Category Archives: Αχαρνής

«Αχαρνής» στο Ηρώδειο

«Πόλεμος είναι αυτό που ζούμε σήμερα»! Πόλεμος, που σκάρωσαν «ληστές, εγκληματίες, μαυροφραγκάτοι, διαχειριστές της μπίζνας του μεγάλου χρέους», που παζαρεύουν να κάνουν και «την Ακρόπολη οικόπεδο με θέα» και επιβάλλουν στο λαό να πληρώσει για τα εγκλήματά τους… Ενάντια στο σημερινό «πόλεμο» ξεσπαθώνει ο Δικαιόπολις, πρωταγωνιστής της αντιπολεμικής κωμωδίας του Αριστοφάνη «Αχαρνής», σήμερα και αύριο, στο Ηρώδειο (8.30μμ), όπου φιλοξενείται η παράσταση του ΚΘΒΕ. Μια παράσταση που επιβεβαιώνει τη δύναμη της Τέχνης να συμβάλλει στην αφύπνιση του λαού, στέλνοντας το πολιτικό μήνυμα: «Αντε πατριώτες κι όσοι δεν πεθάναμε ακόμα, σε άλλες μάχες να τραβήξουμε».

Μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, σκηνικά Γιώργου Πάτσα, κοστούμια Ερσης Δρίνη. Παίζουν: Σταμάτης Κραουνάκης, Γρηγόρης Βαλτινός, Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης) κ.ά.

Με τους «Αχαρνής» από το ΚΘΒΕ συνεχίζεται το Φεστιβάλ Επιδαύρου

Ο Στρατηγός Λάμαχος και ο Δικαιόπολις, ή αλλιώς Γρηγόρης Βαλτινός και Σταμάτης Κραουνάκης
Ο Στρατηγός Λάμαχος και ο Δικαιόπολις, ή αλλιώς Γρηγόρης Βαλτινός και Σταμάτης Κραουνάκης (Φωτογραφία:  ΚΘΒΕ )
  • Την πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη, «Αχαρνής», παρουσιάζει την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Στο ρόλο του Δικαιόπολι ο Σταμάτης Κραουνάκης, Λάμαχος ο Γρηγόρης Βαλτινός και Μεγαρίτης ο Κώστας Βουτσάς. Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Πάτσα, τα κοστούμια της Έρσης Δρίνη, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και η χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού.

Η υπόθεση. Βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, οι συνέπειες του οποίου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό που, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις, απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή, αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν. Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.

Επίκαιρο όσο ποτέ. Οι «Αχαρνής», έργο της νεανικής περιόδου του Αριστοφάνη, είναι ένα κείμενο που φωτίζει με έναν έξοχο τρόπο τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιβιώνει στα κρίσιμα όρια της υπάρξεώς του. Η μοναχικότητα του δικαιώματος στην προσωπική ειρήνη με τον εχθρό, όταν συγκρούεται με τις κρατικές συντεταγμένες και τις ιστορικές συνθήκες, παράγει ένα σπινθήρα που ή ακραία κωμικός ή ακραία τραγικός μπορεί να είναι. Όταν συμβαίνουν και τα δύο, μιλάμε για το αριστούργημα μιας ιδιοφυΐας που στοχάζεται πάνω στην εύθραυστη επικαιρότητα των θεσμών και στην αδυναμία τους να τιθασεύσουν τα αρχέγονα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η προσωπική ειρήνη του Δικαιόπολι, προσπερνώντας τις κατηγορίες περί προδοσίας, ανακηρύσσει ως πρωταρχικές τις αξίες της γης και της ευγονίας και δεν είναι τυχαίο που ένας γεωργός τις προτάσσει ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή.

Όπως τονίζει ο Σωτ.Χατζάκης, το έργο είναι δραματικά επίκαιρο σε συνθήκες ηθικής πτώσης και πολιτισμικής παρακμής που συνοδεύουν πάντοτε την οικονομική κρίση. Ειδικότερα όταν η
τελευταία οργανώνεται από τα ίδια συμφέροντα που επωφελούνται από την βαρβαρότητα και τον πόλεμο και οδηγούν στην ανθρώπινη εξαθλίωση και δυστυχία.

Ο σκηνοθέτης επέλεξε να φέρει το έργο στο σήμερα. Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, ανατριχιαστική. Πόλεμος -στρατιωτικός και οικονομικός- κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, το πολιτικό προσωπικό σε αμφισβήτηση, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή. [Newsroom ΔΟΛ]

«Αχαρνής» σαν παλιό σινεμά

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 18 Ιουλίου 2010

«Κατίνα, Σαλαμάκι»… Μ’ αυτή την τόσο γνώριμη ατάκα μπαίνει -ποιος άλλος;- ο Κώστας Βουτσάς στην ορχήστρα της Επιδαύρου. Μόνο που τώρα, οι δυο λέξεις που έγραψαν στη συλλογική μνήμη μέσα από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, είναι τα ονόματα των θυγατέρων του, αυτών που έρχεται να πουλήσει ως Μεγαρίτης στον αθεόφοβο Δικαιόπολη…

Ο  Κώστας Βουτσάς στον ρόλο του Μεγαρίτη και η Παρθένα Χοροζίδου ως κόρη  του.

Ο Κώστας Βουτσάς στον ρόλο του Μεγαρίτη και η Παρθένα Χοροζίδου ως κόρη του.

Τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη και με πρωταγωνιστή τον Σταμάτη Κραουνάκη. Ο Δικαιόπολης βρίσκεται σε απόγνωση. Ο πόλεμος τον έχει καταστρέψει, η Πνύκα είναι άδεια, οι ρομαντικοί συμπολίτες του περιμένουν την «έξωθεν βοήθεια». Γι’ αυτό στέλνει κήρυκα στην Σπάρτη και κλείνει ειρήνη μοναχός του. Και τότε αρχίζει ο πόλεμος με τους συμπατριώτες του καρβουνιάρηδες Αχαρνής που τον θεωρούν βδελυρό προδότη.

Ειρήνη κατά το δοκούν

Οι σκληροί, παλιοί μαραθωνομάχοι Αχαρνής έχουν κάθε λόγο να επικροτούν τον πόλεμο, αφού οι Σπαρτιάτες στρατοπέδευσαν στη γη τους, ρήμαξαν τα αμπέλια τους. Αδιάλλακτοι, έρχονται ν’ αντιμετωπίσουν τον θρασύτατο Δικαιόπολη. Εκείνος θα τους τουμπάρει. Ανοίγει και κλείνει, μάλιστα, την στρόφιγγα της ειρήνης κατά το δοκούν. Διώχνει το γεωργό, αλλά αγοράζει τις γουρουνοπούλες-κορούλες του Κώστα Βουτσά, που υποδύεται φανερά… τον Βουτσά. «Είναι λαϊκή στόφα ηθοποιού, μιας λαμπρής υποκριτικής σχολής, δυστυχώς απαξιωμένης από επίσημους φορείς» λέει ο Σ. Χατζάκης. «Η μέθοδος, η πολυμάθεια, η εφευρετικότητα, τα αυτοσχεδιαστικά του ανακλαστικά πάνω στη σκηνή, δεν διδάσκονται. Ηρθε «ως μαθητής», μου είπε. Αλλά τι μαθητής να είναι ο δάσκαλος;».

Ο Γρηγόρης Βαλτινός ζωντανεύει μια ευφάνταστη καρικατούρα του πολεμοκάπηλου στρατηγού Λάμαχου. Ο ψευτοήρωας κερδίζει επάξια τον τίτλο του φαιδρού, αποδιοπομπαίου τράγου. Με τα μεγάλα λόγια και τις μικρές πράξεις φεύγει -παραπατώντας- για τη μάχη και επιστρέφει σε αναπηρικό καροτσάκι συνοδευόμενος από νοσοκόμα που κρατά ψηλά τον ορό.

Σπαρταριστή είναι η συνάντηση του Δικαιόπολη με το μεγάλο «θεατρικό» χαρτί του Αριστοφάνη, τον Ευριπίδη. Σ’ αυτόν προσφεύγει ο ήρωας προκειμένου να δανειστεί ένα κουρέλι από κάποιο δραματικό ρόλο του ποιητή, μήπως και συγκινήσει τους Αχαρνής. Το επεισόδιο είναι στημένο πάνω στο παλιό ρεσιτάλ της Μαρινέλας «Γυναικών Πάθη»… Ο Ευριπίδης (Γιάννης Σιαμσιάρης) με ψηλοτάκουνες γόβες, τουαλέτα, περούκα, στήσιμο και τραγούδια Μαρινέλλας θα λυπηθεί τον ήρωα πετώντας του ένα ρούχο του Τήλεφου.

Ο Γιώργος Πάτσας κατασκεύασε το μπρεχτικό κάρο της «Μάνας Κουράγιο» για να στεγάσει το πλουμιστό μπακάλικο του Δικαιόπολη. Αλλωστε και οι δυο ήρωες, μέσα στον πόλεμο, αγοράζουν και πουλούν. Στο τέλος το μαγαζί γεμίζει λαμπιόνια και μπαλόνια, που αφήνονται στον ουρανό. Οι «τίτλοι τέλους» της παράστασης δείχνουν ότι το έργο συνεχίζεται αφήνοντας μια Ελλάδα ζαλισμένη, μετέωρη, αδιέξοδη.

Τα κοστούμια της Ερσης Δρίνη ποικίλλουν. Ο χορός στο πρώτο μέρος φορά σφιχτές στολές με έθνικ στοιχεία και μπότες ως συγκροτημένο στρατιωτικό σώμα, ενώ στο δεύτερο εύθυμα, χίπικα ρούχα και στροβιλίζεται διονυσιακά ακολουθώντας τον γλεντζέ Δικαιόπολη στις παγανιστικές φούρλες του. Τα ρούχα των ρόλων, από φουστανέλα μέχρι νυχτερινές τουαλέτες.

  • Ιστορικές παρεμβάσεις

Ο Σ. Κραουνάκης έχει μελοποιήσει την ιστορική τοιχογραφία της νεότερης Ελλάδας, ενώ η παράβαση καταγγέλλει και εικαστικά (πλακάτ με φωτογραφίες αγωνιστών του ’21, ποιητών μέχρι του Γρηγόρη Λαμπράκη) τη χαμένη πνευματικότητα των Ελλήνων.

«Η Ιστορία και η ποίηση αντί να κυλά ως ουσία στις φλέβες μας παγώνει στις σχολικές αίθουσες, θαμμένη κάτω από τον σύγχρονο «πολιτισμό», ως άχρηστη και απωθητική» σχολιάζει ο σκηνοθέτης. «Πώς να μην έρθει το έργο στο σήμερα με την αμφισβήτηση των πολιτικών, τη σήψη, τον πόλεμο των κερδοσκόπων; Ο θυμός μάς οδήγησε στην αξιοποίηση του ιδεολογικού πυρήνα του έργου. Ο Κραουνάκης έμπειρος της μουσικής σκηνής, με άποψη που καταθέτει δημόσια και τολμηρά, διαβάζει το έργο σαν παρτιτούρα». *

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Μετά το χάος… «Αχαρνής»

  • Της Βίκυς Χαρισοπούλου, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

Ο Δικαιόπολις - Σταµάτης Κραουνάκης σε  σκηνή από την πρεµιέρα της  παράστασης  του ΚΘΒΕ «Αχαρνής»  στην έδρα τους, Θεσσαλονίκη, που έφερε   πολύ κόσµο στο Θέατρο Δάσους και προκάλεσε κυκλοφοριακό χάος στην  ανάβαση  προς το θέατρο
  • Κυκλοφοριακό κοµφούζιο, ένα κατάµεστο θέατρο, διαµαρτυρίες για το κλειστό µικρόφωνο. Η αριστοφανική κωµωδία του ΚΘΒΕ έκανε επεισοδιακή πρεµιέρα στην έδρα του θεάτρου

«Απαπαπαπα παπα πόλεµος»… Η πρώτη ατάκα του Δικαιόπολι – Σταµάτη Κραουνάκη αρθρώθηκε από οδηγούς εκατοντάδων Ι.Χ., ταξί, µηχανών, µικρών λεωφορείων και από ταλαίπωρους πεζούς που αγνοούσαν το κείµενο αλλά βίωναν µία από τις πλέον δύσκολες αναβάσεις στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης λίγη ώρα πριν από την παράσταση («Αχαρνής» του ΚΘΒΕ).

Η Αστυνοµία έλειπε, η Τροχαία επίσης, ο δήµαρχος της Θεσσαλονίκης όµως ήταν παρών – ίσως για πρώτη φορά στη δηµαρχιακή καριέρα του πήγε σε θεατρική παράσταση –, προκαλώντας κοµφούζιο και στις ταξιθέτριες που για πρώτη φορά δεν είχαν πού να χωρέσουν στις πρώτες – επίσηµες, «φλεγόµενες» (από την αφόρητη ζέστη), τσιµεντένιες σειρές του θεάτρου µέλη του πρώην και του νυν Δ.Σ. – σε ειρηνική συνύπαρξη –, παραγοντίσκους της πόλης, µουσικόφιλους και θεατρόφιλους.

Το ΚΘΒΕ είχε χρόνια να δει τέτοιες πιένες (κόπηκαν περίπου 3.000 εισιτήρια ενώ οι θεατές ξεπέρασαν τους 3.500,  συµπεριλαµβανοµένων των προσκλήσεων που φειδωλά διατίθενται πλέον).

Οι ιδιοκτήτες συνεργείων αυτοκινήτων αλλάζουν από σήµερα διαλυµένους συµπλέκτες και δισκοπλατό σε Ι.Χ. που αγκοµαχούσαν στον πολύ ανηφορικό δρόµο να βρουν δίοδο, πρόσβαση στο θέατρο και θέση πάρκινγκ ανάµεσα στους δρόµους και τις δασικές εκτάσεις στο Σέιχ Σου. Το µεγάλο «στοίχηµα» της παραγωγής του ΚΘΒΕ πάντως το κέρδισε – πέραν της ίδιας της κρατικής σκηνής που κατάφερε να βάλει και µερικά «ευρωτάλαντα» στο πάσχον ταµείο της – εκείνος που το ρισκάρισε: Ο Δικαιόπολις – ηθοποιός – Σταµάτης Κραουνάκης.

Ο οποίος παρά τις επιφυλάξεις πολλών, ίσως ακόµα και τις δικές του, κατάφερε και να υποκριθεί έντεχνα, και να αναπνεύσει σωστά, και να µπορέσει να κάνει τον αριστοφανικό – γεωργουσοπουλικό λόγο να ακουστεί σωστά, και να κινηθεί αδιάκοπα και θαυµαστά επί δύο σχεδόν ώρες στη σκηνή, και να ακολουθήσει τις οδηγίες του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη, και ο ίδιος να είναι αριστοφανικός και διονυσιακός µαζί.

Εµπειρος σε ανάλογα τελετουργικά, παγανιστικά εγχειρήµατα ο σκηνοθέτης οδήγησε τον κολονέλο – Λάµαχο του Γρηγόρη Βαλτινού που ήταν αυτοσαρκαστικός και ηττηµένος, τον Αµφίθεο του νεαρού Δηµήτρη Κοντού, τον Μεγαρίτη του Κώστα Βουτσά, που αν και χαµηλόφωνος, ήταν συγκινητικός.

Σηµαντική στιγµή της παράστασης ήταν η παράβαση µε την παραδοχή της ήττας και την επίκληση των ποιητών («Χάσαµε πια αγάπες πατρίδες/ κατάρτια κουπιά/… Μα τι µας νοιάζει πια ποιος νικά… Καβάφης, Σολωµός, Αριστοφάνης, Κάλβος, Σικελιανός, Αναγνωστάκης). Με την ανάρτηση των πλακάτ – φωτογραφιών των Κολοκοτρώνη, Καβάφη, Καραϊσκάκη, Σεφέρη και του κεντρικού πλακάτ µε τον δολοφονηθέντα ειρηνιστή Γρηγόρη Λαµπράκη. «Οι ποιητές/ αυτοί να σχεδιάζουν το πλάνο της ανάπτυξης/ και τις τιµές στη Σοφοκλέους/ να ρυθµίζει η Αντιγόνη του Σοφοκλέους/ Ηρθε η ώρα να τους πούµε κατάµουτρα / Εδώ είναι των ποιητών η χώρα», ερµήνευε ο Χορός. Σε µουσική Κραουνάκη, πάνω σε γνωστούς µουσικούς δρόµους (δυο καρπούζια σε µια µασχάλη δεν χωράνε, λέει ο σοφός λαός).

«Πολύ καλή η προσπάθειά σας, αλλά… δεν ακούγεστε» τόλµησε να φωνάξει εκπροσωπώντας τους καθήµενους στο πάνω τµήµα του πετάλου του θεάτρου ένας από τους θεατές που είχαν αρχίσει άκοµψα να αποχωρούν, αδυνατώντας να ακούσουν τον µονόλογο του Μεγαρίτη – Κώστα Βουτσά (δεν λειτούργησε προς στιγµήν το µικρόφωνό του).

«Επιθεώρηση», «Μέτριο, λαϊκό, µουσικό θέατρο», «Εντυπωσιακός αλλά υπερβολικός ο Ευριπίδης – Μαρινέλλα του Γιάννη Σιαµσιάρη», «Προσπάθησε περισσότερο υποκριτικά ο Κραουνάκης και διεκπεραίωσε µουσικά αφήνοντας αξεπέραστο τον Σαββόπουλο» ήταν µερικά από τα σχόλια που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια µετά το εντυπωσιακό τέλος της δίωρης παράστασης.

ΙΝFΟ

Οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη από το ΚΘΒΕ θα παρουσιαστούν την επόµενη Παρασκευή 23 και το Σάββατο 24 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και στη συνέχεια θα περιοδεύσουν, ενώ θα δοθούν παραστάσεις και στο Ηρώδειο και στον Βύρωνα

Περιοδεύοντες «Αχαρνής»

Στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης παρουσιάζονται, σήμερα και αύριο, οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη από το ΚΘΒΕ, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Η παράσταση αυτή φέρνει στη σκηνή σημαντικούς ηθοποιούς διαφορετικών γενεών, ενώ η συμμετοχή του Σταμάτη Κραουνάκη δίνει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παραγωγή, καθώς έχει αναλάβει όχι μόνο να γράψει τη μουσική της παράστασης, αλλά και να πρωταγωνιστήσει για πρώτη φορά σε αρχαία κωμωδία, κρατώντας τον απαιτητικό ρόλο του Δικαιόπολη.Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας. Κοστούμια: Ερση Δρίνη. Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός. Ενορχήστρωση – Μουσική Διδασκαλία: Αρης Βλάχος. Φωνητική προετοιμασία: Νίκος Βουδούρης. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Παίζουν: Κώστας Βουτσάς, Γρηγόρης Βαλτινός, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Δημήτρης Κοντός, Γιάννης Χαρίσης, Χρήστος Νίνης, Νίκος Μαγδαληνός, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Νίκος Τουρνάκης, Γιάννης Σιαμσιάρης, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Παρθένα Χοροζίδου, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Καραούλης, Θεοδώρα Βουτσά κ.ά. Τραγουδιστής: Χρήστος Μουστάκας. Παίζουν επί σκηνής οι μουσικοί: Αρης Βλάχος, Σοφία Κακουλίδου, Αννα Λάκη, Νίκος Μπαχαρίδης, Νίκος Χατζόπουλος.

Στη συνέχεια η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο (23-24/7), στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα (28/7), στο Αρχαίο Θέατρο Ολυμπίας (30/7). Ακολουθεί περιοδεία τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

Αφησαν την παράσταση κι έπιασαν τα ποδήλατα

  • Βίκυ Χαρισοπούλου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

  • Χωράει ο Δικαιόπολις Στάµατης Κραουνάκης σ’ ένα… ποδήλατο; Είχε ποδήλατα στην εποχή του Αριστοφάνη; «Είναι ποδηλατοταξί (ταξίλατο) και κρίµα στον οδηγό. Υποθέτω πως το κάνουµε όλο αυτό για να µάθουν οι άνθρωποι να χρησιµοποιούν ποδήλατο. Με το σύνθηµα: Ε, ακόµα κι εγώ…», λέει ο Σταµάτης Κραουνάκης.

«Είναι και η παράσταση “Αχαρνής” κι είναι και µια ευκαιρία να τη “βγάλουµε” στους δρόµους», συµπληρώνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και σκηνοθέτης της καλοκαιρινής παραγωγής της κρατικής σκηνής Σωτήρης Χατζάκης.

Η χθεσινοβραδινή ποδηλατοδροµία των ηθοποιών (ολόκληρος σχεδόν ο θίασος του ΚΘΒΕ) δεν ήταν «παράσταση» του θεάτρου. Ηταν αποτέλεσµα της συνεργασίας του ΚΘΒΕ µε την ποδηλατική οµάδα «Βikerespect» (µε διετή δράση στην πόλη, µε 2.500 µέλη, µε εβδοµαδιαία παρουσία στους δρόµους). «Στόχος µας είναι να δείξουµε ότι το ποδήλατο αποτελεί ασφαλές µεταφορικό µέσο», λέει ο Κώστας Συµελίδης, ιδρυτής της ποδηλατικής οµάδας.

Ο «θίασος» των ποδηλατοδρόµων (όχι, αυτήν τη φορά δεν ήταν γυµνή η ποδηλατοδροµία, αλλά ούτε µε τα κοστούµια της αριστοφάνειας κωµωδίας που ανεβάζει το ΚΘΒΕ) ήταν η Πλατεία Αριστοτέλους.

Στη συνέχεια, ποδηλάτες και ηθοποιοί κινήθηκαν στις οδούς Μητροπόλεως, Παύλου Μελά, Ερµού και Τσιµισκή παράλληλα µε τα αυτοκίνητα και η… κωµωδία τελείωσε ύστερα από ποδηλατάδα µιας και πλέον ώρας και πάλι στην Πλατεία Αριστοτέλους. Η συνεργασία της οµάδας «Βikerespect» µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος θα συνεχιστεί µε το πρόγραµµα: «Οι ποδηλατόδροµοι ανθίζουν». Στο πλαίσιο της συνεργασίας ηθοποιοί θα εναποθέτουν λουλούδια στις διαχωριστικές γραµµές των ποδηλατόδροµων, προκειµένου να στείλουν το µήνυµα του σεβασµού προς τους ποδηλάτες.

Η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής» στο Θέατρο Δάσους

  • Για δύο μέρες, Τετάρτη και Πέμπτη 14-15/7
  • Την πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη: «Αχαρνής» θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν οι θεατρόφιλοι Θεσσαλονικείς σε δύο παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου (ΚΘΒΕ), αύριο (Τετάρτη) και μεθαύριο (Πέμπτη), στο Θέατρο Δάσους.

Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν: Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος) και Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης).

Τιμή εισιτηρίου: 20 €, Φοιτητικό – Ομαδικό: 15 €

  • Η υπόθεση του έργου

Βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Οι συνέπειες του πολέμου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται.

Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν.

Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό, Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.

«Κάλλιο της γης κατέλυμμα (τάφος) παρά του κόσμου γέλιο»

Ο Αριστοφάνης έταζε στους ακροατές του πως «για το δίκιο θα καλαμπουρίζει, και πολλά θα διδάξει καλά για να είσαστε ευτυχισμένοι». Την Κωμωδία πολλοί τη θεωρούν είδος «κατώτερο» απ’ το Δράμα. Ακόμα κι οι αρχαίοι Ελληνες, που τόσο τίμησαν το θέατρο, δεν την «επισημοποίησαν» ­ δίνοντάς της θέση στη γιορτή των Διονυσίων ­ παρά μόνο το 486 π.Χ., κάπου μισόν αιώνα μετά την πρώτη νίκη του Θέσπη σε αγώνα τραγωδίας των Μεγάλων Διονυσίων (535 π.Χ.). Κι ο Αριστοτέλης θα την ορίσει ως «μίμηση των πιο ανάξιων ανθρώπων» (φαυλοτέρων), ενώ αλλού λέει πως «αναπαριστάνει τους ανθρώπους χειρότερους (χείρους) απ’ ό,τι είναι» (αντίθετα με την τραγωδία που «θέλει να τους αναπαριστάνει καλύτερους»).

Ακόμα κι ο «αντιθεατρικός» Πλάτων είχε παρατηρήσει: «Το να μάθει κανείς τα σοβαρά χωρίς να μάθει και τα γελοία, είναι αδύνατο» («Ανευ γελοίων τα σπουδαία μαθείν…ου δυνατόν»). Ωστόσο, ένας κωμικός ποιητής ­ και ο μέγιστος, ο Αριστοφάνης­ ήταν εκείνος που χάραξε επιγραμματικά την κοινωνική – πολιτική δικαίωση του Θεάτρου, και της Κωμωδίας, με τη γνωστή στιχομυθία Αισχύλου – Ευριπίδη στους Βατράχους του: οι δραματικοί ποιητές ­ λέει ο δεύτερος ­ είναι «άξιοι θαυμασμού», επειδή «με τη δύναμη του νου και με τις νουθεσίες τους, κάνουν καλύτερους τους ανθρώπους στις πόλεις» («… δεξιότητος και νουθεσίας, ότι βελτίους τε ποιούμεν τους ανθρώπους εν ταις πόλεσιν»).

Αλλοι είναι πιο «μετριοπαθείς»: ο πρώτος Ρωμαίος θεατρικός συγγραφέας (μεταφραστής ελληνικών έργων, σωστότερα), ο Λίβιος Ανδρόνικος, θα ονομάσει την κωμωδία «καθρέφτη του καθημερινού βίου», ενώ ο Κικέρων θα επαυξήσει, χαρακτηρίζοντάς την «αντίγραφο της ζωής, καθρέφτη των εθίμων, αντιφέγγισμα της αλήθειας».

Στον ονομαστό Πρόλογό του για τον πολύπαθο Ταρτούφο του (1669), ο Μολιέρος τονίζει τον «σωτήριο» συνδυασμό του «τερπνού μετά του ωφελίμου»: «Αποστολή της κωμωδίας είναι να διορθώνει τα αμαρτήματα των ανθρώπων… Το θέατρο έχει μεγάλη ικανότητα να διορθώνει. Τα καλύτερα διδάγματα της σοβαρής ηθικής είναι συνήθως λιγότερο ισχυρά από τη σάτιρα και τίποτα δεν συμμορφώνει καλύτερα τους περισσότερους ανθρώπους, όσο η απεικόνιση των ελαττωμάτων τους. Αποτελεί μεγάλο χτύπημα ενάντια στα αμαρτήματα η έκθεσή τους στην ειρωνεία όλου του κόσμου».

Εχει γίνει κοινός τόπος η γαλλική παροιμία «Το γέλιο σκοτώνει πιο σίγουρα παρά τα όπλα», αλλά και η ελληνική: «Κάλλιο της γης κατέλυμμα (τάφος) παρά του κόσμου γέλιο».

  • Υπόθεση και συντελεστές

Βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Οι συνέπειες του πολέμου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό, ο οποίος, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του. Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν. Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δε θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό, Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στις 2 Ιούλη στο Αρχαίο θέατρο Δελφών «Φρύνιχος», όπου οι Αχαρνής ήταν η εναρκτήρια παράσταση των εκδηλώσεων του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Θα ακολουθήσουν παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (9 – 10/7), στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης (14 – 15/7), στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου (23 – 24/7), στο θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» στο Βύρωνα (28/7), στο Αρχαίο Θέατρο της Ολυμπίας (30/7). Η περιοδεία θα συνεχιστεί τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν: Δικαιόπολις: Σταμάτης Κραουνάκης, Λάμαχος: Γρηγόρης Βαλτινός, Μεγαρίτης: Κώστας Βουτσάς. Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας. Κοστούμια: Ερση Δρίνη. Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης. Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός. Ενορχήστρωση – Μουσική Διδασκαλία: Αρης Βλάχος. Φωνητική προετοιμασία: Νίκος Βουδούρης. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ.Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Κήρυκας), Δημήτρης Κοντός (Αμφίθεος), Γιάννης Χαρίσης (Πρέσβης Α), Χρήστος Νίνης (Πρέσβης Β΄, Θηβαίος), Νίκος Μαγδαληνός (Πρέσβης Γ’, Ξανθίας), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Αρτάβας, Υπηρέτης Ευριπίδη), Νίκος Τουρνάκης (Θέωρος), Γιάννης Σιαμσιάρης (Ευριπίδης), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος), Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης), Παρθένα Χοροζίδου (Κορίτσι Μεγαρίτη), κ.ά.

Χορός (με αλφαβητική σειρά): Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Θεοδώρα Βουτσά, Νίκος Καπέλιος, Θανάσης Καραθανάσης, Γιάννης Καραούλης, Δημήτρης Κοντός, Νίκος Μαγδαληνός, Χρήστος Μουστάκας, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Χρήστος Νίνης, κ.ά.

Τραγουδιστής: Χρήστος Μουστάκας. Παίζουν επί σκηνής οι μουσικοί: Αρης Βλάχος, Σοφία Κακουλίδου, Αννα Λάκη, Νίκος Μπαχαρίδης, Νίκος Χατζόπουλος.

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 4 Ιούλη 2010

Η θεοποίηση του κέρδους εκθρέφει «τέρατα»

Την Πολιτική Κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής», επέλεξε για την καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, γιατί όπως λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής και σκηνοθέτης της παράστασης, Σωτήρης Χατζάκης, «βλέπουμε μια δραματική αντιστοιχία του τότε με το σήμερα. Πόλεμος τότε, οικονομικός πόλεμος σήμερα, πτώση των αξιών, πολιτισμική παρακμή. Αμφισβήτηση του πολιτικού προσωπικού όσον αφορά στην επάρκειά του, αμφισβήτηση του συστήματος.

Ολα αυτά βρίσκονται μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία ο Δικαιόπολις επιχειρεί το εγχείρημά του. Επρεπε, λοιπόν, να μιλήσουμε γι’ αυτό που γίνεται σήμερα και το πιο ενδεδειγμένο έργο ήταν οι Αχαρνής. Ενα έργο που είναι δραματικά επίκαιρο σε συνθήκες ηθικής πτώσης και πολιτισμικής παρακμής που συνοδεύουν πάντοτε την οικονομική κρίση. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, είναι ανατριχιαστική. Πόλεμος – στρατιωτικός και οικονομικός – κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή».

– Θεωρείτε ότι αυτή η κρίση οργανώνεται από τα ίδια συμφέροντα που επωφελούνται από την βαρβαρότητα και τον πόλεμο και οδηγούν στην ανθρώπινη εξαθλίωση και δυστυχία;

– «Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Είναι το σύστημα εκείνο που μέσα από τους κανόνες θεοποίησης του κέρδους, εξέθρεψε ό,τι πιο επιζήμιο υπήρχε για την πολιτική και οικονομική σκέψη. Αυτό το τέρας που δημιουργήθηκε ήταν αποτέλεσμα αυτής της σκέψης, η οποία να μην εκπλήσσει – γιατί εγώ οργίζομαι. Τα συστατικά στοιχεία του τέρατος αυτού βρίσκονται στον πυρήνα αυτής της οικονομικής σκέψης, που θα εκθρέφει τέτοια τέρατα γιατί έχει σκοπό το κέρδος μόνο. Δεν διακατέχεται από κανέναν ουμανισμό, καμιά αλληλεγγύη, δεν έχει κανένα σεβασμό στα συλλογικά επιτεύγματα του ανθρώπινου είδους. Ο Αριστοφάνης αντιμάχεται σε πολλά έργα του τον Κλέωνα, ο οποίος ήταν σημαντικός δημαγωγός, αλλά και έμπορος όπλων και γι’ αυτό απαγόρευσε την κριτική προσώπων επί σκηνής. Οταν αυτό συνέβη, ιστορικά, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τις μεγάλες ουτοπίες του Αριστοφάνη, Νεφέλες, Ορνιθες. Το γεγονός όμως ότι ο ίδιος ήταν ηγέτης και έμπορος όπλων δείχνει τη διαχρονία της διαφθοράς και του σπαρακτικού δράματος συγχρωτισμού της αγοράς με την πολιτική».

– Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Δικαιόπολις επιχειρεί το ατομικό του εγχείρημα σύναψης ειρήνης με τους Σπαρτιάτες, όταν αυτό μοιάζει δύσκολο να επιτευχθεί συλλογικά.

– «Πρόκειται για μια πράξη που φέρει την ποιότητα του απελπισμένου, το δικαίωμα της απόγνωσης, αλλά και το σπέρμα του αμοραλισμού, που κυοφορεί κάτι εξόχως επικίνδυνο, στον πυρήνα του κατορθώματος. Από την πράξη του Δικαιόπολι ωφελείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Δεν πρόκειται για συλλογική έξοδο από την κατάρρευση της πόλης, αλλά για επιτυχία μιας ιδιωτείας που αποθεώνεται, αλλά δεν προσφέρει. Δεν είναι τυχαίο που ο γεωργός Δικαιόπολις μετά την παράβαση αλλάζει οικονομική βάση και γίνεται μεταπράτης, πωλητής προϊόντων της γης, ένας μπακάλης, για να σκεφτόμαστε και μαρξιστικά. Εργάζεται πάνω σε μια άλλη οικονομική βάση. Από εκείνο το σημείο θα ρυθμίζει τις προσφορές, θα ανοίγει την κάνουλα της ειρήνης, κατά το δοκούν, συντρίβοντας τον capitano Λάμαχο, μία κωμικοτραγική εκδοχή ενός θρασύδειλου, άκαπνου πολέμαρχου, παλαιάς κοπής, ενός θαμπού εθνικιστή» (;). Ο Χορός μεταστρέφεται ακολουθώντας τον Δικαιόπολι, αλλά ο πόλεμος δεν σταματά. Είναι ένα σχόλιο στην μεταστροφή μιας απελπισμένης ιδέας. Παραμένει στο ίδιο επίπεδο της ουτοπίας και επίπεδο μιας ιδιωτείας που είναι επικίνδυνη στην εξέλιξή της».

Στο ερμηνευτικό πρόβλημα που προκαλεί σε πολλούς αναλυτές καθώς κάποιοι μιλούν για επίδειξη ακραίου ατομισμού και άλλοι για προπαγανδιστικό ρόλο που τονίζει την ταύτιση του Δικαιόπολι με το κοινό αίσθημα, η δική σας παράσταση ποια θέση παίρνει;

– «Κάπου στη μέση. Μέχρι την παράβαση ο Δικαιόπολις είναι εκφραστής της απόγνωσης και της απελπισίας του κόσμου που βλέπει την πόλη να καταρρέει, τους θεσμούς να καταρρακώνονται και τη διαφθορά να κυριαρχεί. Μέχρι εδώ τον εξωθεί στο εγχείρημα η απόγνωση και το δικαίωμα του απελπισμένου. Από κει και πέρα, όταν γίνεται διαχειριστής της ειρήνης, αρχίζουν τα προβλήματα. Σε κάθε έργο του Αριστοφάνη υπάρχει μια αρχική ιδέα η οποία όταν οργανώνεται σε ένα σύστημα παράγει ασφαλώς κωμικά αποτελέσματα, αφήνει όμως ένα μελαγχολικό μεταίσθημα, το οποίο οφείλεται κυρίως στη ζοφερή σκέψη που κάνει ο θεατής. Η μοναχικότητα του δικαιώματος στην προσωπική ειρήνη με τον εχθρό, όταν συγκρούεται με τις κρατικές συντεταγμένες και τις ιστορικές συνθήκες, παράγει ένα σπινθήρα που ή ακραία κωμικός ή ακραία τραγικός μπορεί να είναι. Οταν συμβαίνουν και τα δύο, μιλάμε για το αριστούργημα μιας ιδιοφυίας που στοχάζεται πάνω στην εύθραυστη επικαιρότητα των θεσμών και στην αδυναμία τους να τιθασεύσουν τα αρχέγονα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η προσωπική ειρήνη του Δικαιόπολι, προσπερνώντας τις κατηγορίες περί προδοσίας, ανακηρύσσει ως πρωταρχικές τις αξίες της γης και της ευγονίας και δεν είναι τυχαίο που ένας γεωργός τις προτάσσει ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή».

Σταμάτης Κραουνάκης: «Αυτό που ζούμε είναι πόλεμος»

«Απόλυτα πολιτική» χαρακτηρίζει την παράσταση του ΚΘΒΕ, ο Σταμάτης Κραουνάκης, που ερμηνεύει για πρώτη φορά ως ηθοποιός ένα σημαντικό ρόλο. «Είναι μια παράσταση με συνείδηση για τις αιτίες του κάθε είδους πολέμου. «Αυτό που ζούμε είναι πόλεμος» λέω στη μέση της παράβασης. «Σιχαμερό παλιοκουμμούνι» μου λέει ο Λάμαχος».

— Αν ζούσε σήμερα ο Αριστοφάνης θα «σήκωνε» τα χέρια ψηλά ή θα τραβούσε σε πολλούς το αυτί;

«Θα έβαζε το κεφάλι του στο χασαπόξυλο, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Θα τους τσάκιζε. Λέει κάπου «θα γίνω ζητιάνος για να μ’ ακούσετε». Φοβάται και την ευπιστία του λαού».

— Τελικά ο κόσμος «άλλαξε», αλλά ο ίδιος μένει;

«Τα ίδια και χειρότερα. Δομικά εντελώς τα ίδια, απελπιστικά ίδια. Διαπλοκή, μικροσυμφέρον, γλείψιμο, κάρφωμα, λάδωμα, κουκούλωμα».

— Το σύστημα που εκτρέφει τον πόλεμο, τη βία, το άδικο, είναι τόσο δυνατό που οι εποχές, η εξέλιξη, ο άνθρωπος πάντα θα το έχουν απέναντί τους ή κάποια στιγμή θα το υπερνικήσουν;

«Είναι φανερό ότι όλα ξεκινούν από το πώς κατευθύνεται το χρήμα, για να δημιουργήσει τρύπες …να φύγει λίγος εργαζόμενος πληθυσμός και μετά μικροπαροχές για να μη λυσσάξει το σκυλί και δαγκώσει. «Τώρα όλα κάρβουνο νικημένο μου ξεφτέρι»».

— Σήμερα που κατεδαφίζουν τις κατακτήσεις των λαών, γκρεμίζουν τα όνειρα των νέων ανθρώπων, πιστεύεις ότι οι σύγχρονοι Αχαρνής θα τα καταφέρουν;

«Πιστεύω στη δύναμη του πολιτικού λόγου μέσα από την τέχνη. Τα εργαζόμενα κορίτσια στο ΚΘΒΕ ήρθαν τυχαία σε μια πρόβα και μετά άρχισαν να ‘ρχονται συνέχεια. Ρώτησα τις πιο πιτσιρίκες «Σας αρέσει;» Μου έγνεψαν ναι συγκινημένες. Νομίζω κάτι θα κάνουμε στην καρδιά τους. Να κινητοποιήσουμε ένα αίσθημα που να αφήσει λίπασμα και για την άλλη μέρα, εκτός απ’ τη στιγμιαία εκτόνωση».

Για την επιλογή του Σταμάτη Κραουνάκη στο ρόλο του Δικαιόπολι, ο Σωτήρης Χατζάκης λέει: «Χρειαζόταν μια καταγγελτική περσόνα, αυτό που λέει ο λαός πέσ’ τα Χρυσόστομε. Ενας άνθρωπος γενναίος, τολμηρός, ρηξικέλευθος, που θα μιλάει και θα γίνεται αποδεκτός γιατί είναι αναγνωρίσιμος και αγαπημένος. Επίσης είναι ένας άνθρωπος με μουσική παιδεία και εμπειρία ως περφόρμερ και έχει μάθει να κάνει ανάγνωση μέσω της ρυθμικής, γιατί το αρχαίο δράμα αυτό ακριβώς ήταν. Η επιλογή του, λοιπόν, ήταν ηθελημένη και συγκεκριμένη και για λόγους ιδεολογίας. Επίσης η παράσταση ευτυχεί γιατί έχει έναν σπουδαίο ηθοποιό τον Γρηγόρη Βαλτινό και έναν σοφό τον Κώστα Βουτσά καθώς και πολύ καλούς ηθοποιούς του ΚΘΒΕ».

Επίκαιροι … «Αχαρνής» από το ΚΘΒΕ

Η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής» είναι η καλοκαιρινή παραγωγή του ΚΘΒΕ, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Πρωταγωνιστούν: Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος), Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης).Η παράσταση αυτή φέρνει στη σκηνή σημαντικούς ηθοποιούς διαφορετικών γενεών, ενώ η συμμετοχή του Σταμάτη Κραουνάκη δίνει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παραγωγή, καθώς έχει αναλάβει όχι μόνο να γράψει τη μουσική της παράστασης, αλλά και να πρωταγωνιστήσει για πρώτη φορά σε αρχαία κωμωδία, κρατώντας τον απαιτητικό ρόλο του Δικαιόπολη.

Οι άλλοι συντελεστές της παράστασης, που ετοιμάζεται εντατικά, στη Θεσσαλονίκη, είναι οι εξής: Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας. Κοστούμια: Ερση Δρίνη. Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός. Ενορχήστρωση – Μουσική Διδασκαλία: Αρης Βλάχος. Φωνητική προετοιμασία: Νίκος Βουδούρης. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Παίζουν επίσης: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Δημήτρης Κοντός, Γιάννης Χαρίσης, Χρήστος Νίνης, Νίκος Μαγδαληνός, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Νίκος Τουρνάκης, Γιάννης Σιαμσιάρης, Πάολα Μυλωνά, Τατιάνα Μύρκου, Παρθένα Χοροζίδου, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Καραούλης, Θεοδώρα Βουτσά κ.ά.

Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στις 2/7 στο Αρχαίο Θέατρο Δελφών, όπου οι «Αχαρνής» θα είναι η εναρκτήρια παράσταση των εκδηλώσεων του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Θα ακολουθήσουν παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (9-10 /7), στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης (14-15/7), στην Επίδαυρο (23-24/7), στο Θέατρο Βράχων Βύρωνα (28/7), στο αρχαίο θέατρο της Ολυμπίας (30/7). Η περιοδεία θα συνεχιστεί τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.