Category Archives: Βούρος Γιάννης

Τα ψέματα απαιτούν χρόνο

  • «Dead line» για τον Γιάννη Βούρο που εξηγεί πώς έγραψε το θεατρικό έργο του, στο οποίο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, ενώ παράλληλα ασκεί και τα βουλευτικά του καθήκοντα

Oλα αυτά που θελήσαμε να πούμε και δεν είπαμε ποτέ. Τα συγνώμη και τα ευχαριστώ που δεν προλάβαμε. Λόγια σκληρά ή τρυφερά, αγάπης ή πίκρας, συναισθήματα οργής, στοργής, ενδιαφέροντος, πράγματα που σκεφτήκαμε και με τα οποία τρομάξαμε – ακόμη και με τη σκέψη που κάναμε. Kάτω από ένα μεγάλο σοκ καταπιεσμένα, ξεχασμένα, ανεκπλήρωτα αισθήματα εξωτερικεύονται. Το σοκ, εν προκειμένοις, έχει να κάνει με τον χρόνο που είναι πεπερασμένος και διαρκεί όσο εκείνος θέλει. Κάπως έτσι ο ήρωας φτάνει στο «Dead line», όπως τιτλοφορείται το θεατρικό έργο του Γιάννη Βούρου που κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου, στο θέατρο «Προσκήνιο».

Τα ψέματα απαιτούν χρόνο
  • Τέσσερις συναντήσεις

«Το θέατρο δεν προσβάλλει τη Βουλή. Δεν θα ήθελα να αντιπαρατεθούν οι δύο μου παρουσίες, στον καλλιτεχνικό και τον πολιτικό χώρο», λέει ο Γιάννης Βούρος.

«Το θέατρο δεν προσβάλλει τη Βουλή. Δεν θα ήθελα να αντιπαρατεθούν οι δύο μου παρουσίες, στον καλλιτεχνικό και τον πολιτικό χώρο», λέει ο Γιάννης Βούρος.

«Τα ψέματα προϋποθέτουν την πολυτέλεια του χρόνου. Πριν όμως το φεγγάρι ξαναβγεί, χρόνος δεν υπάρχει. Τέσσερις συναντήσεις με τις τέσσερις γυναίκες που καθόρισαν τη ζωή του ήρωα. Σε αυτές τις συναντήσεις δεν μπορεί να ζήσει κανένα ψέμα. Μόνο αλήθειες λέγονται. Που αντιστέκονται. Που επιτίθενται. Που βιάζουν. Που παραδίνονται. Που σε αναγκάζουν να θυμηθείς όλα όσα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες. Ισως τελικά οι πιο μεγάλες αλήθειες είναι αυτές που κρύβουμε ύπουλα τόσα χρόνια από εμάς τους ίδιους, από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πριν το φεγγάρι ξαναβγεί… Τέσσερις συναντήσεις που δεν τολμήσαμε ποτέ…», κωδικοποιεί την ιστορία ο συγγραφέας (σκηνοθέτης αλλά και πρωταγωνιστής της παράστασης).

«Δεν είναι δραματικό το έργο. Είναι βαθιά κοινωνικό, υπαρξιακό, με πολύ χιούμορ, αγάπη, έρωτα. Αυτός ο άνθρωπος μαθαίνοντας ότι σε έξι μήνες πεθαίνει -έρχονται στη ζωή μας μερικά πράγματα που ανατρέπουν όλα μας τα προγράμματα κι όλα μας τα σχέδια- αποφασίζει να πει αυτά που δεν είπε ποτέ, αυτά που σκέφτηκε κι επιτέλους ήθελε να τα καταθέσει».

Μπροστά σε αυτή του την απόφαση συναντάει τις τέσσερις προεξάρχουσες παρουσίες στη ζωή του: τη γυναίκα του, που αντιπροσωπεύει τις τωρινές σχέσεις γενικότερα. Μια πρώην σχέση, που αντιπροσωπεύει το παρελθόν κι ό,τι αυτό κουβαλάει -με τις κακές και τις καλές του πλευρές. Μια ουτοπική σχέση («όλοι μας είχαμε τέτοιες παρουσίες στη ζωή μας, φτιάξαμε πράγματα μέσα στο κεφάλι μας από μόνοι μας που ίσως ποτέ δεν τολμήσαμε να τα κάνουμε πραγματικότητα»), αλλά και τη μάνα του η οποία φέρει «όλο το γονεϊκό στοιχείο που παίζει καθοριστικό ρόλο στις ζωές μας».

Η τελευταία του συνάντηση είναι με τον… «κλόουν του πάρτι». Γιατί όλο το έργο έχει το ηχητικό μπακγκράουντ ενός παιδικού πάρτι: από χάπι μπέρθντεϊ, μέχρι κλόουν και τραγουδάκια, φωνές, μαμάδες, παιδιά, παιχνίδια. «Εχουμε ένα πάντρεμα της ζωής που φεύγει και μιας ζωής που έρχεται… Ο κλόουν είναι το άλτερ έγκο του ήρωα, ο άγγελός του, η συνείδησή του, ο γρύλος του Πινόκιο που λέει αλήθειες και του απομυθοποιεί τον όποιο προαιώνιο φόβο αναχώρησης αλλά και συγχρόνως του δίνει ένα μάθημα ζωής μέσα σε δέκα σελίδες.

«Είναι και η τελευταία συνάντηση μέσα στο έργο, ένα μάθημα ζωής που κάποιος το παίρνει και φεύγει και λέει «ναι, αξίζει να ζούμε. Η ζωή είναι ωραία. Κι αυτό που την κάνει πιο ωραία είναι ότι δεν κρατάει για πολύ. Η καλύτερη ιδέα που είχε ο Θεός είναι που έκανε τη ζωή»».

Η συγγραφή είναι για τον Γιάννη Βούρο μία ακόμη πτυχή της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Αρθρα, δοκίμια σε λογοτεχνικά περιοδικά, το θεατρικό «Αρωμα ανδρών», το μυθιστόρημα «Μ’ ένα φλασάκι στο μυαλό». «Στο συρτάρι μου υπάρχουν πολλά αδημοσίευτα κείμενα».

Ωστόσο, «πάντα υπήρχαν πράγματα που με αφορούσαν, που ήθελα να λεχθούν επί σκηνής». Ψάχνοντας προς αυτή την κατεύθυνση, με θεματολογία «το ευ ζην, το ευ θνήσκειν, το θέμα της επικοινωνίας με τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, του ρατσισμού, δεν έβρισκα κάτι στο δραματολόγιο που να με αντιπροσωπεύει. Τότε ήταν που σκέφτηκα μήπως πρέπει να γράψω αυτά που θέλω να πω». Πόσο προσωπικό είναι το έργο; «Πάντα έχουμε προσωπικές καταθέσεις στα γραπτά μας». Και το σκηνοθετείτε ο ίδιος. Γιατί; «Μόνος μου το σκέφτηκα, μόνος μου θα το ολοκληρώσω. Να έχω εγώ την ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα. Να μην έχω άλλοθι».

Ωστόσο, για τον Γιάννη Βούρο, αυτή τη στιγμή προέχει η βουλευτική του ιδιότητα. Μετά την εκλογή του ως βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκε από τη δημοφιλή σειρά «Πολυκατοικία» του «Μέγκα» στην οποία κρατούσε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

«Κάποιοι περιμένουν από αυτή την εκλογή. Γι’ αυτό και παρατάω την τηλεόραση. Και το έχω υποσχεθεί: μία φορά την εβδομάδα με τους συνεργάτες μου θα κατεβαίνουμε και θα πηγαίνουμε στους ανθρώπους που μας έχουν ανάγκη και που τους έχουμε ανάγκη, για να μαθαίνουμε τι συμβαίνει στις γειτονιές, τι συμβαίνει στον κόσμο, στα σωματεία, τους φορείς, τους οργανισμούς… Ο βουλευτής δεν πρέπει να οχυρώνεται στο βουλευτικό του γραφείο, σε ένα τίτλο, ένα αξίωμα. Η εκλογή μου με γέμισε ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που με επέλεξαν να τους εκπροσωπήσω. Εχουμε απαξιώσει το κοινοβούλιο, την πολιτική, τους πολιτικούς. Μα είναι ο μοναδικός τρόπος που έχουμε να υποστηρίξουμε κάποια πράγματα ή να επαναπροσδιορίσουμε το βάρος τους».

Επίσης σχολιάζει ότι «παραιτήθηκε του δικαιώματός του της φρουράς. Είναι πολύ πιο χρήσιμοι ένας ή δύο αστυνομικοί σε άλλα πόστα».

Και πώς θα συνδυάζει θέατρο και Βουλή; «Το θέατρο δεν προσβάλλει τη Βουλή. Δεν θα ήθελα να αντιπαρατεθούν οι δύο μου παρουσίες στον καλλιτεχνικό και τον πολιτικό χώρο. Κυριακή βράδυ δεν έχω βάλει παράσταση για να μην υπάρξει κάποιο πρόβλημα. Κι αν υπάρξει… η Βουλή προκρίνεται!».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
«Dead line». Κείμενο / Σκηνοθεσία: Γιάννης Βούρος. Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καραγιάννη. Κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη. Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Βούρος, Εβελίνα Παπούλια, Γιάννης Ροζάκης, Λίνα Τριανταφύλλου, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Ελενα Τυρέα. Θέατρο «Προσκήνιο». Παραστάσεις: Τε, Σά. 6.15 μ.μ., Πε, Πα, Σα. 9 μ. μ., Κυ. 7.15 μ.μ. Εισ.: € 22, €17 (λαϊκή, φοιτ.).

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 25/10/2009

ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΛOΔΡΑΜΑ ΣΕ ΕΚΔΟΧΗ – ΠΑΡΩΔΙΑ «ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ». «Ορφαναί» και… αξύριστες

  • Η Εριέτη και η τυφλή Λουίζα, «αι δύο ορφαναί» του 19ου αιώνα, επανέρχονται στον 21ο με τις μορφές του Παύλου Χαϊκάλη και του Αργύρη Αγγέλου
  • Είναι δύο. Και είναι ορφαναί. Και πολύ δυστυχισμένες. Και σέρνουν μία ιστορία 135 χρόνων. Μόνο που το φύλο τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση- και παράσταση-, «παίζει». Διότι την Εριέτη θα υποδυθεί ο… Παύλος Χαϊκάλης και τη Λουίζα, που εκτός από ορφανή και δυστυχισμένη είναι και τυφλή, ο… Αργύρης Αγγέλου- δύο καλοί κωμικοί δύο διαφορετικών γενεών. Θα τους συμπαρασταθεί ο Γιάννης Βούρος στον ρόλο της Κόμισσας Αρτέμιδος Δεβοδρέ.
  • Πρόκειται για το γαλλικό λαϊκό μελόδραμα με αίσιον τέλος, ήτοι happy end- των Αντόλφ ντ΄ Ενερί και Εζέν Κορμόν «Οι δύο ορφανές» που ξεκίνησε ως έργο θεατρικό το 1874 και το 1887 μετασχηματίστηκε και σε μυθιστόρημα γράφοντας ιστορία ως ένα από τα δημοφιλέστερα αναγνώσματα και θεάματα δύο αιώνων- του 19ου και του 20ού – ενώ δεν είναι λίγες και οι μεταφορές του στον κινηματογράφο. Το οποίο ετοιμάζεται για μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία στην εκδοχή «μόνο με άνδρες»- αλλά όχι μόνο για άνδρες…- του Τάκη Χρυσικάκου. Μία δια σκευή- παρωδία που πρωτοπαρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1992 από το «Θέατρο της Γελοιότητας» σε σκηνοθεσία του Τάκη Χρυσικάκου με τον ίδιο ως τυφλή Λουίζα και τον Κωνσταντίνο Τζούμα ως ανοιχτομάτα Εριέτη, είχε γκραν σουξέ και συνεχίστηκε τον χειμώνα στα θέατρα «Μπουρνέλη» και «Γκλόρια».
  • Τη διασκευή επαναφέρει στην κυκλοφορία η «Θεατρική Διαδρομή» του Κώστα Μπάλλα με σκηνοθέτη και πάλι τον Τάκη Χρυσικάκο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι της Άννας Μαχαιριανάκη, οι μουσικές επιλογές και οι στίχοι των τραγουδιών των Άγγελου Πυριόχου και Πάνου Χατζηκουτσέλη και οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου. Στον θίασο, επίσης, οι: Κώστας Φλωκατούλας, Γιάννης Θωμάς, Σπύρος Μπιμπίλας, Φώτης Σπύρος, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Σαμψών Φύτρος, Χρόνης Παυλίδης, Νίκος Τσιάμης, Ιωσήφ Ιωσηφίδης και ο τενόρος Φίλιππος Μοδινός που θα τραγουδάει άριες σατιρικά ενταγμένες στην παράσταση, γιος της σοπράνο Τζένης Δριβάλα και του βαρύτονου Τζων Μοδινού ο οποίος συμμετείχε με ανάλογο ρόλο στην παράσταση του 1992.
  • ΙΝFΟ: Πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου στην Καλαμάτα.
  • Πρεμιέρα στην Αθήνα, στην Πετρούπολη, στις 24 Ιουνίου.

«Το χιούμορ που μας λείπει»

  • «Η επιλογή ενός έργου στους καιρούς μας αποτελεί μια δύσκολη αλλά δημιουργική δουλειά», λέει ο διασκευαστήςσκηνοθέτης Τάκης Χρυσικάκος. «Πώς ξεχωρίζει κανείς εκείνο το έργο που θα «μιλήσει» στον κόσμο και θα του δώσει την πολυπόθητη κάθαρση; «Αι δύο ορφαναί» είναι μία ομαδική δουλειά που ο καθένας από τους δημιουργούς της την ξεχώρισε ανάμεσα από μια πλειάδα έργων. Ίσως να φταίει το έξυπνο χιούμορ του έργου, που λείπει από την καθημερινότητά μας… Ίσως οι δυνατοί του χαρακτήρες που συνδυάζονται αρμονικά και που είναι ισοδύναμοι και συμπληρωματικοί… Ίσως το γεγονός ότι τους ρόλους υποδύονται μόνο άντρες… Τέλος, ίσως να φταίνε οι… λαμπερές πρωταγωνίστριες, «αι δύο ορφαναί», που αν και κατατρεγμένες από τις τραγελαφικές υπερβολές της μοίρας τους, καταφέρνουν να ανταμώσουν με την ευτυχία».

Η τυφλή και η «ακόλαστη»

  • Παρίσι 1800, πόλη της διαφθοράς και της ακολασίας. Δύο ορφανά κορίτσια καταφθάνουν από την επαρχία με σκοπό να θεραπευτεί η μία εξ αυτών που, αλίμονο, είναι τυφλή.  Ξαφνικά, με τον ερχομό τους, η μια πέφτει θύμα ερωτικής απαγωγής και τότε αρχίζει η Οδύσσεια των δυο νεανίδων. Η τυφλή αναγκάζεται από την μέγαιρα κυρά- Φροσάρ, ντυμένη με κουρέλια, να ζητιανεύει στους δρόμους του Παρισιού, η άλλη, στα χέρια διεφθαρμένου μαρκησίου, κινδυνεύει να χάσει ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει, την τιμή της.
  • Η τραγωδία των δύο κοριτσιών δεν έχει τέλος. Η απαχθείσα ορφανή φυλακίζεται από τον κόμητα αστυνομικό διοικητή ως ακόλαστη και η μικρή τυφλή, βαριά άρρωστη από τις κακουχίες σέρνεται στους δρόμους, από τους βασανιστές της.  Αλλά… Η συνέχεια σε κάποιο θερινό θέατρο κοντά στο σπίτι σας.

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη

  • Προχώρησε η διανομή της «Μήδειας» του Μποστ που θα ανεβάσει το καλοκαίρι ο Πέτρος Φιλιππίδης, με Μήδεια την Κάτια Δανδουλάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, λοιπόν, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης θα ερμηνεύσει την… Καλόγρια, ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος την Αντιγόνη και ο Γιώργος Γαλίτης την Τροφό. Ο Λαέρτης Μαλκότσης έκλεισε να παίξει τον Ιάσονα, ο Μάνος Παπαγιάννης τον Ευριπίδη και ο Πάνος Σταθακόπουλος τον Οιδίποδα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες μας, ο Πέτρος Φιλιππίδης μαζί με τον Γαλίτη και τον Γιώργο Λέφα θα κάνουν μικρές επεμβάσεις-προσθήκες στο κείμενο του Μποστ, προκειμένου να υπάρχουν αναφορές στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τα σκηνικά θα φιλοτεχνήσει ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια θα φτιάξει ο Κώστας Βελινόπουλος, τη μουσική θα υπογράψει ο Γιούρι Στούπελ και, τέλος, τις χορογραφίες η Ελπίδα Νίνου.

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Αλλον Αλβανό γαμπρό θα έχουν το καλοκαίρι οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» και άλλον τον χειμώνα. Μπορεί ο Δημήτρης Τσέλιος να έκλεισε να αναλάβει τον ρόλο αυτό στην καλοκαιρινή περιοδεία του έργου των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», στην παράσταση όμως που θα δούμε τον επόμενο χειμώνα στο «Λαμπέτη» τον ίδιο ρόλο θα τον αναλάβει άλλος ηθοποιός. Και αυτός δεν θα είναι άλλος από τον Θεοχάρη Ιωαννίδη, που μας συστήθηκε φέτος τον χειμώνα ως ο μεγάλος γιος των «Λατρεμένων γειτόνων» που βλέπουμε στο Μεγάλο Κανάλι.
Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Ο Γιάννης Βούρος ετοιμάζεται να κάνει ένα δικό του θεατρικό χτύπημα τον επόμενο χειμώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, έκλεισε το θέατρο «Προσκήνιο» της οδού Καπνοκοπτηρίου και διαβάζει αρκετά θεατρικά έργα προκειμένου να καταλήξει στο καταλληλότερο. Ψάξε Γιάννη, ψάξε, κατά το Τρέξε Λόλα, τρέξε και ελπίζουμε να κάνεις την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.
  • Μαζί στον «Κλήρο του μεσημεριού» -μία από τις αρτιότερες παραστάσεις που παίζεται μέχρι την Κυριακή στο Πειραιώς 260 και πρέπει να σπεύσετε να δείτε γιατί θα νιώσετε τι σημαίνει θεατρική μέθεξη- μαζί και στους «Πέρσες». Νίκος Κουρής και Αμαλία Μουτούση συμφώνησαν να δουλέψουν και το καλοκαίρι μαζί, πρωταγωνιστώντας στους «Πέρσες» του Εθνικού. Η «χημεία» τους λειτουργεί εξαιρετικά και εμείς περιμένουμε με ενδιαφέρον και το νέο τους «πάντρεμα» στην παράσταση που θα κάνει ο Ντίμιτερ Γκότσεφ. [Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 10/04/2009]

«Θάρρος ή αλήθεια;» Τα Χριστούγεννα…

Μαρία Σολωμού - Μαρία Ανδρούτσου και Σαράντος Γεωγλερής στο «Θάρρος ή Αλήθεια;», που σκηνοθετεί ο Γιάννης Βούρος, στο θ�ατρο «Αμιράλ»

Μαρία Σολωμού – Μαρία Ανδρούτσου και Σαράντος Γεωγλερής στο «Θάρρος ή Αλήθεια;», που σκηνοθετεί ο Γιάννης Βούρος, στο θέατρο «Αμιράλ»

Δεν θα ήταν καλύτερα το σεξ να μπορούσε να βοηθήσει τον γάμο, παρά να τον πληγώσει; Η κωμωδία του Τζεφ Γκουλντ «Θάρρος ή Αλήθεια;», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αμιράλ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου, θέτει το ερώτημα αλλά δίνει και απαντήσεις.

Το έργο μιλάει για το σήμερα και θίγει θέματα σχέσεων, πίστης, μοιχείας, γάμου, φιλίας. Η παράσταση, σύγχρονη και καλοστημένη, με πρωταγωνιστές ηθοποιούς της νέας γενιάς, ισοδύναμους ερμηνευτικά, κυλάει άνετα, ενώ κάποια στιγμή και μετά τα γεγονότα λειτουργούν ως ντόμινο.

Τρία ζευγάρια, γιάπηδες, με όλη την πλήξη και τη βαρεμάρα που κουβαλάει η αποκατεστημένη τάξη σαραντάρηδων, μαζεύουν όλο το θάρρος τους και όλη την αλήθεια τους για να τη ρίξουν άτσαλα πάνω στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Πόσα ποτά θα χρειαστεί να πιουν για να αντέξουν αλήθειες που έχουν κρύψει κάτω από το κρεβάτι του τέλειου γάμου τους; Πόσο θάρρος θα χρειαστούν για να δοκιμάσουν τώρα όλοι μαζί μια ακραία σεξουαλικά εμπειρία που όλοι τους έχουν σκεφτεί, άλλα ποτέ δεν έχουν τολμήσει;

Οσο η νύχτα περνάει, τα σκοτάδια τους δυναμώνουν και όσο τα σκοτάδια δυναμώνουν, το παιχνίδι χοντραίνει. Ενα παιχνίδι που δεν αφήνει πίσω του νικητές. Αφήνει μόνο το θάρρος της αλήθειας. Και όποιος αντέξει…

Το παιχνίδι είναι η αφορμή για να αρχίσουν να βγαίνουν αλήθειες για τις σχέσεις, για τις προσωπικότητες, βοηθάει και λίγο το αλκοόλ που έχουνε βάλει ως ποινή -όποιος χάνει να πίνει- κι αρχίζουν να αποδομούνται οι χαρακτήρες, να χαλαρώνουν αντιστάσεις. Κάποιος προτείνει να ανταλλάξουν και ερωτικούς συντρόφους, όπερ και συμβαίνει…

Οταν τα ετερόκλητα αυτά ζευγάρια, μετά τη συνεύρεσή τους στην κρεβατοκάμαρα, επιστρέφουν στο σαλόνι, διαπιστώνουμε ότι κανείς δεν είναι ίδιος και ως άνθρωπος αλλά και στη σχέση του με το έτερόν του ήμισυ.

Ετσι η σχέση της πιστής αφοσιωμένης συζύγου (Μαρία Σολωμού), παντρεμένης με έναν διευθυντή οργανισμού κοινωνικής ωφελείας (Νίκος Ιωαννίδης), ο οποίος επιδίδεται στο σπορ της… γκόμενας (Χριστίνα Ραφαήλου), φαίνεται ότι μπαίνει σε νέες βάσεις.

Ο φιλελεύθερος σύζυγος που πιστεύει ότι έχοντας μια καλή σχέση με το σεξ έχεις ισορροπία σε όλη σου τη ζωή (Δημήτρης Αλεξανδρής) και η σύζυγός του (Φαίδρα Δούκα) στο τέλος της βραδιάς φεύγουν κερδισμένοι. Αντίθετα ο σύζυγος, ο οποίος έχει μόνιμο στυτικό πρόβλημα (Σαράντος Γεωγλερής), συνειδητοποιεί ότι για ό,τι του συμβαίνει δεν ευθύνεται κάποια οργανική δυσλειτουργία, αλλά η καταπιεστική σύζυγός του (Μαρία Ανδρούτσου). Γι αυτό παίρνει δραστικές αποφάσεις…

Αντ. Καρ., Έθνος, 15/12/2008

Θάρρος ή αλήθεια τα Χριστούγεννα

«Θέματα σχέσεων, πίστης, μοιχείας, γάμου φιλίας θίγει η κωμωδία του Τζεφ Γκουλντ στο «Αμιράλ»», λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Βούρος και μιλάει για θέατρο και πολιτική

Δεν θα ήταν καλύτερα το σεξ να μπορούσε να βοηθήσει τον γάμο παρά να τον πληγώσει; Μη βιαστείτε να απαντήσετε πριν δείτε την κωμωδία του Τζεφ Γκουλντ, «Θάρρος ή αλήθεια;» που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αμιράλ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου. «Μετά δεκατέσσερις σκηνοθεσίες μπορώ να πω κατηγορηματικά ότι πάντα με ενδιέφερε η σκηνοθεσία, τώρα πολύ περισσότερο που υπάρχει η συνειδητότητα ότι ρόλοι που ονειρευόμουν, λόγω βιολογικών ή άλλων συνθηκών, απομακρύνονται.

Θάρρος ή αλήθεια τα  Χριστούγεννα

Αν συνυπολογίσουμε ότι το κομμάτι της πολιτικής -στο οποίο σκοπεύω να ενεργοποιηθώ ακόμη περισσότερο- θα μου αποσπά όλο και μεγαλύτερο μερίδιο χρόνου, η σκηνοθεσία είναι η χρυσή τομή ούτως ώστε να μπορώ να έχω την επαφή που θέλω με το θέατρο αλλά και τον ελεύθερο χρόνο να αφοσιωθώ στα κοινά» αναφέρει ο Γιάννης Βούρος.

Θάρρος ή αλήθεια τα  Χριστούγεννα

Η υπόθεση

Τρία ζευγάρια μαζεύουν όλο το θάρρος τους και όλη την αλήθεια τους για να τη ρίξουν άτσαλα πάνω στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο «Θάρρος ή αλήθεια;». Πόσα ποτά θα χρειαστούν να πιουν για να αντέξουν αλήθειες που έχουν κρύψει κάτω από το κρεβάτι του τέλειου γάμου τους; Πόσο θάρρος θα χρειαστούν για να δοκιμάσουν τώρα όλοι μαζί μια ακραία σεξουαλικά εμπειρία που όλοι τους έχουν σκεφτεί άλλα ποτέ δεν έχουν τολμήσει; Οσο η νύχτα περνάει τα σκοτάδια τους δυναμώνουν και το παιχνίδι χοντραίνει.

«Ενδιαφέρον, σύγχρονο έργο, που θίγει θέματα σχέσεων, πίστης, μοιχείας, γάμου, φιλίας – μην ξεχνάτε ότι είναι υποψήφιο στο Λος Άντζελες ως η καλύτερη κωμωδία για το 2008» αποτελεί για τον σκηνοθέτη το «Θάρρος ή αλήθεια;». «Τρία ζευγάρια, γιάπηδες, με όλη την πλήξη και τη βαρεμάρα που κουβαλάει η αποκατεστημένη τάξη σαραντάρηδων, ψιλογκόλντεν μπόις θα έλεγα, μια βραδιά παραμονές Χριστουγέννων μαζεύονται στο σπίτι του ενός και μέσα σε όλη αυτή την αβάσταχτη ανία αποφασίζουν να παίξουν το παιχνίδι Θάρρος ή αλήθεια;».

Το παιχνίδι είναι η αφορμή για να αρχίζουν να βγαίνουν «φίδια για τις σχέσεις, για τις προσωπικότητες, βοηθάει και λίγο το αλκοόλ που έχουν βάλει ως ποινή -όποιος χάνει να πίνει- κι αρχίζουν να αποδομούνται οι χαρακτήρες, να χαλαρώνουν αντιστάσεις». Κάποιος προτείνει να ανταλλάξουν και ερωτικούς συντρόφους, όπερ και συμβαίνει… Όταν τα ετερόκλητα αυτά ζευγάρια, μετά τη συνεύρεσή τους στην κρεβατοκάμαρα, επιστρέφουν στο σαλόνι, διαπιστώνουμε ότι κανείς δεν είναι ίδιος και σαν άνθρωπος αλλά και στη σχέση του με το έτερόν του ήμισυ.

«Δεν είναι εύκολο να αποδεχθείς πράγματα που απλώς σκεφτόσουνα και τώρα έχεις υλοποιήσει. Αυτήν τη βραδιά λειτουργεί αποκαλυπτικά, ξεφλουδίζεται το καθωσπρέπει περίβλημα των ατόμων ή των ζευγαριών… Κωμωδία είναι το έργο» σπεύδει να διευκρινίσει ο Γιάννης Βούρος, αλλά με «σοβαρές προεκτάσεις. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια των σκηνών ακροβατούν οι εντάσεις μεταξύ κωμικών και σοβαρών καταστάσεων».

Για τον ίδιο το πιο γοητευτικό στοιχείο του έργου είναι ότι αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων, όπως αυτές καταγράφονται σήμερα. «Οι χαρακτήρες είναι όλοι αναγνωρίσιμοι» λέει και εξηγεί: Η πιστή αφοσιωμένη σύζυγος παντρεμένη έναν διευθυντή οργανισμού κοινωνικής ωφελείας, ο οποίος επιδίδεται στο σπορ «έχω μία γκόμενα γιατί η σχέση μου αυτή η παράνομη με βοηθάει να είμαι καλά στον γάμο». Ο φιλελεύθερος γενικά και στο σεξ ειδικά τύπος που πιστεύει ότι έχοντας μια καλή σχέση με το σεξ έχεις ισορροπία σε όλη σου τη ζωή. Η σύζυγός του υφίσταται αυτό το σεξ μασίν αλλά του κρύβει κάτι πολύ σημαντικό από το παρελθόν, το οποίο αποκαλύπτει με λίγα ποτηράκια βότκα και εξαιτίας του παιχνιδιού. Τέλος, το ζευγάρι στο οποίο ο άντρας έχει στυτικό πρόβλημα μόνιμα, η γυναίκα τον κατανοεί και τον παρηγορεί -του λέει «δεν πειράζει, σε όλους συμβαίνει κλπ». Αυτός, κάποια στιγμή, συνειδητοποιεί ότι ό,τι του συμβαίνει δεν είναι κάποια οργανική δυσλειτουργία αλλά η καταπιεστική σύζυγος, η δεσποτική που τον έχει ευνουχίσει σε επίπεδο στυτικό.

Με φτερά και πούπουλα ως γκέι σκηνοθέτης στο «Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί» που παίζεται για δεύτερη χρονιά στο «Αλίκη», σκηνοθέτης στο «Θάρρος ή αλήθεια;» κι όμως για τον Γιάννη Βούρο «η πολιτική – το Κοινοβούλιο συγκεκριμένα- είναι μονόδρομος, αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα… Εντάξει, είναι απαξιωμένο το Κοινοβούλιο, αλλά απαξιωμένο το καταντήσαμε εμείς εφόσον δεν στέλνουμε τους ανθρώπους που μπορούν να μας αντιπροσωπεύσουν επάξια». Η τέχνη δεν διαμορφώνει συνειδήσεις; «Το θέατρο ό,τι κι αν κάνει περιορίζεται στο 10Χ10 μιας σκηνής. Αν θέλεις να προσφέρεις σε ευρύτερη κλίμακα μπορείς να το κάνεις μέσα από χώρους και δράσεις που ανήκουν σε κυβερνητικές ή μη κυβερνητικές οργανώσεις… Με αντιπροσωπεύει απόλυτα το υγιές κομμάτι της πολιτικής».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η κωμωδία του Τζεφ Γκουλντ «Θάρρος ή αλήθεια» παίζεται σε μετάφραση Γιώργου Ηλιόπουλου και σκηνοθεσία – απόδοση Γιάννη Βούρου. Παίζουν οι ηθοποιοί Δημήτρης Αλεξανδρής, Μαρία Ανδρούτσου, Σαράντος Γεωγλερής, Φαίδρα Δρούκα, Νίκος Ιωαννίδης και Μαρία Σολωμού. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Λουκίας Μινέττου και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Η παράσταση παίζεται στο θέατρο «Αμιράλ» (Αμερικής 10. Τηλ. 210 – 3639385, 210 – 3608856) από Πέμπτη έως Κυριακή στις 9.15 μ.μ. και την Τετάρτη στις 8.00 μ.μ. Την Κυριακή υπάρχει απογευματινή παράσταση στις 6.15 μ.μ., ενώ η λαϊκή απογευματινή είναι το Σάββατο 6.15 μ.μ.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 23/11/2008