Category Archives: Βουτσινάς Ανδρέας

Στην Επίδαυρο η στάχτη του Βουτσινά

Βραβείο Σκηνοθεσίας Ανδρέας Βουτσινάς για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη θεάτρου ή κινηματογράφου πρόκειται να θεσπίσει ο Μάριος Βουτσινάς, γιος του κοσμοπολίτη σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά (1932-2010).

Θα απονέμεται κάθε δύο χρόνια και θα είναι επαμειβόμενο (θα συνοδεύεται με το ποσόν των 3.000 ευρώ). Συμβολικά, ο βραβευμένος θα φοράει για δύο χρόνια το ρολόι του Βουτσινά (ένα Rolex), το οποίο θα παραδίδεται ως «σκυτάλη» σε εκείνον που θα τον διαδέχεται.

«Δεν μπορεί να υπάρχει Γάλλος κριτικός που έγραψε «μετά τον Βουτσινά ο Θεός», και στην Ελλάδα να μην ξέρουν ποιος είναι», διαπιστώνει με πίκρα ο γιος του. «Το μόνο που θέλω με τη θέσπιση του Βραβείου Σκηνοθεσίας είναι να θυμούνται τι πρόσφερε ο πατέρας μου στον πολιτισμό και στο θέατρο», εξηγεί. «Δεν έχω κανένα προσωπικό όφελος».

Πράγματι. Ως κληρονόμος όλων των πνευματικών δικαιωμάτων του πατέρα του από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία αλλά και την Ελλάδα, ο Μάριος Βουτσινάς έχει τη γενναιοδωρία και το όραμα να προσφέρει για τη μακροημέρευση του θεσμού μέρος των προσωπικών του εσόδων.

Αυτό το διάστημα δεν διερευνά μόνο το νομικό πλαίσιο για τη θέσπιση του σωματείου των βραβείων. «Ψάχνω και τους φίλους και συνεργάτες του Ανδρέα», λέει, προκειμένου να στελεχωθεί το Σωματείο και να οριστεί η επιτροπή των βραβείων.

Επειδή το εννοεί όταν λέει «θέλω να θυμάται ο κόσμος ποιος ήταν ο Ανδρέας Βουτσινάς», ήδη πρόσφερε την εκπληκτική προσωπογραφία του πατέρα του, που φιλοτέχνησε ο Γιάννης Τσαρούχης, στο Μουσείο Μπενάκη για το νέο «παράρτημά» του, το Μουσείο Χατζηκυριάκου-Γκίκα. «Στον Ανδρέα Βουτσινά, ελπίδα του κόσμου ετούτου για το θέατρο», γράφει η αφιέρωση του Τσαρούχη. Τις δύο προτομές του, διά χειρός Κάρολου Καμπελόπουλου, σκοπεύει να τις δωρήσει στο Εθνικό Θέατρο και το ΚΘΒΕ.

Η δωρεά στο Μουσείο Μπενάκη είναι το «πρελούδιο» μιας σε βάθος χρόνου στενής συνεργασίας και σχέσης. Τα 280 κιβώτια με τα αρχεία μιας πολύχρονης δημιουργικής ζωής, οι μνήμες μιας πλούσιας σταδιοδρομίας, που σήμερα βρίσκονται στο Παρίσι, ο Μάριος σιγά σιγά τα ξεκαθαρίζει. Στο τέλος, ένα μέρος τους θα βρει τη θέση του στη μεγάλη έκθεση – αφιέρωμα στον σκηνοθέτη και τις 130 παραστάσεις του, που προγραμματίζει το Μουσείο Μπενάκη. Αργότερα το σύνολο του υλικού θα παραχωρηθεί στο Μουσείο.

«Ο Ανδρέας δεν είχε πετάξει τίποτα. Βρήκα ακόμη και λογαριασμούς της ΔΕΗ στη Ν.Υόρκη, τη δεκαετία του ’60. Εχω πολλή δουλειά», αποκαλύπτει ο Μάριος Βουτσινάς. Αρκετά προσωπικά αντικείμενα του σκηνοθέτη σκοπεύει να τα παραχωρήσει και στο Θεατρικό Μουσείο.

Στο μεταξύ, ο Μάριος Βουτσινάς σκέφτεται να εκδώσει ένα βιβλίο, με τίτλο «Εγώ και οι φίλοι μου», για τη σχέση του Ανδρέα με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως η Λόρεν, η Αρντάν κ.ά.

«Τον αγάπησα, αλλά πιο πολύ τον θαύμασα», εξομολογείται ο Μάριος για τον πατέρα του. «Ο θαυμασμός με έκανε τελικά να του σταθώ». Στις 22 Αυγούστου, ανήμερα των γενεθλίων του Βουτσινά, που έφυγε στις 10 Μαΐου, στα 78 του χρόνια, ο Μάριος έκανε την επιθυμία του πατέρα του πραγματικότητα.

Η τέφρα του, μοιρασμένη σε 14 βάζα, ρίχθηκε σε διαφορετικά σημεία του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου από 14 αγαπημένους ανθρώπους του. Συμμαθητές του από το Actor’s Studio το ’57 ,τον γραμματέα του στο Παρίσι, τη Λίνα Νικολακοπούλου, την Παυλίνα Βοζιδάκη, τη Φιλαρέτη Κομνηνού, την Αλεξάνδρα Λαδικού, τη Μαρία Σκούντζου, τον Χριστόφορο Σταμπόγλη, τον Χρήστο Καρχαδάκη, τη Δάφνη Ζούνη, τη Βάσια Παναγοπούλου… Ακολούθησε «γενέθλιο τραπέζι» στον Λεωνίδα, στο Λυγουριό.

«Δεν υπήρχε πιο λυτρωτική στιγμή από την ώρα που από διαφορετικά σημεία του αρχαίου θεάτρου -εγώ ήμουν στην 8η σειρά των κερκίδων- ανοίξαμε τα βάζα. Ηταν 12 το μεσημέρι, είχε έναν υπέροχο ήλιο και πολλά Μποφόρ. Ο,τι ακριβώς χρειαζόταν για να σκορπιστεί η τέφρα του στο θέατρο που αγάπησε και τον αγάπησε». *

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010

Advertisements

Ανδρέας Βουτσινάς: Ο κοσμοπολίτης του θεάτρου

  • IN MEMORIAM
  • Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
  • «Το θέατρο είναι σαν τη ζωή. Δεν τελειώνει παρά μόνο τη στιγμή που πεθαίνουμε» έλεγε ο Ανδρέας Βουτσινάς στα «ΝΕΑ» (1995)
  • Παρίσι, μέσα της δεκαετίας του 1960. Μια βέσπα που οδηγεί ένα αγόρι με συνεπιβάτη ένα κορίτσι τρέχει σαν δαιμονισμένη στη Σανζ Ελιζέ. «Θες να πέσουμε να τους τρομάξουμε;» λέει το αγόρι. Και πέφτουν και πνίγονται στα γέλια. «Αυτό του χρωστάω πιο πολύ απ΄ όλα: το γέλιο που μου χάρισε» λέει στα «ΝΕΑ» η Νόνικα Γαληνέα που υπήρξε το κορίτσι στο παραπάνω στιγμιότυπο. Το αγόρι που οδηγεί τη βέσπα είναι ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο οποίος «έφυγε» την Τρίτη στα 79 του.
  • Γεννημένος στη Χαρτούμ του Σουδάν, η «πέτρα» της ζωής του κυλάει σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Παρίσι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη πολύ πριν διάφοροι σημερινοί σταρ επιχειρήσουν (αποτυχημένα) μια διεθνή καριέρα.
  • Πρώτη στάση το Λονδίνο, στις δραματικές σχολές του Ολντ Βικ και Γουέμπερ Ντάγκλας. Λίγο μετά, το 1957, πηγαίνει στις ΗΠΑ και γίνεται μέλος του Αctors΄ Studio την ίδια περίοδο που οι υποψήφιοι για τη θρυλική σχολή είναι 6.000! Μάλιστα από τους κομμένους είναι ένα παιδί με μαύρα μυωπικά γυαλιά: ο Τάκης Χορν. Είναι τότε που ο Ελία Κα ζάν λέει: «Δεν ξέρω αν αυτό το παιδί θα γίνει σκηνοθέτης ή ηθοποιός, πάω στοίχημα όμως πως δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει απαρατήρητος».
  • Περίπου τότε ξεκινάει η καριέρα του ως ηθοποιός σε παραστάσεις του Καζάν στο Μπρόντγουεϊ, ενώ μεταπηδάει και στον στίβο της σκηνοθεσίας με «Το εύθυμο ζευγάρι». Η Τζέιν Φόντα πρωταγωνιστεί, με την οποία γίνονται ζευγάρι και στη ζωή. «Ηταν πολύ ωραίο αγόρι, σκέτος κούκλος» θυμάται η Νόνικα Γαληνέα.
  • Η ίδια η Φόντα παραδέχεται τον έρωτά της για τον σκηνοθέτη όταν το 1962 έρχεται στην Ελλάδα για τα γυρίσματα της ταινίας «Ιn Τhe cool of the day». Πολλά χρόνια μετά, στην αυτοβιογραφία της η αμερικανίδα ηθοποιός δεν ανέφερε τίποτε για τη σχέσηπου εξελίχθηκε και σε αρραβώνα – προκαλώντας την ειρωνεία του Βουτσινά, ο οποίος κρατούσε μέχρι τέλους φυλαγμένα τα γράμματά της στο συρτάρι του. Τότε είναι πάντως που ο Βουτσινάς θα «προπονήσει» και πολλούς ηθοποιούς. Εξάλλου παροιμιώδης έχει μείνει η διαφωνία του με τον Μάρλον Μπράντο για το χρώμα μιας γραβάτας που πυροδότησε έναν εικοσάλεπτο αυτοσχεδιασμό του μεγάλου σταρ.
  • Το 1967 καθοδηγεί τη Φέι Νταναγουέι στο «Μπόνι και Κλάιντ» του Αρθουρ Πεν, ρόλος πουπου όπως παραδέχεται η ίδια στην αυτοβιογραφία της- την απογείωσε κανονικά! Ακολουθεί μια νέα ερωτική σχέση με τηβραβευμένη με Οσκαρ- ηθοποιό Αν Μπάνκροφτ, την οποία αν και βραχύβια ο Βουτσινάς τη θεωρούσε τη σημαντικότερη της ζωής του. Με την «κυρία Ρόμπινσον» του «Πρωτάρη» παραμένουν φίλοι και λίγο μετά εκείνη του γνωρίζει τον νέο της εραστή. Ο κοντός τύπος με την πελώρια μύτη δεν ήταν άλλος από τον Μελ Μπρουκς που τότε σκηνοθετεί το έργο «Δύο τρελοί παραγωγοί». Ο Ανδρέας Βουτσινάς μάλιστα έχει έναν ρόλο έκπληξη, αυτόν της Carmen Ghia! Παίζει σε πολλές ταινίες (περίπου 20) και το 1969 πηγαίνει στο Παρίσι ιδρύοντας το θεατρικό εργαστήρι Θέατρο των Πενήντα.
ΔΩΡΟ ΜΙΑ ΜΠΑΡΜΠΙ
  • «Το 1975 είχαμε πάει με τον Αλέκο (σ.σ.: Αλεξανδράκη) στο Παρίσι και είδαμε την παράσταση «Με δυο πρόσωπα» που σκηνοθετούσε ο Ανδρέας. Πήγαμε στα καμαρίνια και εκείνος συγκινήθηκε πολύ, αφού είχαμε να τα πούμε χρόνια. Του κάναμε την πρόταση να επιστρέψει στην Ελλάδα και ανεβάσαμε στο Σινεάκ το «Κάθε χρόνο τέτοια μέρα»», θυμάται η Νόνικα Γαληνέα.
  • «Ο Ανδρέας με ήθελε αποκλειστικά. Μετά βίας… δεχόταν τον Αλέκο. Ο Βουτσινάς επίσης πρωτόβγαλε την κόρη μου Αμαλία (σ.σ.: Μουτούση) στο θέατρο στο «Βεντάλια της λαίδης Γουίντερμιρ»» συμπληρώνει η κ. Γαληνέα που είδε τελευταία φορά τον φίλο της στην Επίδαυρο στην πρεμιέρα του «Αυτοκράτορα Μιχαήλ». «Μου έκανε δώρο μια κούκλα (Μπάρμπι) λέγοντάς μου: “Την είδα και σε σκέφτηκα”. Με τον Ανδρέα, έφυγε ένα κομμάτι δικό μου» καταλήγει.
  • Ας πάμε όμως πάλι πίσω. Το πηγαινέλα του συνεχίζεται στο Παρίσι, αν και το έτος 1982 εγγράφεται στη θεατρική μνήμη της Ελλάδας σαν η πρώτη αιρετική σκηνοθετική σφραγίδα του. Ανεβάζει την «Ελένη» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο και σηκώνει θύελλα όταν η Λυδία Φωτοπούλου- στον ρόλο της Θεονόηςβγαίνει στην ορχήστρα γυμνόστηθη και αυτομαστιγώνεται. Τα έως τότε θεατρικά δεδομένα κλονίζονται, αφού επιπροσθέτως μία στέρνα κατάβρεχε τη μούμιαμνήμα του Πρωτέα στο σκηνικό. Τα αθλητικά κοστούμια των Διόσκουρων, τα σιντριβάνια και τα πυροτεχνήματα μπαίνουν στο μάτι του κυκλώνα της τότε κριτικής σε μια παράσταση που παρακολούθησαν πάντως συνολικά πάνω από 30.000 θεατές.
  • «Με την “Ελένη” έκανε πάταγο. Στο φινάλε, κρατώντας τα σκυλιά του υποκλίθηκε στο κοινό», θυμάται ο Σταμάτης Κραουνάκης. Το ένα εκ των δύο σκυλιών μάλιστα ήταν το πεκινουά Μίκα που είχε τη δική του αλλόκοτη ιστορία. Συγκεκριμένα, επειδή δεν του δόθηκε άδεια εισόδου στην Αγγλία, ο Βουτσινάς δεν δέχθηκε να σκηνοθετήσει τη «Μήδεια» για το Νational Τheatre of London!
  • Τέλος, εξαιτίας της Μίκας, το ΚΘΒΕ πρόσθεσε στη σύμβαση του σκηνοθέτη για τη φεστιβαλική παράσταση της «Ελένης» έναν παράδοξο όρο: Ο Βουτσινάς θα έβγαινε στο φινάλε για τον χαιρετισμό στην Επίδαυρο αγκαλιά με το τετράποδο!
ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΕΛΕΜΠΙΑ
  • Αιρετικός, αλλά και πολύ εργατικός, γίνεται περιζήτητος και συνεργάζεται με πολλούς. Ανάμεσά τους η Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» (το 1984), με την οποία τσακώνονται πολύ, αν και την ξανασκηνοθετεί έξι χρόνια μετά στο «Γλυκό πουλί της νιότης». Το 1986 και ύστερα από πολλές επιτυχίες θα συναντηθεί για πρώτη φορά με τον Σταμάτη Κραουνάκη, το μνημειώδες καλοκαίρι του στόρι Βουγιουκλάκη- Λαζόπουλος. «Συνεργαστήκαμε με τον Ανδρέα και τον Λαζόπουλο για τη Λυσιστράτη. Μου δώρισε μια κελεμπία, για τη χαρά που ένιωθε για τη μουσική μου», θυμάται ο συνθέτης. Η Λυσιστράτη με επικεφαλής τον Λάκη σαρώνει τα πάντα και κονταροχτυπιέται με τη Λυσιστράτη που ταυτόχρονα ανεβάζει η Αλίκη.
  • «Ο Βουτσινάς ήταν σπουδαίος στα ερεθίσματα και τις ανατροπές. Ηξερε να στηρίζει τις αδυναμίες των ηθοποιών. Τότε, στη Λυσιστράτη, ένα παιδί που είχε εισχωρήσει στον Χορό ήταν τελείως άφωνο. Ο Ανδρέας τον έβαλε και έκανε τη δούλα της Λυσιστράτης που λιποθυμούσε συνέχεια. Εγινε χαμός» λέει ο Κραουνάκης που μαζί με τον Βουτσινά άλλαξαν για πάντα και τη φιλοσοφία των live.
  • Για την ακρίβεια, το τρίο Κραουνάκης- Νικολακοπούλου- Πρωτοψάλτη υπό τη σκηνοθετική του μπαγκέτα στα «Λεωφόρος» και «Λεωφόρος Β΄» μετασχηματίζουν τις ερμηνείες και τις ορχήστρες σε κανονικά μουσικά θεάματα. Αν είχαμε, από τη μια, μέχρι τότε το κλασικό μπουζουξίδικο και, από την άλλη, τη μεγάλη πίστα με τα γαρίφαλα, η νέα τάση συνταίριαζε τη μουσική με το θέατρο.
  • «Φτιάχναμε σενάριο απ΄ τα τραγούδια και οι τραγουδιστές ήταν ήρωες ενός φανταστικού έργου. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο, αφού απαιτούσε θεατρική υποδομή για τους τραγουδιστές» λέει ο Κραουνάκης και θυμάται το πρώτο εγχείρημα. «Κάτι επιχειρηματίες που ήταν μακριά απ΄ τον δικό μας κώδικα, είχαν υποσχεθεί πως θα μας βοηθούσαν. Ανακάλυψα τότε πως δεν είχαν οικονομικό feedback και είπα στον Ανδρέα πως ήμασταν στον αέρα. Μου απάντησε: “Εμείς, αγάπη μου, θα ετοιμάσουμε τη νύφη κι αν θέλει ας έλθει ο γαμπρός», θυμάται ο συνθέτης.
  • Το 1988 στο «Απέραντο γαλάζιο» του Λικ Μπεσόν, ο παπάς της ταινίας είναι ο Ανδρέας Βουτσινάς. Και μπορεί η Αμοργός να είχε ανάγκη την ταινία για να διεκδικήσει μια θέση στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη, ο κύριος όμως που υποδύεται τον ιερωμένο είχε από νωρίς κερδίσει την κοσμοπολίτικη ταυτότητά του με ταξίδια, γνωριμίες, σχέσεις, συνεργασίες, διακρίσεις (και από τη γαλλική κυβέρνηση), αντιθέσεις, έρωτες, πάθη και, πάνω απ΄ όλα, τη μεγάλη του αγάπη για το θέατρο (με πάνω από 130 παραστάσεις) που υπηρέτησε αταλάντευτα ακόμη και εις βάρος του.
  • Οταν πρόσφατα ο Ανδρέας Βουτσινάς πήγε- με το μπαστουνάκι και τα αιώνια διάφανα γυαλιά- σε παράσταση της Σπείρα Σπείρα, μόλις άκουσε ένα τραγούδι για κάποιον ταχυδρόμο είπε συγκινημένος στον Κραουνάκη, στα καμαρίνια: «Ησουν καλός ταχυδρόμος, δεν έχασες το γράμμα». Και έφυγε την Τρίτη για το φως που υπηρέτησε.
Από τις συνεντεύξεις του στα «ΝΕΑ»:
  • «ΕΙΜΑΙ ΣΤΑΡ. Εγώ, είμαι. Είναι ευθύνη αυτό το τονισμένο ωμέγα του «εγώ». Σταρ είναι αυτοί που οι άλλοι δεν ντρέπονται να τους ξέρουν…»
  • «ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ να ήταν μια σκηνή. Θα είχε τέλος. Τώρα ο κόσμος είναι μια φυλακή. Πρέπει να βρούμε τα κλειδιά για να δραπετεύσουμε. Μπορεί να τα κρατά το θέατρο…»
  • «Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ είναι η έδρα της ψυχής μου. Ζήτησα από τον Δήμο (υπήρξε δημοτικός σύμβουλος την περίοδο 1999-2003 και εξελέγη με 9.000- πρώτος σε σταυρούς) να μου βρει έναν τάφο εδώ στη Θεσσαλονίκη (το 1982 το άλλαξε: «Θα ΄θελα όταν πεθάνω να με κάψουν και να πετάξουν την τέφρα μου πάνω από την Επίδαυρο. Να αιωρούμαι πάνω από το αρχαίο θέατρο»)
  • «ΕΝΑ ΜΑΓΕΡΕΙΟ είναι η ζωή. Το ίδιο και το θέατρο. Ερχομαι από μια εποχή που το να έχεις ψωμί και τυρί ήταν «ουάου». Αυτό που θέλω να δείξω είναι πως το να ξέρεις να αλείψεις λίγη μαρμελάδα στο ψωμί, λίγο βούτυρο, το κάνει νοστιμότερο. Και το θέατρο και τη ζωή»
  • «Ο ΜΟΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ της ζωής που μπορεί να πει ότι είναι κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν του Θεού είναι ο ηθοποιός»
  • «ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΝΕΟΣ σήμερα θα έσπαζα, θα ρήμαζα… Οι φωτιές που ανάβουν τα παιδιά δεν καίνε. Φωτίζουν. Αν ήμουν νέος θα πήγαινα μαζί τους. Θα τους έλεγα όμως: Προσέξτε μη γίνετε σε λίγα χρόνια σαν αυτούς που πολεμάτε σήμερα. Μη γίνετε χειρότεροι»

Το προκλητικό και απενοχοποιημένο γέλιο του θεάτρου μας

  • ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ: 1931-2010

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
  • Πολυτάλαντος. Κοσμοπολίτης. Avant garde. Sui generis. Γενναιόδωρος. Χορτασμένος. Ο Ανδρέας Βουτσινάς, από τις λίγες προσωπικότητες του εγχώριου θεάτρου με χιλιάδες καλλιτεχνικά χιλιόμετρα και στο εξωτερικό, ο σκηνοθέτης που έφερε το φρέσκο αεράκι της πρωτοπορίας στο δυσκίνητο εγχώριο θέατρο, αρχοντάνθρωπος και δάσκαλος με Δ κεφαλαίο, που δεν τσιγκουνεύτηκε ούτε σε αισθήματα ούτε στη μετάδοση των μυστικών της τέχνης του, έφυγε χθες το πρωί. Βρισκόταν διασωληνωμένος στην εντατική 24 ημέρες αδιαλείπτως.

«Στην Ελλάδα μπορώ να κάνω στο θέατρο τα πάντα. Αντίθετα στη Γαλλία  με θεωρούν σκηνοθέτη έργων με εσωτερικότητα», έλεγε ο Ανδρέας  Βουτσινάς

«Στην Ελλάδα μπορώ να κάνω στο θέατρο τα πάντα. Αντίθετα στη Γαλλία με θεωρούν σκηνοθέτη έργων με εσωτερικότητα», έλεγε ο Ανδρέας Βουτσινάς

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε τον περασμένο Δεκέμβριο, έπειτα από από έγκαυμα τρίτου βαθμού και κατόπιν -στο ίδιο πόδι- ένα κάταγμα. Μέχρι τότε κυκλοφορούσε άοκνος με τα διαφανή γυαλιά ηλίου του, το κομψό μπαστουνάκι του και τον αγαπημένο σκύλο του. Υποτροπίασε έπειτα από κάταγμα στο ισχίο. Χειρουργήθηκε, σχετικώς επανήλθε, κι ενώ ήταν έτοιμος να επιστρέψει σπίτι του, υπέστη νέο κάταγμα. Η κατάστασή του ήταν ήδη επιβαρημένη λόγω παλαιότερων εγκεφαλικών επεισοδίων και ενός εμφράγματος. Στις 22 Αυγούστου θα έκλεινε τα 79 χρόνια.

Επιθυμία του ήταν να αποτεφρωθεί. Αλλωστε δεν πήγαινε ποτέ σε κηδείες. «Γιατί δίνουν ψεύτικο τέλος σε κάτι «ατελείωτο», όπως τα συναισθήματά μας», υποστήριζε.

  • Actor’s Studio

Η ζωή του υπήρξε μυθιστορηματική. Γεννιέται στο Χαρτούμ του Σουδάν, το 1931. Ο πατέρας του ήταν έμπορος. Οκτώ ετών -εποχή που ο ανήσυχος Ανδρέας διαβάζει Φρόιντ!- επιστρέφουν οικογενειακώς στην Ελλάδα. «Μικρός ήμουνα ιδιαίτερα καταπιεσμένος», θυμόταν ο σκηνοθέτης. «Επρεπε να είμαι καλός, ευπρεπής, αγαπητός. Ωστόσο, δεν μου εξηγούσαν τι σήμαινε «καλός» οι κυκλοθυμικοί γονείς μου».

Είχε την τύχη η σχέση του με το θέατρο να ξεκινήσει μέσα από δύο ιστορικά θέατρα: το «Θέατρο Τέχνης» του Καρόλου Κουν και το Old Vic του Λονδίνου. Στη Νέα Υόρκη θα χτυπήσει την πόρτα του φημισμένου Actor’s Studio. Από τους 6.000 νέους που δίνουν εισαγωγικές εξετάσεις, θα περάσουν 6. Ανάμεσά τους είναι και ο τυχερός Βουτσινάς. Στους «κομμένους» ήταν και ο Δημήτρης Χορν.

1986: Πανηγυρίζει με τον Λάκη Λαζόπουλο μετά τη «Λυσιστράτη»

1986: Πανηγυρίζει με τον Λάκη Λαζόπουλο μετά τη «Λυσιστράτη»

Τακτικό μέλος του Actor’s Studio ο Βουτσινάς γίνεται το 1957, χρονιά που συμμετέχει ως ηθοποιός σε παραστάσεις του Καζάν στο Μπρόντγουεϊ («J.Β.», «Οι Αλλοπαρμένοι»). Αργότερα θα σκηνοθετήσει ο ίδιος την Τζέιν Φόντα, την οποία δίδαξε και στο σινεμά και με την οποία συνδέθηκε ερωτικά. Υπήρξε δάσκαλος υποκριτικής επίσης της Φέι Νταναγούει, του Γουόρεν Μπίτι και της Αν Μπάνκροφτ, της Μέριλιν Μονρό και του Τζέιμς Ντιν. Οταν πέθανε ο Λι Στράσμπεργκ, ο Καζάν ζήτησε από τον Βουτσινά να αναλάβει τη διοίκησή του. Αρνήθηκε επειδή, εξηγούσε, «φοβόμουνα ξαφνικά να μπω στις παντόφλες ενός ανθρώπου που τον αγαπούσα τόσο πολύ».

  • Κατακτά το Παρίσι

Στη Νέα Υόρκη παραμένει ώς το ’69, χρονιά που επιστρέφει στην Ευρώπη. Πηγαίνει στο Παρίσι, όπου ιδρύει δραματική σχολή, η οποία σύντομα μετατρέπεται σε διάσημο ευρωπαϊκό, τρόπο τινά, «παράρτημα» του νεοϋορκέζικου Actor’s Studio. Οι Γάλλοι σταρ της εποχής κάνουν απαραιτήτως μια «στάση» σ’ αυτή. Ανάμεσά τους κι ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ με τη Φανί Αρντάν.

Ως ηθοποιός ο Βουτσινάς συνεργάστηκε με τον Μελ Μπρουκς, σε μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους, στις ταινίες «Οι παραγωγοί», το «Μυστήριο με τις 12 καρέκλες» και «Ιστορία του κόσμου». Το ’81 έπαιξε στη «Μήδεια» του Ντασσέν, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη, αλλά και στο «Απέραντο Γαλάζιο» του Λικ Μπεσόν.

Η καριέρα του ως σκηνοθέτη εξακτινώθηκε σε διάφορες χώρες. Σκηνοθέτησε στην Κομεντί Φρανσέζ («Δον Ζουάν» του Μολιέρου), «Θεοδώρα» στο «La Fenice» της Βενετίας με την Ειρήνη Παπά, «Δεσποινίδα Τζούλια» με τη Φανί Αρντάν. Στο Παρίσι σκηνοθετεί από Ανούιγ μέχρι Ντέιβιντ Χέαρ και Σαμ Σέπαρντ. «Προσπάθησα να αποφύγω την παγίδα της ετικέτας», δήλωνε. «Δυστυχώς όμως στη Γαλλία με θεωρούν σκηνοθέτη μουσικής δωματίου, έργων ψυχολογικών με εσωτερικότητα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου μπορώ να κάνω τα πάντα». Αργησε, πάντως, να το διαπιστώσει στην πράξη.

  • Σκάνδαλο στην Επίδαυρο

Επειδή είχε συνεργαστεί με κομμουνιστές του Χόλιγουντ που κυνήγησε ο Μακάρθι, ο Βουτσινάς κουβαλά τη «ρετσινιά» του «κόκκινου». Είναι ο λόγος που δεν μπόρεσε να παραστεί ούτε στην κηδεία της μητέρας του στην Αθήνα. Τη στιγμή που μπορεί να γυρίσει στην Ελλάδα, έρχεται. Είναι το ’74. Υπογράφει αμέσως την πρώτη του ελληνική σκηνοθεσία: το «Κάθε χρόνο τέτοια μέρα» με τη Νόνικα Γαληνέα και τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Δεν μένει πάντως μόνιμα στην Αθήνα. Πηγαινοέρχεται στο Παρίσι, όπου τρεις μέρες τη βδομάδα διδάσκει στη σχολή του. Αργότερα δίδαξε επίσης στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου Γαλλίας.

Το «βάπτισμα του πυρός» στην Επίδαυρο, μια σημαντική για τον ίδιο στιγμή στην καριέρα του, το παίρνει το ’85 με την «Ελένη» του ΚΘΒΕ (στον ομώνυμο ρόλο η Αλ. Λαδικού). Παράσταση που προκάλεσε σκάνδαλο, καθώς έβγαζε τη Θεονόη-Λυδία Φωτοπούλου γυμνόστηθη στην Ορχήστρα. Με το Κρατικό έχει ήδη το ’81 ξεκινήσει η μακρά συνεργασία του, με πιο πρόσφατες δουλειές του, έως και πρόπερσι, το «Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα», η «Τύχη της Μαρούλας» και η «Ανάσα Ζωής» του Ντ. Χέαρ. Στην Επίδαυρο θα κατέλθει με το ΚΘΒΕ με «Ορνιθες» το ’94 και «Νεφέλες» το ’98.

Από τις μετρημένες στο ένα χέρι παραστάσεις του στο Εθνικό είναι η «Τρέλα του βασιλιά Γεωργίου του 3ου» του Μπένετ με το Γ. Μιχαλακόπουλο το ’93, ο «Αρτούρο Ούι» του Μπρεχτ (πάλι με τον Μιχαλακόπουλο) το ’95, οι «Εκκλησιάζουσες» το ’96 και η «Λυσσασμένη γάτα» με τη Φιλαρέτη Κομνηνού, το ’97. «Μέσα από τα έργα που έχω ανεβάσει θυμάμαι τα χρόνια», παραδεχόταν. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να του έμεινε αξέχαστο το ’97, αφού μαζί με τον Τένεσι Ουίλιαμς του Εθνικού, σκηνοθέτησε και την κωμωδία τού Γκέρνι «Προσοχή ο σκύλος δαγκώνει» με την Ελένη Ράντου, αλλά και το μιούζικαλ «Ηρθες σαν Ονειρο» με τον Τόλη Βοσκόπουλο και την Αντζελα Γκερέκου (στο «Ακροπόλ»).

  • Με Βουγιουκλάκη και Τόλη

Στο ελεύθερο θέατρο, παντελώς απενοχοποιημένος απ’ τους τετριμμένους διαχωρισμούς ποιοτικό-εμπορικό, συνεργάζεται σχεδόν με τους πάντες: με τους θιάσους Κούρκουλου – Παράβα («Μονό Ζευγάρι» του Σάιμον, το ’80), με τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ («Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα», το ’84), με τη Βουγιουκλάκη («Γλυκό Πουλί της Νιότης», το ’90).

Από τις πιο πολυσυζητημένες δουλειές του υπήρξε η «Λυσιστράτη» το 1986 με τον Λάκη Λαζόπουλο, που «κονταροχτυπήθηκε» στην Επίδαυρο με μια ακόμη Λυσιστράτη-σταρ, της Βουγιουκλάκη.

Σκηνοθετεί επίσης «Δεσποινίδα Τζούλια» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Κιμούλη το ’94 και «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Αλμπι με τις Ζωή Λάσκαρη, Ελένη Χατζηαργύρη και Κατερίνα Μαραγκού, το ’95.

Τελευταία του σκηνοθεσία, μεταξύ 130, ήταν «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» του Μπέρναρ Σο πέρσι, με την Αλεξάνδρα Λαδικού, ο λόγος που τον έφερε ύστερα από μια δεκαετία και πάλι στην Αθήνα.

Ενα σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του ήταν η σκηνοθεσία μουσικών παραστάσεων. Υπήρξε από τους πρώτους διδάξαντες του είδους, συνεργαζόμενος με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Γ. Νταλάρα, τον Γ. Πάριο και τον Μ. Ζαχαράτο.

Η γαλλική κυβέρνηση του έχει απονείμει τον ανώτατο τίτλο τιμής Commandeur des Arts et des Lettres καθώς και το Chevalier de Merite. Διετέλεσε πριν από 8 χρόνια δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη. «Είναι η Θεσσαλονίκη που μ’ ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα», τόνιζε. «Δεν μ’ ενδιαφέρει αν είναι το ΚΚΕ, που λέει κάτι ή η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ ή ο Συνασπισμός. Σημασία έχει να είναι κάτι καλό για τη Θεσσαλονίκη. Εγώ το ψηφίζω και ας γίνονται όλοι έξω φρενών. Ψηφίζω Ν.Δ. Ε, και λοιπόν;».

Με την Αρτέμιδα Παπαστρατή, που τον είχε ακολουθήσει στο Λονδίνο την εποχή του Old Vic, απέκτησαν το ’53 στο Παρίσι τον μοναχογιό τους Μάριο. *

  • «Ο έρωτας είναι προσωπική υπόθεση»

**«Ο πατέρας μου όσο είχε λεφτά μονοπωλούσε τον τίτλο του άνδρα. Οταν τα έχασε μεταμορφώθηκε και αφοσίωσε τη ζωή του σε «γυναικείες δουλειές». Κλεισμένος στην κουζίνα έφτιαχνε στιφάδο, ενώ η μητέρα μου αποφάσισε να αναλάβει τα οικονομικά βάρη. Κι εγώ ένιωθα ντροπή!».

**«Στην Αμερική έκανα 15 χρόνια ψυχανάλυση. Με βοήθησε να δω ότι τίποτα δεν θ’ αλλάξει. Είμαι αυτός που είμαι, όπως είμαι. Κατάλαβα ότι η μοναξιά μου είναι ένα προτέρημα. Στην Ελλάδα, όμως, δεν σε αφήνουν να είσαι μόνος σου. Σε κάνουν να αισθάνεσαι ένοχος. Χρειάζομαι δηλαδή τη στιγμή που μπαίνω μέσα στο σπίτι, κλείνω την πόρτα και ξαφνικά είμαι εγώ».

**«Αν δεν ήμουνα σκηνοθέτης η μόνη δουλειά που θα ήθελα να κάνω είναι νηπιαγωγός. Ενας άνθρωπος που έχει φτάσει σε μια ηλικία, ο Τσαρούχης για παράδειγμα, θα έπρεπε να δίνει δύο μήνες από τη ζωή του σε νηπιαγωγεία. Φανταστείτε τον Μητσοτάκη μέσα στα νήπια! Να πηγαίνει για μία εβδομάδα εδώ, για μία εβδομάδα εκεί. Φοβερή εμπειρία για τα παιδιά».

**«Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι μου είναι αδύνατον νά ζήσω με κάποιον. Τρεις φορές το προσπάθησα και δεν το κατάφερα. Ισως επειδή είμαι μοναχοπαίδι. Ενώ στη δουλειά δεν έχω αισθανθεί ποτέ ζήλια, στην προσωπική μου ζωή είμαι, Θεός φυλάξοι!».

**«Στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς πάντα υπήρχε ο μύθος του ενεργητικού και του παθητικού ομοφυλόφιλου. Ο ενεργητικός δεν είχε ποτέ πρόβλημα. Ακόμα και οι φιλενάδες τους ήταν περήφανες. Μην τολμήσεις όμως να ερωτευτείς άνδρα. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η αρρώστια. Απλώς έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι που πρέπει να το κλείσεις στη σοφίτα. Με ενοχλεί πάντως πολύ όταν βλέπω ένα ετεροφυλόφιλο ή ομοφυλόφιλο ζευγάρι να φιλιέται στο δρόμο. Πιστεύω ότι η δυστυχία και ο έρωτας είναι πολύ προσωπικά αισθήματα».

Πέθανε ο Ανδρέας Βουτσινάς, κοσμοπολίτης του θεάτρου

Η ΑΥΓΗ: 09/06/2010

Μια σημαντική απώλεια για το ελληνικό θέατρο σηματοδοτεί ο χθεσινός θάνατος του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ανδρέα Βουτσινά, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 χρόνων. Ο Ανδρέας Βουτσινάς άφησε την τελευταία του πνοή χθες το πρωί στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα. Πρόσφατα είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, έπειτα από ατύχημα που υπέστη στο πόδι, όμως η υγεία του ήταν κλονισμένη εδώ και πολλά χρόνια, ως συνέπεια του βαρύτατου εγκεφαλικού που είχε υποστεί προ δεκαπενταετίας. Ο γεννημένος στο Χαρτούμ καταξιωμένος σκηνοθέτης του θεάτρου μας άρχισε την καριέρα του σπουδάζοντας υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στη σχολή Δραματικής Τέχνης του W. Douglas, καθώς και σε εκείνη του L. Strassberg, ενώ το 1957 έγινε μέλος του Actor’s Studio. Ως ηθοποιός έπαιξε σε ταινίες των Μελ Μπρουκς, Ζυλ Ντασσέν και Λυκ Μπεσόν, ενώ ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως οι Τζέιν Φόντα, Φέι Ντάναγουεϊ, Γουόρεν Μπίτι, Αν Μπράνκροφτ, Φανί Αρντάν, Ειρήνη Παππά κ.ά. Είχε σκηνοθετήσει περισσότερες από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, στο Λονδίνο, τη Ν. Υόρκη, το Παρίσι, τον Καναδά, δουλεύοντας στο Μπρόντγουεϊ, στην Comedie Francaise, στο Θέατρο του Πίτερ Μπρουκ κ.λπ. Στην Ελλάδα ο Ανδρέας Βουτσινάς είχε συνεργαστεί και με τις δύο κρατικές μας σκηνές, το Εθνικό και το ΚΘΒΕ, με την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και πολλούς άλλους θιάσους. Τελευταία του δουλειά, η σκηνοθεσία του έργου του Μπέρναρ Σω Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν, που ανέβηκε αυτόν τον χειμώνα στο θέατρο Ορφέας, στη σκηνή που έφερε το όνομά του…  Σύμφωνα με τους οικείους του, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί νεκρώσιμος τελετή, αλλά η σορός του θα μεταφερθεί στο εξωτερικό προκειμένου να αποτεφρωθεί. Η τελευταία του επιθυμία ήταν οι στάχτες του να σκορπιστούν στην Επίδαυρο…

* Τη βαθιά του οδύνη για την απώλεια του κορυφαίου σκηνοθέτη που «άφησε έντονα το στίγμα του, σκηνοθετώντας παραστάσεις που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη του κοινού της Βορείου Ελλάδος», εκφράζει με ανακοίνωσή του το ΚΘΒΕ και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Σωτήρης Χαζάκης.

Ανδρέας Βουτσινάς, ο πληθωρικός

http://www.voutsinas.org/userfiles/image/voutsinas.jpg

  • Με τις παραστάσεις του δίχασε και προκάλεσε το θεατρικό κατεστημένο κυρίως της δεκαετίας του ’80
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 9 Iουνίου 2010

ΑΠΩΛΕΙΑ. Πληθωρικός, παρορμητικός, προκλητικός, μεθοδικός, σκηνοθέτης με φαντασία, με τις παραστάσεις του δίχασε και προκάλεσε το θεατρικό κατεστημένο της εποχής (κυρίως τη δεκαετία του ’80), ενώ το χιούμορ και η έκπληξη σφράγισαν οτιδήποτε έκανε.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς έπειτα από αρκετές περιπέτειες με την υγεία του έχασε χθες τη μάχη με τη ζωή στα 79 του χρόνια, στον «Ερυθρό» όπου νοσηλευόταν για καιρό.

Από το 1957, που έγινε μέλος του Actors Studio, σκηνοθέτησε περισσότερες από 130 παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ήταν από τους πρώτους σκηνοθέτες που ασχολήθηκαν με την οπτικοποίηση του ελληνικού τραγουδιού, ενώ για πολλούς ήταν εξαιρετικός δάσκαλος.

Δίδαξε στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Γαλλίας (IDEC), έπειτα από πρόταση του Γάλλου υπουργού Πολιτισμού ώς το 1980, διηύθυνε το «Θέατρο των Πενήντα» στο Παρίσι, ενώ η γαλλική κυβέρνηση τού έχει απονείμει τους τίτλους τιμής Commandeur des Arts et des Lettres, καθώς και το Chevalier de Merite.

Εγωκεντρικός, του άρεσε να πρωταγωνιστεί στις παρέες, να μιλάει για τους μύθους που γνώρισε, την Τζέιν Φόντα, αλλά και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Αλ Πατσίνο που αυτός ξεχώρισε στο Actors Studio, τα χρόνια της Ν. Υόρκης και κυρίως τα χρόνια της ψυχανάλυσης.

Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 22 Αυγούστου 1931, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα πριν γίνει 10 ετών και λάτρεψε το θέατρο και τις μεταμορφώσεις από παιδί.

  • Νεφελώδεις σχέσεις

Στο Λονδίνο ξεκίνησε τις σπουδές του στη σχολή του Old Vic, συνέχισε στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Webber Douglas, έπειτα στη σχολή του Lee Strasberg στη Ν. Υόρκη, ενώ από το 1957 έγινε μέλος του Actors Studio.

Στο μεταξύ είχε γίνει πατέρας του μικρού Μάριου Βουτσινά (εικαστικός καλλιτέχνης) με την Αρτεμη Παπαστρατή, καλλονή της εποχής.

Δυστυχώς η σχέση πατέρα-γιου ήταν πάντα νεφελώδης με ελάχιστα διαλείμματα. «Μετανιώνω για πολλά. Κυρίως για το ότι έκανα οικογένεια, παιδί… Επί χρόνια δεν βλεπόμαστε και έτσι δεν δημιουργήθηκε σχέση επιρροής», εξομολογήθηκε στην Εφη Μαρίνου πριν από λίγους μήνες. «Αυτό που λέω μπορεί να σοκάρει, αλλά συγχρόνως είναι μια αλήθεια που τολμώ να πω». Αυτό ακριβώς ήταν ο Ανδρέας Βουτσινάς: ευθύς και υπερβολικός.

Σε μια άλλη συνέντευξή του στην Αρετή Αθανασίου το 1998, αναφέρεται στην επίσκεψη που του έκαναν στο Actors Studio η πρώην γυναίκα του και ο γιος του. «Οταν είδα αυτόν τον μικρό άνθρωπο μπροστά μου, ένιωσα όπως τότε που γεννήθηκε. Μια φοβερή έκπληξη. Με κοίταζε, περίμενε κάτι από μένα κι εγώ του είπα: “Το μόνο δώρο που μπόρεσα να σου κάνω στη ζωή μου είναι που δεν έχεις πατέρα δολοφόνο”. Γιατί αν συνέχιζα με τη μητέρα του, κάποιος από τους δύο θα είχε σκοτώσει τον άλλον…».

Ολα αυτά στο γραφείο του ψυχιάτρου γιατί μόνο εκεί δέχτηκε να τους συναντήσει. Στην ίδια συνέντευξη ο Μάριος Βουτσινάς δήλωνε: «Η σχέση μας ήταν σαν μπλουζ με σφιγμένα δόντια!». Η αλήθεια πάντως είναι πως ο γιος του τού στάθηκε ώς την τελευταία στιγμή.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς εργάστηκε από το 1957 ως ηθοποιός αρχικά αλλά και σκηνοθέτης με τους: Ελία Καζάν, Φέι Νταναγουέι, Γουόρεν Μπίτι, Αν Μπάνκροφτ κ.ά. Δούλεψε με τον Μελ Μπρουκς στις ταινίες «Producers, Mystery of 12 Chairs» και «History of the World (Part I)», το 1981 με τη Μελίνα Μερκούρη στο έργο του Ζυλ Ντασσέν «Dream of Passion» καθώς και με τον Λικ Μπεσόν στο «Απέραντο γαλάζιο». Τελευταία εμφάνισή του στο σινεμά ήταν στο «Μη φεύγεις» του Αλ. Πανταζούδη.

Στις σκηνοθεσίες του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα: «Δον Ζουάν» του Μολιέρου στην Comedie Fran�ise, «Θεοδώρα η αυτοκράτειρα του Βυζαντίου» στο Θέατρο La Fenice της Βενετίας με την Ειρήνη Παππά, «Δεσποινίς Τζούλια» με τη Φανί Αρντάν στο Παρίσι και «Η νύχτα της Ιγκουάνα» με τον Βανέκ στο Θέατρο του Πίτερ Μπρουκ στο Παρίσι, στο Φεστιβάλ του Μπελάκ την «Ηλέκτρα» του Ζ. Ζιροντού και στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το «Joker Lady».

  • Αδυναμία του το ΚΘΒΕ

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είχε ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μου έδωσε την πρώτη μου σκηνοθεσία στην Επίδαυρο» θύμιζε σε όλους. Από το 1981 σκηνοθέτησε τους: Δέσπω Διαμαντίδου, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ζωή Λάσκαρη, Φιλαρέτη Κομνηνού, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Σκούντζου, Αλέκο Αλεξανδράκη, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Νόνικα Γαληνέα, Κάτια Δανδουλάκη, Νίκο Κούρκουλο, Σταύρο Παράβα, Λάκη Λαζόπουλο, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ κ.ά. Στην Επίδαυρο από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις του ήταν η «Ελένη» με τη Λ. Φωτοπούλου που προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα για τα πυροτεχνήματα, επίσης η «Μήδεια» και η «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη. Σύμφωνα με την επιθυμία του η σορός του θα αποτεφρωθεί.

«Αντίο»… στον Ανδρέα Βουτσινά

  • Eurokinissi
  • Πέθανε χτες, ο 79χρονος σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στο «Ερρίκος Ντυνάν». Η σορός του, σύμφωνα με επιθυμία του, θα αποτεφρωθεί.

Ο Α. Βουτσινάς γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στη σχολή του λονδρέζικου θεάτρου «Old Vic», στη σχολή δραματικής τέχνης και τραγουδιού του Βέμπερ Ντούγκλας και στην περίφημη σχολή «Actors Studio» της Ν. Υόρκης. Εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στο Μπροντγουέι, σε ταινίες των Ηλία Καζάν, Ζιλ Ντασέν, Λικ Μπεσόν. Μελ Μπρουκς. Συνεργάστηκε με διάσημους ηθοποιούς (Τζέιν Φόντα, Φέι Νταναγουέι, Γουόρεν Μπίτι, Αν Μπάνκροφτ, Μελ Μπρουκς, Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παππά, Φανί Αρντάν, κ.ά.). Σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα ΚΘΒΕ, Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, με δημοτικά θέατρα και ελεύθερους θιάσου. Συνεργάστηκε με πολλούς πρωταγωνιστές (Αλεξανδράκη, Κούρκουλο, Βουγιουκλάκη, Λάσκαρη, κ.ά.). Σκηνοθέτησε παραστάσεις αρχαίου δράματος στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Τον περασμένο χειμώνα σκηνοθέτησε «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» του Μπέρναρ Σο, στο θέατρο «Ορφέας» που πήρε το όνομά του. Συμμετείχε επίσης στην τηλεοπτική σειρά του Κώστα Κουτσομύτη «Πρόβα νυφικού».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 9 Ιούνη 2010

Εσβησε ο «δάσκαλος»

Εφυγε ο «δάσκαλος». Χθες, στις 9.00 το πρωί στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» η καρδιά του Ανδρέα Βουτσινά σταμάτησε να χτυπάει. Δεν άντεξε, αφού τους τελευταίους μήνες ο διάσημος σκηνοθέτης είχε ταλαιπωρηθεί πολύ. Είχε προλάβει, βέβαια, να κάνει γνωστή στον γιο του Μάριο και στους πολύ δικούς του ανθρώπους την τελευταία του επιθυμία: να αποτεφρωθεί όταν θα έφτανε η ώρα να αποχωρήσει από αυτό τον κόσμο.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς νοσηλεύτηκε για πολύ καιρό, καθώς η κατάσταση της ήδη επιβαρημένης υγείας του είχε επιδεινωθεί δραματικά. Κοντά του ήταν ο γιος του Μάριος και κάποιοι φίλοι που δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ. Ενα εγκεφαλικό επεισόδιο που του συνέβη πριν από λίγα χρόνια ήταν η αρχή της μεγάλης περιπέτειας. Το αντιμετώπισε με λιονταρίσιο πείσμα. Συνέχισε να εργάζεται και να κάνει όνειρα. Από τις αρχές όμως του 2010 η υγεία του άρχισε να κλονίζεται επικίνδυνα. Στις 18 Φεβρουαρίου εισήχθη στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», ύστερα από κάταγμα που υπέστη μέσα στο σπίτι του. «Θα γίνω καλά και θα επιστρέψω στο σπίτι!», μας είχε πει τότε. Χρειάστηκαν αλλεπάλληλα χειρουργεία, από τα οποία εξαντλήθηκε. Στις 8 Απριλίου χρειάστηκε να νοσηλευτεί ξανά, αυτή τη φορά στην εντατική μονάδα. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Τις τελευταίες εβδομάδες είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός». Ολοι ήλπιζαν σε ένα θαύμα, αφού ο Ανδρέας Βουτσινάς υποστηριζόταν μηχανικά. Το μοιραίο, όμως, δεν θα αργούσε να έρθει.

Λίγες ώρες μετά την είδηση του θανάτου του ο μοναχογιός του Μάριος Βουτσινάς δήλωσε στην «Espresso»: «Δεν θα γίνει τίποτα στην Ελλάδα, θα φύγουμε στο εξωτερικό. Είχε ζητήσει αποτέφρωση. Ηταν η ύστατη επιθυμία του, την οποία πρέπει να σεβαστούμε. Δεν γνωρίζω τίποτα ακόμη από τις διαδικασίες που θα ακολουθήσουν. Κάποια στιγμή θα κάνω ένα μνημόσυνο στην Ελλάδα και θα καλέσω όλους όσοι τον αγάπησαν».

  • Μια ζωή γεμάτη δόξα και έρωτα και η πίκρα για την Τζέιν Φόντα

Κορυφαίος του θεάτρου, με διεθνή αναγνώριση, συνεργάστηκε με ανθρώπους παγκόσμιας ακτινοβολίας. Εζησε μία γεμάτη ζωή με έρωτα και δόξα. Η διάθεσή του να ζήσει δεν τον εγκατέλειψε μέχρι την τελευταία πνοή. «Είμαι 78 χρόνων και αισθάνομαι 18. Το ενδιαφέρον μου για τη ζωή παραμένει, δεν χάνεται με τα χρόνια. Πρέπει να μαζεύω αναμνήσεις που θα τις χρησιμοποιήσω αργότερα», μας έλεγε ο Ανδρέας Βουτσινάς. Η παράσταση του έργου του Μπέρναρ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» που ανέβηκε στην αίθουσα που φέρει το όνομά του, στο θέατρο «Ορφέας», έμελλε να γίνει το κύκνειο άσμα του. Ο χαμός του βύθισε στη θλίψη το θέατρο.

Γεννήθηκε το 1931 στο Χαρτούμ του Σουδάν από γονείς Κεφαλλονίτες. Ο πατέρας του είχε επιχειρήσεις στην Αβησσυνία, τις οποίες πούλησε και στη συνέχεια η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Αθήνα και έφυγε για το Λονδίνο, όπου σπούδασε υποκριτική και στις σχολές των Old Vic Webber Douglas. Φοίτησε στη σχολή Lee Strasberg στη Νέα Υόρκη και το 1957 έγινε μέλος του Actors Studio.

Τρεις ήταν οι γυναίκες της ζωής του. Την πρώτη θέση στην καρδιά του σκηνοθέτη είχε η μητέρα του, Αναστασία. «Η μητέρα μου με έμαθε να κάνω πάντα αυτό που αγαπώ. Ηταν καταπληκτική γυναίκα και κάθε μέρα περνάει από το μυαλό μου», μας έλεγε.
Μεγάλο κεφάλαιο αποτέλεσε η Τζέιν Φόντα, με την οποία ήταν αρραβωνιασμένοι. Στην τελευταία του συνέντευξη (στην «Εspresso της Κυριακής») μίλησε για εκείνη με τρυφερότητα και αγάπη. «Στο βιβλίο που έγραψε δεν ανέφερε τίποτα για μένα. Μόνο τα γράμματά της να δεις τα έχω φυλαγμένα και έχω σκεφτεί να της τα στείλω, για να της θυμίσω! Ημασταν μαζί τρία χρόνια, πάρα πολύ νέοι, τότε που ο ένας χρόνος κάνει για πέντε!» Η τρίτη ήταν η Αν Μπάνκροφτ.

Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με τον Μελ Μπρουκς, τη Μελίνα Μερκούρη και τον Λικ Μπεσόν. Τελευταία του κινηματογραφική συμμετοχή ήταν στο «Μη φεύγεις». Επίσης, πήρε μέρος στην τηλεοπτική σειρά του Κώστα Κουτσομύτη «Πρόβα νυφικού». Κορυφαίες σκηνοθετικές στιγμές του, τα έργα «Δον Ζουάν» του Μολιέρου, «Θεοδώρα, η αυτοκράτειρα του Βυζαντίου» με την Ειρήνη Παππά, «Δεσποινίς Τζούλια» με τη Φανί Αρντάν και «Η νύχτα της Ιγκουάνα». Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος («Η τρελή» του Σαγιό, «Χάρολντ και Μοντ», «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» κ.ά.).

Είχε συνεργαστεί και με το Εθνικό Θέατρο, με τους θιάσους Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα, Κάτιας Δανδουλάκη, Αλίκης Βουγιουκλάκη – Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Μιμής Ντενίση, Λάκη Λαζόπουλου, Γιώργου Κιμούλη και Ζωής Λάσκαρη κ.ά. Σκηνοθέτησε περίπου εκατόν τριάντα παραστάσεις, ενώ δίδαξε στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Γαλλίας. Διηύθυνε το «Θέατρο των Πενήντα», ένα θεατρικό εργαστήρι στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση του έχει απονείμει τον ανώτατο τίτλο τιμής Commandeur des Arts et des Lettres, καθώς και τον τίτλο Chevalier de Merite. Στη Θεσσαλονίκη από το 2008 λειτουργεί η Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ανδρέας Βουτσινάς».

  • Σκληρά λόγια για τον γιο του στην «Espresso της Κυριακής»

Η «Espresso της Κυριακής» φιλοξένησε την τελευταία συνέντευξη του Ανδρέα Βουτσινά στις 27 Σεπτεμβρίου 2009. Μία εκ βαθέων εξομολόγηση του σκηνοθέτη στην οποία ήταν απόλυτα ειλικρινής και χαριτωμένος – ακόμη και αν στηριζόταν στο μπαστούνι του…

«Το θέατρο δίνει μεγάλη χαρά γιατί είναι η ζωή συμπυκνωμένη. Εάν δεν είχα το θέατρο, θα είχα φύγει από τη ζωή», μας είχε πει σε διάλειμμα στις πρόβες της παράστασης στον «Ορφέα». «Δεν είναι μια ζωή, είναι… η ζωή! Μια ζωή έχω έτσι κι αλλιώς. Οι εμπειρίες μου όλες ήταν ένα βλέμμα πάνω στη δουλειά μου. Στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποιήσει πως ό,τι έκανα -από μικρό παιδί- ήταν για το θέατρο».

«Σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου -δεν ξέρω αν τη θυμάται ο κόσμος- υπήρξε η Αν Μπάνκροφτ. Εκείνη διέκρινε ότι μπορώ να κάνω πράγματα ως σκηνοθέτης και η γνωριμία μας ήταν καθοριστική».

Οι σχέσεις του με τον γιο του Μάριο μέχρι και λίγο προτού κλονιστεί η υγεία του ήταν ηλεκτρισμένες. Ομως, το αίμα νερό δεν γίνεται. «Οταν μείναμε μαζί ήμασταν σαν δύο άνθρωποι που γνωρίζει ο ένας τον άλλον, που είναι φίλοι, χωρίς όμως ποτέ να γίνουμε πολύ καλοί φίλοι. Δεν είναι γιος μου, αλλά δεν είναι εχθρός μου. Κάπου μέσα του ο Μάριος πίστευε ότι θα τον αγαπούσα όπως εκείνος ήθελε. Αλλά εγώ αγαπούσα πάντα τη δουλειά μου περισσότερο και από εμένα τον ίδιο. Δεν μπορούσε, λοιπόν, να καταλάβει ότι αγαπούσα το θέατρο γιατί μου έδινε όλα εκείνα τα πράγματα που η ζωή δεν μπορούσε να μου δώσει».

Ο Ανδρέας Βουτσινάς με τη Φέι Ντάναγουέϊ στο 42ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

  • «Στο φως να πας που τόσο υπηρέτησες»

Η είδηση θανάτου του Ανδρέα Βουτσινά έκανε ράκος τους ανθρώπους του θεάτρου. Αν και περίμεναν το μοιραίο, «πάγωσαν». Ολοι τον αγαπούσαν και τον θαύμαζαν. Για το ταλέντο του, για το ανοιχτό μυαλό του, για τη διορατικότητά του.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης, με τον οποίο ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε σε μουσικές παραστάσεις, τον αποχαιρετά συγκλονισμένος μέσα από την «Espresso»: «Αντίο, Αντρέα. Αγάπη. Ο μόνος δρόμος, δάσκαλέ μου. Στο φως να πας που τόσο υπηρέτησες». Ο Ντίνος Καρύδης, ο οποίος εμφανιζόταν στην παράσταση του έργου του Μπέρναρ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», θα πει: «Αυτές τις στιγμές πρέπει να σιωπούμε. Αλλά θέλω να αναφέρω ότι θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο επειδή συνεργάστηκα μαζί του στην τελευταία παράσταση που σκηνοθέτησε. Εάν τον είχα γνωρίσει νωρίτερα, θα ήμουν καλύτερος ηθοποιός. Είχε πάθος με την ελληνική γλώσσα. Καληνύχτα, δάσκαλε. Κι επειδή πάντα είχες αγωνία εάν σ’ αγαπάμε, θα στο πω τώρα: σ’ αγαπώ πολύ».

Τη θλίψη για την απώλεια του Ανδρέα Βουτσινά εκφράζει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, κάνοντας λόγο για την έντονη προσωπικότητα του σκηνοθέτη, που υπήρξε «πηγή αστείρευτης έμπνευσης, καλλιτεχνικής τόλμης και καινοτομίας».

ΧΡΥΣΑ ΔΟΤΣΙΟΥ

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη στην Επίδαυρο πέρυσι το καλοκαίρι για τις «Νεφέλες» από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Οι πατερίτσες δεν στάθηκαν ποτέ εμπόδιο.


  • Συγκλονισμένη η Φαίη Σκορδά που την είχε σαν κόρη του

Ενα κομμάτι από τη ζωή της Φαίης Σκορδά πήρε μαζί του ο Ανδρέας Βουτσινάς. Είχε σαν κόρη του την τηλεπαρουσιάστρια, κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν. Τους συνέδεε η μεγάλη αγάπη για τη Θεσσαλονίκη. Πολλά χρόνια έζησε ο Ανδρέας Βουτσινάς στη συμπρωτεύουσα, όπου ανέβασε δεκάδες επιτυχημένες παραστάσεις στο ΚΘΒΕ και σε άλλα θεατρικά σχήματα. Εκεί συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν και έγιναν αχώριστοι.

Η Φαίη τον φρόντιζε, έβγαιναν μαζί έξω. Φυσικά, του στάθηκε πολύ στα δύσκολα. Τον πήγαινε στους γιατρούς που τον κουράριζαν τα τελευταία χρόνια και ήταν δίπλα του όταν έμπαινε στα νοσοκομεία. Γι’ αυτό τη Φαίη εμπιστεύτηκε για να δώσει την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη πριν από δύο χρόνια στο Alter.

Η χθεσινή ημέρα ήταν πολύ δύσκολη για την οικοδέσποινα του «Πολύ μπλα μπλα», όπως θα είναι και οι επόμενες που θα ακολουθήσουν, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι έφυγε ο Ανδρέας Βουτσινάς, μια μεγάλη για εκείνη απώλεια. Παρ’ όλα αυτά, δεν αρνήθηκε να πει δυο τρυφερά λόγια ως κατευόδιο για τον «δεύτερο πατέρα» της, όπως τον αισθάνεται: «Ζωντανός κάθε στιγμή, γεμάτος όρεξη για γλέντι, με μεγάλη αγάπη για τους μαθητές της σχολής του στη Γαλλία και όχι μόνο. Πάντα στο πλευρό κάθε νέου που ζητούσε τις συμβουλές του. Πάντοτε κομψός. Πάντοτε κύριος. Πάντοτε υπερήφανος. Δεν θα ξεχάσω ότι ήθελε κάθε βράδυ να ανεβαίνει στο σπίτι μόνος του, γιατί όπως μου έλεγε: “Τα καταφέρνω μόνος!” Πάντα γενναίος. Πάντα δυνατός. Καλό ταξίδι!»

ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ

Espresso, 09/06/2010

Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» τον Ανδρέα Βουτσινά


Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του οδύνη για την απώλεια του κορυφαίου σκηνοθέτη  Ανδρέα Βουτσινά που αγάπησε και  υπηρέτησε το θέατρο αφήνοντας πίσω του  πάνω από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, τον Καναδά, τη Ν. Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς άφησε έντονα το στίγμα του στο ΚΘΒΕ σκηνοθετώντας παραστάσεις που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη του κοινού της Βορείου Ελλάδος.  Η πρώτη του παράσταση στο ΚΘΒΕ ήταν το έργο του Ζαν Ζιρωντού «Η τρελή του Σαγιώ» που παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών  στις  25 Δεκεμβρίου του 1981. Ακολούθησαν το «Χάρολντ και Μωντ» του Κ. Χίγγινς (1984-1985), «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Ε. Άλμπυ (1993-1994), «Ορφέας στον Άδη» του Τ. Ουίλιαμς (1994 – 1995), «Καλοκαίρι και καταχνιά» του Τ. Ουίλιαμς (1999 – 2000),  «Οδυσσέα γύρισε σπίτι» του Ι. Καμπανέλλη (2001 – 2002), «Χορός του Θανάτου» του Α. Στρίντμπεργκ (2002-2003). Συνολικά στο ΚΘΒΕ σκηνοθέτησε δεκαεννέα παραστάσεις. Τελευταία του  παράσταση για το ΚΘΒΕ ήταν ο «Ερρίκος Δ’»,  του  Λουίτζι Πιραντέλο,  το 2008. Ο Ανδρέας Βουτσινάς δίδαξε επίσης υποκριτική στην Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ από το 2002 έως το  2009.

Στο συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια του μεγάλου σκηνοθέτη ο  Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΚΘΒΕ κ. Σωτήρης  Χατζάκης αναφέρει:

Από τις σημαντικότερες μορφές του Ελληνικού Θεάτρου – προσωπικότητα με παγκόσμια ακτινοβολία, εκρηκτικό ταλέντο και τολμηρή σκέψη, ο Ανδρέας Βουτσινάς έφυγε από κοντά μας σήμερα το πρωί. Εκφράζω την βαθιά μου οδύνη και τα συλλυπητήρια στους οικείους του.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στη Θεσσαλονίκη προσφέροντας γενναιόδωρα τις θεατρικές του δωρεές στο Κ.Θ.Β.Ε. και στην πόλη. Σκηνοθέτησε 19 συνολικά έργα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η πρώτη του παράσταση στο Κρατικό «Η Τρελή του Σαγιώ» του Ζιρωντού τα Χριστούγεννα του 1981. Με την «Ελένη» του Ευριπίδη, εμφανίστηκε με το Κ.Θ.Β.Ε. για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου το 1982.

Οι σκηνοθεσίες του και η διδασκαλία του στη Σχολή του Κρατικού άνοιξαν δρόμους για τους νεώτερους και συνεισέφεραν τα μέγιστα στη φυσιογνωμία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Σωτήρης Χατζάκης

Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς   είχε γεννηθεί στο Χαρτούμ του Σουδάν.  Τελείωσε το γυμνάσιο στην Αθήνα και έφυγε για το Λονδίνο, όπου σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στη θεατρική σχολή του Old Vic και στη σχολή  Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Webber Douglas. Φοίτησε στη σχολή του Lee Strasberg στη Νέα Υόρκη και το 1957 έγινε μέλος του Actors Studio.  Είχε εργαστεί ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στο Λονδίνο, στον Καναδά, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και στην Ελλάδα. Το 1957 συμμετείχε ως ηθοποιός στα έργα «JB» και οι  «Αλλοπαρμένοι» (σκην. Η. Καζάν) στο Μπρόντγουεϊ.  Τρία χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε την Jane Fonda στο No Concern of Mine.  Δούλεψε σε διάφορες ταινίες και δίδαξε ηθοποιούς όπως τη Τζέιν Φόντα, τη  Φαίη Ντάναγουέϊ, τον Γουόρεν Μπίτι, την Αν Μπράνκροφτ κ.α.

Το 1961 σκηνοθέτησε το Fun Couple στο Μπρόντγουεϊ και το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» και τη «Νυχτα της Ιγκουάνα» στον Καναδά.

Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με τον Μελ Μπρουκς στις ταινίες Producers, Mystery of 12 Chairs και   History of the World (Part I). To 1981 έπαιξε με τη Μελίνα Μερκούρη στο έργο του Ζιλ Ντασέν  Dream of Passion καθώς και στο «Απέραντο Γαλάζιο» του Λυκ Μπεσσόν.

Έχει συνεργαστεί με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Κ.Θ.Β.Ε., το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή της »Τέχνης», το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο, το Θέατρο Καισαριανής  και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Έχει παίξει στον κινηματογράφο σε ταινίες των Μ. Μπρουκς, Ζ. Ντασέν και Λ. Μπεσόν. Η γαλλική κυβέρνηση του έχει απονείμει τον ανώτατο τίτλο τιμής »Commandeur des Arts et des Lettres», καθώς και τον τίτλο »Chevalier de Merite».

'Χάρολντ και Μωντ' του Κ. Χίγγινς (ΚΘΒΕ, 15/12/1984)

Οι παραστάσεις που σκηνοθέτησε ο Ανδρέας Βουτσινάς για το ΚΘΒΕ

  • Ανάσα ζωής / Χέαρ Ντέιβιντ (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (23/11/2007)
  • Ελένη / Ευριπίδης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (07/08/1982)
  • Ερρίκος Δ’ / Πιραντέλλο Λουίτζι (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Βασιλικό Θέατρο (12/12/2008)
  • Η νύχτα της ιγκουάνα / Ουίλιαμς Τενεσί (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (17/04/1991)
  • Η τρελή του Σαγιώ / Ζιρωντού Ζαν (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (25/12/1981)
  • Η τύχη της Μαρούλας / Κορομηλάς Δημήτριος (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (08/10/2004)
  • Ηλέκτρα / Σοφοκλής (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (10/07/1992 )
  • Καλοκαίρι και καταχνιά / Ουίλιαμς Τενεσί (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς (22/12/1999)
  • Λυσιστράτη / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (30/07/1983)
  • Μήδεια / Ευριπίδης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Θέατρο Δάσους (14/07/1990)
  • Νεφέλες / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Θέατρο Δάσους (09/07/1998)
  • Ο Ορφέας στον Άδη / Ουίλιαμς Τενεσί (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Βασιλικό Θέατρο (24/03/1995)
  • Ο χορός του θανάτου / Στρίντμπεργκ Αύγουστος (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (13/12/2002)
  • Οδυσσέα γύρισε σπίτι / Καμπανέλλης Ιάκωβος (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Βασιλικό Θέατρο (23/11/2001)
  • Όρνιθες / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (05/08/1994)
  • Ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ / Άλμπη Έντουαρντ (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (15/01/1994)
  • Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα / Ο’ Νηλ Ευγένιος (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (17/12/2003)
  • Τρωάδες / Ευριπίδης (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (12/08/1987)
  • Χάρολντ και Μωντ / Χίγγινς Κόλιν (Συγγραφέας) / Βουτσινάς Ανδρέας (Σκηνοθέτης) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (15/12/1984)

Πέθανε ο Ανδρέας Βουτσινάς

Ο γνωστός ηθοποιός έφυγε από τη ζωή το πρωί στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός».

Ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου, με διεθνή καριέρα και μεγάλη ακτινοβολία, ο Ανδρέας Βουτσινάς, έφυγε από τη ζωή, σήμερα το πρωί στις 9.00, στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα και πέρασε δύσκολες ώρες.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς είχε υποβληθεί σε επέμβαση στο πόδι, ύστερα από ατύχημα. Είχε χρειαστεί να μεταφερθεί εσπευσμένα στο χειρουργείο ενώ η υγεία του είχε αρχίσει να κλονίζεται πριν από χρόνια, όταν υπέστη ένα βαρύτατο εγκεφαλικό.

Τελευταία επιθυμία του Ανδρέα Βουτσινά, όπως δήλωσε ο γιος του, Μάριος, ήταν η σορός του να αποτεφρωθεί και οι στάχτες να σκορπιστούν στην Επίδαυρο, ώστε, όπως με χιούμορ έλεγε ο αξέχαστος σκηνοθέτης, «οι κακοί ηθοποιοί που πηγαίνουν στον ιερό χώρο της Επιδαύρου να φτερνίζονται».

Σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στην Σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του W. Douglas. Φοίτησε στη Σχολή του L. Strassberg και το 1957 έγινε μέλος του Actors’ Studios.

Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, στον Καναδά, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα. Έχει συνεργαστεί με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων η Φαίη Ντάναγουέι, την Τζέιν Φόντα, τον Ουόρεν Μπίτι, τη Φανί Αρντάν, την Ειρήνη Παπά και άλλους, σκηνοθέτησε επίσης στο Μπροντγουέι, την Κομεντί Φρανσέζ, το Θέατρο του Πήτερ Μπρουκ.

Συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σχολή της Τέχνης, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και πολλούς θιάσους του ελευθέρου θεάτρου.

Έχει παίξει στον κινηματογράφο σε ταινίες του Μελ Μπρουκς, Ζιλ Ντασέν και Λυκ Μπεσόν.

Τέλος έχει τιμηθεί από τη γαλλική κυβέρνηση με δύο ύψιστες τιμητικές διακρίσεις. Τελευταία του σκηνοθεσία στο θέατρο είναι το έργο του Τζορτζ Μπερνάρ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» που ανέβηκε το περασμένο χειμώνα στη σκηνή του θεάτρου «Ορφέας».

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πέθανε στα 79 του ο Ανδρέας Βουτσινάς

  • TA NEA: Τρίτη 8 Ιουνίου 2010, Τελευταία ενημέρωση: 08/06/2010 13:20, Web-Only

Ο Ανδρέας Βουτσινάς άφησε την τελευταία του πνοή στις 9 το πρωί στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με τους γιατρούς του, τα αίτια του θανάτου ήταν πνευμονία και νοσοκομειακές λοιμώξεις από τις οποίες είχε προσβληθεί κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του.

Πρόσφατα, είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο πόδι, έπειτα από ατύχημα που υπέστη. Η υγεία του είχε κλονιστεί την τελευταία δεκαπενταετία, μετά το βαρύτατο εγκεφαλικό που είχε υποστεί.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο «Ολντ Βικ» και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Γουέμπερ Ντάγκλας, ενώ φοίτησε και στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ. Το 1957 έγινε μέλος του «Actors’ Studio».

Σκηνοθέτησε περισσότερες από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, τον Καναδά, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα.

Συνεργάστηκε με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, μεταξύ αυτών οι Φέι Ντάναγουεϊ, Γουόρεν Μπίτι, Ανν Μπάνκροφτ, Φανί Αρντάν και Ειρήνη  Παππά.

Στη διάρκεια της πορείας του συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή Τέχνης, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.

Η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον ανώτατο τίτλο τιμής του «Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων», καθώς και τον τίτλο του «Ιππότη του Τάγματος Τιμής».

Νεκρώσιμη ακολουθία δεν θα ψαλεί. Κατά την επιθυμία του εκλιπόντος, η σορός του θα αποτεφρωθεί στο εξωτερικό.

// <![CDATA[//