Category Archives: Βασταρδής Νίκος

Μικρή ελεγεία στον Νίκο Βασταρδή

Η φιλία μας ξεκίνησε το 1992. Εξ αρχής κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια ιδιότυπη και ίσως μοναδική περίπτωση ανθρώπου και καλλιτέχνη. Ο Νίκος Βασταρδής δεν ήταν απλώς ένας επιζών της «παλιάς φρουράς» του θεάτρου μας, εκείνης της φοβερής και ανεπανάληπτης προπολεμικής γενιάς. Ήταν η ενσάρκωση ενός «είδους» που δεν υπάρχει πια, όταν τέχνη και ζωή «ζυμώνονται» μαζί και πλάθονται, σε σημείο να μην ξεχωρίζουν η μία από την άλλη. Ήταν όλοι οι ρόλοι που είχε παίξει και συγχρόνως ήταν ο εαυτός του ακέραιος που μπορούσε να κοιτάζει «απ’ έξω» κριτικά την πορεία του στη σκηνή, να τη σχολιάζει και να την περνά στους νεαρούς φοιτητές του ως μάθημα ήθους: ένας δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν ήταν διόλου τυχαίο ότι τον λάτρευαν. Μαζί με μια σειρά άλλη σπουδαίων συνεργατών του, το ίδιο αφοσιωμένων στο έργο τους.

Η αγάπη του για το κλασικό θέατρο, για την αρχαιοελληνική τραγωδία, για τον Σαίξπηρ, για τον Γκολντόνι, για τον Ίψεν, τον Τσέχωφ, αλλά και για τους νεότερους, τον Μάτεσι, τον Ξενόπουλο, τον Χρηστομάνο, τον Καμπανέλλη, δεν δεχόταν συμβιβασμούς. Μπορώ να καταθέσω ότι κανείς δεν τους γνώριζε τόσο καλά σε βάθος και κανείς δεν μπορούσε να μεταδώσει την αλήθεια τους καλύτερα από εκείνον. Συνέχεια

Advertisements