Category Archives: Βαλτινός Γρηγόρης

«Ψηλά απ’ τη Γέφυρα» για δεύτερο χρόνο στο Θέατρο «Βρετάνια»

Κερδίστε προσκλήσεις για το  Ψηλά απ' τη Γέφυρα

Ύστερα από μία επιτυχημένη θεατρική σεζόν το έργο «Ψηλά απ΄τη Γέφυρα» του Άρθουρ Μίλλερ ανεβαίνει για δεύτερο χρόνο στο Θέατρο «Βρετάνια» με τον Γρηγόρη Βαλτινό στον κεντρικό ρόλο του έργου, αυτόν του Έντι Καρμπόνε, με τον Πέτρο Φυσσούν, στο ρόλο του δικηγόρου Αλφιέρι κι ένα μεγάλο θίασο σπουδαίων ηθοποιών.


Το «Ψηλά από τη Γέφυρα» (A view from the Bridge) παίχτηκε για πρώτη φορά το 1955 στη Νέα Υόρκη με τη μορφή μονόπρακτου έργου σε μια συγγραφική απόπειρα του Μίλλερ να παρουσιάσει ένα σύγχρονο δράμα στα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας οδηγείται μοιραία σε ένα πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει.

Αργότερα, ο Μίλλερ επεξεργάστηκε εκ νέου το υλικό του, άλλαξε τη δομή του και το ανέπτυξε σε πλήρες έργο δύο πράξεων, το οποίο έκανε πρεμιέρα την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία Πήτερ Μπρουκ, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές.

Η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας και στην Ελλάδα το 1957, όπου παρουσιάστηκε από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Από τότε, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία όπου ανεβαίνει και αποτελεί σημαντικό αντικείμενο μελέτης των σπουδαστών του Θεάτρου. Τον περασμένο χειμώνα ανέβηκε στο Λονδίνο, στο θέατρο «Duke of York’s» με μεγάλη επιτυχία, με πρωταγωνιστή τον Κεν Στοτ.

Κεντρικό θέμα του έργου, το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Εντι Καρμπόνε για την νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική σύγκρουση που συγκλονίζει τον ήρωα και τελικά τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Το πάθος σαν υπέρβαση και σαν αδιέξοδο, σαν δημιουργική και καταστροφική δύναμη, σαν προδοσία και σαν θάνατος, ορίζει την ανθρώπινη μοίρα από την αρχαιότητα και τον Αισχύλο, μέχρι σήμερα.

Η παράσταση θα ανέβει στο θέατρο «Βρετάνια» μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη.

Σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Ο Γρηγόρης Βαλτινό, ο Πέτρος Φυσσούν, η Κερασία Σαμαρά, ο Νίκος Πουρσανίδης, η Βίκυ Παπαδοπούλου, και ο Θανάσης Κουρλαμπάς θα υποδυθούν τους βασικούς ρόλους του έργου.
Παίζουν επίσης οι Μιχάλης Σάκκουλης και Νικόλας Μιχάκος.
Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει ο Γιώργος Πάτσας.
Σύνθεση ήχων και μουσική επιμέλεια Δημήτρης Ιατρόπουλος
Φωτισμοί Μελίνα Μάσχα.
Βοηθός σκηνοθέτη Χαρά Μπαλτά.
Η παραγωγή είναι του Κάρολου Παυλάκη.

ΘΕΑΤΡΟ «ΒΡΕΤΑΝΙΑ», Πανεπιστημίου 7
Τηλέφωνο 210-3227079

Βαλτινός σε κόντρα ρόλο

Το δράμα του Αρθουρ Μίλερ ζωντανεύει στο θέατρο «Βρετάνια», με αίσθημα, μέτρο και ουσιαστικές ερμηνείες. Από τα κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, το «Ψηλά από τη γέφυρα» του Μίλερ είναι ένα διάσημο σύγχρονο δράμα, που εξελίσσεται σε μια φτωχογειτονιά του Μπρούκλιν, τη δεκαετία του ‘50, με αφορμή μια πραγματική ιστορία.

Ο Γρηγόρης Βαλτινός σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί στο «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» του Α. Μίλερ, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Βρετάνια». Μαζί του οι: Πέτρος Φυσσούν, Μαρίνα Ψάλτη, Βασίλης Ρίσβας, Μαριάννα Πο

Ο Γρηγόρης Βαλτινός σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί στο «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» του Α. Μίλερ, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Βρετάνια». Μαζί του οι: Πέτρος Φυσσούν, Μαρίνα Ψάλτη, Βασίλης Ρίσβας, Μαριάννα Πολυχρονίδη και Νίκος Πουρσανίδης

Ο Γρηγόρης Βαλτινός επέλεξε να το παρουσιάσει στο θέατρο «Βρετάνια», σε μια καλοστημένη και καλοδουλεμένη παράσταση με ατμόσφαιρα, αίσθημα και μέτρο που πατάει στις συναισθηματικές συγκρούσεις των ηρώων, στην καίρια και ακριβή μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ. Κεντρικό θέμα του έργου είναι το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Εντι Καρμπόνε για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική σύγκρουση που συγκλονίζει τον ήρωα και τελικά τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του.

Ο Εντι Καρμπόνε, Ιταλός μετανάστης στην Αμερική του ‘50, εργάζεται σκληρά στο λιμάνι του Μπρούκλιν για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ο πρωταγωνιστής ήλθε αντιμέτωπος με έναν ρόλο διαφορετικής «διάθεσης» και ψυχοσύνθεσης συγκριτικά με αυτούς που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Η ερμηνεία του διέθετε το βάθος και το «βάρος» του ήρωα.

Ο τρόπος που έχτισε τον ρόλο με οδηγό τον κρυφό (ερωτικό) καημό του για την ανιψιά του, οι μεταπτώσεις του, το πώς περνάει από τον θυμό στη ζήλια, από την «αγνή» προστασία στο ερωτικό πάθος, στην απόγνωση και τελικά στο δραματικό φινάλε, ακόμη και το πώς η τοποθέτηση του σώματός του τον ακολουθεί σε αυτή την «πτώση» είναι εξαιρετικά μελετημένα.

Στο πλευρό του, στον ρόλο της Μπέατρις, της συζύγου του ήρωα, που έχει αναλάβει την ανατροφή της ορφανής ανιψιάς της, Κάθριν, που μεγαλώνει μαζί τους σαν να ήταν πραγματικό τους παιδί, η Μαρίνα Ψάλτη, σε μια απολύτως ουσιαστική και άμεση ερμηνεία, ως μια γυναίκα προδομένη, που βλέπει την «καταστροφή» να έρχεται, που προσπαθεί να την εμποδίσει δίχως τελικά να τα καταφέρει. Η ξαφνική άφιξη των Ιταλών συγγενών της Μπέατρις, που μπήκαν παράνομα στη χώρα για αναζήτηση εργασίας και φιλοξενούνται στο σπίτι του Εντι, ανατρέπει την ισορροπία της οικογένειας.

Η Κάθριν (όμορφη παρουσία με συναισθηματικό εκτόπισμα η Μαριάννα Πολυχρονίδη) ερωτεύεται τον Ροντόλφο (ενθουσιασμός και αθωότητα χαρακτηρίζουν τον χαρακτήρα όπως τον έπλασε ο Νίκος Πουρσανίδης), τον νεαρό και όμορφο ξάδελφο της Μπέατρις, ξυπνώντας μέσα στην ψυχή του Εντι μια καταστροφική ζήλια, που τον ωθεί σε ακραίες συμπεριφορές, με κορυφαία την προδοσία των ίδιων των συγγενών του, πράξη η οποία και τον οδηγεί στο τραγικό τέλος του. «Καρφώνει» τους μετανάστες και πέφτει νεκρός από το χέρι του Μάρκο (καθοριστική η παρουσία του Βασίλη Ρίσβα στον ρόλο), του μεγάλου αδελφού του Ροντόλφο. Σωστοί οι Μιχάλης Σακκούλης και Νικόλας Μιχάκος στους υπόλοιπους ρόλους, λειτουργικό και καλαίσθητο το σκηνικό του Γιώργου Πάτσα.

Ο Μίλερ έγραψε ένα έργο με πολλά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όσον αφορά τη δομή του. Μας παρουσιάζει έναν πρωταγωνιστή δέσμιο της τραγικής του μοίρας και τον Χορό, ο οποίος όμως αποτελείται από ένα μόνο πρόσωπο, τον δικηγόρο Αλφιέρι (ο Πέτρος Φυσσούν έδωσε στον ρόλο το απαιτούμενο κύρος), που αφηγείται, επεξηγεί και παρατηρεί την έκβαση της ιστορίας, χωρίς στην ουσία να μπορεί να την επηρεάσει, όπως ακριβώς και ο Χορός στην αρχαία τραγωδία.

Το «Ψηλά από τη Γέφυρα» (A view from the bridge) παίχτηκε για πρώτη φορά το 1955 στη Νέα Υόρκη με τη μορφή μονόπρακτου έργου σε μια συγγραφική απόπειρα του Μίλερ να παρουσιάσει ένα σύγχρονο δράμα στα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας οδηγείται μοιραία σε ένα πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Αργότερα, ο Μίλερ επεξεργάστηκε εκ νέου το υλικό του, άλλαξε τη δομή του και το ανέπτυξε σε πλήρες έργο δύο πράξεων, το οποίο έκανε πρεμιέρα την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπρουκ, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές. Η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας και στην Ελλάδα το 1957, όπου παρουσιάστηκε από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

  • Ο ΜΙΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΤΟΥ

«Ο Εντι Καρμπόνε δεν είναι ο άντρας που θα λυπηθούμε… Είναι περισσότερο ο άνθρωπος με τον οποίον θα συνδεθούμε μέσα από τις πράξεις μας κι έτσι θα καταλάβουμε τους εαυτούς μας λίγο καλύτερα, όχι μόνο σαν μεμονωμένες υπάρξεις, αλλά μέσα στη συμπόρευσή μας με τους άλλους ανθρώπους και το κοινό συλλογικό παρελθόν μας», γράφει ο ίδιος ο Αρθουρ Μίλερ.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 18/01/2010

Ενα αυτοκαταστροφικό πάθος

Ενα από τα πιο γνωστά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, το έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ’ τη γέφυρα», παρουσιάζεται ήδη από προχθές στο θέατρο «Βρετάνια» της οδού Πανεπιστημίου, που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Γρηγόρης Βαλτινός.

Το «Ψηλά από τη γέφυρα» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1955 με τη μορφή μονόπρακτου. Αργότερα ο Μίλερ επεξεργάστηκε ξανά το υλικό του, άλλαξε τη δομή του και το ανέπτυξε σε δύο πράξεις, παράσταση που έκανε πρεμιέρα την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπρουκ και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές. Η φήμη του έργου και της παράστασης γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1957, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης. Από τότε παρουσιάζεται πολύ συχνά στα θεατρικά ρεπερτόρια όλων των θεατρικών σκηνών του κόσμου. Θέμα του έργου είναι το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Εντι Καρμπόνε για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική του σύγκρουση, που οδηγεί τον ήρωα στην αυτοκαταστροφή. «Ο Εντι Καρμπόνε δεν είναι ο άντρας που θα λυπηθούμε… Είναι περισσότερο ο άνθρωπος με τον οποίο θα συνδεθούμε μέσα από τις πράξεις μας κι έτσι θα καταλάβουμε τους εαυτούς μας λίγο καλύτερα, όχι μόνο σαν μεμονωμένες υπάρξεις, αλλά μέσα στη συμπόρευσή μας με τους άλλους ανθρώπους και το κοινό συλλογικό παρελθόν μας», έγραφε ο Μίλερ στην εισαγωγή του έργου.

Στην παράσταση του «Βρετάνια» παίζουν οι Πέτρος Φυσσούν, Μαρίνα Ψάλτη, Βασίλης Ρίσβας, Μαριάννα Πολυχρονίδη, Νίκος Πουρσανίδης. Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά – κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Ιατρόπουλου και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

  • Θέατρο Βρετάνια (Πανεπιστημίου 7, τηλ. 210-32.21.579)
  • Ολγα Σελλα, Η Καθημερινή, 10/10/2009

Η καταστροφική δύναμη του ερωτικού πάθους

Η καταστροφική δύναμη του ερωτικού πάθους

Ένα σπουδαίο έργο του σύγχρονου παγκόσμιου ρεπερτορίου, το αριστούργημα του Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ’ τη Γέφυρα» θα ανεβάσει μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη ο Γρηγόρης Βαλτινός στο θέατρο «Βρετάνια» με τον Πέτρο Φυσσούν, στο ρόλο του δικηγόρου Αλφιέρι κι ένα μεγάλο θίασο σπουδαίων ηθοποιών. Τη σκηνοθεσία της παράστασης θα κάνει ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος θα υποδυθεί και τον κεντρικό ρόλο του έργου, αυτόν του Έντι Καρμπόνε.

  • Tο 1955 στη Νέα Υόρκη

Το «Ψηλά από τη Γέφυρα» (A view from the Bridge) παίχτηκε για πρώτη φορά το 1955 στη Νέα Υόρκη με τη μορφή μονόπρακτου έργου σε μια συγγραφική απόπειρα του Μίλερ να παρουσιάσει ένα σύγχρονο δράμα στα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας οδηγείται μοιραία σε ένα πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Αργότερα, ο Μίλερ επεξεργάστηκε εκ νέου το υλικό του, άλλαξε τη δομή του και το ανέπτυξε σε πλήρες έργο δύο πράξεων, το οποίο έκανε πρεμιέρα την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπρουκ, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές. Η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας και στην Ελλάδα το 1957, όπου παρουσιάστηκε από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Από τότε, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία όπου ανεβαίνει και αποτελεί σημαντικό αντικείμενο μελέτης των σπουδαστών του Θεάτρου. Τον περασμένο χειμώνα ανέβηκε στο Λονδίνο, στο θέατρο «Duke of York’s» με μεγάλη επιτυχία, με πρωταγωνιστή τον Κεν Στοτ.

  • H αυτοκαταστροφή του

Κεντρικό θέμα του έργου το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Εντι Καρμπόνε για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική σύγκρουση που συγκλονίζει τον ήρωα και τελικά τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Το πάθος σαν υπέρβαση και σαν αδιέξοδο, σαν δημιουργική και καταστροφική δύναμη, σαν προδοσία και σαν θάνατος, ορίζει την ανθρώπινη μοίρα από την αρχαιότητα και τον Αισχύλο, μέχρι σήμερα. Στην εισαγωγή που κάνει στο έργο του, ο ίδιος ο Μίλερ γράφει: «Ο Εντι Καρμπόνε δεν είναι ο άντρας που θα λυπηθούμε… Είναι περισσότερο ο άνθρωπος με τον οποίον θα συνδεθούμε μέσα από τις πράξεις μας κι έτσι θα καταλάβουμε τους εαυτούς μας λίγο καλύτερα, όχι μόνο σα μεμονωμένες υπάρξεις, αλλά μέσα στη συμπόρευσή μας με τους άλλους ανθρώπους και το κοινό συλλογικό παρελθόν μας».

  • Ιταλός μετανάστης

Ο Έντι Καρμπόνε, Ιταλός μετανάστης στην Αμερική του ΄50, εργάζεται σκληρά στο λιμάνι του Μπρούκλιν για να συντηρήσει την οικογένειά του. Μαζί με τη σύζυγό του, Μπέατρις, έχει αναλάβει την ανατροφή της ορφανής ανιψιάς της, Κάθριν, που μεγαλώνει μαζί τους σαν να ήταν πραγματικό τους παιδί. Η ξαφνική άφιξη των Ιταλών συγγενών της Μπέατρις, που μπήκαν παράνομα στη χώρα για αναζήτηση εργασίας και φιλοξενούνται στο σπίτι του Έντι, ανατρέπει την ισορροπία της οικογένειας. Η Κάθριν ερωτεύεται τον Ροντόλφο, το νεαρό κι όμορφο ξάδελφο της Μπέατρις, ξυπνώντας μέσα στην ψυχή του Έντι μια καταστροφική ζήλια, που τον ωθεί σε ακραίες συμπεριφορές, με κορυφαία την προδοσία των ίδιων των συγγενών του, πράξη η οποία και τον οδηγεί στο τραγικό τέλος του.

  • Aρχαία ελληνική τραγωδία

«Ο Μίλλερ με το ‘‘Ψηλά από τη Γέφυρα’’ πέτυχε το στόχο του να γράψει ένα έργο με πολλά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όσον αφορά στη δομή του. Μας παρουσιάζει έναν πρωταγωνιστή δέσμιο της τραγικής του μοίρας και τον Χορό, ο οποίος όμως αποτελείται από ένα μόνο πρόσωπο, τον δικηγόρο Αλφιέρι, που αφηγείται, επεξηγεί και παρατηρεί την έκβαση της ιστορίας χωρίς στην ουσία να μπορεί να την επηρεάσει, όπως ακριβώς και ο Χορός στην αρχαία τραγωδία. Η ειρωνεία είναι επίσης ένα στοιχείο του έργου, το οποίο, παρά το τραγικό του φόντο, διαθέτει ένα χιούμορ ιδιαίτερο, ένα ενδιαφέρον στοιχείο που τονίζει διακριτικά τον ρεαλιστικό και οικείο χαρακτήρα του έργου», εξηγεί ο Γρηγόρης Βαλτινός.

Παίζουν ακόμα οι: Μαρίνα Ψάλτη, Βασίλης Ρίσβας, Μαριάννα Πολυχρονίδη, Νίκος Πουρσανίδης. Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η σύνθεση των ήχων και η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Ιατρόπουλου και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

  • του ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΗΝΤΑΡΑ, ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 12/09/2009

Άρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ΄ τη γέφυρα» από τον Γρηγόρη Βαλτινό

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009
  • Sold out! Ξεπούλησε «Το Τέταρτο Κουδούνι». Και για τις είκοσι δημοσιεύσεις που ανάγγειλε την περασμένη Πέμπτη. Ουρές στα ταμεία! Κατόπιν αυτού παρατείνεται για είκοσι ακόμη δημοσιεύσεις. (Ευχαριστώ θερμά, πάντως, τους φίλους και αναγνώστες που ενδιαφέρθηκαν παίρνοντας τοις μετρητοίς αυτά που έγραψα. Με συγκίνησαν. Όσο για τους «άλλους» που το χιούμορ το ΄χουν μόνο δι΄ ιδίαν χρήσιν, χαιρετίσματα…). Το δράμα του Άρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ΄ τη γέφυρα», που ΄χει θεωρηθεί κοντά στην αρχαία ελληνική τραγωδία, θ΄ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στο θέατρο «Βρετάνια», σε παραγωγή του Κάρολου Παυλάκη και στη μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ, ο Γρηγόρης Βαλτινός (στη φωτογραφία)- διαπρέπει φέτος ως σούπερ τεατράλε θεατρίνος Γκάρι Εσέντιν στο «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Νόελ Κάουαρντ στο ίδιο θέατρο- κρατώντας και τον κεντρικό ρόλο του Έντι Καρμπόνε.
  • Το «Ψηλά απ΄ τη γέφυρα» διαδραματίζεται στις αποβάθρες του λιμανιού της Νέας Υόρκης και στους κύκλους των Ιταλών μεταναστών. Βασικός του ήρωας ένας έντιμος λιμενεργάτης, ο Έντι. Ο ανομολόγητος- και στον εαυτό του- έρωτάς του για την Κάθριν, τη δεκαεπτάχρονη ορφανή ανιψιά της γυναίκας του που ζει μαζί τους, τον οδηγεί να καταδώσει στο Γραφείο Μετανάστευσης τον νεαρό συγγενή της γυναίκας του, παράνομο Ιταλό μετανάστη, τον οποίο η Κάθριν ερωτεύεται κι αποφασίζουν να παντρευτούν. Θα βρει κακό τέλος έχοντας χάσει, ως προδότης, το σεβασμό των ανθρώπων του. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Νέα Υόρκη το 1955 μαζί με το επίσης μονόπρακτο του Μίλερ «Από Δευτέρα σε Δευτέρα». Αλλά ο συγγραφέας το ξαναδούλεψε δίνοντάς του δίπρακτη μορφή για τον Πίτερ Μπρουκ που ανέβασε το έργο στο Λονδίνο το 1956, χρονιά σημαδιακή για τον Μίλερ – χώρισε απ΄ την πρώτη του γυναίκα, παντρεύτηκε την Μέριλιν Μονρό, έδωσε ακρόαση στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων που τον κάλεσε αλλά όπου αρνήθηκε, σε αντίθεση με άλλους…, να «δώσει» ονόματα γνωστών του με υποτιθέμενη φιλοκομμουνιστική δράση και δεν ξανάγραψε για το θέατρο παρά το 1964.
  • Το «Ψηλά απ΄ τη γέφυρα» έγινε ταινία – γαλλική παραγωγή- το 1962 απ΄ τον Σίντνεϊ Λουμέτ με Έντι τον Ραφ Βαλόνε ενώ στοιχεία απ΄ το έργο αντλεί κι ο Λουκίνο Βισκόντι- που το ΄χε ανεβάσει στην Ιταλίαστην ταινία του «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του». Το 1997 έγινε έως και όπερα απ΄ τον Γουίλιαμ Μπόλκομ σε λιμπρέτο του ίδιου του Μίλερ. Στην Ελλάδα το έργο, στη μονόπρακτη μορφή του, πρωτοπαρουσιάστηκε τη σεζόν 1957- ΄58 μαζί με το επίσης μονόπρακτο του Μίλερ «Από Δευτέρα σε Δευτέρα» απ΄ τον Κάρολο Κουν και το «Θέατρο Τέχνης» με τον Γιώργο Λαζάνη στο ρόλο του Έντι και στη δίπρακτη μόλις το 1985- ΄86 απ΄ τον Νίκο Κούρκουλο- Έντι με σκηνοθέτη τον Διαγόρα Χρονόπουλο στο «Κάππα». Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμά του είναι του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης όπου το σκηνοθέτησε το 2005- ΄06 ο Αντώνης Βουγιούκας με Έντι τον Πέτρο Φυσσούν. Στην Αθήνα έχει να παιχτεί απ΄ το 1995- ΄96 όταν το ανέβασε στο «Πόρτα», για το θίασο του Νικήτα Τσακίρογλου που ερμήνευσε τον κεντρικό ρόλο, η Νικαίτη Κοντούρη.

«Λεόντιος και Λένα»: Την κωμωδία (1836) του Γκέοργκ Μπίχνερ θα παρουσιάσει τον επόμενο χειμώνα το Εθνικό Θέατρο μ΄ άλλον ένα- τρεις μετράω έως τώρα με τον Λιθουανό Τσέζαρις Γκραουζίνις και τον Νορβηγό Έιρικ Στούμπε για τη σεζόν 2009- 2010- μετακαλούμενο σκηνοθέτη: τον 36χρονο Γάλλο αλλά δραστηριοποιημένο στην Γερμανία Λοράν Σετουάν. Ο Λοράν Σετουάν (φωτογραφία) έχει ήδη ανεβάσει Μπίχνερ στο Σάουσπιλχάους του Αμβούργου: «Βόιτσεκ» και- τη νουβέλα του- «Λεντς». Στην Ελλάδα έχει ήδη έρθει το 2006 για να διδάξει Σίλερ στην 7η Θερινή Ακαδημία- φέτος ο θεσμός του Εθνικού με καλλιτεχνική υπεύθυνη την Ελένη Βαροπούλου συμπληρώνει δεκαετία- ενώ το 2007, με σπουδαστές της δραματικής σχολής του Εθνικού και ηθοποιούς που είχαν συμμετάσχει στα μαθήματά του, ανέβασε στην Θεσσαλονίκη, σε κελιά του Γεντί Κουλέ, στο πλαίσιο της Α΄ Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης και σε συνεργασία με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ένα δρώμενο πάνω στο κείμενο «Ο άνδρας στον ανελκυστήρα» του Χάινερ Μίλερ. Το «Λεόντιος και Λένα» έχει παρουσιαστεί άπαξ στο Εθνικό: τη σεζόν 2000-2001 απ΄ την Πειραματική Σκηνή του στο τότε «Γκαράζ» σε σκηνοθεσία Στέλιου Παυλίδη. Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμά του χρονολογείται το χειμώνα 2005- 2006, όταν το έργο παρουσίασε στον Μύλο Σαραντόπουλου η Εταιρεία Θεατρικής Έκφρασης «Ρlay» σε σκηνοθεσία Αγγελικής Κουνενιδάκη.

  • Μα κι αυτός ο Κραουνάκης… Μα κι αυτός ο Σταμάτης ο Κραουνάκης! Πρωί πρωί, απ΄ τις εφτάμισι, να ξυπνάει, λέει- συνέντευξη στο δικό μας ΝΤV-, να σηκώνεται και να θυμιατίζει όλο το σπίτι; (Ναι, σαν τρελός θα ΄θελα να το δω αυτό!). Και το μεσημέρι να πηγαίνει και να ψηφίζει ΚουΚουΕ; Να δω ποιος θα τον αφορίσει πρώτος…
  • Ήμαρτον, αλλά όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Αμφισβητούμενης ποιότητας τα τηλεοπτικής προελεύσεως «προϊόντα» που κατακλύζουν το ελληνικό θέατρο: ο κανόνας. Η Πηγή Δημητρακοπούλου ανήκει στις εντελώς λιγοστές εξαιρέσεις. Βεβαίως και ήξερα ΤΙ έχει κάνει στην τηλεόραση. Με αποκορύφωμα το περσινό «10» της- πάνω στον Καραγάτση. Βεβαίως και ήξερα πώς και πόσο καλά ξέρει να οδηγεί τους ηθοποιούς της. Αλλά άλλο πράγμα η τηλεόραση και το σινεμά, άλλο το θέατρο… Η Πηγή Δημητρακοπούλου στο «Αγγέλων Βήμα» αποδεικνύει ότι ξέρει να κάνει θέατρο εξίσου καλά με τηλεόραση. «Ο επαγγελματίας», το έξοχο κείμενο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς που ΄χει ανεβάσει, είναι, όπως το ΄χει κάνει, σαν ένα παράθυρο στο σήμερα- ακριβώς όπως η μπαλκονόπορτα του σκηνικού. Οι τρεις ηθοποιοί της- Γιάννης Τσορτέκης, Γιώργος Μπινιάρης (βασική φωτογραφία), Δέσποινα Σιδηροπούλου- έξοχοι. Και η παράστασή της μια απ΄ τις καλύτερες της χρονιάς. Αξίζει να μην τη χάσετε. Να το πω το «κάθε εμπόδιο για καλό»; Για την- τεράστια….καθυστέρηση της αρμόδιας κατασκευαστικής εταιρείας- καλά, δεν πληρώνουν ρήτρες; Ε, ρε τράβηγμα του αυτιού που τους χρειάζεται…- να παραδώσει την Κεντρική Σκηνή του Εθνικού. Διότι, αν την είχε παραδώσει τον Μάρτιο- η τελευταία απ΄ τις πολλές versions που μας είπαν κι ήθελε ο άλλος, ο τέως του πολιτισμού, να την εγκαινιάσει τη μέρα των γενεθλίων του θείου του… -, το άνοιγμα θα γινόταν με τον «Τιτανικό» του Κωνσταντίνου Ρήγου (φωτογραφία). Και να ξεκινήσεις παρθενικό ταξίδι σε μια εποχή που οι πάγοι τήκονται, με τόσα παγόβουνα να κυκλοφορούν ελεύθερα, πολύ πρόκληση της μοίρας το εύρισκα…

Οπότε, πάει, ο «Τιτανικός», με το καλό, «Πειραιώς 260» από Παρασκευή 20- κι όχι 13…- Μαρτίου και τα εγκαίνια την επόμενη σεζόν- το ελπίζω δηλαδή… Δε λέω και με το «Ω, οι ευτυχισμένες μέρες!» αλλά με κάτι πιο cool, που λέμε και στα ελληνικά, βρε παιδί μου.

Γρηγόρης Βαλτινός: «Εάν δεν παίξω εγώ Κάουαρντ ποιος θα παίξει;»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ο Γρηγόρης Βαλτινός επέστρεψε στο θέατρο, έπειτα από τρία χρόνια αποχής, με έναν Νόελ Κάουαρντ -ήθελε διακαώς να ξανασυστηθεί με το κοινό μέσα από γέλια. Σκηνοθετεί στο «Βρετάνια» το «Μη γελάτε… είναι σοβαρό», υποδυόμενος… τον εαυτό του: έναν φιλάρεσκο πρωταγωνιστή σκηνής. Είχαμε ξεχάσει πόσο φίνος και αυτοειρωνικός μπορεί να είναι στην κωμωδία. Ευτυχώς, μας το ξαναθυμίζει με μια ερμηνεία απολαυστική. «Ηθελα να επιστρέψω στο θέατρο με γέλιο», μας ξεκαθάρισε στο καμαρίνι του.

Ο μπάτλερ κι ο ανικανοποίητος πρωταγωνιστής: Κώστας Φλωκατούλας και Γρηγόρης Βαλτινός
  • Γιατί ειδικά με γέλιο;

«Μαύρισε η ψυχή μου! Μαύρισε με τρία χρόνια καθημερινό γύρισμα στην τηλεόραση. Μαύρισε, γιατί τα τελευταία έργα μου ήταν πολύ «μαύρα» -η «Βιρτζίνια Γουλφ», η «Αθέατη θέα»».

  • Οπότε με τον Κάουαρντ χαίρεστε κι ευθυμείτε;

«Πάρα πολύ. Με γαργαλάει…».

  • Το κείμενο μοιάζει να σας αφορά απόλυτα. Υποδύεστε έναν πρωταγωνιστή του θεάτρου, με όλα τα χούγια και τα ελαττώματά του. Θα μπορούσε να είναι απλούστατα… εσείς.

«Το έργο ήταν αυτοαναφορικό και για τον ίδιο τον Κάουαρντ. Σκιαγραφεί όλο το παρασκήνιο ενός σταρ του θεάτρου. Το γεγονός ότι ο ήρωας είναι σταρ συνιστά πταίσμα μπροστά στα άλλα του ελαττώματα -που είναι όλα τα ελαττώματα των ανδρών, από τα οποία φυσικά δεν έχω γλιτώσει ούτε εγώ. Το ζήτημα είναι πόσο μπορείς να τα τιθασεύσεις. Δεν μπορείς να τα εκδηλώνεις στην οικογένειά σου, στα παιδιά σου, γιατί τότε γίνεσαι αφόρητος».

  • Εσείς παραμένετε… φυσιολογικός στο οικογενειακό πλαίσιο;

«Είμαι φυσιολογικός, γιατί δεν βρήκα έδαφος να καλλιεργήσω τα ελαττώματά μου. Συμβαίνει πάντως κάτι περίεργο μ’ εμένα και το θέατρο. Είμαι πολύ χορτασμένος. Τα έχω ζήσει τα πάθη μου εγώ: έκανα και τον «Βιολιστή στη στέγη» και τον «Οιδίποδα». Επειτα, απ’ τα πρώτα πέντε λεπτά που βγήκα στο θέατρο μπήκα σε μια μεγάλη σε μια ζεστή αγκαλιά: της Μελίνας, του Ντασσέν, του Φέρτη, της Καρέζη, της Βουγιουκλάκη, της Γαληνέα, του Καζάκου, της Δανδουλάκη, της Καλογεροπούλου. Δεν χρειάστηκε να υποκριθώ κάποιον άλλο. Δεν χρειάστηκε να κάνω τον σπουδαίο. Εγώ μπήκα στο θέατρο χορτασμένος και συνεχίζω να είμαι χορτασμένος».

  • Δεν φοβηθήκατε ωστόσο ότι θα σας κατηγορήσουν πως επιστρέφετε στο θέατρο με ένα παλιό, παρωχημένο έργο;

«Κατ’ αρχάς, εάν δεν παίξω εγώ Κάουαρντ, ποιος θα παίξει! Να το πω έτσι, τελείως αλαζονικά. Είναι ένα είδος θεάτρου που μου πάει τρομερά. Κάποια στιγμή θα τον έκανα τον Κάουαρντ. Επέλεξα αυτή η στιγμή να είναι τώρα. Πολλοί βεβαίως με κατηγορούν, γιατί περίμεναν να γυρίσω με κάτι πιο βαρύγδουπο. Περίμεναν να επιστρέψω έπειτα από τρία χρόνια με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν»! Για μένα όμως βαρύγδουπη είναι κάθε παράσταση που κάνω. Εκτός αν ξέρουν κάτι που δεν ξέρω εγώ».




Στο «Μη γελάτε… είναι σοβαρό», ο Γρηγόρης Βαλτινός υποδύεται έναν αστέρα του θεάτρου, δηλαδή τον εαυτό του
  • Τι εννοείτε;

«Οτι θα πεθάνω του χρόνου και το τελευταίο μου έργο θα έπρεπε να είναι ο «Βασιλιάς Λιρ». Αν το ξέρουν, παρακαλώ να μου το πουν. Αποδείχτηκε ότι η επιλογή του Κάουαρντ είναι σοφή. Γιατί ήθελα να ξανασυστηθώ με τον κόσμο πιο απλά, πιο άμεσα. Γελώντας. Σίγουρα έχω πολλά σχέδια για το μέλλον, όπως έχω και μεγάλη αμηχανία. Δεν υπάρχουν έργα. Αν σκεφτώ κάτι για του χρόνου, μπορεί να καταφύγω πάλι σε κλασικό -είτε είναι δράμα είτε είναι κωμωδία. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο στον ορίζοντα. Το βλέπεις το έλλειμμα και στο εξωτερικό. Υπάρχει μεγάλη αμηχανία. Ας τελειώνουμε λοιπόν με το παραμύθι «τα καλά έργα είναι πολλά». Τα καλά έργα είναι πολύ λίγα. Αν έχω υγεία, τα χρόνια που μου απομείναν, θα τα παίξω. Νομίζω ότι μου επιτρέπονται κάποια διαλείμματα με κωμωδίες. Αυτή η παράσταση -επιμένω- είναι θέατρο, όπως εν πάση περιπτώσει το έχουμε συνηθίσει και οι χειρώνακτές του και οι θεατές. Είναι μια κλασική κωμωδία χωρίς τερτίπια, χωρίς μοντερνισμούς. Τόσο συμπαγής, μασίφ κι αληθινή, τόσο θέατρο με κεφαλαία γράμματα, που δεν σηκώνει επάνω της σκηνοθετισμούς. Εμένα αυτό το θέατρο μου αρέσει. Γιατί απ’ όλα έχει ο μπαξές».

  • Δηλαδή;

«Υπάρχουν έργα και παραστάσεις που είναι πιο μοντέρνες, πιο μεταμοντέρνες, πιο λαϊκές, πιο βαρειές, πιο τηλεοπτικές, πιο σαχλές ή πιο αφόρητες. Εγώ όμως πιστεύω στην αισθητική και στην αρμονία. Πιστεύω ότι η φόρμα πρέπει να έχει σχέση με το περιεχόμενο. Αλλιώς, κάνεις άλλα αντ’ άλλων».

  • Ανέκαθεν υπήρξατε συντηρητικός στις επιλογές σας. Ποτέ δεν κάνατε κάτι ριψοκίνδυνο ή πειραματικό. Δεν θέλετε να διακυβεύσετε την εικόνα-πρότυπο του λαμπερού πρωταγωνιστή;

«Εχω αντιστάσεις. Γιατί έχω γνώση και πείρα τώρα πια».

  • Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να συντηρείτε την εικόνα σας;

«Ισα ίσα που εγώ χαίρομαι να τη σπάω. Γι’ αυτό κι έχω κινηθεί απ’ το δράμα στην κωμωδία, απ’ την κωμωδία στην επιθεώρηση κι απ’ το μιούζικαλ στη σύγχρονη πρόζα. Από σεβασμό ξεκινά ο δισταγμός μου προς την αποδόμηση. Αλλωστε γιατί να αποδομήσω κάτι όταν ακόμα δεν το έχω κατακτήσει; Αναμφίβολα, όμως, την πιο τρελή παράστασή μου δεν την έχω ακόμα κάνει!».

  • Μπορεί να τη δούμε του χρόνου;

«Μπορεί του χρόνου να το γυρίσω και στον… Καλαματιανό. Δεν ξέρω. Μπορεί να ανεβάσω ένα βουκολικό δράμα. Ολα είναι θέατρο. Αρκεί να είναι καλό».

**Στο «Μη γελάτε… είναι σοβαρό» την απόδοση υπογράφει ο Γρηγόρης Βαλτινός. Μαζί του στη σκηνή οι Πέγκυ Σταθακοπούλου, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Κώστας Φλωκατούλας, Βύρων Κολάσης, Χρήστος Ευθυμίου, Κατερίνα Μάντζιου, Φώτης Σπύρος, Τζένη Θεωνά και Ιωάννα Χιώτη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/12/2008