σπίτι στην εξοχή με υπέροχο βυσσινόκηπο βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και κατάρρευσης. Οι αστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το πατρικό τους σπίτι και το μόνο που κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν… Αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, χορεύουν, γελούν, φλερτάρουν… Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν τα τσεκούρια χτυπούν δυνατά και κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές. Ο Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα, δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της επανάστασης που ακολούθησε.

  • Το έργο «Εσύ και τα σύννεφά σου» του EricWestphal, ανεβάζει (19/12) το θέατρο «Αγγέλων βήμα». Σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη. Παίζουν: Αντιγόνη Βαλάκου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Δημήτρης Μπικηρόπουλο, Αντώνης Θεοδωρακόπουλος. Εργο σκληρό, ποιητικό και απροσδόκητα κωμικό, ψηλαφίζει την ανθρώπινη ψυχή με τρόπο βαθύ αλλά και ανάλαφρο. Είναι η ιστορία δύο ώριμων αδελφών, οι οι οποίες ζουν χρόνια μόνες, σχεδόν «έγκλειστες», στο πατρικό τους. Η μικρότερη (Σμαράγδα Σμυρναίου) «μεγαλώνει» τη μεγαλύτερη και ψυχικά ευάλωττη αδελφή της (Αντιγόνη Βαλάκου). Η μεγαλύτερη βρίσκεται στα «σύννεφά της». Ολες της οι ανάγκες και τα καπρίτσια της ικανοποιούνται από τη μικρότερη αδελφή και το βοηθό (Δημήτρης Μπικηρόπουλος) του ζωολόγου πατέρα τους. Καταλύτης, ένας ανυποψίαστος περιοδεύων πλασιέ (Αντώνης Θεοδωρακόπουλος), που χτυπάει την πόρτα του σπιτιού και πασχίζει να πουλήσει τις βούρτσες του.
  • Το έργο «Υπόγειο Μπλουζ» του Πέτερ Χάντκε (2003), που παρουσιάστηκε πέρυσι από το χανιώτικο θίασο «Μνήμη», ταξιδεύει και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Μετά τη Λεμεσό, τη Θεσσαλονίκη, το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, παρουσιάζεται στην Αθήνα (18,19/12) στο «Θέατρο της Ανοιξης». Μετάφραση Γιώτας Λαγουδάκου, σκηνοθεσία – εικαστική αντίληψη Μιχάλη Βιρβιδάκη και Μαρίας Μπαλαντίνου, σύνθεση ήχων Δημήτρη Ιατρόπουλου, μουσική επιμέλεια Λίλας Τρουλλινού. Παίζουν: Μιχάλης Βιρβιδάκης, Νίκη Μιχαλούδη και Μαρία Μπαλαντίνου (φωνή σε μεγάφωνα σταθμών).

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ: Ο βυσσινόκηπος, τα φαντάσματα και η εξομολόγηση της τραγουδίστριας

Μια διάσημη τραγουδίστρια ενσαρκώνει στον μονόλογο «Γράμμα στην κόρη μου» η Μάνια Παπαδημητρίου

  • Με τρεις καινούργιες παραγωγές εφορμά στην κρίσιμη θεατρική σεζόν η Θεατρική Εταιρεία «Πράξη», από τις δύο σκηνές του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας

Το αριστούργημα του Άντον Τσέχωφ «Βυσσινόκηπος» που θα σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στην κεντρική σκηνή και τα πρωτοπαρουσιαζόμενα στην Ελλάδα σύγχρονα έργα «Γράμμα στην κόρη» του Άρνολντ Γουέσκερ που θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Κυρίτσης, καθώς και την «Απαλλαγή» της Λίντα ΜακΛίαν που θα σκηνοθετήσει η Βίκυ Γεωργιάδου στη β΄ σκηνή.

Η μεγάλη και φιλόδοξη παραγωγή που περιέλαβε στο ρεπερτόριό της η Μπέτυ Αρβανίτη, με τον όμορφο κι οδυνηρό «Βυσσινόκηπο» προβλέπεται να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού. Κι επειδή ένα θεατρικό έργο ολοκληρώνεται στη σκηνή με τη θεατρική πράξη, ο θίασος και οι συντελεστές εμπνέουν την εκ των προτέρων εμπιστοσύνη μας.

Ο Στάθης Λιβαθινός είναι από τους σκηνοθέτες που βγάζουν από τη σκοτεινιά την ελαφρότητα και τη χάρη του δισταγμού των «ηττημένων» τσεχωφικών ηρώων. Εξάλλου, ο χαρακτηρισμός της κωμωδίας που ο Τσέχωφ δίνει στον «Βυσσινόκηπο» είναι μια λεπτή διαδικασία, φορτισμένη από ατμόσφαιρες, εικόνες, κινήσεις που απαιτεί ευαισθησία και μεγάλη ακρίβεια στην «ανάγνωση» της ιστορίας. Και φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα, σημασία έχει ο τρόπος που τη διαβάζεις.

«Το έργο, γραμμένο στις αρχές του περασμένου αιώνα» λέει, «σκιαγραφεί μια οικογένεια που βυθίζεται στην επερχόμενη καταστροφή. Παραδομένοι με αναμελιά στις αναμνήσεις τους, οι ήρωες ερωτεύονται, εξομολογούνται, χορεύουν, διασκεδάζουν, κάνουν ταχυδακτυλουργικά, ονειρεύονται, χωρίς να βλέπουν το δραματικό τέλος που πλησιάζει με την πώληση του σπιτιού και τον αφανισμό του βυσσινόκηπου».

Τον κόσμο αυτής της ιστορίας αποδίδουν δώδεκα ηθοποιοί (με σειρά εμφάνισης): Μπέτυ Αρβανίτη, Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Μαρίνα Συμεού, Άρης Τρουπάκης και Γιάννης Φέρτης. Η μετάφραση είναι της Χρύσας Προκοπάκη, τα σκηνικά και κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, οι φωτισμοί του Αλέξη Αναστασίου, η μουσική του Θοδωρή Αμπαζή και η χορογραφία του Κωνσταντίνου Μίχου.

ΙΝFΟ: Στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας (Κεφαλληνίας 16, τηλ. 210-8838.727).

Πρεμιέρα: μέσα Δεκεμβρίου.

Του «Βυσσινόκηπου» θα προηγηθεί η πρεμιέρα του έργου «Γράμμα στην κόρη μου», του Άρνολτ Γουέσκερ, με το οποίο θα αρχίσει η β΄ σκηνή. Πρόκειται για έναν μονόλογο, σε μορφή επιστολής, που γράφει η ηρωίδα στην κόρη της.

«Η Μέλανι είναι μια αναγνωρισμένη και πετυχημένη τραγουδίστρια με ένα πιστό κοινό που την ακολουθεί παντού» λέει ο Βασίλης Κυρίτσης που σκηνοθετεί τη Μάνια Παπαδημητρίου. «Σε όλη τη διάρκεια του έργου γράφει στην κόρη της, μια επιστολή, συμβουλευτική επιστολή, ευφάνταστη, ανατρεπτική, αιρετική, αυτοκριτική, αποκαλυπτική. Συγχρόνως, το ίδιο το γράμμα μετατρέπεται κάποιες στιγμές σε ένα εξομολογητικό παραλήρημα που περιγράφει τις ενοχές που αισθάνεται η ίδια ως ανεπαρκής μητέρα».

Το έργο έχει έξι σκηνές και η καθεμιά κλείνει μ΄ ένα τραγούδι, σε στίχους του συγγραφέα και μουσική σύνθεση ειδικά γραμμένη για την παράσταση από τον Πλάτωνα Ανδριτσάκη. Η μετάφραση είναι της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, τα σκηνικά και κοστούμια της Λαλούλας Χρυσικοπούλου και οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου.

Πρεμιέρα: μέσα Νοεμβρίου.

Ένοχα παιδικά μυστικά

Μετά τις γιορτές, η σκηνοθέτρια Βίκυ Γεωργιάδου θα παρουσιάσει την «Απαλλαγή» της Σκωτσέζας Λίντα ΜακΛίαν. Με το έργο αυτό πριν από δέκα χρόνια η συγγραφέας βγήκε δυναμικά στο προσκήνιο, αποσπώντας πολλά βραβεία. Η υπόθεση, όπως την αναφέρει η σκηνοθέτρια, στρέφεται γύρω από την ιστορία τριών φίλων που ξανασυναντιούνται απρόσμενα έπειτα από 20 χρόνια υπεκφυγών και αποκρύψεων και αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας. Κι εδώ τη μετάφραση έχει κάνει η Χριστίνα ΜπάμπουΠαγκουρέλη. Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα και η μουσική του Κώστα Ανδρέου. Παίζουν: Άκης Λυρής, Λαμπρινή Αγγελίδου, Θανάσης Χαλκιάς.

Πρεμιέρα: αρχές του 2010.

Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου. ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009

Λιούμποβα η Μπέττυ Αρβανίτη στον «Βυσσινόκηπο» του Αντόν Τσέχοφ

  • Με σκηνοθέτη τον Στάθη Λιβαθινό και συμπρωταγωνιστές τους Γιάννη Φέρτη και Δημοσθένη Παπαδόπουλο
  • «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του περασμένου χειμώνα.

Ο εκλεκτός θίασος που θα υποδυθεί τους τελευταίους ενοίκους τους «Βυσσινόκηπου»

Ο εκλεκτός θίασος που θα υποδυθεί τους τελευταίους ενοίκους τους «Βυσσινόκηπου»

Η θεατρική εταιρεία «Πράξη» της Μπέττυ Αρβανίτη ανακοίνωσε το φετινό ρεπερτόριο του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.

* Ο Στάθης Λιβαθινός επανέρχεται στην Α’ Σκηνή του θεάτρου με ένα εμβλήματικό έργο της παγκόσμιας δραματουργίας, τον «Βυσσινόκηπο» του Αντόν Τσέχοφ, το αριστούργημα του Ρώσου ποιητή, που ο ίδιος επέμενε να χαρακτηρίζει κωμωδία. Ανεβαίνει σε μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη. Στον ρόλο της Λιούμποβα θα δούμε την Μπέττυ Αρβανίτη, Γάεβ ο Γιάννης Φέρτης, Λοπάχιν ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και Βάρια η Τζίνη Παπαδοπούλου. Τη διανομή συμπληρώνουν οι Αρης Τρουπάκης, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Κώστας Γαλανάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Καραμπούλας, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου και Μαρίνα Συμεού. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Ελένης Μανωλοπούλου. Η πρεμιέρα του έργου αναμένεται στα μέσα Δεκεμβρίου.

* Στη Β’ Σκηνή από τα μέσα Νοεμβρίου, η Μάνια Παπαδημητρίου θα ερμηνεύει τον μονόλογο της Μέλανι από το έργο του Αρνολτ Γουέσκερ «Γράμμα στην κόρη μου» σε σκηνοθεσία Βασίλη Κυρίτση. Τη μετάφραση του έργου έχει κάνει η Χριστίνα Μπάμπου Παγκουρέλη και τα σκηνικά και κοστούμια είναι της Λαλούλας Χρυσικοπούλου.

* Τον Ιανουάριο θα παρουσιαστεί η «Απαλλαγή» της Λίντα Μακ Λιν. Γραμμένο το 1999 ,το έργο αποτέλεσε το ηχηρό ντεμπούτο της συγγραφέως, χαρίζοντάς της πολλά βραβεία και καθιερώνοντάς την ως μία από τις σημαντικές γυναικείες φωνές της σύγχρονης σκωτσέζικης δραματουργίας. Τους τρεις φίλους, που ξανασυναντιούνται έπειτα από 20 χρόνια και έρχονται αντιμέτωποι με ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας, υποδύονται οι Ακης Λυρής, Λαμπρινή Αγγελίδου και Θανάσης Χαλκιάς, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Βίκυς Γεωργιάδου. [Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009]