Category Archives: Αρμένης Γιώργος

Κωμωδία καλπάζουσα

  • Ο Γιώργος Αρμένης και ο Παύλος Χαϊκάλης, από δύο διαφορετικές σχολές υποκριτικής, πρωταγωνιστούν στους αριστοφανικούς «Ιππής» που θα δούμε στην Επίδαυρο
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Επτά, Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Είναι πολιτικός κι έχει τις χάρες όλες: χαμερπής, αμαθής, δειλός και φιλοχρήματος. Ετσι περιγράφει τον αθηναίο δημαγωγό Κλέωνα ο Αριστοφάνης με τη δηλητηριώδη πένα του στους «Ιππής». Με αυτό το έργο ανοίγουν τα φετινά Επιδαύρια.

Ο  Παύλος Χαϊκάλης και ο Γιώργος Αρμένης ως Αλλαντοπώλης και Παφλαγόνας  αντίστοιχα στους «Ιππής» που ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.

Ο Παύλος Χαϊκάλης και ο Γιώργος Αρμένης ως Αλλαντοπώλης και Παφλαγόνας αντίστοιχα στους «Ιππής» που ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.

Είναι συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και του Θεάτρου Διαδρομή, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Κι επειδή η δημαγωγία, η ρεμούλα και η κατάχρηση του δημόσιου χρήματος έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα, η αριστοφανική κωμωδία εξακολουθεί να είναι… δραματικά επίκαιρη.

Ο Κλέων, βυρσοδέψης το επάγγελμα, μεταπήδησε στον πολιτικό στίβο ως αντίπαλος του Περικλή. Με τη δημαγωγία του απέκτησε επιρροή στις μεσαίες τάξεις της Αθήνας και στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου ηγήθηκε κόμματος που ήταν αντίθετο με την ειρήνη. Ο Αριστοφάνης τον παραλαμβάνει σε μια «δυνατή» στιγμή του: όταν σπεύδει να καρπωθεί μια νίκη που δεν του ανήκει, στη Σφακτηρία της Πύλου, την οποία είχαν προετοιμάσει οι στρατηγοί Δημοσθένης και Νικίας.

  • Μηχανισμός λογοκρισίας

Οι «Ιππής», το πρώτο έργο που ο ποιητής υπογράφει με το όνομά του (όχι με ψευδώνυμο όπως έκανε μέχρι τότε), θίγει άμεσα πολιτικά πρόσωπα κι όταν παρουσιάζεται στα Λήναια εξασφαλίζει το πρώτο βραβείο. Ο ίδιος ο Κλέων βρίσκεται στην πρώτη σειρά των καθισμάτων κι ακούει καθαρά δύο φορές το όνομά του. Την επόμενη μέρα θέτει σε λειτουργία το μηχανισμό της λογοκρισίας: Απαγορεύει τα έργα που αναφέρονται σε πολιτικά και δημόσια πρόσωπα.

Με όχημα ένα τάγμα χιλίων Ιππέων, γόνων πλουσίων οικογενειών, ο ολιγαρχικός Αριστοφάνης αποφασίζει να ξεσκεπάσει τους απατεώνες. Επινοεί το εξής ριζοσπαστικό εύρημα: Για να κτυπηθεί η φαυλότητα πρέπει να επιστρατευτεί μια άλλη ακόμα μεγαλύτερη. Απέναντι στον πρώην βυρσοδέψη Παφλαγόνα (Κλέων) τοποθετεί ένα φανταστικό πρόσωπο, τον Αλλαντοπώλη. Ο αγώνας ξεκινά ανάμεσά τους και μετέρχεται δεκάδων τρόπων προκειμένου να αναδειχθεί ο δεινότερος τυχοδιώκτης, ο πιο καπάτσος στην κλεψιά και στην απατεωνιά.

Στην παράσταση οι ρόλοι ερμηνεύονται από δυο διαφορετικές σχολές υποκριτικής. Τον εκ του Θεάτρου Τέχνης προερχόμενο Γιώργο Αρμένη, με μια μεστή σαραντάχρονη εμπειρία στον Αριστοφάνη, στον ρόλο του Παφλαγόνα. Και τον Παύλο Χαϊκάλη, ηθοποιό με αίσθηση του ρυθμού και έμπειρο στην επιθεώρηση, στον ρόλο του Αλλαντοπώλη, που κάνει το ντεμπούτο του στην Επίδαυρο.

«Ο ακάματος Αρμένης, εύγλωττος ενεργειακά και κινησιολογικά, αλωνίζει στη σκηνή», λέει ο Β. Νικολαΐδης. «Ο Χαϊκάλης έχει μια σχεδόν μουσική αίσθηση του ρυθμού, ετοιμόλογος και δεινός στην ατάκα. Δυο ηθοποιοί μεγάλης εμβέλειας που η διαφορετικότητά τους είναι προς όφελος της παράστασης».

Δυο νέοι καλλιτέχνες συνεργάζονται στην παράσταση. Οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου απομακρύνονται από το τυπικό, μπουφόνικο στοιχείο με το οποίο αποδίδονται συνήθως στους «Ιππής». Εδώ εμφανίζονται ως εστέτ, φινετσάτοι αριστοκράτες, που όμως διατηρούν τα αδρά στοιχεία των πολεμιστών. Η Αντιγόνη Τσολάκη έγραψε τη μουσική, μπλέκοντας ένα αρχαιοπρεπές ύφος με σύγχρονα ακούσματα. Το σκηνικό (η πρόσοψη ενός παλιού μπαρουτοκαπνισμένου απ’ τον πόλεμο νεοκλασικού κι ένα κρεβάτι) και τα κοστούμια (κινούνται στη δεκαετία του ’20) ετοίμασε ο Γιάννης Μετζικώφ: Ανάμεσα σε βελάδα, μιούζικ χολ και Σαρλό η εμφάνιση του Παφλαγόνα, μια βράκα μ’ ένα μεγάλο ζωνάρι με μαχαίρια και μια αρμαθιά λουκάνικα στον ώμο, του χυδαίου Αλλαντοπώλη. Η Ειρήνη βγαίνει στο τέλος χορεύοντας κάτι ανάμεσα σε μάμπο και τσιφτετέλι. Εκτός από τον 13μελή χορό παίζουν ακόμα ο Σαμψών Φύτρος, ο Θύμιος Κούκιος και ο Γιάννης Κοτσαρίνης, ερμηνεύοντας τον Δήμο, αρχικά ως πορνόγερο και στο τέλος ως Αθανάσιο Διάκο…

  • Καλύτερες μέρες

Οι «Ιππής» πάντως δεν είναι έργο που προτιμούν οι σκηνοθέτες όταν ανατρέχουν στο ρεπερτόριο του Αριστοφάνη. «Δεν παρουσιάζει ποικιλία, ούτε καινούρια πρόσωπα», σχολιάζει ο σκηνοθέτης. «Ωστόσο, αν βρεις τρόπο να μην το παρουσιάσεις μονόχορδα, αποκτά γοητεία, ποικιλία και ρυθμό. Ο Αριστοφάνης, λιγότερο ποιητικός και ουτοπιστής απ’ ό,τι στα άλλα έργα του, τολμά να βγει μπροστά. Μοναδικός σκοπός του είναι να καυτηριάσει τον μεγάλο του εχθρό και πολιτικό αντίπαλο που, εκμεταλλευόμενος τη νίκη άλλων, ανεβάζει τις μετοχές του στην Αθήνα. Αντιπαραθέτει στη βρομιά των δερμάτων του Κλέωνα εκείνη των εντοσθίων με τα οποία ανακατεύεται ένας άνθρωπος που φτιάχνει λουκάνικα. Η αισιόδοξη νότα στο τέλος δεν λείπει. Ο Αλλαντοπώλης γίνεται καλός και αναδομεί το Δήμο κάνοντάς τον καινούργιο, υγιή. Σαν να μας λέει: «Θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες»». *

Πρόγραμμα εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης στο ΚΘΒΕ

  • Συνέντευξη Τύπου της διοίκησης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Μείωση των εξόδων με παράλληλη μείωση του πλεονάζοντος προσωπικού (κατά 23%) και αύξηση των εσόδων (κατά 30%) από τις μεταβιβάσεις χώρων (κυρίως από τα δύο ανοιχτά Θέατρα Δάσους και Γης, ιδιοκτησίας του ΚΘΒΕ), ανακοίνωσε σήμερα η διοίκηση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Στο περιθώριο συνέντευξης Τύπου που αφορούσε την παρουσίασης νέας θεατρικής παραγωγής (το έργο του Γιώργου Αρμένη «Βασικά με λέν’ Θανάση»), ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του θεάτρου, δικηγόρος Δημήτρης Γαρούφας, επανήλθε στο θέμα της διευθέτησης του υπέρογκου ελλείμματος που έχει δημιουργηθεί στο ΚΘΒΕ, ενώ υπογράμμισε τις αγαστές σχέσεις συνεργασίας με το νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου, Σωτήρη Χατζάκη (αντικατέστησε τον περασμένο Ιούλιο τον παραιτηθέντα Νικήτα Τσακίρογλου).

Το πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσης και αναδιάρθωσης των υπηρεσιών, με στόχο τη μείωση του ελλείμματος στο ΚΘΒΕ, περιλαμβάνει όπως τόνισαν διευθυντής και πρόεδρος του Δ.Σ., τη μείωση του προσωπικού (από συνολικά 435 άτομα που συγκροτούσαν το ΚΘΒΕ προ διετίας ως ηθοποιοί, τεχνικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, σε 334), αλλά και την αύξηση των εσόδων από την παράλληλη αύξηση του τιμήματος (ενοικίου) από τους χώρους ιδιοκτησίας του ΚΘΒΕ σε ιδιώτες. «Οδηγούμαστε σταδιακά στην εξάλειψη του ελλείμματος», δήλωσαν οι εκπρόσωποι της διοίκησης του ΚΘΒΕ που, όπως ανακοίνωσαν, προχωρούν ήδη σε ρυθμίσεις (μείωση των εισιτηρίων για ειδικές οικονομικά πάσχουσες ομάδες του πληθυσμού, διοργάνωση θεατρικών σεμιναρίων για τοπικές ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, μίνι φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων κ.ά.) για την προσέλκυση ευρύτερου κοινού και ιδιαίτερα στη «Λαϊκή σκηνή» (στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών στη Δυτική Θεσσαλονίκη) που θεσμοθέτησε ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής.

Το ερχόμενο Σάββατο 14 Νοεμβρίου στη «Λαϊκή σκηνή» (σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών) ανεβαίνει το έργο του Γιώργου Αρμένη «Βασικά με λέν’ Θανάση», σε σκηνοθεσία του Νίκου Χαραλάμπους.

«Η Λαϊκή σκηνή» θα παρουσιάζει έργα ελληνικά ή ξένα, μαρτυρίες και ομολογίες της ζωής των ανθρώπων, έργα στα οποία ο πολίτης αναγνωρίζει τον εαυτό του. Θέλουμε να δημιουργηθεί ένα δυναμικό κοινό στις δυτικές συνοικίες», δήλωσε σήμερα παρουσιάζοντας τη νέα εναρκτήρια παραγωγή της «Λαϊκής σκηνής» ο διευθυντής του ΚΘΒΕ, Σωτήρης Χατζάκης.

ΚΘΒΕ: Γιώργου Αρμένη «Βασικά, με λεν Θανάση», σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους

11110909KTHVESYNTHANASIS

ΚΘΒΕ. "Βασικά με λεν Θανάση". Ο συγγραφέας Γιώργος Αρμένης με όλους τους συντελεστές της παράστασης

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγκαινιάζει τη Λαϊκή Σκηνή του με τη γλυκόπικρη κωμωδία του Γιώργου Αρμένη, «Βασικά, με λεν Θανάση», σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. Το έργο που σκιαγραφεί όλες τις πτυχές της νεοελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας και αντιμετωπίζει με χιούμορ ό,τι μας πληγώνει, κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, στις 9.00 μ.μ.

Η Λαϊκή Σκηνή του ΚΘΒΕ

Σε ένα θέατρο δημοσίου συμφέροντος, η φιλοσοφία του εκάστοτε διευθυντή οφείλει να συγχρωτίζεται με τις ανάγκες, τα αιτήματα και τις προσδοκίες της κοινωνίας. Κοινό συνδετικό στοιχείο των έργων του ρεπερτορίου είναι η θεματολογία, η ποιητική και η αισθητική, όλων όσα συγκροτούν αυτό που γνωρίζουμε ως λαϊκό θέατρο από την αρχαιότητα έως σήμερα,  σε όλους τους πολιτισμούς που ανέπτυξαν τη θεατρική τέχνη. Για το σκοπό αυτό θεσμοθετείται η Λαϊκή Σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε. που θα στεγάζεται στη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών.

Η Λαϊκή Σκηνή -σημαντικός πόλος αποκέντρωσης- θα παρουσιάζει έργα ελληνικά ή ξένα, μαρτυρίες και ομολογίες της ζωής των ανθρώπων, έργα στα οποία ο πολίτης θα αναγνωρίζει τον εαυτό του. Θέλουμε να δημιουργηθεί ένα δυναμικό κοινό στις δυτικές συνοικίες. Οι Δήμοι της περιοχής θέλουμε να  θεωρήσουν δική τους τη Λαϊκή Σκηνή, αιτία και αποτέλεσμα των οραμάτων που πραγματώνει ο πολίτης, όχι ως τελικός αποδέκτης αλλά ως μέτοχος στη θεατρική μαγεία και στη σκηνική πράξη.

Σωτήρης Χατζάκης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΚΘΒΕ

Το έργο

Αν θέλετε να πάρω λίγο κουράγιο… χειροκροτήστε με… Ευχαριστώ…

Το έργο που θα δείτε είναι η ζωή μου… Μια ζωή με γέλια, με κλάματα… με αγωνίες, όνειρα, με προσπάθειες να την αλλάξω· ως φαίνεται όμως, ήταν γραφτό, αυτή νά’ ναι η ζωή μου. Λοιπόν αρχίζουμε… ΒΑΣΙΚΑ ΜΕ ΛΕΝ ΘΑΝΑΣΗ!

Με έντονο αυτοσαρκασμό, ο Θανάσης γράφει ένα έργο για τη ζωή του. Ρομαντικός και ιδεολόγος, πασχίζει να παραμείνει αυθεντικός σε έναν κόσμο χαώδη, όπου οι σχέσεις αλλοτριώνονται και οι αξίες δίνουν τη θέση τους στο συμφέρον και την οικονομική συναλλαγή. Σε αυτόν τον σκληρό κόσμο ο Θανάσης χτίζει, γκρεμίζει και ξαναχτίζει… οικογένεια, φιλίες κι έρωτες.

11110910KTHVESYNTHANASIS

Ο Σωτήρης Χατζάκης με τον Γιώργο Αρμένη

Σημείωμα  του  συγγραφέα

Τι να σας πω εγώ για τον Θανάση μου; Τίποτα δεν μπορώ να πω. Θα σας τα πει όλα μόνος του. Ό,τι έζησε, ό,τι ζει και ό,τι βλέπει να τον πνίγει, να τον πληγώνει, προσπαθεί να κρατηθεί με όπλο το χιούμορ. Είναι ποτάμι καθάριο ο Θανάσης, είναι ρομαντικός, ονειροπόλος και αισθηματίας κι αυτό πληρώνει στη γκρίζα και ανελέητη εποχή που ζούμε. Τα σπάει όλα και τα πληρώνει! Καλή σας διασκέδαση,

Με αγάπη, Γιώργος Αρμένης

Σημείωμα  του  σκηνοθέτη

Με τον Γιώργο Αρμένη μας συνδέει ένα Θέατρο Αποκάλυψης, μια χρέωση Συνεχούς Μαθητείας, ένας Μεγάλος Γενάρχης: Θέατρο Τέχνης, Ήθος και Ύφος, Κάρολος Κουν. Το έργο του Βασικά, με λεν Θανάση, μας έδωσε την ευκαιρία να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια  «πολιτικά ορθή» σκηνική εκδοχή ενός ρεαλιστικού κώδικα ερμηνείας με ηθογραφικές παραμέτρους ή να ρισκάρουμε μια κατάδυση σε ένα «παιχνίδι κατόπτρων», με ακραίες συμπεριφορές και έντονες ανατροπές.

Επιλέξαμε το δεύτερο, επειδή μας γοήτευσε η δύσκολα καλυμμένη πίσω από τον καταιγιστικά κωμικό λόγο και αντίλογο, αίσθηση της βαθειάς απογοήτευσης του συγγραφέα για τη «χαμένη αθωότητα» και την αδιέξοδη σπατάλη ενέργειας του κεντρικού του ήρωα, εν τέλει ίσως και alter ego του, του Θανάση. Κάτι σαν το Μπεκετικό «γεννήθηκα, άρα φταίω».

Από την άλλη, μας ερέθισε δημιουργικά η πεποίθηση ότι ο Αρμένης κουβαλάει αταβιστικά ένα υποκριτικό στίγμα θλιμμένου κλόουν, τόσο σαν σωματότυπος, όσο και σαν θεατρική πρακτική. Τελικά, μας παρέσυρε με κέφι η αίσθηση του «οργανώνουμε γελώντας, διαλύουμε κλαίγοντας» και φτιάξαμε μια παράσταση με καταιγιστικούς ρυθμούς και αλλεπάλληλες αλλαγές, κάτι σαν γκροτέσκα λαϊκή γιορτή. Κλαυσίγελος; Εμείς το διασκεδάσαμε! Εσείς;

Νίκος Χαραλάμπους

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Νίκος Χαραλάμπους

Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας

Μουσική: Μάρω Θεοδωράκη

Κίνηση: Κωνσταντίνα Καστέλλου

Φωτισμοί: Σάκης Μανιάτης

Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Σουγάρης

Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

Κώστας Χαλκιάς (Θανάσης), Δημήτρης Σιακάρας (Θανάσης, Αφηγητής), Ιφιγένεια Δεληγιαννίδη  (Πεθερά), Μαρίζα Τσάρη  (Ολυμπία),  Κατερίνα Γιαμαλή          (Θεία, Μάνα), Τάσος Πανταζής (Θείος), Γιάννης Τσάτσαρης  (Καφετζής), Ευθύμης Παππάς (Παντελής), Χρήστος Σουγάρης (Τάκης, Πούτκιν), Σπύρος Σαραφιανός (Μπάμπης), Πολυξένη Σπυροπούλου  (Τραγουδίστρια, Γιατρός, Χρυσούλα), Αλέξανδρος Μούκανος (Θεατρώνης), Νίκος Μαγδαληνός (Ανέστος), Ιωάννα Παγιατάκη (Ευανθία), Νεφέλη Ανθοπούλου (Ευανθία), Βασίλης Σπυρόπουλος (Μήτσος).

Παραστάσεις

Τετάρτη & Σάββατο 6 μ.μ.(Λαϊκή) & 9 μ.μ., Πέμπτη (Λαϊκή)& Παρασκευή 9 μ.μ., Κυριακή 7 μ.μ.

Τιμές Εισιτήριων

Θεωρείο:  22 €, κανονικό, 15 € εκπτωτικό (παιδικό, μαθητικό φοιτητικό, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, ΑΠΘ)

Εξώστης: 15 €,  κανονικό και 12 €, εκπτωτικό (παιδικό, μαθητικό φοιτητικό, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, ΑΠΘ)

Γενική Είσοδος με Κάρτα Πολιτισμού ΥΠΠΟ 12 €

Χώρος: Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός», Μονής Λαζαριστών

Πληροφορίες-Κρατήσεις:

Ώρες λειτουργίας ταμείων Βασιλικού Θεάτρου και ΕΜΣ: 9.30 π.μ. έως τις 9.30 μ.μ.

Μονής Λαζαριστών: 9:30π.μ. -1:00μ.μ. & 5:00 μ.μ.  – 9.30μ.μ

Τηλ. κρατήσεων: 2310 288000

Γιώργος Αρμένης, Όρνιθες, Μάγια Λυμπεροπούλου, Ντόρις Ντέρι, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Ρίτσος

  • Απ΄ την Τρίτη η Μιμή Ντενίση είναι Ιππότης της Εθνικής Τάξεως της Λεγεώνος της Τιμής. Ο εν Αθήναις πρέσβης της Γ αλλικής Δημοκρατίας κ. Κριστόφ Φαρνό της απένειμε τα σχετικά διάσημα. Συμβαίνουν και εις Παρισίους.
  • Η Μάγια Λυμπεροπούλου (στη φωτογραφία)- στις 8 Απριλίου κλείνουν πενήντα χρόνια απ΄ τη μέρα που πρωτοπάτησε το σανίδι, Κάθριν στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης»- επανεμφανίζεται στη σκηνή: θα πρωταγωνιστήσει μαζί με Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Άρη Λεμπεσόπουλο, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, Όμηρο Πουλάκη- απομένει ένας ακόμα ηθοποιός για να κλείσει η διανομή- στο «Κοκτέιλ πάρτι» του Τ. Σ. Έλιοτ που θ΄ ανεβάσει στο Φεστιβάλ Αθηνών η Βαρβάρα Μαυρομάτη. Υλοποιώντας, με αλλαγές στη διανομή, το σχέδιο που δεν ολοκληρώθηκε τον χειμώνα, αν κι οι δοκιμές είχαν αρχίσει, στο θέατρο «Προσκήνιο».
  • Το έργο του Έλιοτ, το οποίο στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά- απ΄ το θίασο της Έλσας Βεργή, στο ομώνυμο θέατρό της, σε σκηνοθεσία Λυκούργου Καλλέργη, το 1970/΄71- θα παιχτεί «Πειραιώς 260» σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη, μουσική Κ. Βήτα και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
  • «Διψασμένοι»: παίχτηκε- δεν παίχτηκε είκοσι μέρες στη Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας». Τώρα το Εθνικό, στο πλαίσιο του ανοίγματός του, ευέλικτη καθώς, άλλωστε, έχει σχεδιαστεί η παράσταση, την παρουσιάζει- και μπράβο του!- σε σχολεία.
  • Μπροστά στο να ΄ρχονται τα παιδιά των λυκείων με «πενταήμερη» στην Αθήνα και να πηγαίνουν- το ΄δα με τα μάτια μουστο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου το θεωρώ τουλάχιστον εθνική προσφορά… Διότι είναι μια απ΄ τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: ένα ωραίο, άμεσο, «μικρό», απολύτως καίριο στις μέρες μας…- η Οργή των παιδιών το θέμα του- έργο του ξεχωριστού Λιβανέζου του Καναδά Ουαζντί Μουαουάντ, ανεβασμένο έξυπνα, με συγκίνηση και ευαισθησία απ΄ τον Μανώλη Μαυροματάκη και την Τζένη Αργυρίου και με τρεις πολύ καλούς ηθοποιούς- τον ίδιο, την έκρηξη- Στεφανία Γουλιώτη (που κάθε τόσο επιβεβαιώνει τις ελπίδες που γέννησε με την Ηλέκτρα της) και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο που δίνει ρέστα- ε-ξαι-ρε-τι-κά εξελίσσεται- παίζοντας έναν οργισμένο, επιθετικό δεκαεπτάχρονο (στην κεντρική φωτογραφία με τον Μανώλη Μαυροματάκη). Αυτή η παράσταση, που καλύτερη για έφηβους δε βρίσκεται εύκολα, πιστεύω πως πρέπει- δεν ξέρω πώς και πότε- να ξαναγυρίσει στην έδρα της. Κρίμα να μην τη δούνε περισσότεροι.
  • Τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη θ΄ ανεβάσει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου ο Σωτήρης Χατζάκης στη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη και με μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Πισθέταιρος ο Γιώργος Αρμένης (φωτογραφία), Ευελπίδης ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Έποψ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς- ήτοι το ίδιο πρωταγωνιστικό τρίδυμο με το οποίο ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε στις επιτυχημένες αριστοφανικές «Θεσμοφοριάζουσες» που έκανε στην Επίδαυρο, το καλοκαίρι του 2006, με το Εθνικό. Ο Γιώργος Αρμένης επιστρέφει στους «Όρνιθες» μετά την ιστορική παράσταση του Δασκάλου του Κάρολου Κουν και του «Θεάτρου Τέχνης» στην οποία συμμετείχε- απ΄ το 1970- αρχικά στο Χορό, ως μαθητής της δραματικής σχολής, ως Κορυφαίος και Τροχίλος αργότερα. Η κωμωδία του Αριστοφάνη έχει να παιχτεί στην Επίδαυρο απ΄ το 2002 όταν την ανέβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης με τον Θεατρικό Οργανισμό «Αριστοφάνης». Το περσινό καλοκαίρι το «Θέατρο Τέχνης» παρουσίασε στο Ηρώδειο και σε περιοδεία μια ακόμη αναβίωση της παράστασης του Κάρολου Κουν αλλά το πιο πρόσφατο καινούργιο ανέβασμα του έργου στην ελληνική σκηνή χρονολογείται το καλοκαίρι του 2006 απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη η παράσταση με τον τίτλο «Όρνιθες 06», στο πλαίσιο της Πάτρας/ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006, παίχτηκε και στο Ηρώδειο.
  • Τρία ζευγάρια. Με προβλήματα σχέσης. Το ένα καλεί τ΄ άλλα δυο μια βραδιά στο σπίτι του. Κι εκεί, μεταξύ τυρού και αχλαδίου- και κάμποσων ποτών-, αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα απωθημένα. Και τα ζευγάρια αρχίζουν να «μπερδεύονται». Μετά το «πάρτι» η τάξη αποκαθίσταται και τα ζευγάρια τα βρίσκουν- ή κάπως έτσι… Το έργο με τον τίτλο «Γυμνοί» το ΄δα στο «Γκλόρια», σε μετάφραση Μαρίας και Ελένης Παξινού και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, τη σεζόν 2004- 2005. Το υπέγραφε η Γερμανίδα Ντόρις Ντέρι- η οποία είναι και σκηνοθέτρια του κινηματογράφου, πρόσφατα παίχτηκε στις αίθουσες η τρυφερή, βαθιά συγκινητική, ανθρώπινη ταινία της «Ανθισμένες κερασιές». Εδώ- στο «Γυμνοί»- τα ζευγάρια έβγαζαν τα ρούχα τους κι έπαιζαν μια… ιδιόρρυθμη τυφλόμυγα- αν μπορεί να αναγνωρίσει ο καθένας τους, με δεμένα τα μάτια, το κορμί του/της συντρόφου του.
  • Το έργο το ξανάδα – σε παραλλαγή τη σεζόν 2006- 2007 στο «Αγγέλων Βήμα»σε σκηνοθεσία και πάλι Κοραή Δαμάτη. Τώρα το υπέγραφε ο Κύπριος Νέαρχος Ιωάννου, το έλεγαν «Senza Storia»- εδώ τα ζευγάρια την έκαναν την παρτούζα στο σκότος… Πάω, τώρα, στο «Αμιράλ», να δω το «Θάρρος ή αλήθεια;» και βλέπω πάλι το έργο, σε άλλη παραλλαγή- εδώ τα ζευγάρια «ανταλλάσσουν» για μια βραδιά συζύγους. Αυτή τη φορά υπογραμμένο απ΄ τον Αμερικανό Τζεφ Γκουλντ- η μετάφραση του Γιώργου Ηλιόπουλου, η σκηνοθεσία του Γιάννη Βούρου.
  • Ψάχνω στο Διαδίκτυο και βρίσκω τυπωμένο, με έτος έκδοσης το 2001, το έργο της Ντόρις Ντέρι με τον τίτλο «Ηappy- Εin Drama» (που δεν είναι σαφές αν είναι θεατρικό ή πεζογράφημα) και που η ίδια το ΄χει κάνει ταινία το 2002 με τον τίτλο «Νackt» («Γυμνοί»). Ο Νέαρχος Ιωάννου- που ΄χει ζήσει στη Γερμανία αρκετά χρόνια όπως διαβάζω σε βιογραφικό του- πρωτοπαρουσίασε το έργο του στην Κύπρο πολύ νωρίτερα- το 1999. Κι ο Τζεφ Γκουλντ το δικό του- πρωτότυπος τίτλος «Ιt΄s Just Sex»- το ΄χει γράψει το 2002.
  • Δεν πρόκειται για το ίδιο ακριβώς έργο, άλλωστε δεν έχω τα κείμενα να τα συγκρίνω – αλλά είναι σαν τρεις συγγραφείς να ΄γραψαν πάνω σ΄ έναν κοινό καμβά διαφορετικούς διαλόγους βάζοντας ο καθένας τις πινελιές του- σαν ο ένας να διασκευάζει τον άλλο.
  • Έχω εντελώς μπερδευτεί… Μήπως κάποιος απ΄ το κοινό μπορεί να με βοηθήσει; Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, με αφορμή το φετινό εορτασμό των εκατό χρόνων απ΄ τη γέννησή του, μας ετοιμάζει, ακούω, το Φεστιβάλ Αθηνών. Στο πλαίσιο του, απ΄ ό,τι έμαθα, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (φωτογραφία) θα ερμηνεύσει τη «Φαίδρα» του- απ΄ τους μονολόγους της «Τέταρτης Διάστασης»- σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.

Είμαι ο Γιώργος και δεν τελείωσα… Διότι δε μου δίνουνε την ολόκληρη σελίδα που ζητάω κάθε τόσο, καθώς δεν ξέρω τι να πρωτοχωρέσω εδώ, και δεν προλαβαίνω να τελειώσω. Οπότε… συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη.

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009